104. Postawy ultrasonografii echowej
Podstawy ultrasonografii
1. Zjawisko echa
Impulsy o okre
ś
lonej amplitudzie długo
ś
ci,
cz
ę
stotliwo
ś
ci fali (1,5-10 MHz) oraz cz
ę
stotliwo
ś
ci
powtarzania (1-2,5 kHz) odbijaj
ą
si
ę
o powierzchni
ę
o
ś
rodków ró
ż
ni
ą
cych si
ę
impedancj
ą
akustyczn
ą
a)
Metoda impulsowo-echowa
– odbite impulsy
ultrad
ź
wi
ę
kowe zamieniane s
ą
na elektryczne i po
wzmocnieniu mo
ż
na ogl
ą
da
ć
je na oscyloskopie
b)
Prezentacja B
– impulsy odbite od powierzchni
ulegaj
ą
wzmocnieniu elektronicznemu i opracowane
zostaj
ą
w postaci obrazu dwuwymiarowego –
ultrasonogramu.
Ultrasonografia, USG – nieinwazyjna,
atraumatyczna metoda diagnostyczna,
pozwalaj
ą
ca na uzyskanie obrazu przekroju
badanego obiektu. Metoda ta wykorzystuje
zjawisko rozchodzenia si
ę
, rozpraszania oraz
odbicia fali ultrad
ź
wi
ę
kowej na granicy
o
ś
rodków, przy zało
ż
eniu stałej pr
ę
dko
ś
ci fali w
ró
ż
nych tkankach równej 1540 m/s. W
ultrasonografii medycznej wykorzystywane s
ą
cz
ę
stotliwo
ś
ci z zakresu ok. 2-50 MHz. Fala
ultrad
ź
wi
ę
kowa najcz
ęś
ciej generowana jest oraz
przetwarzana w impulsy elektryczne przy
u
ż
yciu zjawiska piezoelektrycznego