Microsoft Word - Technik_technologii_odziezy_311[34].Z3.03

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

MINISTERSTWO EDUKACJI
i NAUKI

Monika Mosionek

Wykonywanie odzieży według projektu
311[34].Z3.03

Poradnik dla ucznia

Wydawca

Instytut Technologii Eksploatacji – Państwowy Instytut Badawczy
Radom 2005

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

SPIS TREŚCI

1. Wprowadzenie

2. Wymagania wstępne

3. Cele kształcenia

4. Materiał nauczania

4.1.

Organizacja i warunki wykonywania odzieży według projektu. Zasady

szycia odzieży według projektu na miarę. Zasady doboru materiałów
odzieżowych i dodatków krawieckich do modeli odzieży

4.1.1. Materiał nauczania

4.1.2. Pytania sprawdzające 10
4.1.3. Ćwiczenia 11
4.1.4. Sprawdzian postępów 12
4.2. Zasady wykonywania pomiarów

4.2.1. Materiał nauczania

4.2.2. Pytania sprawdzające 16
4.2.3. Ćwiczenia

4.2.4. Sprawdzian postępów

4.3. Zasady krojenia pojedynczych asortymentów odzieży

4.3.1. Materiał nauczania

4.3.2. Pytania sprawdzające 18
4.3.3. Ćwiczenia

4.3.4. Sprawdzian postępów

4.4. Operacje obróbki termicznej odzieży

4.4.1. Materiał nauczania

4.4.2. Pytania sprawdzające 21
4.4.3. Ćwiczenia

4.4.4. Sprawdzian postępów

4.5. Przeprowadzenie I i II miary. Kontrola jakości odzieży miarowej

4.5.1. Materiał nauczania

4.5.2. Pytania sprawdzające 23
4.5.3. Ćwiczenia

4.5.4. Sprawdzian postępów

5. Sprawdzian osiągnięć

6. Literatura

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

1. WPROWADZENIE

Otrzymujesz do ręki poradnik pt.

„Wykonywanie odzieży według projektu”, który będzie

Ci pomocny w przyswajaniu wiedzy o podstawowych wiadomościach dotyczących
organizacji i warunków wykonywania odzieży według projektu, zasad doboru materiałów
i dodatków odzieżowych, zasad wykonywania pomiarów, zasad krojenia, przeprowadzania
pierwszej i drugiej miary, kontroli jakości odzieży.

Poradnik ten zawiera:

1. Wymagania wstępne, czyli wykaz niezbędnych umiejętności i wiedzy, które powinieneś

mieć opanowane, aby przystąpić do realizacji tej jednostki modułowej.

2. Cele kształcenia tej jednostki modułowej.
3. Ćwiczenia, które zawierają:

• wykaz materiałów, narzędzi i sprzętu potrzebnych do realizacji ćwiczenia,

• pytania sprawdzające wiedzę potrzebną do wykonania ćwiczenia,
• sprawdzian teoretyczny,

• sprawdzian umiejętności praktycznych.

4. Materiał nauczania (rozdział 4) umożliwia samodzielne przygotowanie się do wykonania

ćwiczeń i zaliczenia sprawdzianów. Wykorzystaj do poszerzenia wiedzy wskazaną
literaturę oraz inne źródła informacji.

5. Przykład zadania/ćwiczenia oraz zestaw pytań sprawdzających Twoje opanowanie wiedzy

i umiejętności z zakresu całej jednostki. Zaliczenie tego ćwiczenia jest dowodem
osiągnięcia umiejętności praktycznych określonych w tej jednostce modułowej.
Wykonując sprawdzian postępów powinieneś odpowiadać na pytanie tak lub nie,
co oznacza, że albo opanowałeś materiał, albo nie.

Jeżeli masz trudności ze zrozumieniem tematu lub ćwiczenia, to poproś nauczyciela
lub instruktora o wyjaśnienie i ewentualne sprawdzenie, czy dobrze wykonujesz daną
czynność.

Po opracowaniu materiału, spróbuj zaliczyć sprawdzian z zakresu jednostki modułowej.

Jednostka modułowa „Konfekcjonowanie wyrobów odzieżowych”, której treści teraz

poznasz, jest jednym z modułów koniecznych do zapoznania się z technologią wytwarzania
odzieży – schemat 1.

Bezpieczeństwo i higiena pracy

W czasie pobytu w pracowni Wytwarzania odzieży musisz przestrzegać regulaminów,

przepisów BHP i higieny pracy oraz instrukcji przeciwpożarowych, wynikających z rodzaju
wykonywanych prac. Przepisy te poznasz podczas trwania nauki.

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Moduł 311[34].Z3

Technologia wytwarzania wyrobów

odzieżowych

311[34].Z3.01

Wykonywanie szwów technologicznych

311[34].Z3.02

Konfekcjonowanie wyrobów odzieżowych

311[34].Z3.03

Wykonywanie odzieży według projektu

Schemat 1. Układ jednostek modułowych

moduł 311[34]. Z3.03

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

2. WYMAGANIA WSTĘPNE

Przystępując do realizacji programu jednostki modułowej powinieneś umieć:

− organizować stanowisko pracy zgodnie z zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy,

− przestrzegać przepisów BHP i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej oraz ochrony

środowiska,

− dobierać maszyny i urządzenia do wytwarzania wyrobów odzieżowych,

− obsługiwać maszyny szwalnicze,

− czytać rysunki techniczne,
− odczytywać schematy strukturalne,

− dobierać ściegi i szwy do określonych operacji technologicznych,

− wykonywać węzły technologiczne,
− zastosować zasady wykończenia wyrobów odzieżowych,

− wykonywać elementy ozdobne w odzieży,

− dobierać tkaniny i dodatki do określonych wyrobów odzieżowych,
− stosować obróbkę technologiczno-termiczną w procesie wytwarzania odzieży,

− przygotować odzież do pierwszej miary,

− znać rodzaje układów kroju.

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

3. CELE KSZTAŁCENIA

W wyniku realizacji programu jednostki modułowej powinieneś umieć:

− zorganizować stanowisko pracy zgodnie z zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy,

ochrony środowiska oraz wymaganiami ergonomii,

− zastosować zasady składowania i przechowywania materiałów odzieżowych

i dodatków krawieckich,

− pobrać wymiary krawieckie z sylwetki klienta,

− dobrać materiały i dodatki krawieckie niezbędne do wykonywania określonego wyrobu

odzieżowego,

− dobrać techniki wykonania wyrobu odzieżowego,
− dobrać techniki wykonania dodatków odzieżowych,

− obliczyć ilość materiałów i dodatków krawieckich do uszycia wyrobu odzieżowego,

− wykroić elementy wyrobu odzieżowego zgodnie z projektem,
− wykroić elementy dodatków krawieckich zgodnie z projektem,

− dobrać rodzaje szwów do operacji technologicznych,

− obsłużyć maszyny szwalnicze,
− zastosować ściegi i szwy w określonej operacji technologicznej,

− uszyć wyroby odzieżowe zgodnie z projektem plastycznym,

− dobrać operacje obróbki termicznej,
− zastosować prawidłowe techniki prasowania elementów oraz gotowych wyrobów

odzieżowych,

− zastosować operacje obróbki klejowej do elementów odzieży,

− przygotować wyrób odzieżowy do miary,
− przeprowadzić I i II miarę,

− nanieść poprawki krawieckie podczas miar i po ich dokonaniu,

− dobrać sposoby wykańczania elementów odzieży,
− przeprowadzić kontrolę materiałów odzieżowych i dodatków krawieckich,

− przeprowadzić kontrolę międzyoperacyjną,

− uszyć kolekcję stylizowanych modeli,
− wykonać odzież zgodnie z projektem,

− dobrać dodatki do modeli odzieży,

− sprawdzić zgodność wykonania wyrobu odzieżowego z projektem,
− przygotować kolekcję ubiorów.

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

4. MATERIAŁ NAUCZANIA

4.1. Organizacja i warunki wykonywania odzieży według

projektu. Zasady szycia odzieży według projektu na miarę.
Zasady doboru materiałów odzieżowych i dodatków
krawieckich do modeli odzieży

4.1.1. Materiał nauczania

Odzież – ubiór okrywający tułów i kończyny człowieka.

Podstawową funkcją odzieży jest:

− ochrona organizmu ludzkiego przed szkodliwymi wpływami warunków

atmosferycznych i klimatycznych,

− zaspokojenie potrzeb estetycznych człowieka, które są wyrazem obyczajów danego

społeczeństwa i przejawem jego kultury (wg Prafianowicza)

Kolekcja to zestawienie modeli odpowiadających aktualnemu zapotrzebowaniu rynku.
Przy tworzeniu kolekcji konieczne jest uwzględnienie następujących punktów:

− zwrócenie uwagi na trendy mody,
− określenie grup nabywców,

− analiza reakcji klientów,

− zbadania zapotrzebowania na produkt.

Podstawą tworzenia kolekcji jest szeroki zbiór pomysłów i informacji. Należą do nich

haute couture (wym. o:t kutii:r), prèt-ά-porter (wym. pretaporte) oraz informacje dotyczące
modnych kolorów, sylwetki i materiałów.

W tworzeniu pomysłów pomocą są aktualne wydarzenia, przykłady z przeszłości oraz

fachowe czasopisma. O wyborze konkretnego pomysłu decydują życzenia klientów oraz grup
nabywców, np.: awangarda, młodzież, sportowcy, klienci lubiący ubiory klasyczne.

Pierwsze szkice przygotowuje się na podstawie danych dotyczących materiału i linii

odzieży.

Na naradzie dotyczącej kolekcji ustala się wielkość i styl kolekcji, wybierając niektóre

spośród licznych projektów, ustalając jednocześnie standardy jakościowe. W wybieraniu
modeli uczestniczy nie tylko kierownictwo, lecz także kadra techniczna i handlowa.

Na tym etapie tworzenia kolekcji przygotowuje się próbne wykroje, z których w szwalni

powstają pierwsze modele. W celu ustalenia kosztów materiałowych i kosztów wynikających
z zatrudnienia pracowników sporządza się kalkulację. W celu ustalenia przebiegu produkcji
dla każdego modelu tworzy się plan przygotowania produkcji i plan pracy.

Gotowa pierwsza kolekcja (seria zerowa) jest testowana w sprzedaży, a następnie

wprowadza się ewentualne poprawki. (druga narada dotycząca kolekcji).

Modele odzieży, które nie zostały zaakceptowane w sprzedaży, wymienia się na inne lub

przekształca w odpowiedni sposób. Kolekcja jest w ten sposób dostosowywana do potrzeb
i żądań klientów.

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Zwykle kolekcje przygotowuje się na przełomie pór roku jesień/zima oraz wiosna/lato.

Uzupełnienia wprowadza się na bieżąco w wyniku obserwacji rynku.

Kolekcje urozmaica się w czasie pokazów na targach i wystawach. Pierwsze zamówienia

powodują rozpoczęcie produkcji.

Kolekcje odzieżowe

Projektowanie kolekcji odzieżowej wymaga dużej świadomości plastycznej. Grupę

odzieży w kolekcji musi łączyć jakaś wspólna cecha i zarazem dzielić odrębność każdego
z modeli.

Cechą wspólną kolekcji może być:

okazja (np. wszystkie suknie wieczorowe),
kolorystyka:

− pojedynczy kolor (np. odzież w czerwieni),

− tonacja kolorystyczna (w tonacji zimnej, tonacji jesieni),

− zestaw kilku barw (np. zestawy dwukolorowe, typu biel + czerń, zestawy trój-

i czterokolorowe),

  styl (np. ubiory w stylu ekologicznym),
  linie (np. suknie o linii secesyjnej),
  opracowanie określonego detalu w różnorodnych wariantach (np. kształt dekoltów

w małej letniej sukience),

materiał (modele z jednego rodzaju materiału, wyznaczającego określone rozwiązania

konstrukcyjne),

  technika (np. modele patchworkowe, batikowe),
  motyw wiodący (np. różne modele malowane w kwiaty polskie),
  sezon (różne modele sezonowe, w ich skład może wchodzić wiele kolekcji),
  rodzaj odzieży (np. różne warianty żakietu francuskiego),
  wzór na materiale (np. modele z materiału w szkocką kratę).

W skład kolekcji mogą wchodzić modele, które łączy więcej niż jedna cecha wspólna,

np. okazja, kolorystyka i technika, czy też styl, materiał i tonacja kolorystyczna.

Zasady szycia odzieży według projektu na miarę

W procesie wytwarzania odzieży miarowej wyróżniamy następujące etapy:

− zaprojektowanie odzieży,
− przygotowanie form odzieży,

− krojenie odzieży,

− przygotowanie do miary, mierzenie oraz szycie odzieży,
− wykończanie odzieży,

− kontrola jakości odzieży.

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Przykład tworzenia kolekcji

Schemat 2. Przykład tworzenia kolekcji
Źródło: Samek P.: Krawiectwo – technologia. WSiP, Warszawa 1999

Poszukiwanie pomysłu

Zatwierdzenie kolekcji

Testowanie kolekcji

Druga narada

dotycząca kolekcji

Sprzedaż

Seria zerowa pierwsza

kolekcja

Projektowanie modeli

szkic

PRODUKCJA

Wybór pomysłu

Pierwsza narada

dotycząca kolekcji

Wyjazdy, targi mody,
czasopisma fachowe

Grupy nabywców, stali
klienci

Wybór materiałów
i dodatków

Kontrola handlowa

Plan przygotowania,
plan pracy, kalkulacja

Narada przedstawicieli

Badanie oczekiwań
klientów

Targi

Filmy, muzyka,
duch epoki

Trendy w modzie, kolory,
sylwetki, materiały

Linia mody, kształt elementów
odzieży, zdobienia

Kontrola techniczna

Konstrukcja, odzież
wzorcowa

Przedstawienie
rynkowi branżowemu

Uzupełnienia

Przedstawiciel

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Dobór kolorystyczny dodatków do odzieży

Dodatki powinny stanowić harmonijną całość z odzieżą. Muszą być podporządkowane

zasadom doboru kolorystycznego. Kolory w ubiorze zestawia się na zasadzie podobieństwa
lub kontrastu. Zestawienia podobne są monochromatyczne, należy je więc ożywić, stosując
odpowiednią kolorystykę dodatków lub akcentów.
Zestawienia podobne barw w ubiorze wymagają:
− ożywienia, ściemnienia, gdy są to barwy pastelowe,

− rozjaśnienia, ożywienia, w wypadku barw zgaszonych,

− ożywienia, ściemnienia, rozjaśnienia, gdy są to barwy w określonej tonacji w różnych

odcieniach.
Właściwy efekt można uzyskać, stosując trzy możliwości doboru barw dodatków,

z wykorzystaniem koła barw:

− dodatki w barwach tego samego tonu co barwa odzieży, występujące w różnych grupach

(tęczowe, pastelowe, złamane, zgaszone),

− dodatki w barwach przeciwstawnych (kontrastowych) do tonu odzieży, występujące

w różnych grupach (tęczowe, pastelowe, złamane, zgaszone),

− dodatki w barwach neutralnych, harmonizujących z tonem odzieży.

Dobór dodatków do stylu ubioru

Na ubiór składa się odzież wraz ze wszystkimi elementami uzupełniającymi, to jest

dodatkami, takimi jak nakrycia głowy, apaszki, szaliki, paski, rękawiczki, obuwie, parasolki
i inne, nie wymienione akcesoria, zależne od mody. Ubiór w sensie estetycznym stanowi
całość kompozycyjną, którą należy uporządkować, czyli tak dobrać dodatki, by podkreślały
charakter, styl odzieży. Każdy styl dysponuje określonymi formami, które stanowią podstawę
do wyboru dodatków.

Oprócz zasad ogólnych doboru dodatków do odzieży w określonym stylu, ważne jest,

by wielkością i masą były zharmonizowane z „ciężarem” ubioru:
− odzież lekka, delikatna, wiosenno-letnia (np. z jedwabiu, batystu, szyfonu) wymaga

dodatków lżejszych surowcowo i w kształcie,

− ubiory jesienno-zimowe, cięższe (z materiałów wełnianych, dzianin itp.) harmonizują

z dodatkami ciężkimi (skóra, drewno, ciężkie metale itp.).
Opierając się na zasadzie harmonii, należy pamiętać, że surowcom szlachetnym

w odzieży (jedwab, wełna) odpowiadają surowce szlachetne w dodatkach (skóra, metale
szlachetne), natomiast surowce „ekologiczne” powinny występować  łącznie, np. len, płótno
ze skórą, rzemieniem, muszlą, kością czy szylkretem. Materiały tańsze,  łatwo dostępne,
np. płócienka, syntetyki, można  łączyć z surowcami sztucznymi i syntetycznymi,

np. z plastykiem czy różnymi imitacjami.

4.1.2. Pytania sprawdzające

Odpowiadając na pytania, sprawdzisz, czy jesteś przygotowany do wykonania ćwiczenia.

1.  Co to jest odzież?
2.  Co to jest kolekcja?
3.  Jakie mogą być cechy wspólne kolekcji?
4.  Jaka jest zasada tworzenia kolekcji?
5.  Jakie etapy wyróżniamy w procesie wytwarzania odzieży miarowej?
6.  Jaka jest zasada doboru dodatków do stylu ubioru?

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

4.1.3. Ćwiczenia

Ćwiczenie 1

Zaprojektuj kolekcję ubioru damskiego wizytowego dwuczęściowego (bluzka

i spódnica).

Sposób wykonania ćwiczenia.

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1) skorzystać z dostępnych źródeł informacji: literatura fachowa, czasopisma, żurnale mody,

Internet,

2)  dokonać analizy aktualnych trendów mody,
3)  zaprojektować kolekcję damskich bluzek wizytowych i spódnic,
4)  przedstawić efekty swojej pracy.

Wyposażenie stanowiska pracy:

− papier, narzędzia i przybory,

− literatura fachowa, czasopisma, żurnale mody, zestaw komputerowy z dostępem

do internetu.

Ćwiczenie 2

Do zaprojektowanej kolekcji dobierz próbki tkanin.

Sposób wykonania ćwiczenia.

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1)  zebrać próbki tkanin,
2)  dobrać próbki zgodnie z założeniami projektów,
3)  przeanalizować swój wybór z nauczycielem,
4)  wybrane próbki przykleić pod odpowiednim modelem.

Wyposażenie stanowiska pracy:

− katalogi tkanin,

− klej, nożyczki, projekty.

Ćwiczenie 3

Wykonaj kolekcję wybranych modeli ubiorów damskich na sezon wiosna - lato.

Sposób wykonania ćwiczenia.

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1) zgromadzić tkaniny i dodatki potrzebne do wykonania wybranych modeli

zaprojektowanej kolekcji,

2)  opracować szablony wybranych modeli kolekcji,
3)  wykroić elementy wybranych modeli kolekcji,
4)  uszyć wybrane modele,
5)  zaprezentować wykonaną kolekcję.

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Wyposażenie stanowiska pracy:

− tkaniny i dodatki,

− brystol, nożyczki, przybory kreślarskie,

− maszyny i urządzenia szwalnicze

4.1.4. Sprawdzian postępów

Czy potrafisz:

Tak

Nie

1) wyjaśnić, co to jest odzież?

2) wyjaśnić, co to jest kolekcja?

3) wymienić cechy wspólne kolekcji?

4) przedstawić zasady tworzenia kolekcji?

5) wymienić etapy wykonywania odzieży na miarę?

6) przedstawić zasady doboru dodatków do stylu ubioru?

4.2. Zasady wykonywania pomiarów

4.2.1. Materiał nauczania

Podstawowym warunkiem wykonania odzieży jest prawidłowe i dokładne wykonanie

pomiarów figury. Podczas wykonywania pomiarów na figurze, zwraca się uwagę na postawę.
Powinna ona być swobodna i naturalna, przy zachowaniu niezmiennej pozycji, którą zmienia
tylko osoba mierząca, z różnych stron. Osoba mierzona powinna być ubrana w cienką bluzkę,
sukienkę lub koszulę. Swetry, kurtki i grubszą odzież należy zdjąć.

Do wykonania pomiaru potrzebne są:

− taśma centymetrowa – do odmierzania wielkości wymiarów,

− dwie tasiemki – jedna do przepasania figury w talii, a druga na linii obwodu klatki

piersiowej (dla dokładności ułożenia taśmy centymetrowej podczas mierzenia),

− notes i ołówek – do zapisywania wymiarów.

Wymiary antropometryczne – wielkość charakteryzująca budowę ciała ludzkiego,

wyrażana w centymetrach.

Wymiary główne to grupa wymiarów antropometrycznych określających wielkość

odzieży.
Są to:
− wzrost,

− obwód klatki piersiowej,

− obwód bioder (dla dziewcząt i kobiet),
− obwód pasa (dla chłopców i mężczyzn).

Wymiary podstawowe to grupa wymiarów antropometrycznych niezbędnych do

konstrukcji odzieży. Wymiary te są stosowane do obliczeń tych odcinków konstrukcyjnych,
których wielkość nie może być obliczona z braku odpowiedniego wymiaru
antropometrycznego. Liczba tych wymiarów zależy od rodzaju konstrukcji odzieży.

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Wymiary szczegółowe to grupa wymiarów antropometrycznych charakteryzujących

w dostatecznym stopniu fizyczną budowę człowieka (fantom); wymiary szczegółowe mają
zastosowanie przy:
− konstrukcji odzieży,

− teoretycznym uzasadnieniu sposobu obliczania niektórych odcinków konstrukcyjnych,

− stopniowaniu szablonów odzieżowych,
− opracowaniu dokumentacji technicznej.

Pomiar kontrolny to pomiar wymiarów ciała wykonany w taki sam sposób, jak pomiar

antropometryczny; wynik pomiaru kontrolnego służy do porównania z wymiarami zawartymi
w tabelach wymiarów. Pomiar kontrolny stosuje się przy modelowaniu form dla figur
nietypowych.

Wymiary należy zdejmować i zapisywać w odpowiedniej kolejności.

Podstawowe pomiary antropometryczne
ZWo – Wzrost – mierzy się od podstawy do punktu wierzchołkowego głowy.

Rys. 1. Pomiar wzrostu

Źródło: Krysińska S.: Szycie i konserwacja odzieży, WSiP, Warszawa 1987

os – obwód szyi – mierzy się taśmą centymetrową, z przodu poniżej chrząstki tarczykowatej,
a tyłu powyżej siódmego kręgu szyjnego

Rys. 2. Pomiar obwodu szyi

Źródło: Krysińska S.: Szycie i konserwacja odzieży, WSiP, Warszawa 1987

opx – obwód klatki piersiowej – mierzy się taśmą centymetrową poziomo przez brodawki
piersiowe

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Rys. 3. Pomiar obwodu klatki piersiowej

Źródło: Krysińska S.: Szycie i konserwacja odzieży, WSiP, Warszawa 1987

ot – obwód pasa – mierzy się poziomo w największym przewężeniu tułowia

Rys. 4. Pomiar obwodu talii

Źródło: Krysińska S.: Szycie i konserwacja odzieży, WSiP, Warszawa 1987

obt – obwód bioder z uwzględnieniem wypukłości brzucha – mierzy się poziomo z tyłu przez
największą wypukłość pośladków, a z przodu przez tekturę przyłożoną
stycznie do największej wypukłości brzucha.

Rys. 5. Pomiar obwodu bioder

Źródło: Krysińska S.: Szycie i konserwacja odzieży, WSiP, Warszawa 1987

SyTy – łuk długości pleców – mierzy się od siódmego kręgu szyjnego do punktu tylnego talii.

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Rys. 6. Pomiar łuku długości pleców

Źródło: Krysińska S.: Szycie i konserwacja odzieży, WSiP, Warszawa 1987

RvRv – łuk szerokości barków tyłu – mierzy się w kierunku poziomym, między punktami

ramiennymi od strony tylnej.

RvNv – łuk długości kończyny górnej – mierzy się w kierunku pionowym od punktu

ramiennego do punktu rylcowego bocznego.

Rys. 7. Pomiar łuku długości kończyny górnej

Źródło: Krysińska S.: Szycie i konserwacja odzieży, WSiP, Warszawa 1987

Szczegółowe pomiary antropometryczne

XcXc – łuk szerokości tyłu na wysokości piersi – mierzy się poziomo z tyłu na linii obwodu
klatki piersiowej, między punktami tylnymi bocznymi

Rys.9. Pomiar łuku szerokość pleców

Źródło: Krysińska S.: Szycie i konserwacja odzieży, WSiP, Warszawa 1987

PcPl

– szerokość pachy – mierzy się poziomo między punktami pachowymi tylnym

i przednim.

XlXl

– łuk szerokości przodu przez piersi – mierzy się poziomo, przez punkty

brodawkowe, między punktami piersiowymi bocznymi.

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

SySvXpTp – łuk długości przodu przez piersi – mierzy się od siódmego kręgu szyjnego,

przez punkt szyjny boczny i brodawkowy w kierunku pionowym do linii talii
w przodzie.

SySvXp – łuk długości przodu do piersi – mierzy się od siódmego kręgu szyjnego przez

punkt szyjny boczny do punktu brodawkowego.

Rys. 8. Pomiar łuku długości przodu do piersi

Źródło: Krysińska S.: Szycie i konserwacja odzieży, WSiP, Warszawa 1987

4.2.2. Pytania sprawdzające

Odpowiadając na pytania, sprawdzisz, czy jesteś przygotowany do wykonania ćwiczenia.

1.  Jak powinna być przygotowana osoba do wykonywania pomiarów?
2.  Jakie przybory potrzebne są do przeprowadzenia pomiarów sylwetki?
3.  Jak dzielimy pomiary?
4.  Jakie wymiary podstawowe potrzebne są do wykonania odzieży okrywającej górną część

tułowia?

5. Jakie wymiary szczegółowe potrzebne są do wykonania odzieży okrywającej górną część

tułowia?

6. W jaki sposób mierzy się obwodu talii?
7. Jakie wymiary podstawowe potrzebne są do wykonania odzieży okrywającej dolną część

tułowia?

4.2.3. Ćwiczenia

Ćwiczenie 1

Zdejmij wymiary podstawowe potrzebne do sporządzenia formy bluzki i zapisz

je symbolami antropometrycznymi.

Sposób wykonania ćwiczenia.

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1)  przygotować osobę mierzoną do przeprowadzenia pomiarów,
2)  przygotować przybory potrzebne do zdejmowania pomiarów,
3)  zdjąć wymiary podstawowe,
4)  zapisać wartości pomiarów, posługując się symboliką pomiarów ciała.

Wyposażenie stanowiska pracy:

− przybory potrzebne do zdejmowania pomiarów.
− arkusz papieru do zapisania pomiarów.

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Ćwiczenie 2

Zdejmij pomiary podstawowe potrzebne do wykonania form spódnicy damskiej.

Sposób wykonania ćwiczenia.

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1)  przygotować osobę mierzoną do przeprowadzenia pomiarów,
2)  przygotować przybory potrzebne do zdejmowania pomiarów,
3)  dokonać pomiarów podstawowych potrzebnych do modelowania konstrukcyjnego

spódnicy,

4) zapisać wartości pomiarów.

Wyposażenie stanowiska pracy:

− przybory potrzebne do zdejmowania pomiarów,
− arkusz papieru do zapisania pomiarów.

4.2.4. Sprawdzian postępów

Czy potrafisz:

Tak

Nie

1) przygotować osobę do wykonania pomiarów?

2) wymienić przybory potrzebne do wykonania pomiarów?

3) dokonać podziału pomiarów według kryterium przeznaczenia?

4) wymienić pomiary podstawowe do wykonania odzieży okrywającej górną

część tułowia?

5) wymienić pomiary szczegółowe potrzebne do sporządzenia konstrukcji

bluzki damskiej?

6) zmierzyć obwód talii?

7) wymienić wymiary podstawowe do wykonania odzieży okrywającej dolną

część tułowia?

4.3. Zasady krojenia pojedynczych asortymentów odzieży

4.3.1. Materiał nauczania

Zasady prawidłowego ułożenia form na tkaninie

Przed ułożeniem form należy dokładne ustalić prawą stronę tkaniny, która ma zwykle

inne wykończenie niż strona lewa, a wzory i sploty są na niej wyraźniejsze. W przypadku
trudności z rozpoznaniem prawej i lewej strony, należy zwrócić uwagę na brzegi tkaniny.
Zwykle brzeg na prawej stronie jest gładszy i dokładniej wykończony. Sprawdzoną tkaninę

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

składa się prawą stroną do wewnątrz i układa na niej symetryczne formy opracowane
w połowie. W przypadku krojenia modeli asymetrycznych (np. fałdy, draperie czy zapięcia
umieszczone tylko na lewej stronie przodu) formy układa się na lewej stronie pojedynczo
rozłożonej tkaniny.

Do zasad prawidłowego krojenia zalicza się obok starannego rozplanowania form,

zwrócenie szczególnej uwagi na wzory i fakturę tkanin.

Na tkaninach gładkich jednobarwnych formy układa się dowolnie, pamiętając o kierunku

nitki prostej osnowy i wątku. Na tkaninach o wzorach niesymetrycznych formy układa się
dowolnie, zwracając uwagę na kierunek nitki prostej.

Tkaniny wzorzyste o wzorach symetrycznych wymagają uwagi przy układaniu form

i takiego rozmieszczenia, aby na elementach symetrycznych (np. przodach, rękawach,
brzegach kołnierza) wzór układał się symetrycznie. Podobne zasady układania form
obowiązują przy krojeniu tkanin w kratę lub pasy. Formy na tkaninie należy tak układać, aby
środek przodu i tyłu wyznaczał symetryczny układ kraty. Ważne jest, aby poziome linie
wzoru łączyły się na tej samej wysokości w bocznych szwach przodu i tyłu. Zgodność linii
wzorów, pasów i kraty obowiązuje też przy łączeniu rękawów z przodem i tyłem. Krojąc
kołnierz, należy formę układać tak, aby wspomniane desenie miały ten sam kierunek na obu
końcach. Przy wyborze zarówno tkaniny i modelu należy pamiętać, że zużycie tkaniny
o wzorach kraty i pasków jest znacznie większe niż w przypadku tkanin jednobarwnych
i o wzorze nieokreślonym.

Specjalnej uwagi wymagają tkaniny z włosem. Stosuje się w tym wypadku układy

jednokierunkowe, długość włosa określa kierunek ułożenia szablonów. Krojąc aksamit,
welwet, sztruks – układa się formy tylko w jednym kierunku, tzn. „pod włos” tkaniny.
W przypadku futer sztucznych szablony układa się z włosem. Ułożenie poszczególnych
części wykroju w jednym kierunku obowiązuje także przy krojeniu tkanin gładkich, ale
z połyskiem i tkanin o jednokierunkowych wzorach.

Zasady krojenia

Wszystkie formy wykroju przypina się szpilkami do tkaniny. Krojąc przód spódnicy,

bluzki czy sukni, dodaje się na szwy boczne 2,5–3 cm, do podkroju szyi – 1 cm, do linii
barków – 2 cm, do krzywej podkroju pach i górnej linii rękawa – 1,5 cm, na wykończenie
krawędzi dolnych przeznacza się 3–5 cm. Obłożenie i części przodu łączy się szwami
o szerokości 1–1,5 cm, a następnie „cieniuje” je, zmniejszając grubość krawędzi. Szerokość
pozostałych szwów wynosi 1,5–3 cm. Po wykrojeniu wszystkich części pozostawia się formy
przypięte do tkaniny i dokładnie oznacza ich kontury. Warunkiem prawidłowego krojenia
tkaniny jest użycie ostrych nożyc. Tępe lub źle wyostrzone strzępią materiał i ściągają końce
nitek. Lewą ręką przytrzymuje się odcinaną część tkaniny. Trzeba zwracać baczną uwagę,
aby warstwy tkaniny nie wysuwały się względem siebie podczas krojenia.

Wiadomości dotyczące układów kroju znajdziesz w module „Konfekcjonowanie

wyrobów odzieżowych”.

4.3.2. Pytania sprawdzające

Odpowiadając na pytania, sprawdzisz, czy jesteś przygotowany do wykonania ćwiczenia.

1.  Jakie znasz układy kroju?
2.  Od czego zależy ułożenie form na tkaninie?
3.  Jak należy przygotować tkaninę do rozkroju?
4.  Jakie dodatki stosuje się na szwy boczne?

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

4.3.3. Ćwiczenia

Ćwiczenie 1

Z zaprojektowanej przez Ciebie kolekcji wybierz jeden model z dobranym materiałem

i zastosuj odpowiedni układ kroju.

Sposób wykonania ćwiczenia.

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1)  przygotować tkaninę do rozkroju,
2)  dokonać wyboru odpowiedniego układu kroju,
3)  ułożyć formy wybranego modelu na tkaninie,
4)  dokonać prezentacji i uzasadnić swój wybór,

Wyposażenie stanowiska pracy:

− tkaniny,
− formy wybranego modelu,

− plansze przedstawiające różne rodzaje układów szablonów.

Ćwiczenie 2

Wykrój wybrany model Twojej kolekcji.

Sposób wykonania ćwiczenia.

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1)  wykonać układ kroju na tkaninie,
2)  zastosować odpowiednie dodatki na szwy i podwinięcia,
3)  wykroić poszczególne elementy wyrobów,
4)  skompletować wykroje.

Wyposażenie stanowiska pracy:
−  tkanina i formy,

− narzędzia i przybory: mydełko lub kreda krawiecka, taśma centymetrowa, szpilki, nożyce.

4.3.4. Sprawdzian postępów

Czy potrafisz:

Tak

Nie

1) wymienić rodzaje układów kroju?

2) wyjaśnić, od czego zależy ułożenie form na tkaninie?

3) przygotować tkaninę do rozkroju?

4) zastosować odpowiednie dodatki na szwy i podwinięcia?

5) wykroić poszczególne elementy odzieży?

6) skompletować wykroje?

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

4.4. Operacje obróbki termicznej odzieży

4.4.1. Materiał nauczania

Obróbka cieplna odzieży – faza procesu technologicznego produkcji wyrobu odzieży

polegająca na nadawaniu odpowiednich kształtów wykrojom elementów odzieżowych,
elementom montażowym oraz gotowym wyrobom w wyniku działania temperatury, pary,
ciśnienia i czasu.
Rodzaje obróbki cieplnej odzieży:
− formowanie – nadawanie odpowiedniego kształtu wykrojom elementów odzieżowych

lub elementom montażowym za pomocą żelazka lub maszyn formujących, np.
formowanie nogawek spodni, tyłu marynarki, podklejonego przodu marynarki oraz
kołnierza,

− prasowanie – wygładzanie powierzchni materiału lub utrwalanie kształtu wyrobu

odzieżowego po formowaniu za pomocą żelazka lub maszyny prasowalniczej; ważnym
etapem prasowania jest prasowanie międzyoperacyjne – prasowanie elementów odzieży
między operacjami technologicznymi, należą tutaj: rozprasowanie – rozłożenie
i utrwalenie zeszytego szwu, zaprasowanie – utrwalenie złożonej krawędzi elementu
odzieżowego (np. fałdy, krawędzie nogawek spodni), sprasowanie – zmniejszenie
grubości krawędzi wykonanego elementu odzieżowego, przeprasowanie – utrwalenie
położenia szwu lub zaszewki po ułożeniu ich w jednym kierunku,

− prasowanie na szczotce – wygładzanie powierzchni materiałów odzieżowych z okrywą

włosową, chroniące je przed zagnieceniem włosa; materiał położony prawą stroną
na szczotce prasuje się po lewej stronie przez mokrą zaparzaczkę,

− dekatyzowanie – poddanie tkaniny działaniu pary wodnej w celu zapobieżenia

kurczliwości (zmiany wymiarów) wyrobu odzieżowego podczas obróbki cieplnej
i użytkowania oraz w celu usunięcia połysku tkaninowego; rozróżnia się dekatyzowanie
ręczne za pomocą żelazka i mokrej zaparzaczki oraz dekatyzowanie za pomocą maszyn –
dekatyzatorów,

− parowanie – proces polegający na parowaniu, odsysaniu pary i suszeniu gorącym

powietrzem gotowych wyrobów w celu usunięcia zagnieceń, zmarszczeń, wybłyszczeń
lub odświeżenia ich wyglądu; rozróżnia się parowanie mechaniczne za pomocą pras
parowych i manekinów parowo-cieplnych oraz parowanie ręczne za pomocą żelazka
i mokrej zaparzaczki,

− uszlachetnianie wyrobów odzieżowych – utrwalanie kształtów wyrobu odzieżowego

przez:

trwałe prasowanie polegające na napawaniu tkanin środkami chemicznymi

w czasie ich produkcji i następnym utrwaleniu kształtów wyprasowanych wyrobów
odzieżowych w komorze stabilizacyjnej; ten rodzaj obróbki cieplnej jest nazywany
w Polsce metodą „elpress”, w odróżnieniu od nazwy międzynarodowej „permanent-
press”,

plisowanie polegające na termiczno-mechanicznym zaprasowywaniu fałd

o różnej szerokości, plisowanie może być ręczne lub maszynowe.

Wiadomości dotyczące obróbki klejowej i techniki małych wklejek znajdziesz w module

„Wykonywanie szwów technologicznych”.

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

4.4.2. Pytania sprawdzające

Odpowiadając na podane pytania, sprawdzisz, czy jesteś przygotowany do wykonania

ćwiczenia.
1.  Co to jest obróbka cieplna odzieży?
2.  Jakie znasz rodzaje obróbki cieplnej?
3.  Jak dokonuje się uszlachetniania wyrobów odzieżowych?
4.  Jakie znasz rodzaje obróbki klejowej?
5.  Gdzie stosujemy technikę małych wklejek?

4.4.3. Ćwiczenia

Ćwiczenie 1

Zastosuj technikę małych wklejek w bluzce damskiej wybranego modelu

z zaprojektowanej przez Ciebie kolekcji ubiorów wizytowych.

Sposób wykonania ćwiczenia.

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1)  dobrać wkład klejowy do tkaniny,
2)  dobrać odpowiednie parametry klejenia,
3)  wykonać technikę małych wklejek,
4)  zaprezentować efekt swojej pracy.

Wyposażenie stanowiska pracy:

− wykroje bluzki damskiej,
− wkłady klejowe,

− żelazko.

Ćwiczenie 2

Zastosuj metodę małych wklejek w spódnicy damskiej wybranego modelu

z zaprojektowanej przez Ciebie kolekcji ubiorów wizytowych.

Sposób wykonania ćwiczenia.

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1)  dobrać wkład klejowy do tkaniny,
2)  dobrać odpowiednie parametry klejenia,
3)  wykonać technikę małych wklejek,
4)  zaprezentować efekt swojej pracy.

Wyposażenie stanowiska pracy:

− wykroje spódnicy damskiej,

− wkłady klejowe.
− żelazko.

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

4.4.4. Sprawdzian postępów

Czy potrafisz:

Tak

Nie

1) wyjaśnić, co to jest obróbka cieplna odzieży?

2) wymienić rodzaje obróbki cieplnej?

3) wyjaśnić, jak dokonuje się uszlachetniania wyrobów odzieżowych?

4) wymienić rodzaje obróbki klejowej?

5) zastosować technikę małych wklejek?

6) dobrać parametry klejenia?

4.5. Przeprowadzenie I i II miary. Kontrola jakości odzieży

miarowej

4.5.1. Materiał nauczania

Do pierwszej miary należy sfastrygować zaszewki, szwy modelowe i konstrukcyjne,

szwy barkowe oraz prawy rękaw.

Pierwsza miara

Sfastrygowaną odzież zakłada się na osobę, upina się w przodzie, układając linie

środków przodów na siebie i następnie sprawdza, czy odzież prawidłowo układa się na
sylwetce, zwracając uwagę na:
− proporcje odzieży,

− prawidłowe układanie się krawędzi przodów i tyłu na figurze,
− kierunek i miejsce szwów (barkowych, bocznych), cięć podłużnych i poprzecznych itp.,

− miejsce zaszewek, ich długości i głębokość,

− podkrój pachy i szyi.

Następnie oznacza się linię talii, upina kołnierz i rękaw, ustala długość asortymentu

i rękawa, miejsce pierwszej i ostatniej dziurki oraz umiejscowienie i kształt kieszeni.

Podczas miary należy zwracać uwagę na naturalną postawę osoby, gdyż w przeciwnym

wypadku przy następnej mierze mogą wystąpić dodatkowe poprawki. Do miary należy
przychodzić w tej samej bieliźnie (stanik – pas), gdyż zmiana jej wpływa na zmianę kształtu
figury.

Wykonywanie poprawek po pierwszej mierze

Naniesione podczas I miary poprawki zaznacza się przez wciągnięcie fastrygi lub

zaznaczenie kredą krawiecką. Ponadto zaznacza się kształt podkroju szyi, miejsce wszycia
rękawa, linię dołu, miejsce naszycia kieszeni, dziurek itp. W celu równomiernego wdania
i utrzymania prawidłowego kierunku rękawa stosuje się znaki spotkania na rękawie

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

i podkroju pachy. Znaki spotkania stosuje się również na linii szwów w celu zabezpieczenia
przed przesunięciem odcinków przewidzianych do wdania.

Następną czynnością jest odpięcie szpilek, wyrównanie linii szwów i pokrojów oraz

przeniesienie poprawionych konturów na drugą stronę odzieży.

Przygotowanie do drugiej miary

Sfastrygowane ponownie, po poprawionych konturach, zaszewki i szwy zszywa się

na maszynie, obrzuca i rozprasowuje. Następnie wykonuje się poszczególne elementy
odzieży, jak rękawy, kołnierz, kieszenie i po starannym wyprasowaniu łączy ściegiem
fastrygowym z wcześniej zeszytym przodem i tyłem. Dół odzieży podwija się po oznaczonym
konturze i przytrzymuje ściegiem fastrygowym.

Druga miara

Po włożeniu odzieży na sylwetkę i zapięciu, sprawdza się ogólny wygląd odzieży

na figurze, układanie się kołnierza, kierunek i miejsce wszycia rękawa, miejsce naszycia
kieszeni, linię dołu itp. Zauważone błędy zaznacza się na odzieży szpilkami lub umownymi
znakami.

W przypadku wystąpienia przy drugiej mierze poważniejszych poprawek należy

przeprowadzić dodatkową trzecią miarę.

Kontrola jakości

Kontrola jakości odzieży obejmuje:

− Kontrole międzyoperacyjne wykonywanych elementów odzieży,
− Kontrolę gotowej sztuki odzieży.

Kontrola wykonywania elementów odzieży

Elementy odzieży sprawdza się pod względem jakości wykonania i estetyki. Kontroluje

się kształt poszczególnych elementów oraz zabezpieczenie ich przed strzępieniem przez
zachowanie odpowiedniej wielkości szwów i gęstości ściegów.

Kontrola gotowej sztuki odzieży

Kontrola gotowej sztuki odzieży to ostateczna kontrola przed oddaniem odzieży

klientowi i dlatego powinna być bardzo starannie i dokładnie przeprowadzona. Oddanie
klientowi odzieży niewłaściwie wykonanej, wyrabia złą opinię wykonawcy.

W gotowej sztuce odzieży sprawdza się ogólny estetyczny wygląd odzieży oraz jakość

wykonania poszczególnych elementów. Szczególnie zwraca się uwagę na symetrię
elementów parzystych, prawidłowe rozmieszczenie dziurek oraz estetyczne i trwałe ich
wykonanie, właściwe przyszycie guzików, staranne wykończenie wierzchu, jak i spodu
odzieży, dokładne wyprasowanie (bez niedoprasowań i odbicia na wierzchu odzieży szwów
lub obrębów, wyświeceń tkaniny). Przed oddaniem klientowi gotowej sztuki należy
sprawdzić, czy wyrób dobrze układa się na figurze.

4.5.2. Pytania sprawdzające

Odpowiadając na pytania, sprawdzisz, czy jesteś przygotowany do wykonania ćwiczenia.

1.  W jaki sposób przygotowuje się bluzkę do I miary?
2.  W jaki sposób przeprowadza się I miarę bluzki?
3.  W jaki sposób nanosi się poprawki po I mierze?
4.  W jaki sposób przygotowuje się bluzkę do II miary?
5.  W jaki sposób przeprowadza się II miarę bluzki damskiej?

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

6.  Jakie etapy obejmuje kontrola jakości odzieży?
7.  Na czym polega kontrola wykonania elementów odzieży?
8.  Na czym polega kontrola gotowej sztuki odzieży?

4.5.3. Ćwiczenia

Ćwiczenie 1

Przygotuj wybrany przez Ciebie model stroju wizytowego (bluzki i spódnicy) do I miary,

przeprowadź ją i nanieś poprawki.

Sposób wykonania ćwiczenia.

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1)  sfastrygować poszczególne elementy bluzki i spódnicy,
2)  nałożyć sfastrygowaną odzież na manekin lub model,
3)  przeprowadzić I miarę,
4)  wskazać występujące błędy i omówić sposób ich usunięcia,
5)  nanieść poprawki po I mierze.

Wyposażenie stanowiska pracy:

− wykroje elementów bluzki i spódnicy,

− nici, manekin, przybory, narzędzia.

Ćwiczenie 2

Przygotuj model z Twojej kolekcji do II miary, przeprowadź ją i nanieś poprawki.

Sposób wykonania ćwiczenia.

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1)  zszyć elementy bluzki, obrzucić i rozprasować lub zaprasować szwy,
2)  wykonać elementy: rękawy, kołnierz, kieszenie,
3)  przygotować model do II miary,
4)  przeprowadzić II miarę,
5)  nanieść poprawki po II mierze.

Wyposażenie stanowiska pracy:

− bluzka i spódnica po i mierze,
− nici, przybory, manekin, narzędzia,

− maszyna stębnowa i overlock,

− żelazko.

Ćwiczenie 3

Dokonaj kontroli jakości drobnych elementów Twojego modelu.

Sposób wykonania ćwiczenia.

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1) sprawdzić elementy odzieży pod względem jakości wykonania i estetyki.
2) skontrolować kształt poszczególnych elementów.

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Wyposażenie stanowiska pracy:

− wykonane drobne elementy modelu (rękawy, kołnierz, kieszenie itp.),

− taśma centymetrowa.

Ćwiczenie 4

Dokonaj kontroli jakości wykonanego przez Ciebie modelu..

Sposób wykonania ćwiczenia.

Aby wykonać ćwiczenie, powinieneś:

1)  sprawdzić model pod względem jakości wykonania i estetyki,
2)  skontrolować kształt poszczególnych elementów,
3)  sprawdzić zgodność z projektem,
4)  zaprezentować efekt pracy na manekinie krawieckim.

Wyposażenie stanowiska pracy:

− wykonany model,

− taśma centymetrowa,
− projekt modelu,

− manekin krawiecki.

4.5.4. Sprawdzian postępów

Czy potrafisz:

Tak

Nie

1) wyjaśnić sposób przygotowania bluzki i spódnicy do I miary?

2) przeprowadzić I miarę?

3) nanieś poprawki wynikłe po I mierze?

4) przygotować odzież do II miary?

5) przeprowadzić II miarę bluzki i spódnicy?

6) nanieść poprawki po II mierze?

7) wykonać kontrolę międzyoperacyjną?

8) wykonać kontrolę gotowego wyrobu?

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

5. SPRAWDZIAN OSIĄGNIĘĆ

INSTRUKCJA DLA UCZNIA

1.  Przeczytaj uważnie instrukcję.
2.  Podpisz imieniem i nazwiskiem kartę odpowiedzi.
3.  Zapoznaj się z zestawem zadań testowych.
4.  Test zawiera 16 zadań. Do każdego zadania dołączone są 4 możliwości odpowiedzi.

Tylko jedna jest prawidłowa.

5. Udzielaj odpowiedzi tylko na załączonej karcie odpowiedzi, stawiając w odpowiedniej

rubryce znak X. W przypadku pomyłki należy błędną odpowiedź zaznaczyć kółkiem,
a następnie ponownie zakreślić odpowiedź prawidłową.

6. Pracuj samodzielnie, bo tylko wtedy będziesz miał satysfakcję z wykonanego zadania.
7. Kiedy udzielenie odpowiedzi będzie Ci sprawiało trudność, wtedy odłóż jego rozwiązanie

na później i wróć do niego, gdy zostanie Ci wolny czas.

8. Na rozwiązanie testu masz 45 minut.
Powodzenia!

Zestaw zadań testowych

1. Kolekcja jest to:

a) wyrób odzieżowy odpowiadający aktualnym trendom w modzie
b) wyrób odzieżowy spełniający wymagania PN
c) wyrób odzieżowy wprowadzony do testowania w sprzedaży
d) zestawienie modeli, które łączy jakaś wspólna cecha i zarazem dzieli odrębność

każdego z modeli

2. Dodatek w odzieży to:

a) element uzupełniający ubiór taki jak: nakrycie głowy, apaszki, szaliki, paski,

rękawiczki, obuwie, parasolki

b) dodatek galanteryjny taki jak: zamek błyskawiczny, guzik, nici, zatrzask, haftka
c) postać przejściowa wytwarzanego wyrobu odzieżowego przeznaczona do dalszej

obróbki technologicznej

d) różnica między wymiarami ciała, a wymiarami odzieży

3. Obwód klatki piersiowej mierzymy:

a) przez największe przewężenie tułowia
b) pod pachami nad linią gorsu
c) przez największą wypukłość biustu
d) przez największą wypukłość pośladków

4. Do zasad prawidłowego krojenia zalicza się:

a) staranne rozplanowanie form na tkaninie i zwrócenie uwagi na wzory i fakturę tkanin
b) wykonanie rysunku plastycznego, opisu modelu odzieżowego, rysunku siatki

konstrukcyjnej

c) poszukiwanie pomysłu, wybór pomysłu, projektowanie modeli, testowanie kolekcji
d) wykrawanie poszczególnych elementów przy użyciu krajarki ręcznej tarczowej

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

5. Zasady szycia według projektu to:

a) staranne wykonanie form i zwrócenie uwagi na wzory i fakturę tkaniny
b) zaprojektowanie odzieży, przygotowanie form, krojenie, przygotowanie do miary,

mierzenie, szycie odzieży, wykończenie i kontrola jakości

c) spełnienie wymogów dokumentacji techniczno-technologicznej
d) szycie zgodnie z obowiązującą PN

6. Do kontroli jakości odzieży zaliczamy:

a) kontrolę międzyoperacyjną wykonywanych elementów odzieży i kontrolę gotowej

sztuki

b) ostateczną kontrolę gotowej sztuki odzieży
c) sprawdzenie ogólnego estetycznego wyglądu
d) sprawdzanie prawidłowości połączeń poszczególnych elementów odzieży

7. Wymiarami podstawowymi do opracowania form spodni są:

a) ot, obt, ou
b) ZTv, ZUo, ZKo, obt, ot
c) ot, opx, XcXc
d) opx, ot, obt

8. Cechą wspólną kolekcji może być:

a) okazja, kolorystyka, motyw wiodący, sezon
b) tabela wymiarów ciała, tabela wielkości odzieży
c) typy figur, typy postawy ciała, wady postawy ciała
d) kolorystyka, dodatek konstrukcyjny

9. Projektując sukienkę inspirowaną latami dwudziestymi XX wieku należy zastosować:

a) obniżoną talię podkreśloną paskiem
b) dużą ilość falban w wyrobie
c) stanik sukienki w formie gorsetu
d) bogate zdobienia

10. Do uszycia sukni całodziennej przedstawionej na rysunku, można wykorzystać tkaninę:

a) jedwab naturalny
b) aksamit
c) elanobawełna
d) szyfon

11.

I miarę przeprowadzamy następująco:

a) sfastrygowaną ponownie, po poprawionych konturach, zaszewki i szwy zszywa

się na maszynie i rozprasowuje

b) sfastrygowaną odzież zakłada się na osobę, upina w przodzie linie środka przodów

na siebie i sprawdza układanie się krawędzi, kierunek i miejsce szwów, miejsce
zaszewek i podkroje pach i szyi

c) po włożeniu odzieży na sylwetkę sprawdza się ogólny wygląd odzieży, układanie się

kołnierza, kierunek i miejsce wszycia rękawa

d) zszytą odzież zakłada się na manekin i oznacza miejsca wyszycia dziurek

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

12. Przy łączeniu elementów bluzki z jedwabiu należy zastosować szew:

13. Przy wykończeniu dołu spódnicy prostej wełnianej należy zastosować obręb:

14. Przedstawione zapięcie jest najczęściej stosowane:

a) w odzieży wierzchniej
b) w odzieży w stylu klasycznym
c) w odzieży sportowej
d) w wieczorowej

15. Przy krojeniu kompletu damskiego składającego się ze spodni i wdzianka, wykonanego

z tkaniny gładkiej, szytego na miarę należy zastosować układ kroju:

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

16. Obliczając zużycie materiału na żakiet damski ze spodniami dla rozmiaru 170/96/104

należy wziąć pod uwagę następujące dane:
a) długość spodni, długość żakietu, długość rękawa
b) długość spodni, długość żakietu, obwód bioder
c) obwód klatki piersiowej długość żakietu, szerokość nogawki
d) obwód bioder, długość rękawa, obwód szyi

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

KARTA ODPOWIEDZI

Imię i nazwisko ................................................................................................

Wykonywanie odzieży według projektu

Zakreśl poprawną odpowiedź.

zadania

Odpowiedź

Punkty

a b c d

Razem:

„

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

6. LITERATURA

1. Czurkowa M., Ulawska-Bryszewska J.: Rysunek zawodowy dla szkół odzieżowych.

WSiP, Warszawa 1998

2.  Fałkowska-Rękawek E.: Podstawy projektowania odzieży. WSiP, Warszawa 2000
3.  Lewandowska-Stark E., Lipke-Skrawek Z.: Techniki szycia. SOP, Toruń 1995
4.  Parafianowicz Z.: Słownik odzieżowy. WSiP, Warszawa 1999
5.  Samek P.: Krawiectwo – technologia. WSiP, Warszawa 1999
6.  Krysińska S.: Szycie i konserwacja odzieży, WSiP, Warszawa 1987
7.  Polska Norma PN 82/P – 84500. Pomiary ciała ludzkiego
8.  Odzież miesięcznik, wyd. NOT