Definiowanie przestrzeni publicznej:
 

Np. por. opis precedensu z USA, umożliwiającego korzystanie z prywatnej przestrzeni 
mallu jak z przestrzeni publicznej. Skoro centra handlowe deklarują otwartość ich 
przestrzeni, to nie mogą zabraniać korzystania z niej osobom rozdającym ulotki 
lub agitującym w inny sposób. Rozwiązanie to jest jednak specyfiką amerykańską 
(Makowski Grzegorz, Świątynia konsumpcji, Trio, Warszawa 2004, s. 108-109).

 

„Publiczność” przestrzeni nie leży więc obecnie w jej formalnej charakterystyce, 
dotyczącej np. kwestii własności czy sposobu ukształtowania. Natomiast 
dla „publiczności” przestrzeni istotnym jest możliwość kontaktów społecznych 
pomiędzy różnymi zbiorowościami, w tym związanymi z różnymi stylami 
życia, kręgami kulturowymi itp. (Hołub A., 2002, Współczesna przestrzeń 
publiczna. Terapia patologii czy rozwój nowych terenów – poszukiwanie 
przesłanek projektowych, [w]: Kochanowski M. (red.) Przestrzeń publiczna miasta 
postindustrialnego. Wyd. Politechniki Gdańskiej, Gdańsk).

 

Przestrzenią publiczną nazywać więc będziemy ten fragment przestrzeni 
miejskiej, który – poprzez sposób swojego urządzenia oraz lokalizację w 
strukturze urbanistycznej – jest przeznaczony na potrzeby realizacji bezpośrednich 
kontaktów pomiędzy uczestnikami życia społecznego oraz inne potrzeby społeczne 
korzystających z niego zbiorowości, pozostając jednocześnie fizycznie dostępny 
dla wszystkich zainteresowanych osób. Fizyczna dostępność przestrzeni może być 
ograniczana czasowo z uwagi na kwestie bezpieczeństwa bądź sposób organizacji jej 
wykorzystania (P. Lorens, Definiowanie współczesnej przestrzeni publicznej; [w:] P. 
Lorens, J. MartyniukPęczek (red.), Problemy kształtowania przestrzeni publicznych, 
Seria Miasto-Metropolia-Region, Wydawnictwo Urbanista, Gdańsk 2011, s. 10).

 
By Mariusz E. Sokołowicz, Anno Domini 2012-07-25