background image

 

 

 

 

 

 

                                 Życie do swego „kresu”                                                                          

 

 

 

 

„ – Po co tak chodzisz za mną?                                                                                                                                                                             

 

 

 

 

Grając uparcie mój cień,                                                                                                                                                            

 

 

 

 

Czy to w blasku księżyca,                                                                                                                                                                      

 

 

 

 

Czy w jasno – słoneczny dzień.                                                                                                                    

 

 

 

 

 

Po co, gdy nie idę – ja – wcale ku tobie,                                                                                                                                                 

 

 

 

 

 

I przestań psuć mi wszystko…,                                                                                         

 

 

 

 

 

- Tak – doba…, doba…, po dobie…,                                                                                                      

 

 

 

 

 

Bo nasze światy dzieli,                                                                                                                                        

 

 

 

 

 

Wprost niebotyczna tama,                                                                                      

 

 

 

 

 

I – proszę – nie szukaj mych furtek,                                                                                                                                  

 

 

 

 

 

I nie rozpytuj nikogo…,                                                                                                                                                                                

 

 

 

 

 

Gdzie jest ku mnie – jakaś – brama.                                                                   

 

 

 

 

I pamiętaj o tym, iż nas dzieli,                                                                                                                                                                       

 

 

 

 

Dosłownie wszystko…, wszystko..,                                                                                                          

 

 

 

 

Że moim hymnem jest światło,                                                                                                                                                                                          

 

 

 

 

A wraz z nim –najwyższe wzloty…,                                                                                                                                                                        

 

 

 

 

I muzyka, przy której tańczą,                                                                                             

 

 

 

 

Galaktyczne  - Kosmosu – sploty,                                                                                                                  

 

 

 

 

A nade wszystko serc bicie…                                                                                                                                                                                                                       

 

 

 

 

Co miłością ku sobie pałają,                                                                                                                     

 

 

 

 

I wielobarwne kwiaty,                                                                                                                                                                                                        

 

 

 

 

Co me zjawisko  - na Ziemi  -                                                                                                                                                              

 

 

 

 

Tak pięknie upiększają…                                                                                                                                                                                                                             

 

 

 

 

 

Więc żegnaj!                                                                                                                                                                                                                                                                                    

 

 

 

 

 

I nie wchodź – nigdy – tam,                                                                                                                                             

 

 

 

 

 

Gdzie biegnie droga moja,                                                                                                  

 

 

 

 

 

Bo wszystkim rządzi ruch…                                                                                                             

 

 

 

 

 

- Więc życie -                                                                                                                                                                                                                                                         

 

 

 

 

 

A nie martwota twoja,                                                                                                                                                            

 

 

 

 

 

Boś ty jest niczym dla świata,                                                                                                    

 

 

 

 

 

Bo ciebie wogle nie ma,                                                                                                                                                                     

 

 

 

 

 

Więc nie udawaj, wręcz nie graj – proszę -                                                                                                                                                        

 

 

 

 

 

Cieniem własnego cienia.                                                                                                                                          

 

 

 

 

I tak się oto wszystko splata…,                                                                                                                        

 

 

 

 

Że jam jest całą Rzeczywistością,                                                                                                                                                             

 

 

 

 

A moje berło Wszechświat omiata,                                                                                                    

 

 

 

 

Życiem… co woła:  „Precz z nicością!!!...”                                                                                                                  

 

 

 

 

                                                                                                                                                                                                                

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  I. Iwańska                                                                                                                                  

 

 

 

 

 

 

 

 

Warszawa     2015-11-5