ROBERT ERVIN HOWARD 
    
    
    
CONAN BARBARZYŃCA 
    
DEMON Z ŻELAZA — CZARNY KOLOS — CZERWONE ĆWIEKI 
    
 Opuściwszy Zambulę, Conan podążył na wschód ku zielonym łąkom Shemu. Kroniki nic nie 
mówią o dalszych losach Gwiazdy Khorala, nie wiadomo, czy Conanowi udało się dotrzeć z 
klejnotem do Ophiru i otrzymać obiecaną górę złota, czy też utracił go po drodze na korzyść 
sprytnego złodzieja lub dziewczyny lekkich obyczajów. W każdym razie zysk, jaki osiągnął 
—jeżeli w ogóle osiągnął — nie starczył mu na długo. 
   Odbył kolejną krótką podróż do rodzinnej Cymmerii. Niestety, jego kompani z lat młodości 
byli już martwi, a stare kąty nudniejsze niż poprzednio. 
   Słysząc, że kozacy odzyskali dawną siłę i znów uprzykrzają życie królowi Yezdigerdowi, 
Conan wsiada na koń i wraca do Turanu. Samo jego pojawienie się tam stwarza mu licznych 
sojuszników wśród kozaków i korsarzy z Krwawego Bractwa Morza Vilayet. Pomimo tego, 
iż przybywa z pustymi rękoma, w krótkim czasie gromadzi pod swoją komendą znaczne siły i 
zdobywa większe niż kiedykolwiek łupy. 
    
DEMON Z ŻELAZA 
    
   Rybak kurczowo chwycił rękojeść swojego noża. Zrobił to zupełnie odruchowo, bowiem 
tego, czego się podświadomie obawiał, nie zdołałby zabić nożem — nawet zębatą, 
zakrzywioną klingą Yuetschów, która z łatwością rozpłatałaby dorosłego mężczyznę. Tutaj, w 
murach opuszczonej twierdzy Xapur, przybyszowi nie zagrażał ani człowiek, ani zwierzę. 
   Dostawszy się na spadziste, nadbrzeżne skały, dotarł przez dżunglę, otaczającą fortyfikacje 
do pozostałości zaginionej cywilizacji. Między drzewami jaśniały potrzaskane kolumny, 
szczątki spękanych murów biegły chwiejnymi zakosami w cień, a szerokie niegdyś chodniki 
skruszały i ustąpiły pod naporem olbrzymich korzeni. 
   Rybak był typowym przedstawicielem swojej rasy, dziwnego ludu, o pochodzeniu ginącym 
w mrokach dziejów, który od niepamiętnych czasów zamieszkiwał proste chaty osad 
położonych nad brzegami Morza Vilayet. Krępy mężczyzna o długich, małpich ramionach i 
chudych łukowatych nogach, miał szeroką twarz, niskie czoło, zmierzwione włosy i olbrzymi 
tors. Pas z nożem i prosta przepaska była całym jego strojem. To, że rybak dotarł do tego 
miejsca, było dowodem na to, że w przeciwieństwie do większości swych współplemieńców 
nie był całkowicie pozbawiony ciekawości. Ludzie rzadko odwiedzali Xapur, opuszczoną, 
prawie zapomnianą wyspę, jedną z tysięcy rozsianych po tym wielkim, śródlądowym morzu. 
Nazywano ją Fortecą Xapur, ze względu na ruiny — pozostałości jakiegoś prehistorycznego 
królestwa, o którym zapomniano na długo przed nadejściem Hyborian z północy. Nikt nie 
wiedział, kto obrobił te głazy, chociaż przekazywane wśród Yuetschów z pokolenia na 
pokolenie, na wpół niezrozumiałe opowieści wspominały o pradawnym powiązaniu rybaków 
i wymarłych mieszkańców wyspy. Jednak Yuetshowie od ponad tysiąca lat nie rozumieją 
sensu tych opowieści. Teraz powtarzali je jak pozbawione znaczenia, tradycyjne formułki, 
które zgodnie ze zwyczajem przekazywał ojciec synowi. Od wielu pokoleń nikt z ich 
plemienia nie postawi) nogi na Xapur. Niedalekie wybrzeże było niezamieszkałe. Porośnięte 
trzciną bagna i dzikie bestie czyniły je niedostępnym. 
   Wioska rybaka leżała na południu od wyspy. Nocny sztorm zagonił jego kruchą łódź tutaj, 
daleko od zwykłych łowisk, a olbrzymia fala rozbiła ją o stromy, skalisty brzeg wyspy. Teraz, 

rankiem, niebo było błękitne i przejrzyste, a wschodzące słońce zamieniało krople rosy na 
liściach w skrzące się diamenty. 
   W czasie szalejącej burzy, kiedy jeden, szczególnie mocny piorun trafił w wyspę, przez 
odgłosy zmagającej się natury przebił się huk i łoskot spadających głazów. Hałasu tego nie 
mogło wywołać walące się drzewo. Rybak, po nocy spędzonej u podnóża skał, wspiął się w 
świetle wschodzącego słońca na ich szczyt. Gdy dotarł do celu ogarnął go niepokój, a instynkt 
ostrzegał przed niebezpieczeństwem. 
   Poprzez drzewa widać było ruiny budowli wzniesionej z gigantycznych bloków tego 
jedynego, twardego jak stal kamienia. Kamienia znajdowanego tylko na wyspach Morza 
Vilayet. Zdawało się nieprawdopodobnym, aby ludzkie ręce dały radę obrobić te głazy i 
zbudować z nich mury, a już na pewno zniszczenie ich nie leżało w mocy człowieka. Piorun 
rozbił wielotonowe bloki jak szkło, topiąc niektóre z nich w zieloną masę i roztrzaskał 
olbrzymią kopułę budowli. 
   Rybak wspiął się po gruzach, zajrzał do środka i krzyknął z wielkiego zdumienia. Uderzenie 
pioruna odsłoniło złoty katafalk, na którym leżał w kurzu i odłamach skalnych olbrzym. 
   Odziany był jedynie w krótką spódniczkę z rekiniej skóry. Wąska, złota opaska 
przytrzymywała mu na skroniach prosto przycięte, czarne włosy. Na nagiej, muskularnej 
piersi leżał dziwny sztylet, o szerokiej zakrzywionej klindze i rękojeści wysadzanej 
klejnotami. Broń, mimo iż nie miała zębatego ostrza, przypominała nóż, jaki rybak nosił u 
pasa. Wykonano ją jednak z nieskończenie większą starannością. 
   Rybak pożądliwie spojrzał na sztylet. Jego właściciel spoczywał od wielu wieków w swym 
grobowcu i był równie martwy jak otaczające go głazy. Rybak nie zastanawiał się zbyt długo 
nad tajemniczymi umiejętnościami starożytnych, dzięki którym umarły zachował pozory 
życia, a jego ciało przetrwało przez lata nietknięte. Wszystkie jego myśli skupiły się na 
wspaniałym nożu, zdobionym lekkimi falistymi liniami, biegnącymi wzdłuż chłodno 
lśniącego ostrza. 
   Zszedł do grobowca i wziął do ręki sztylet leżący na piersi mężczyzny. W chwili, gdy to 
uczynił, stało się coś niepojętego i strasznego. Czarne muskularne dłonie zacisnęły się 
kurczowo, powieki otwarły się, odsłaniając wielkie ciemne źrenice, których magnetyczne 
spojrzenie trafiło przerażonego rybaka jak uderzenie pięścią. Cofnął się i wypuścił z ręki 
sztylet. Jednocześnie, jeszcze do niedawna martwy, olbrzym podniósł się i siadł. Zaskoczony 
rybak otworzył usta ze zdziwienia. Siedzący był gigantycznej budowy. Patrzył teraz przez 
zwężone powieki oczyma, w których nie było śladu wdzięczności. Wzrok jego, obcy i wrogi, 
płonął chęcią mordu. 
   Nagle wstał i pochylił się nad swoim ożywicielem. Prymitywnego umysłu rybaka nie 
ogarnął strach, przynajmniej nie wzbudziło go pogwałcenie praw natury. W momencie, gdy 
olbrzymie dłonie zaciskały się na jego barkach, chwycił za swój wielki nóż i pchnął 
sprawdzonym wiele razy ruchem. Klinga pękła po zetknięciu się z olbrzymem, jakby trafiła w 
ukryty pod skórą żelazny pancerz. Jednocześnie kark rybaka trzasnął w uścisku giganta 
niczym spróchniała gałąź. 
   Pan Kwaharizmu oraz strażnik morskich granic, Jehungir Aga, spojrzał jeszcze raz na zwój 
pergaminu opatrzony wielką pieczęcią króla Turanu. Po chwili zaśmiał się krótko i nerwowo. 
   — Co nowego? — bezceremonialnie odezwał się Ghaznawi, jego doradca. 
   Jehungir, który był przystojnym mężczyzną, dumnym ze swych osiągnięć i szlachetnego 
urodzenia, skrzywił się i wzruszył ramionami. 
   — Król ponagla mnie — powiedział. — Sam kreśli do mnie słowa swego niezadowolenia z 
powodu mojego, jak to nazywa, braku umiejętności w obronie granic. Na Tarima! Jeżeli nie 
zniszczę tych stepowych rabusiów, Kwaharizm będzie miał nowego pana. 
   Doradca w zamyśleniu skubał swą siwą brodę. Yezdigerd, król Turanu, był 
najpotężniejszym władcą na świecie. Ciemnoskórzy Zamorianie płacili mu haracz, podobnie 

jak wschodnie prowincje Koth. Również Shem złożył mu hołd. Wszystkie kraje, aż po leżący 
na zachodzie Sushani oddały się pod jego władzę. Jego wojska grabiły pogranicze Stygii na 
południu i ośnieżone ziemie Hyperborejskie na północy. Jego konnica niosła ogień i miecz na 
zachód, do Brythunii, Ophiru, Korynthii, a nawet do granic Nemedii. Z rozkazu króla 
Thuranu wojownicy w pozłacanych zbrojach tratowali kopytami swych koni mieszkańców 
tych krain i puszczali z dymem ich domy. W jego wspaniałym pałacu, w wielkim portowym 
mieście Aghrapurze, znajdowały się nieprzeliczone bogactwa. Flotylle jego okrętów, wielkich 
galer wojennych o czerwonych żaglach, panowały na Morzu Hyrkańskim i Vilayet. Na 
ogromnych targowiskach niewolników w Aghrapurze, Sultanapurze, Kwaharizmie, 
Shahpurze i Khorusunie handlowano pojmanymi mieszkańcami sąsiednich krain. Za trzy 
sztuki srebra (nie największe) można było kupić kobietę: ciemnowłosą Zamoriankę, 
brunatnoskórą Stygijkę, jasnowłosą Brythunkę, hebanową Kushitkę i Shemitkę o oliwkowej 
skórze. 
   Mimo tych wszystkich zwycięstw jego szybkiej jazdy nad obcymi armiami, daleko od 
granic Thuranu, pod jego bokiem zuchwały wróg szarpał królestwo, niosąc śmierć i 
zniszczenie. Na rozległych stepach, między Morzem Vilayet a dalekimi granicami 
hyboriańskich królestw, powstało w ciągu niecałego pięćdziesięciolecia nowe społeczeństwo 
złożone ze zbiegłych niewolników, złoczyńców i dezerterów. Ich przestępstwa były tak 
rozmaite jak kraje, z których pochodzili. Jedni urodzili się na stepie, inni przybyli z królestw 
zachodu. Całą tą zbieraninę zwano kozakami. 
   Zamieszkując rozległe, dzikie równiny, nie uznając żadnych praw poza swoistym 
kodeksem, umieli stawić czoła nawet wojskom wielkiego władcy. Wciąż najeżdżali 
pograniczne prowincje Thuranu, chroniąc się w razie porażki w stepie. Razem z piratami 
Krwawego Bractwa Morza Vilayet grasowali na wybrzeżu, łupiąc statki kupieckie zawijające 
do portów Hyrkanii. 
   — Jak mam zgnieść to wilcze plemię? — dopytywał się Jehungir. — Jeżeli ruszę za nimi w 
step, ryzykuję, że okrążą mnie i rozbiją, a jeżeli będę przeważał, wymkną się i w czasie mojej 
nieobecności spalą pogranicze. Ostatnio poczynają sobie coraz śmielej. 
 
   — To za sprawą nowego wodza — rzekł Ghaznawi. — Wiesz kogo mam na myśli. 
   — Tak! — warknął wściekle Jehungir. — To ten szatański Conan. Jest jeszcze dzikszy od 
kozaków i waleczny jak górski lew. 
   — Raczej dzięki instynktowi niż inteligencji. Inni kozacy są przynajmniej potomkami 
cywilizowanych ludzi. On jest barbarzyńcą. Gdybyśmy go usunęli, skończyłyby się nasze 
kłopoty z kozakami. 
   — Ale jak? — pytał Jehungir. — Raz po raz wychodzi nietknięty z, wydawałoby się, 
śmiertelnych opresji. Poza tym, dzięki instynktowi czy rozwadze, uniknął wszystkich 
zastawionych na niego pułapek. 
   — Na każde zwierzę i na każdego człowieka istnieje przynęta, trzeba tylko umieć ją znaleźć 
— rzekł sentencjonalnie Ghaznawi. — Kiedy układaliśmy się z kozakami w sprawie okupu za 
jeńców, obserwowałem Conana. Nie stroni od mocnych trunków i kobiet. Sprowadź tu swoją 
niewolnicę Oktawie. 
   Jehungir klasnął w dłonie i Kushita, eunuch o kamiennej twarzy i hebanowej barwie skóry, 
oddalił się w pokłonie, aby wykonać rozkaz. Po chwili wrócił, wiodąc za rękę wysoką, 
przystojną dziewczynę, której jasne włosy, oczy i skóra mówiły o miejscu urodzenia. Krótka, 
związana w pasie tunika, podkreślała jej wspaniałe kształty. Jasne oczy wyrażały żywą 
niechęć, a pełne wargi zaciskały się uparcie, lecz długie miesiące niewoli nauczyły ją 
posłuszeństwa. Stała ze spuszczoną głową przed swym panem, dopóki skinieniem ręki nie 
nakazał jej usiąść obok na dywanie. 
   Jehungir spojrzał pytająco na doradcę. 

   — Musimy sprowokować Conana, by sam opuścił obóz. Obecnie znajduje się on w pobliżu 
dolnego biegu rzeki, której leniwe wody porośnięte trzciną płyną przez bagnistą dżunglę. To 
właśnie tam ostatnia ekspedycja karna wyginęła co do jednego żołnierza. 
   — Nie mogę o tym zapomnieć — powiedział przez zaciśnięte zęby Jehungir. 
   — Niedaleko leży bezludna wyspa — ciągnął dalej Ghaznawi — zwana Fortecą Xapur z 
powodu starych ruin, które się na niej znajdują. Jedna istotna rzecz czyni ją cenną dla naszego 
zamierzenia. Otóż jej strome brzegi wznoszą się wprost z morza, tworząc nieprzebyte 
urwiska, wysokie na sto pięćdziesiąt stóp. Nawet małpa nie wspięłaby się po nich. Jedyna 
droga, którą można dostać się na wyspę, istnieje na zachodnim brzegu: są to strome, 
wyciosane w skale schody. Jeżeli uda nam się zwabić Conana na wyspę w pojedynkę, nasi 
łucznicy będą mogli ustrzelić go jak lwa w klatce. 
   — Pobożne życzenia — przerwał niecierpliwie Aga. — Mamy posłać do niego człowieka z 
prośbą, aby przypłynął na wyspę i poczekał na nas? 
   — Dokładnie tak! — widząc zdumienie Jehungira, doradca mówił dalej — rozpoczniemy 
rokowania z kozakami na skraju stepu, niedaleko twierdzy Ghori. Jak zawsze udamy się tam 
zbrojnie i rozbijemy obóz pod murami. Oni pojawią się w równej sile, po czym rozmowy 
będą przebiegały jak zazwyczaj: w atmosferze podejrzliwości i braku zaufania. Jedyną 
różnicą będzie to, że zabierzemy ze sobą, jakby przypadkiem, naszego ślicznego więźnia — 
doradca wskazał głową dziewczynę. 
   Dziewczyna pobladła i zaczęła słuchać ze zdwojoną uwagą. 
   — Ona użyje całego sprytu, jaki ma, by zwrócić na siebie uwagę Conana. To nie powinno 
być trudne. Jej temperament i jędrne ciało powinny przyciągnąć go mocniej niż wdzięki 
lalkowatych piękności z twojego seraju, Panie. 
   Oktawia zerwała się na równa nogi, zaciskając pięści, ciskając gromy z oczu i trzęsąc się z 
wściekłości. 
   — Chcecie zmusić mnie do łajdaczenia się z tym barbarzyńcą? — krzyknęła. — Nigdy! Nie 
jestem tanią dziwką, żeby uwodzić jakiegoś stepowego rabusia. Jestem córką nemediańskiego 
szlachcica i … 
   — Byłaś nemediańską szlachcianką, dopóki nie wzięli cię moi jezdni — przerwał ostro 
Jehungir. — Teraz jesteś tylko niewolnicą i zrobisz to, co każę. 
   — Nie zrobię tego! 
   — Ależ zrobisz — powiedział powoli i z okrucieństwem Jehungir — zrobisz. Podoba mi się 
plan Ghaznawiego. Mów dalej, mój wspaniały doradco. 
   — Conan najprawdopodobniej zechce ją od ciebie odkupić. Oczywiście odmówisz mu, a 
także nie wymienisz za naszych jeńców. Być może spróbuje ją porwać lub odebrać siłą. Nie 
sądzę jednak, by chciał naruszyć zawieszenie broni. Musimy być przygotowani i na taką 
ewentualność. Po zakończeniu rokowań, nim o niej zapomni, wyślemy do niego posła z 
zarzutem porwania dziewczyny i żądaniem jej oddania. Możliwe, że poseł straci życie, ale 
Conan będzie przypuszczał, że dziewczyna uciekła. Później dotrze do niego yuetshański 
rybak, nasz szpieg, który powie o tym, że Oktawia ukrywa się na Xapur. O ile go znam, 
wiadomość ta skieruje go tam natychmiast. 
   — Aby na pewno samego? — powątpiewał Jehungir. 
   — Czy mężczyzna bierze żołnierzy, gdy udaje się do kobiety, której pragnie? — odparł 
doradca. — W dużym stopniu możliwe jest, że przybędzie sam. Mimo to uwzględnimy i tę 
drugą sytuację. Nie będziemy czekać na niego na wyspie, ryzykując, że stanie się ona dla nas 
pułapką, lecz ukryjemy się w szuwarach, które dochodzą na tysiąc jardów do Xapur. Jeżeli 
przybędzie z większym oddziałem, wycofamy się i spróbujemy czegoś innego. Natomiast gdy 
będzie sam lub z garstką ludzi — będzie nasz! Na pewno przypłynie pamiętając uśmiechy i 
znaczące spojrzenia twojej czarującej niewolnicy, panie. 
   — Nic z tego! Nie dam się pohańbić! — Oktawia szalała w gniewie i upokorzeniu. 

   — Prędzej umrę! 
   — Nie umrzesz, moja piękna buntowniczko, — powiedział Jehungir — ale poznasz coś 
bardzo przykrego i bolesnego. 
   Klasnął w dłonie i Oktawia zbladła ponownie. W wejściu stanął muskularny Shemita — 
krępy mężczyzna z kędzierzawą, czarną bródką. 
   — Jest dla ciebie zajęcie, Gilzan — rzekł Jehungir. — Weź tę krnąbrną niewolnicę i pokaż 
jej część swoich umiejętności. Tylko uważaj, aby nie straciła urody. 
   Shemita mruknął z zadowoleniem i chwycił Oktawie za rękę. Uścisk jego żelaznych palców 
i okrutny wyraz twarzy sprawił, że opuściła ją cała odwaga. Krzycząc żałośnie wyrwała się 
oprawcy i padła na kolana przed bezlitosnym Agą, łkając o litość. 
   Jehungir gestem odprawił zawiedzionego kata i zwrócił się do Ghaznawiego: 
   — Jeżeli twój plan się powiedzie, ozłocę cię! 
    
   W ciemnościach przedświtu, ogarniających morze falujących trzcin i mętne wody bagna, 
dał się słyszeć dziwny szmer, nie powodował go leniwie płynący strumień, ani skradające się 
zwierzę. Przez gęste, wysokie szuwary przedzierała się ludzka istota. 
   Gdyby ktoś tam był, zobaczyłby kobietę — wysoką i jasnowłosą. Jej bujne kształty 
podkreślała przemoczona, oblepiająca ciało tunika. Oktawia rzeczywiście uciekła, nawet teraz 
wstrząsały nią wspomnienia, jednak nie upokorzeń, jakich zaznała w niewoli. Wystarczająco 
okropnym było mieć Jehungira za pana, lecz on z rozmyślnym okrucieństwem podarował ją 
szlachcicowi, którego imię nawet w Kwaharizmie było synonimem zwyrodnienia. Na samą 
myśl o tym po jedwabistych plecach Oktawii przebiegały dreszcze. Przerażenie i rozpacz 
dodały jej sił w ucieczce z zamku Jelal Chana. Nocą spuściła się po linie zrobionej z 
podartych gobelinów, a przypadek pomógł jej w znalezieniu spętanego konia. Jechała przez 
całą noc, ranek zastał ją z ochwaconym wierzchowcem na bagnistym brzegu morza. Trzęsąc 
się z odrazy na myśl o powrocie do zamku Jelal Chana i czekającym ją tam losie, 
zdecydowanie weszła w moczary, szukając schronienia przed spodziewanym pościgiem. 
Kiedy otaczające ją szuwary stały się rzadsze, a woda sięgała do pasa, przed oczami 
dziewczyny ukazały się mroczne kontury wyspy. Od jej brzegu oddzielał ją szeroki pas wody, 
ale nie powstrzymało to Oktawii. Posuwała się dalej aż do chwili, gdy ciemna woda nie 
sięgnęła jej piersi, po czym odbiła się silnie od dna i popłynęła w sposób świadczący o 
nieprzeciętnej wytrzymałości. Gdy już dopływała, zobaczyła, że brzegi wyspy wznoszą się 
niczym mury obronne, stromo ponad wodę. 
   Po dotarciu do ich podnóża nie znalazła ani uchwytu, ani występu, na którym mogłaby 
stanąć. Popłynęła dalej wzdłuż brzegu, poddając się powoli zmęczeniu. Niecierpliwie 
obmacując skały, trafiła niespodzianie na półkę. Z westchnieniem ulgi wciągnęła się na skałę 
i leżała ciężko oddychając. Ociekająca wodą w bladym świetle gwiazd podobna była do białej 
bogini. Znalazła się na czymś, co wyglądało na wykute w skale schody. Ruszyła po nich w 
górę. Nagle przywarła do głazów, słysząc przytłumione skrzypnięcie owiązanych szmatami 
wioseł. Wytężyła wzrok i wydało jej się, że dostrzega rozmazany kształt poruszający się w 
kierunku zarośniętego półwyspu, z którego tu przypłynęła. Jednak mrok był jeszcze zbyt 
gęsty, by mogła być tego pewna. W końcu ledwo słyszalne skrzypienie ustało i Oktawia 
ruszyła ponownie w górę. Jeżeli był to pościg, nie miała innego wyboru jak ukryć się na 
wyspie. Wiedziała, że większość wysp tego bagnistego wybrzeża była niezamieszkała. Ta 
mogła być piracką kryjówką, ale wolała nawet piratów niż Jelal Chana — bestię w ludzkiej 
skórze. Podczas wspinaczki bezwiednie porównała swojego właściciela z wodzem kozaków, 
którego przymuszona bezwstydnie uwodziła w obozie przy twierdzy Ghori, gdzie 
hyrkańczycy układali się ze stepowymi wojownikami. Jego gorące spojrzenia napełniały ją 
lękiem i wstydem, lecz czysta barbarzyńska natura stawiała go wyżej od potwora, jakiego 
mogła zrodzić jedynie zbyt wyrafinowana cywilizacja. 

   Wdrapała się na skraj urwiska i rozglądnęła się z lękiem. Gęsta dżungla, tworząca zwartą 
ścianę ciemności, sięgała prawie do samego skraju wyspy. Coś przeleciało nad jej głową. 
Skuliła się mimo woli, wiedząc, że to tylko nietoperz. 
   Choć przerażał ją mrok wszechobecnej gęstwiny, zacisnęła zęby i próbując nie myśleć o 
jadowitych wężach, skierowała się ku środkowi wyspy. Jej bose stopy poruszały się 
bezszelestnie po miękkim poszyciu. Kiedy weszła między drzewa, zamknęła się wokół niej 
nieprzenikniona ciemność, napełniając jej serce trwogą. Nie przeszła jeszcze tuzina kroków, a 
już nie mogła dostrzec morza i skał. Po kilku następnych straciła orientację i zgubiła się 
zupełnie. Przez splątane korony drzew nie dostrzegała ani jednej gwiazdy. Po omacku, z 
wyciągniętą ręką brnęła na oślep. Nagle zatrzymała się. Gdzieś przed nią rozlegało się 
monotonne dudnienie bębna. Nie był to dźwięk, jakiego można by się spodziewać w tym 
miejscu i czasie. Zapomniała o nim natychmiast, gdy poczuła czyjąś obecność w pobliżu. 
Niczego nie widziała, ale była pewna, że ktoś stoi obok niej w ciemności. 
   Ze zdławionym krzykiem rzuciła się do tyłu i w tej samej chwili coś, w czym mimo paniki 
poznała ludzkie ramię, chwyciło ją w pasie. Wrzeszczała i wyrywała się ze wszystkich sił, 
lecz napastnik porwał ją w ramiona jak dziecko, z łatwością tłumiąc gwałtowny opór. 
Milczenie, z jakim spotkały się jej protesty i błagania, przeraziły ją jeszcze bardziej. Poczuła, 
że ktoś niesie ją w stronę odległego, wciąż monotonnie uderzanego bębna. 
   W chwili gdy pierwsze promienie świtu zaczerwieniły morze, do brzegu wyspy zbliżała się 
mała łódź z samotnym żeglarzem. Mężczyzna ten był niepospolitą postacią. Na głowie miał 
purpurową opaskę, obszerną jedwabną koszulę w jaskrawym kolorze podtrzymywała szeroka 
szarfa, na której wisiała krótka szabla w pochwie z rekiniej skóry. Nabijane złotem skórzane 
buty świadczyły o tym, że ich posiadacz był jeźdźcem, a nie żeglarzem. Mimo tego z dużą 
wprawą sterował łodzią. 
   W wyciętej i szeroko otwartej, jedwabnej koszuli ukazała się muskularna, spalona od słońca 
pierś. Pod brązową skórą przybysza grały potężne mięśnie, kiedy bez wysiłku poruszał 
wiosłami. Jego rysy zdradzały dziką, barbarzyńską naturę, a jednak twarz nie była 
odpychająca, chociaż płomienne, błękitne oczy zdradzały, że łatwo jest wzbudzić jego gniew. 
Był to Conan, który trafił do warowni kozaków — nie mając nic prócz sprytu i miecza. A 
mimo to został ich wodzem. 
   Przybił do brzegu obok wyciosanych w skale stopni, jak ktoś dobrze znający wyspę. Potem 
uwiązał łódź u skalnego występu i bez wahania ruszył w górę po skruszałych schodach. 
Rozglądał się uważnie dookoła, nie dlatego, że spodziewał się ukrytego niebezpieczeństwa, 
lecz ponieważ czujność była częścią jego osobowości wyostrzoną przez lata niebezpiecznego 
życia, jakie wiódł. To, co Ghaznawi uważał za jego szósty zmysł lub zwierzęcy instynkt, było 
w rzeczywistości nabytą poprzez lata długotrwałego ćwiczenia wprawą i wrodzonym sprytem 
barbarzyńcy. Żaden instynkt nie podpowiadał Conanowi, że obserwują go ukryci w 
przybrzeżnych szuwarach ludzie. 
   W czasie gdy wchodził po schodach, jeden z zaczajonych ludzi wziął głęboki oddech i 
powoli naciągnął cięciwę swego łuku. Jehungir chwycił go za ramię i z wściekłością syknął 
mu do ucha: 
   — Głupcze! Chcesz wszystko zaprzepaścić? Nie widzisz, że jest za daleko? Niech wejdzie 
na wyspę i poszuka dziewczyny. My poczekamy tu jeszcze jakiś czas. Mógł wyczuć naszą 
obecność lub podejrzewać zasadzkę. Może ukrył w pobliżu swoich kozaków. Poczekamy. Za 
godzinę —jeżeli nic nam nie przeszkodzi — podpłyniemy do schodów i zaczaimy się przy 
nich. Jeśli nie wróci szybko, wejdziemy na wyspę i zapolujemy na niego. Nie chciałbym 
jednak tego robić, gdyż wielu z nas zginie. Chcę go zaskoczyć, kiedy będzie schodził do łodzi 
i przeszyć strzałami z bliska. 
   W tym samym czasie niczego nie podejrzewający przywódca kozaków wszedł w zarośla. 
Stanął cicho na miękkich, skórzanych podeszwach, przeszukując wzrokiem każdy zakamarek. 

Z niecierpliwością oczekiwał widoku wspaniałej, jasnowłosej piękności, której pragnął od 
pierwszego spotkania w namiocie Jehungira Agi przy twierdzy Ghori. Pożądałby jej nawet 
wówczas, gdyby okazywała mu jawną niechęć. Jednak jej znaczące spojrzenia i uśmiechy 
rozgrzały mu krew i teraz, z całą odziedziczoną, dziką gwałtownością pragnął owej 
białoskórej, jasnowłosej kobiety. 
   Był już kiedyś na Xapur. Miesiąc wcześniej odbyło się tu potajemne spotkanie zpiratami. 
Wiedział, że zbliża się właśnie do zagadkowych ruin, którym wyspa zawdzięcza swoją 
nazwę. Zastanowił się przez chwilę, czy dziewczyna może ukrywać się wśród nich. Nagle 
stanął jak skamieniały. 
   Zobaczył coś, co kłóciło się ze zdrowym rozsądkiem — ogromny, ciemnozielony mur, za 
blankami którego strzelały w niebo potężne wieże. 
   Przez chwilę Conan stał jak zaczarowany, targany wątpliwościami, jakie ogarniają każdego, 
kto staje wobec rzeczy nieprawdopodobnych i kolidujących ze zdrowym rozsądkiem. Conan 
był pewny swoich zmysłów, a jednak coś się tu nie zgadzało. Jeszcze przed miesiącem 
między drzewami wznosiły się tylko ruiny. 
   Czy ludzkie ręce mogą postawić tak ogromne mury w przeciągu kilku tygodni? 
   Czy jest możliwe, że wszędobylscy piraci z Krwawego Bractwa nie zauważyli prac przy tak 
gigantycznej budowie? Gdyby coś przyciągnęło ich uwagę, to na pewno zawiadomiliby o tym 
kozaków. 
   Nie sposób było wytłumaczyć tego faktu, a jednak oczy nie myliły barbarzyńcy. Był na 
Xapur i te wysokie, fantastyczne, kamienne budowle stały na wyspie. Całość zdawała się 
fatamorganą, szaleństwem lub niemożliwością, a mimo tych wszystkich wątpliwości była 
prawdą. 
   Odwrócił się, by uciec przez dżunglę po kamiennych schodach i błękitnym morzem do 
dalekiego obozu przy ujściu rzeki. W tej jednej, krótkiej chwili, porażonemu paniką 
Conanowi nawet myśl o pozostaniu w pobliżu wyspy zdała się być odrażającą. Najchętniej 
rzuciłby wszystko — warowne obozy, step, kozaków — i odjechał na tysiące mil z tego 
tajemniczego Wschodu, gdzie niewyobrażalne, szatańskie moce czyniły rzeczy przeciwne 
prawom natury. 
   W tej krótkiej chwili przyszłość królestw, zależna od losów nieświadomego tego 
barbarzyńcy, była niepewna. Jeden, jedyny szczegół przeważył szalę: Conan zobaczył 
strzępek jedwabiu na ciernistym krzewie. Pochylił się nad nim i wyczuł delikatny zapach. 
Bardziej dzięki dalekiemu skojarzeniu niż czułemu węchowi poznał woń, jaką roztaczała 
wokół siebie piękna, jasnowłosa dziewczyna, którą widział w namiocie Jehungira. Zatem 
rybak nie kłamał, była tu! Po chwili spostrzegł w ziemi odcisk bosej stopy: długi i wąski — 
ślad mężczyzny, nie kobiety. Ślad był nienaturalnie głęboki. Wniosek nasuwał się sam: 
mężczyzna coś niósł, a cóż to mogło być innego, niż poszukiwana dziewczyna? Conan stał 
przez moment bez ruchu i patrzył na czarne wieże, groźnie majaczące między drzewami. W 
jego niebieskich oczach pojawił się złowieszczy błysk. Pożądanie dziewczyny i ponura, dzika 
nienawiść do jej porywacza, zlały się w jedno przemożne uczucie. Namiętność 
przezwyciężyła przesądny strach i Conan — przyczajony jak lew, który szykuje się do skoku, 
korzystając z osłony drzew i krzewów, ruszył w kierunku murów fortecy. 
   Stwierdził, że zarówno mur jak i forteca, do niedawna leżące jeszcze w ruinie, zostały 
zbudowane z tego samego zielonego kamienia, z którego korzystali ich dawni 
budowniczowie. Doznał dziwnego wrażenia, jakby patrzył na coś dobrze znanego. Czuł, że 
ma przed sobą coś, co widział wcześniej we śnie. 
   Wreszcie zrozumiał. Mury, wieże i wszystkie budynki stały na miejscu dawnych ruin; tak, 
jakby z rozpadających się szczątków odbudowano starożytne budowle. 
   Nic nie zakłócało ciszy poranka, gdy Conan podkradał się pod mur wznoszący się pionowo 
wśród bujnej roślinności, która tu, na południowym krańcu wielkiego, śródziemnego morza, 

dorównywała tropikalnej. Na blankach nie zobaczył nikogo, niczego też nie usłyszał. W 
pobliżu widoczna była brama, lecz nie przypuszczał, by mogła być otwarta lub niestrzeżona. 
Wiedziony przekonaniem, że kobieta, której szukał, znajduje się za murami, postąpił w 
typowy dla siebie, zuchwały sposób. 
   Porośnięte pnączami gałęzie sięgały niemal do blanków. Conan wspiął się po drzewie jak 
kot, po czym dostawszy się niewiele ponad górną krawędź muru, chwycił obiema rękoma 
gruby konar, rozkołysał się i w odpowiedniej chwili puścił. Przeleciał w powietrzu i z kocią 
zwinnością wylądował na blankach. Przyczaiwszy się między krenelażem, spojrzał w dół na 
ulice miasta. 
   Mur zamykał niedużą powierzchnię, lecz ilość budynków znajdujących się wewnątrz była 
zdumiewająca. Trzy i cztero piętrowe budowle z zielonego kamienia miały płaskie dachy i 
przedstawiały sobą wyrafinowany styl architektoniczny. Ulice zbiegały się promieniście na 
ośmiokątnym placu, będącym centrum miasta. Tam też wznosił się olbrzymi gmach o wielu 
kopułach i basztach górujących nad miastem. 
   Sprawiało ono wrażenie wymarłego. Chociaż słońce wzeszło już dawno, Conan nie 
zobaczył nikogo. Wszechobecna martwa cisza na ulicach i w oknach zdawała się śwadczyć o 
opuszczeniu miasta. 
   Barbarzyńca trafił na wąskie, kamienne schody i ruszył nimi w dół. Domy były tak blisko 
muru, że znalazłszy się w połowie drogi, najbliższe okno miał na wyciągnięcie ręki. Stanął i 
zaglądnął do środka. Okno nie miało okiennic ani krat, tylko rozchylone szeroko, jedwabne 
zasłony. Za nimi dostrzegł komnatę o ścianach pokrytach ciemnymi, aksamitnymi 
gobelinami. Podłogę zalegały grube dywany, a ławy z polerowanego hebanu i łoże z kości 
słoniowej pokryte były stertami futer. 
   Conan zamierzał schodzić dalej, gdy dotarł do niego z ulicy odgłos czyichś kroków. Nim 
nadchodzący zdążył wyjść zza rogu i zobaczyć na schodach Cymmerianina, ten jednym 
skokiem znalazł się obok w komnacie i gdy miękko wylądował, dobył szabli. Przez chwilę 
stal nieruchomy jak posąg, po czym, gdy nic się nie wydarzyło, skierował się ku drzwiom, 
idąc po miękkich dywanach. Nagle jedna z zasłon odchyliła się, ukazując wyłożoną 
poduszkami alkowę, z której ciemnowłosa dziewczyna spoglądała na niego sennym 
wzrokiem. 
   Conan stanął w napięciu spodziewając się, że zaskoczona zaraz podniesie alarm. Jednak 
dziewczyna przysłoniła tylko ziewające usta delikatną dłonią i wstała, niedbale opierając się o 
zasłoniętą gobelinem ścianę. 
   Bezsprzecznie należała do białej rasy, chociaż jej skóra była bardzo ciemna. Miała prosto 
przycięte, czarne jak noc włosy, a jedynym jej strojem był skrawek jedwabiu, owinięty wokół 
bioder. Po chwili odezwała się, ale w nieznanym mu języku i Conan wzruszył ramionami. 
Dziewczyna ziewnęła ponownie, przeciągnęła się i bez strachu czy zdziwienia przemówiła w 
języku, który był mu znany: dialektem Yuetshów, brzmiącym jednak bardzo archaicznie. 
   — Szukasz kogoś? — zapytała z taką obojętnością, jakby obecność uzbrojonego męża w jej 
komnacie była najzwyklejszą rzeczą w świecie. 
   — Kim jesteś? — spytał Conan. 
   — Jestem Yateli. Chyba biesiadowałam wczoraj do późnej nocy, jestem bardzo senna. A 
kim ty jesteś? 
   — Nazywam się Conan, jestem wodzem kozaków — odpowiedział, przyglądając się 
bacznie. Uważał jej zachowanie za grę i sądził, że dziewczyna spróbuje uciec z komnaty lub 
zaalarmować domowników. A jednak, mimo że aksamitny sznur, z pewnością używany do 
przyzywania służby, wisiał w zasięgu jej ręki, dziewczyna nie próbowała go użyć. 
   — Conan — powtórzyła niepewnie. — Nie jesteś Dagonianinem. Myślę, że jesteś 
najemnikiem. Czy ściąłeś głowy wielu Yuetschan? 
   — Nie walczę ze szczurami! — warknął Conan. 

   — Ale oni są straszni — powiedziała z lękiem. — Pamiętam jeszcze czasy gdy byli 
naszymi niewolnikami. Potem zbuntowali się, palili, mordowali. Tylko czary Khosatrala 
trzymają ich z dala od murów. 
   Przerwała i na jej twarzy pojawiło się zdziwienie. 
   — Zapomniałam — wyszeptała. — Oni przeszli przez mury zeszłej nocy. Wszędzie słychać 
było krzyki i trzask płomieni, a ludzie na darmo wzywali Khosatral Khela… 
   Potrząsnęła głową, jakby chcąc odsunąć wspomnienie ubiegłej nocy. 
   — Ależ to niemożliwe! — wykrztusiła. — Ja żyję, a wydawało mi się że jestem martwa. Do 
diabła z tym! 
   Przeszła przez komnatę i biorąc Conana za rękę pociągnęła go na łoże. Pozwolił jej na to, 
wciąż spodziewając się podstępu. Dziewczyna uśmiechnęła się jak senne dziecko. Długie, 
jedwabne rzęsy opadły zasłaniając ciemne, zamglone oczy. Przesunęła dłonią po jego gęstych 
włosach, jakby sprawdzała czy jest rzeczywisty. 
   — To był sen — ziewnęła. — Z pewnością to mi się tylko śniło. Teraz też czuję się jakbym 
śniła. Nieważne. Nic nie pamiętam… Zapomniałam… jest coś, czego nie rozumiem, ale kiedy 
próbuję o tym myśleć, ogarnia mnie senność… To na pewno bez znaczenia. 
   — O czym myślisz? — spytał Conan. — Mówisz, że przeszli przez mury? Kto? 
   — Yuetschowie. Tak sądzę. Dym zasłonił wszystko, a potem — nagi, zakrwawiony potwór 
chwycił mnie za gardło i wbił nóż w pierś.Och, jak bolało! Ale to był tylko sen, bo — 
widzisz? — wcale nie mam blizny! 
   Wolno oglądnęła swoją gładką pierś, potem usiadła Conanowi na kolanach i objęła 
ramionami jego potężny kark. 
   — Nie pamiętam — mruczała, tuląc ciemną główkę do jego potężnej piersi. — To wszystko 
wydaje mi się takie odległe i rozmyte. To nic. Ty nie jesteś snem. Jesteś silny. Radujmy się 
życiem póki możemy. Kochajmy się! 
   Conan ułożył puszystą głowę w zgięciu ramienia i z nieskrywaną przyjemnością pocałował 
pełne, czerwone usta. 
   — Jesteś silny — powtórzyła słabnącym głosem. — Weź mnie, teraz… 
   Senne mamrotanie urwało się. Długie rzęsy opadły, ciemne powieki zamknęły się i 
dziewczyna bezwładnie opadła w ramiona Conana. 
   Popatrzył na nią marszcząc czoło. Ona i całe to miasto zdawało się być ułudą, jednak ciepło, 
miękkość jej ciała świadczyły dobitnie, że ma w objęciach żywą istotę a nie senną zjawę. 
Pomimo tego zakłopotany Conan pośpiesznie złożył ją na zasłane futrami łoże. Jej sen był 
zbyt głęboki, by mógł być naturalny. Przypuszczał, że dziewczyna musiała być pod wpływem 
narkotyku, być może podobnego do czarnego lotosu z Xutul. 
   W pewnym momencie zobaczył coś, co go zdziwiło. Wśród futer na łożu znajdowała się 
piękna, złota skóra w czarne cętki. Conan wiedział, że zwierzę noszące ją wymarło przed 
wiekami — był to bowiem wielki leopard, zajmujący poczesne miejsce wśród hyboriańskich 
legend, jego też starożytni artyści chętnie przedstawiali na freskach. Mrucząc z 
niedowierzania Conan wyszedł przez łukowato sklepione drzwi na korytarz. W budynku 
panowała cisza, lecz na zewnątrz czułe ucho barbarzyńcy pochwyciło odgłos ludzkich 
kroków. Ktoś schodził z muru po tych schodach, z których Conan skoczył do komnaty. 
   W chwilę później z niepokojem usłyszał, jak coś wylądowało z potężnym hukiem na 
podłodze komnaty, którą dopiero co opuścił. Conan zawrócił i pobiegł krętym korytarzem, aż 
zatrzymał się na widok leżącego człowieka. Mężczyzna leżał w przejściu ukrytych, a teraz 
uchylonych drzwi. Szczupłe i ciemne ciało okrywała tylko przepaska. Leżący miał ogoloną 
głowę, a na jego twarzy malowało się okrucieństwo. 
   Conan pochylił się nad nim szukając przyczyny śmierci — śladu zabójczego ciosu — i 
stwierdził, że mężczyzna jest pogrążony we śnie, podobnie jak ciemnowłosa dziewczyna w 
komnacie. Tylko dlaczego obrał sobie takie miejsce na drzemkę? 

   Zastanawiającego się nad tym Conana dobiegł zza pleców jakiś hałas. Ktoś zbliżał się 
korytarzem. Rozejrzał się wokoło i zobaczył, że sień kończy się dużymi drzwiami. Mogły być 
zamknięte. Jednym pociągnięciem wyciągnął mężczyznę z ukrytego przejścia i przekroczył 
próg, zamykając za sobą drzwi. Stał w ciemności słuchając; odgłos kroków zamilkł przed 
jego kryjówką i lekki dreszcz przebiegł mu po plecach. Tak stąpać nie mógł ani żaden 
człowiek, ani też żadne znane barbarzyńcy zwierzę. 
   Krótką chwilę ciszy przerwało słabe trzeszczenie drewna. Conan wyciągnął rękę i poczuł, 
że metalowe drzwi wyginają się tak, jakby z przeciwnej strony napierała na nie olbrzymia 
siła. Sięgnął po szablę, gdy nagle napór ustał, usłyszał dziwne, obrzydliwe ciamkanie, od 
którego włosy stanęły mu dęba. Trzymając szablę w dłoni, zaczął się wolno cofać, aż trafił na 
schody i niedużo brakowało, a spadłby z nich. Stopnie były wąskie i prowadziły w dół. 
Ruszył w ciemność, próbując bez skutku znaleźć jakieś drzwi. Kiedy zorientował się, że nie 
znajduje się już w budynku, ale głęboko pod nim, schody przeszły w tunel. 
   Szukając drogi w ciemnościach, Conan podążał milczącym tunelem, będąc narażonym w 
każdej chwili na runięcie w jakąś niewidoczną przepaść. Wreszcie stopy jego natrafiły znów 
na stopnie. Wszedł po nich i znalazł się przed drzwiami. Po chwili trafił błądzącymi palcami 
na metalowy rygiel. Wyszedł z tunelu i stanął w mrocznej, ale przestronnej sali o ogromnych 
rozmiarach. Pod marmurowymi ścianami biegły szeregi dziwnych kolumn, podtrzymujących 
sklepienie, które jednocześnie czarne i przeźroczyste wyglądało jak zachmurzone nocą niebo, 
dając złudzenie nieprawdopodobnej wysokości. Światło wsączało się do pomieszczenia i 
rozlewało weń upiornie. 
   Conan ruszył przez panujący półmrok po pustej, zielonej posadzce. Wielka sala miała 
owalny kształt. Jedną ze ścian dzieliły wielkie podwoje spiżowych wrót. Naprzeciw nich 
znajdowało się podwyższenie, do którego wiodły szerokie, kręte schody. Stał na nim 
miedziany tron i Conan, gdy zobaczył, co na nim siedzi, cofnął się gwałtownie, unosząc 
szablę. 
   Wstrzymując oddech, wszedł po szklanych stopniach, żeby przyjrzeć się temu z bliska. Był 
to gigantyczny wąż, najprawdopodobniej wyrzeźbiony z kamienia przypominającego nefryt. 
Każda łuska odrażającego cielska wyglądała jak prawdziwa, również tęczowe kolory oddano 
z niezwykłą dokładnością. Olbrzymia, trójkątna głowa schowana była do połowy w splotach 
— tak więc ślepia i paszcza pozostały niewidoczne. W umyśle Conana powoli kiełkowało 
zrozumienie. Ten wąż był podobizną jednego z tych ponurych stworzeń, jakie w minionych 
wiekach zamieszkiwały bagniste brzegi południowych krańców Morza Vilayet. Jednak, 
podobnie jak złoty lampart, węże te wyginęły przed setkami lat. Conan widział ich niezdarne 
rysunki w świętych chatach Yuetschów. O stworzeniach tych czytał również w Księdze ze 
Skclch, która opierała się na apokryfach. 
   Teraz, podziwiając pokryte łuskami cielsko, grubsze od jego uda i z pewnością 
niespotykanie długie, wyciągnął rękę i dotknął węża. W tej samej chwili szarpnął się 
gwałtownie, a serce skoczyło mu do gardła. Krew w jego żyłach zmroził lód i wszystkie 
włosy zjeżyły się, bowiem nie dotknął gładkiej, delikatnej powierzchni z metalu, szkła czy 
kamienia, lecz elastycznej skóry. Pod palcami poczuł leniwie tętniące życie… 
   Z obrzydzeniem cofnął rękę. Z najwyższą ostrożnością zszedł tyłem po krętych schodach, 
nie spuszczając oka z przerażającego władcy, wylegującego się na swym miedzianym tronie. 
Z gardłem ściśniętym strachem i odrazą dotarł do wielkich drzwi i spróbował je otworzyć. 
Stwór nie poruszył się. Conana ogarniała panika na myśl, że nie uda mu się otworzyć wrót i 
pozostanie tu dłużej z potwornym gadem. Jednak drzwi uchyliły się i wyśliznął się z sali, 
zamykając je za sobą. 
   Znalazł się w obszernej komnacie o ścianach pokrytych gobelinami. I tutaj panował 
półmrok, w którym bardziej odległe przedmioty były trudne do rozróżnienia. Conan 

zaniepokoił się na myśl o ewentualnym spotkaniu z pełzającymi w ciemnościach gadami. 
Oświetlenie sprawiało, że drzwi na końcu sali wydawały się oddalone o całe mile. 
   Wiszący na ścianie gobelin maskował jakieś ukryte przejście. Odchyliwszy go ostrożnie, 
Conan odkrył wąskie schody wiodące w górę. 
   Gdy stał i zastanawiał się, z wielkiej sali, którą przed chwilą opuścił, dosłyszał ponownie 
znajomy odgłos kroków. Czyżby ktoś podążał jego śladem? Conan nie tracąc czasu wbiegł na 
stopnie. Kiedy schody wreszcie skończyły się, otworzył pierwsze napotkane drzwi. Jego 
pozornie chaotyczna wędrówka miała dwa cele. Po pierwsze: ucieczkę z tego niezwykłego 
budynku. Po drugie: odnalezienie dziewczyny, którą — jak czuł, uwięziono gdzieś tutaj. Był 
przekonany, że wielki gmach zwieńczony wieloma kopułami, znajdujący się w centrum 
miasta, jest siedzibą władcy i tam właśnie zaprowadzono dziewczynę. 
   Trafił do pomieszczenia pozbawionego drugiego wyjścia i już chciał zawrócić, gdy usłyszał 
dochodzący zza ściany głos. Przywarł do niej uchem i słuchał uważnie. Lodowaty dreszcz 
zaczął wolno przechodzić mu po plecach. Głos nie należał do ludzkiej istoty, mimo iż mówił 
po nemediańsku. 
   — Nie było życia w Otchłani prócz tego, jakie ja uosabiałem — dudniąco przemawiał głos. 
— Nie było światła ani ruchu, ani dźwięku. Tylko siła nakazująca i pchająca mnie w górę, 
ślepego, pozbawionego zmysłów, bezlitosnego. Wiek po wieku trwała moja wspinaczka 
poprzez nieogarnięte przestrzenie ciemności. 
   Conan zauroczony tym dudniącym głucho, niczym dzwon bijący o północy, głosem trwał 
zasłuchany, zapomniawszy o całym świecie. Jego hipnotyczna moc odjęła mu wszystkie 
zmysły pozostawiając tylko pojawiające się w umyśle obrazy. Już nie zdawał sobie sprawy z 
istnienia głosu, odbierał jedynie przytłumione, rytmiczne serie dźwięków. Przeniesiony poza 
czas i przestrzeń, pozbawiony swego jestestwa, widział przemienienie się istoty, zwanej 
Khosatral Khelem, która wypełza z Otchłani i Mroku przed wiekami i przybrała materialną 
postać. 
   Jednakże ludzkie ciało było zbyt ułomne dla tego straszliwego stworzenia. Tak więc 
Khosatral Khel przybrał postać mężczyzny, lecz jego ciało nie było ciałem ani krew krwią, 
ani kości kośćmi. Stał się czymś, co urąga prawom natury, ponieważ pierwotna, niematerialna 
siła przybrała w jego postaci żywą, myślącą formę. 
   Niczym bóg przemierzał świat, bowiem nie imała się go żadna broń, a wiek był dla niego 
tylko chwilą. Podczas swoich wędrówek natrafił na prymitywny lud zamieszkujący wyspę 
Dagonia. Podarował im kulturę i mądrość, bo sprawiło mu to przyjemność. Dzięki jego 
pomocy zbudowali miasto, w którym mieszkali i oddawali mu boską cześć. Dziwni i straszni 
byli jego słudzy, zwoływani z najmroczniejszych zakamarków kontynentów, na których 
wciąż jeszcze egzystowały ponure stwory z minionych epok. Siedziba Khosatral Khela 
łączyła się ze wszystkimi domami w mieście korytarzami, którymi kapłani o ogolonych 
głowach znosili mu ludzkie ofiary. Po wiekach, na brzegu morza wylądowało dzikie, 
wędrujące plemię. Nazywali się Yuetschami. Po niezwykle zaciekłej bitwie zostali 
zwyciężeni, by przez następne lata służyć Khosatralowi jako niewolnicy i umierać na jego 
ołtarzach. Czarami zmuszał ich do posłuszeństwa, lecz mimo tego dziwny i ponury 
Yuetschański kapłan umknął na pustkowia, a gdy powrócił, przyniósł ze sobą sztylet z 
nieziemskiej materii. Wykuto go z meteorytu, który przeciął niebo jak ognista strzała i spadł 
w odległej dolinie. Niewolnicy powstali. Zębatymi klingami swoich noży zarzynali Dagonian 
jak owce. Czary Khosatrala nie miały bowiem mocy wobec magicznego sztyletu kapłana. 
   Mord i płomienie rozszalały się na ulicach miasta, a ostatni akt krwawego dramatu rozegrał 
się w krypcie — o ścianach zdobionych na podobieństwo skóry węża, ukrytej za salą 
tronową. 
   Z krypty kapłan wyszedł sam. Nie zabił swego wroga gdyż chciał go użyć w razie potrzeby 
przeciwko swoim zbuntowanym poddanym. Pozostawił Khosatral Khela leżącego bez 

zmysłów na złotym katafalku — z magiczną klingą na nagiej piersi. Mijały wieki. Kapłan 
umarł, a wieże Dagonii legły w gruzach. Opowieści o tych wydarzeniach stworzyły legendę, a 
Yuetschowie z powodu głodu, zarazy i wojen stali się nielicznym ludem zamieszkującym 
brudne i nędzne nadmorskie wioski. Jedynie ukryta krypta oparła się działaniu czasu, aż 
przypadkowy piorun i ciekawość rybaka podniosły magiczny sztylet z piersi nieziemskiej 
istoty, zdejmując tym samym zaklęcie. Khosatral Khel ożył i odzyskał dawną potęgę. Z jego 
rozkazu odrodziło się miasto — takie, jakim było przed upadkiem. Czarnoksięską sztuką 
podniósł z prochu minionych stuleci budowle i zamieszkujący w nich lud. Jednak ludzie, 
którzy poznali pośmiertny spokój, nie są w pełni żywi. Na dnie duszy i umysłu kryje się 
wciąż nieprzezwyciężona martwota. Nocą lud Dagonii bawi się i ucztuje, nienawidzi i kocha, 
wspominając swą śmierć i zagładę miasta jak niewyraźny, nocny koszmar. Krążą w kręgu 
złudzeń, czując niezwykłość swego istnienia, lecz nie dociekają jego przyczyny. 
   O świcie zapadają w głęboki sen, aby zbudzić się znów z nastaniem nocy — siostry śmierci. 
   Wszystko to przemknęło przez świadomość Conana, gdy stał zasłuchany przy ścianie. 
Zamroczony czuł, że opuszcza go pewność własnych zmysłów, pozostawiając wizję świata, 
gęsto zamieszkałego przez ponure istoty o nieobliczalnych zdolnościach. Poprzez dudniący 
głos, głoszący swój triumf nad wszelkimi prawami przyrody i wszechświata, przebił się 
ludzki krzyk, sprowadzając Conana do rzeczywistości, gdzieś histerycznie szlochała kobieta. 
   Conan odruchowo zerwał się do czynu. 
   Jehungir Aga z rosnącą niecierpliwością czekał w swojej łodzi między trzcinami. Minęła 
już przeszło godzina, a Conan nie pojawił się ponownie. Z pewnością przeszukiwał wyspę 
myśląc, że dziewczyna ukrywa się na niej. Jednak Aga zaczął obawiać się czegoś innego. A 
jeżeli ten kozacki wódz pozostawił swoich ludzi w pobliżu? Czy nie nabiorą podejrzeń i nie 
nadejdą, by sprawdzić przyczynę tak długiej nieobecności Conana? Jehungir wydał rozkaz 
wioślarzom. Długa łódź wynurzyła się z szuwarów i popłynęła ku wykutym w skale schodom. 
   Pozostawiwszy pół tuzina ludzi na pokładzie. Aga zabrał pozostałych ze sobą, dziesięciu 
tęgich łuczników z Kwaharizmu, ubranych w płaszcze z tygrysiej skóry i w spiczaste hełmy. 
Jak myśliwi podążający tropem lwa, skradali się między drzewami, trzymając strzały na 
cięciwach. W lesie panowała absolutna cisza. Tylko duże, zielone stworzenie przeleciało im z 
głośnym łopotem skrzydeł nad głowami i zniknęło w mroku. Wtem Jehungir gwałtownym 
ruchem zatrzymał oddział. Z niedowierzaniem patrzył na widoczne w oddali wieże. 
   — Na Tarima! — wyrwało mu się z gardła. — Piraci odbudowali fortecę, Conan na pewno 
jest w środku. Trzeba to sprawdzić. Twierdza tak blisko naszego brzegu! Idziemy! 
   Ze zdwojoną ostrożnością przemykali wśród drzew. Gra stawała się coraz bardziej 
ryzykowna, z tropicieli i myśliwych stali się szpiegami. Podczas gdy czołgali się przez 
splątany gąszcz, mężczyzna, którego szukali, stawiał czoła niebezpieczeństwom o wiele 
groźniejszym niż ich smukłe strzały. 
   Z dreszczem niepokoju Conan stwierdził, że głos dochodzący zza ściany umilkł. Przez 
chwilę stał nieruchomo jak posąg, ze wzrokiem utkwionym w zasłoniętych drzwiach, 
spodziewając się, że zaraz ukaże się w nich straszny Khosatral Khel. W komnacie panował 
mglisty półmrok. Mimo to barbarzyńca dostrzegł gigantyczną postać przeciwnika. Nie słyszał 
kroków, ale olbrzym zbliżył się na tyle, że Conan mógł rozróżnić szczegóły. Mężczyzna 
odziany był w sandały, spódniczkę i szeroki, skórzany pas. Złota opaska przytrzymywała mu 
na skroniach prosto przycięte, czarne włosy. Zobaczył potężne ramiona, szeroką pierś i bary z 
piętrzącymi się mięśniami. Z twarzy o ostrych rysach spoglądały na Cymmeryjczyka 
bezlitosne, okrutne oczy. Conan wiedział, że stoi przed nim Khosatral Khel, istota z Otchłani i 
Mroku, bóg Dagonii. 
   Nie padło nawet jedno słowo. Nie było to konieczne. Khosatral rozwarł szerokie ramiona, a 
Conan — przyklękając, ciął w brzuch giganta. Jednak natychmiast cofnął się gwałtownie, 
szeroko otwierając oczy ze zdziwienia. Klinga zadźwięczała jak na kowadle i odskoczyła nie 

zostawiając śladu. Olbrzym uderzył na niego jak burza. Starli się gwałtownie. Conan z 
najwyższym trudem wyrwał się z uścisku przeciwnika. Krew pokazała się w miejscach, gdzie 
żelazne palce rozorały mu skórę. Podczas tego krótkiego pojedynku Conan doznał szoku, 
gdyż dotarło do niego, że spotkał się nie ze zwyczajnym ludzkim ciałem, lecz z ożywionym, 
myślącym metalem. 
   Kkosatral atakował go w półmroku. Conan wiedział, że jeżeli te ogromne dłonie zamkną się 
raz jeszcze wokół jego szyi, to nie rozluźnią uścisku, dopóki nie wyda ostatniego tchnienia. W 
ciemnościach wydawało mu się, że walczy z sennym koszmarem. 
   Odrzuciwszy bezużyteczną szablę, dźwignął ciężką ławę i cisnął nią z całej siły. Niewielu 
ludzi zdołałoby choćby podnieść taki ciężar, jednak na piersi Khosatral Khela roztrzaskała się 
w kawałki, nie odnosząc żadnego skutku. Po tym nieudanym ataku twarz giganta utraciła 
ludzki wyraz i nad jego głową zajaśniała złocista poświata. Z impetem ruszył na 
Cymmerianina. 
   Jednym szybkim ruchem Conan zerwał ze ściany olbrzymi gobelin i zakręciwszy nim 
młyńca, co wymagało większego wysiłku niż ciśniecie ławą, zarzucił go na głowę 
przeciwnika. Przez chwilę Khosatral plątał się, przyduszony i oślepiony przez materię 
opierającą się jego nieludzkiej sile mocniej niż drewno czy stał. W tym czasie Conan podniósł 
szablę i wybiegł na korytarz. Nie zwalniając kroku, przemknął przez drzwi przyległej 
komnaty, zamknął je i zasunął rygiel. 
   Odwróciwszy się, stanął jak zamurowany i krew uderzyła mu do głowy. Wśród jedwabnych 
poduszek, z kaskadami złotych włosów opadających na ramiona i przerażeniem w oczach 
kuliła się kobieta, której pożądał. Niemal zapomniał o depczącym mu po piętach potworze, 
kiedy donośne dźwięki za plecami przywróciły mu rozsądek. Chwycił dziewczynę i skoczył 
ku drzwiom po drugiej stronie komnaty. Jasnowłosa była zbyt wystraszona by mu w tym 
przeszkodzić lub pomóc. Jedynym dźwiękiem, jaki była w stanie z siebie wydać, był cichy 
jęk. 
   Conan nie marnował czasu na otwieranie drzwi. Niesamowitym uderzeniem szabli rozbił 
zamek i wybiegając na schody, zobaczył kątem oka tors Khosatrala, który z trzaskiem 
druzgotał zamknięte drzwi po przeciwnej stronie. Kolos rozerwał je jakby były z papieru. 
   Conan popędził schodami w górę, z dziecinną łatwością trzymając przerzuconą przez ramię 
dziewczynę. Nie miał pojęcia dokąd podąża. Schody doprowadziły go do owalnego 
pomieszczenia o łukowym sklepieniu. Olbrzym gnał za nimi po schodach szybko i cicho jak 
śmierć. Komnata miała żelazne ściany i drzwi. Conan zatrzasnął je i zamknął zasuwy — 
wielkie stalowe sztaby. Przyszło mu na myśl, że trafili do pomieszczenia, w którym Khosatral 
zamykał się na odpoczynek, by zabezpieczyć się przed monstrami, przyzwanymi z Otchłani i 
Mroku dla zaspokojenia jego kaprysów. 
   Ledwie zamknął drzwi, gdy zadrżały pod gwałtownymi ciosami. Conan wzruszył 
ramionami. Oto koniec jego drogi. Z komnaty nie było wyjścia. Powietrze i nienaturalnie 
przyćmione światło dochodziło przez szczeliny w sklepieniu. Bez śladu podniecenia 
sprawdził wyszczerbione ostrze swojej szabli. Zrobił, co mógł. Jeżeli kolos rozbije drzwi. 
Conan znów rzuci się na niego z bezużyteczną bronią w ręku — nie dla spodziewanego 
sukcesu, lecz dlatego, że w jego naturze leżała walka do ostatniego tchnienia. Na razie nie 
miał nic do roboty. Jego opanowanie nie było wymuszone czy udawane. W spojrzeniu, jakim 
zmierzył swoją urodziwą towarzyszkę, był tak niekłamany zachwyt, jakby miał przed sobą sto 
lat spokojnego życia. 
   Kiedy zamykał drzwi, pchnął ją bezceremonialnie na podłogę. Podnosiła się na nogi, 
odruchowo poprawiając falujące loki i skąpe szaty. Conan przyglądał się jej pełen aprobaty, 
zatrzymując wzrok na gęstych złocistych włosach, pełnych piersiach i wielce obiecującym 
zarysie bioder. 

   Krzyknęła cicho, gdy uderzenie szarpnęło drzwiami i zasuwa pękła ze zgrzytem. Conan nie 
obejrzał się. Wiedział, że drzwi wytrzymają jeszcze przez pewien czas. — Doniesiono mi że 
uciekłaś — powiedział. — Yuetschański rybak powiedział mi, że się tu ukrywasz. Jak ci na 
imię? 
   — Oktawia — wyszeptała bezwiednie i natychmiast wybuchnęła lawiną słów, trzymając 
kurczowo Conana za rękę. — O Mitro! Czy to koszmar? Jeden z tych ciemnoskórych ludzi 
pochwycił mnie w dżungli i przyniósł mnie tutaj. Powiedli mnie do tego… tego… tego 
potwora. Powiedział mi, że… powiedział… Czyja oszalałam? Czy to sen? 
   Conan popatrzył na drzwi, które wygięły się jak pod uderzeniem tarana i rzekł: 
   — Nie. To nie sen. Zawiasy puszczają. Dziwne, że ten demon musi wyłamywać drzwi jak 
zwyczajny śmiertelnik. Pomimo to jego siła jest potworna. 
   — Nie możesz go zabić? — jęknęła. — Jesteś silny. 
   Conan był zbyt uczciwy, by ją okłamywać. 
   — Gdyby zwykły śmiertelnik mógł go zabić, byłby już martwy — odpowiedział. 
   — Wyszczerbiłem szablę na jego brzuchu. 
   Jej oczy pociemniały. 
   — Więc musimy umrzeć, o Mitro! — krzyknęła nagle w największym przerażeniu i Conan 
pochwycił ją za ramię, obawiając się, że zrobi sobie krzywdę. — On mi powiedział, co ze 
mną zrobi! 
   — Zabij mnie! Zabij! Zanim tu wejdzie! — krzyczała dysząc ciężko. 
   Conan spojrzał jej w oczy i pokręcił głową. 
   — Zrobię, co będę mógł — powiedział. — To będzie bardzo mało, ale da ci szansę wyrwać 
się z komnaty. Biegnij do brzegu. Mam tam łódź uwiązaną przy schodach. Jeżeli 
wydostaniesz się z pałacu, może uda ci się uciec. Wszyscy mieszkańcy miasta śpią. 
   Ukryła twarz w dłoniach. Conan podniósł szablę, podszedł do dudniących pod uderzeniami 
drzwi i stanął przy nich. Patrząc na niego trudno było uwierzyć, że czekał na nieuchronną, w 
swoim przekonaniu, śmierć. Może oczy jaśniały mu bardziej niż zwykle i silniej trzymał broń 
w muskularnej dłoni — to wszystko. 
   Zawiasy ustąpiły pod piekielnymi ciosami giganta i drzwi zachwiały się gwałtownie, 
przytrzymywane tylko przez zasuwy. Te solidne, stalowe sztaby gięły się i łamały, jakby były 
z miękkiej miedzi. Conan przyglądał się temu z prawie beznamiętnym zainteresowaniem. 
Podziwiał nieludzką siłę potwora. Nagle, bez żadnych wcześniejszych oznak, dudnienie 
ustało. Wyczulony słuch barbarzyńcy pochwycił za drzwiami dziwne dźwięki: trzepot 
skrzydeł i skrzeczący głos, podobny do wycia wiatru o północy. Po tym wszystkim nastała 
cisza — lecz nieco inna niż poprzednio. Conan wiedział, że władca Dagonii odszedł. 
   Cymmerianin spojrzał przez szparę między drzwiami a futryną, po czym odsunął pogięte 
sztaby i ostrożnie odstawił wyłamane drzwi na bok. Khosatrala nie było na schodach, jedynie 
gdzieś z dołu doszedł hałas zamykanych drzwi. Nie wiedział, czy gigant knuł jakiś podstęp, 
czy też wzywał go tajemniczy rozkaz, ale nie tracił czasu na zastanawianie się. Krzyknął na 
Oktawie, co sprawiło, że dziewczyna poderwała się i stanęła u jego boku. 
   — Co się stało? — cicho spytała. 
   — Nie traćmy czasu na dyskusje. Idziemy! 
   Conan zmienił się całkowicie. Z błyskiem w oczach powiedział stanowczym głosem: 
   — Pójdziemy po sztylet, po magiczne ostrze Yuetschów! Zostawił je w krypcie! 
   W szalonym pośpiechu pociągnął dziewczynę za sobą. Po drodze przypomniał sobie ukrytą 
kryptę, przylegającą do sali tronowej i oblał się potem. Jedyna droga do grobowca wiodła 
obok miedzianego tronu stworzenia, które na nim spoczywało. Jednak nie wahał się ani 
trochę. Zbiegli po schodach, przeszli przez komnatę, zostawili za sobą następne schody i 
stanęli przed drzwiami wielkiej, mrocznej sali. Nigdzie nie dostrzegli obecności kolosa. 

Zatrzymując się przed spiżowymi podwojami, Conan chwycił Oktawie za ramiona i 
potrząsnął nią silnie. 
   — Słuchaj teraz! — warknął. — Wejdę do tej sali i zamknę za sobą drzwi. Stój tu i czekaj! 
Jeżeli usłyszysz kroki Khosatrala, zawołaj mnie. Natomiast jeśli usłyszysz mój krzyk — 
biegnij tak, jakby goniły cię wszystkie demony — zresztą tak będzie. Uciekaj przez drzwi na 
końcu korytarza, bo ja ci już wtedy nie pomogę. Idę po sztylet Yuetschów! 
   I zanim zdążyła zaprotestować, przecisnął się przez uchylone skrzydła i zamknął je cicho za 
sobą. Ostrożnie zasuwając sztabę, nie zauważył, że można odsunąć ją z drugiej strony. 
Odszukał wzrokiem pogrążony w gęstym mroku miedziany tron. Tak jak poprzednio, oślizły 
gad leżał na nim oplatając go swym cielskiem. Conan zobaczywszy drzwi za tronem, 
domyślił się, że prowadzą do tajemniczej krypty. Jednak, aby tam dotrzeć, musiał przejść 
przez podwyższenie, kilka stóp od odrażającego stworzenia. 
   Wietrzyk wiejący po zielonej posadzce uczyniłby więcej hałasu, niż bezszelestnie stąpający 
barbarzyńca. Z wzrokiem utkwionym w śpiącym gadzie dotarł do podium i wszedł na szklane 
stopnie. Bestia nie poruszyła się. Conan dochodził do drzwi… 
   Trzasnęła brązowa zasuwa przy wielkich drzwiach i Cymmerianin stłumił wściekłe 
przekleństwo, widząc wchodzącą do sali Oktawie. Rozejrzała się, nie widząc nic w gęstym 
mroku. Conan stał w miejscu, nie mogąc jej ostrzec. Dziewczyna dojrzała go i podbiegła w 
jego kierunku wołając: 
   — Chcę iść z tobą! Boję się stać tam sama! Och! 
   Z przenikliwym krzykiem uniosła ręce w górę, gdy wreszcie zobaczyła zwiniętego na tronie 
węża. Trójkątna głowa podniosła się i skierowała ku Oktawii. Płynnym ruchem gad spełzał z 
tronu, powoli, zwój po zwoju, paraliżując dziewczynę spojrzeniem nieruchomych oczu. 
Jednym rozpaczliwym skokiem Conan przesadził odległość dzielącą go od tronu i ciął z całej 
siły szablą. Jednak gad był od niego szybszy. Schwytał Conana w pół skoku i otoczył swoimi 
splotami. Szabla uderzyła bez rozmachu przecinając łuski, ale nie raniąc poważnie węża. 
   Conan miotał się rozpaczliwie w morderczym uścisku, wyciskającym dech z piersi i 
łamiącym żebra. 
   Prawe ramię miał wciąż jeszcze wolne, ale nie mógł nabrać rozmachu, by uderzyć 
śmiertelnie, a wiedział, że musi pokonać węża jednym ciosem. Wytężył wszystkie siły czując, 
że mięśnie zamieniają się w skłębione bryły, a żyły niemal pękają z wysiłku. Stanął na nogi, 
podnosząc prawie całe czterdziestostopowe cielsko. Chwilę chwiał się na szeroko 
rozstawionych nogach, wreszcie wzniósł błyszczącą klingę nad głową. 
   Szabla opadła ze świstem, tnąc łuski, ciało i kręgosłup gada. Zamiast jednego węża były 
teraz dwa, wijące się i bijące w posadzkę w spazmach agonii. Conan chwiejnie osunął się na 
bok. Kręciło mu się w głowie, z nosa wypłynęły strumyki krwi i ogarnęły go mdłości. Szukał 
wokół siebie Oktawii. Chwycił ją i potrząsnął, aż zaszczekała zębami. 
   Był zbyt oszołomiony by usłyszeć jej odpowiedzi. Chwyciwszy ją za rękę jak krnąbrnego 
dzieciaka, podszedł do drzwi, szerokim łukiem omijając wciąż drgające, odrażające szczątki. 
Wydawało mu się, że w oddali słychać jakieś krzyki, ale w uszach mu jeszcze szumiało, więc 
nie był tego pewny. 
   Silnym pchnięciem otworzył drzwi. Jeżeli to Khosatral pozostawił węża na straży 
magicznego sztyletu, widocznie uważał go za wystarczające zabezpieczenie. Conan był 
niemal pewny, że z otwartych drzwi zaatakuje go następny potwór, lecz w ciemnawym 
świetle ujrzał jedynie tajemniczy zarys sklepienia, matowy blask złotego postumentu i 
półksiężycowatą klingę, lśniącą wśród klejnotów. 
   Porwał ją z westchnieniem ulgi, po czym nie tracąc czasu na oglądanie krypty, odwrócił się 
i pobiegł do odległego wyjścia, które jak przypuszczał, wyprowadzi ich na zewnątrz. Nie 
mylił się. W kilka minut wyszedł na ulicę, przez większą część drogi niosąc swoją 
towarzyszkę. Nikogo nie zobaczyli, chociaż na zachód od nich, za murem, rozlegały się 

okropne wrzaski i jęki, które na nowo napełniały Oktawie przerażeniem. Conan pociągnął ją 
do południowej bramy i bez trudu odnalazł kamienne stopnie prowadzące na blanki. Z 
wielkiej sali wziął gruby sznur i dotarłszy na górę, związał mocno talię dziewczyny i opuścił 
ja na ziemię. Następnie zamocował koniec liny wokół krenelażu i sprawnie po niej zjechał. Z 
wyspy prowadziła tylko jedna droga ucieczki — schodami na zachodnim brzegu. Ruszyli w 
tym kierunku, omijając z daleka miejsce, z którego dobiegały krzyki i odgłosy miażdżących 
ciosów. Oktawia czuła czające się niebezpieczeństwo. Oddychała ciężko i trzymała się blisko 
swego wybawcy. Jednak w dżungli panował spokój. Nie dostrzegli śladu zagrożenia, dopóki 
nie wyszli na otwartą przestrzeń i nie zobaczyli stojącego na nadbrzeżnych skałach człowieka. 
   Jehungir Aga uniknął losu swoich żołnierzy, których żelazny olbrzym rozerwał na strzępy, 
wypadłszy niespodziewanie z twierdzy. Gdy zobaczył, jak miecze jego łuczników kruszą się 
na ciele olbrzyma o ludzkiej postaci, zrozumiał, że ich przeciwnik nie jest człowiekiem i 
czym prędzej umknął, kryjąc się w dżungli, aż odgłosy nierównej walki nie ucichły. Później 
przekradł się do schodów, lecz… jego załoga nie czekała na niego. 
   Słysząc dzikie wrzaski mordowanych towarzyszy, a później widząc na schodach 
zbroczonego krwią kolosa, groźnie wymachującego potężnymi ramionami, nie czekali dłużej. 
Kiedy Jehungir dopadł schodów, właśnie znikali w trzcinach po drugiej stronie przesmyku. 
Khosatral odszedł — powrócił do miasta albo zajął się pogonią za niedobitkami. 
   Jehungir gotował się właśnie do tego, by zejść schodami i odpłynąć łodzią Conana, gdy 
zobaczył Cymmerianina wychodzącego z dżungli. Wstrząsające wydarzenia, które zmroziły 
mu krew i niemal pozbawiły zmysłów, nie zmieniły jego zamiarów wobec wodza kozaków. 
Widok człowieka, którego chciał zgładzić, napełnił go zadowoleniem. Zdziwiło go nieco 
pojawienie się dziewczyny, ale nic marnował czasu na rozmyślanie. Chwycił łuk, napiął 
cięciwę i wypuścił strzałę. Conan jednak uskoczył i grot trafił w pień drzewa. 
   — Psie — zaśmiał się barbarzyńca. — Nigdy mnie nie trafisz! Nie urodziłem się po to, by 
zginąć od hyrkańskiego żelaza! Spróbuj jeszcze raz, turańska świnio! 
   Jehungir nie próbował — to była jego jedyna strzała. Dobył szabli i natarł na wroga, ufając 
swojemu spiczastemu hełmowi i kolczudze z małych kółek. Conan spotkał go w pół drogi, 
tnąc zawzięcie. Krzywe klingi starły się z brzękiem, odskakując, zataczając lśniące łuki, 
sypiąc iskrami. Obserwująca walkę Oktawia nie zauważyła ciosu. Usłyszała tylko głuche 
uderzenie i zobaczyła jak Jehungir pada zalany krwią z przerąbanego boku, gdzie stal 
cymmerianina przecięła kolczugę i kręgosłup. 
   Jednak to nie sam widok śmierci swego dawnego pana wyrwał z gardła dziewczyny 
przeszywający krzyk. Z trzaskiem łamanych gałęzi z dżungli wypadł Khosatral Khel. Oktawia 
nie była w stanie uciekać — krzyknęła tylko przenikliwie, kolana się pod nią ugięły i osunęła 
się na trawę. 
   Pochylający się nad ciałem Agi Conan, nie zamierzał ustąpić. Przerzucił zakrwawioną 
szablę do lewej dłoni i wyciągnął wielki, zakrzywiony sztylet Yuetschów. Kolos podążał ku 
niemu z wyciągniętymi, potężnymi ramionami, lecz gdy ostrze zalśniło jasno w promieniach 
słońca, zatrzymał się gwałtownie. Conan nie poprzestał na tym. Zaatakował go sztyletem. Pod 
jego ciosem metal ciała Khosatral Khela poddawał się jak kark wołu pod uderzeniem topora. 
Z głębokiej rany chlusnęła ciemna posoka i olbrzym ryknął głosem przypominającym 
pogrzebowy dźwięk dzwonu. Straszliwe ramiona opadły błyskawicznie, lecz Conan był 
szybszy od turańskich łuczników, którzy zginęli w ich morderczym uścisku. Uchylił się i 
uderzył dwukrotnie, Khosatral zachwiał się i zatoczył do tyłu. Jego ryki były nie do 
zniesienia. Wydawało się, że żelazo obdarzone ludzką mową rzęzi i wyje pod pchnięciami. 
Jednocześnie gigant odwrócił się i chwiejnie popędził w dżunglę, potykając się, łamiąc 
drzewa i tratując krzewy. Conan, który ścigał go z prędkością zdwojoną przez wściekłość, 
dopadł go dopiero wtedy, gdy zamajaczyły przed nimi mury i wieże Dagonii. 

   Khosatral odwrócił się i waląc na oślep ramionami próbował powstrzymać rozjuszonego 
przeciwnika. Jak pantera atakująca łosia Conan skoczył pod opadające ramiona i wbił 
zakrzywiony sztylet po rękojeść w miejsce, gdzie u człowieka znajduje się serce. 
   Khosatral zatoczył się i upadł. Stojąc miał jeszcze ludzką postać, ale na ziemię upadł już 
jako coś nieludzkiego. Tam, gdzie przed chwilą była twarz człowieka, nie można było się 
doszukać podobieństwa do ziemskiej istoty, żelazo topiło się i rozlewało… 
 
   Conan, którego nie przerażał widok żywego Khosatral Khela, z odrazą odskoczył od 
martwego wroga, bowiem w agonii olbrzym powrócił do postaci, jaką miał w chwili, gdy 
wyłonił się z Otchłani i Mroku przed tysiącami lat. Dygocząc z obrzydzenia. Conan odwrócił 
się i zobaczył, że wieże Dagonii nie wznoszą się już między drzewami. Rozwiały się jak dym: 
baszty, krużganki, strzelnice, potężna brama z brązu, aksamity i jedwabie, złoto i kość 
słoniowa, kobiety i mężczyźni — wszystko na powrót obróciło się w proch. Jedynie szczątki 
potrzaskanych kolumn sterczały wśród gruzów powalonych ścian, potrzaskanego bruku i 
rozłupanych murów. Conan znów widział ruiny Xapur takie, jakimi je pamiętał. 
   Cymmerianin stał przez dłuższy czas w milczeniu, niejasno zdając sobie sprawę z istoty 
odwiecznego konfliktu pomiędzy efemerycznym tworem w postaci ludzkości, a mrocznymi 
produktami Otchłani i Mroku. 
   Później dotarło do niego, że ktoś woła go ze strachem w głosie. Ocknął się, spojrzał raz 
jeszcze na leżące obok truchło, wzdrygnął się i ruszył z powrotem. 
   Czekając dziewczyna ze strachem wpatrywała się w dżunglę. Pojawienie się Conana 
wyrwało z jej piersi westchnienie ulgi. 
   Cymmerianin otrząsnął się z przerażających wizji i znów był sobą. 
   — Co z nim jest? — spytała z lękiem. 
   — Wrócił tam, skąd przypełzł — do Piekła — odparł powoli z zadowoleniem. 
   — Dlaczego nie zeszłaś na dół do łodzi i nie uciekłaś nią? 
   — Nie zostawiłabym… — zaczęła, po czym zmieniwszy zdanie, skończyła nieskładnie — 
nie mam dokąd iść. Hyrkanianie znów uczynią ze mnie niewolnicę, a piraci… 
   — A co z kozakami? — podpowiedział. 
   — Czyżby byli lepsi od piratów? — zapytała z pogardą. 
   Zachwyt Conana wzrósł, gdy zobaczył, jak szybko wróciła jej dawna hardość mimo tak 
dramatycznych przejść. Jej arogancja rozbawiła go. 
   — Wydawało mi się, że tak sądziłaś, będąc w obozie przy twierdzy Ghori. 
   Ze wzgardą skrzywiła się w uśmiechu. 
   — Myślisz, że zadurzyłam się w tobie? Wyobraziłeś sobie, że okryłabym się hańbą, flirtując 
z takim obżartuchem i piwochlejem? Mój pan — ten, którego zwłoki tam leżą — zmusił mnie 
do tego. 
   — Taa… — Conan wyglądał na speszonego, ale zaraz roześmiał się głośno. 
   — Nieważne. Teraz jesteś moja. Pocałuj mnie. 
   — Masz czelność prosić — zaczęła z oburzeniem, lecz niespodzianie poczuła, że unosi ją w 
powietrze i przyciska do swej muskularnej piersi. Opierała się zawzięcie, wytężając wszystkie 
siły, ale Conan tylko śmiał się coraz głośniej, rozgrzany bliskością tego wspaniałego ciała. 
Bez trudu przełamał jej opór i z niepohamowaną gwałtownością zaczął czerpać słodycz jej 
ust, aż przestała się szamotać i objęła go za szyję. 
   Później zajrzał jej w oczy i powiedział: 
   — Dlaczego wódz Wolnych Ludzi nie miałby być lepszy od turańskiego kundla? 
   Odrzuciła w tył faliste włosy, wciąż czując każdym kawałkiem swego ciała żar jego 
pocałunków. Nie wypuszczając go z objęć, zapytała prowokująco: 
   — Czy uważasz się za równego Adze? 
   Roześmiał się i ruszył ku schodom, niosąc ją w ramionach. 

   — Sama osądzisz — rzekł z przechwałką. — Podpalę Kwaharizm jak pochodnię, by 
oświetlić ci drogę do mojego namiotu. 
    
Zainteresowanie okazywane prze: Rufie Conanowi wygasło, gdy skończyły mu się lupy 
zdobyte w Asgalunie. Być może zamienił ją na dobrego wierzchowca, nim zaciągnął się pod 
rozkazy Amalryka Nemedyjskiego, najemnika w służbie królowej regentki Jasmeli, rządzącej 
małym królestwem Khoraji. 
   Cymmerianin szybko awansuje do rangi kapitana. Brat regentki Jasmeli, król Khoraji jest 
więźniem w Ophirze, a hordy nomadów pod wodzą tajemniczego czarownika, Natohka, 
zagrażają królestwu. 
    
CZARNY KOLOS 
    
   „Oto noc władzy; Los przemierza korytarze świata niczym kolos, który właśnie wstał z 
wiecznego, granitowego tronu…” 
    
   Wśród tajemniczych ruin Kutchemesu zalegała martwa cisza, nad którą panował strach. To 
on właśnie złapał za gardło złodzieja Shevatasa sprawiając, że oddychał gwałtownie i głośno 
przez zaciśnięte zęby. 
   Stał między ruinami jak drobny okruch życia wobec olbrzymich pozostałości zniszczenia i 
rozkładu. Nieskazitelnego błękitu nieba, rozpalonego słońcem nie zakłócał nawet samotny 
sęp. Wokół królowały ponure szczątki dawno minionych wieków: potężne kolumny 
wznoszące się ku górze strzaskanymi wierzchołkami, skruszałe ściany szykujące się do 
upadku, olbrzymie bloki gigantycznych murów i rozbite posągi, których przerażające rysy 
niemal zatarły niezliczone dni piaskowych burz i gwałtownych wiatrów. Jak okiem sięgnąć 
ani śladu życia — jedynie zapierający dech w piersi bezmiar pustyni, podzielony falującą 
wstęgą wyschniętej rzeki. Pośród tego bezmiaru białe ruiny, kolumny sterczące niczym 
maszty zatopionych okrętów i górująca nad otoczeniem kopuła, przed którą stał trzęsący się 
Shevatas. 
   Podstawę tej kopuły tworzył olbrzymi postument z marmuru, wznoszący się na 
terasowatym zboczu, opadającym ku brzegowi wyschniętej rzeki. Szerokie stopnie 
prowadziły do wielkich spiżowych wrót w gładkiej ścianie budowli podobnej do połowy 
jajka. Ściany kopuły wykonano z kości słoniowej, lśniącej tak mocno, jakby właśnie 
wypolerowały je jakieś nieznane ręce. Podobnie świeciła się złota pokrywa wierzchołka i 
złote, półmetrowej wielkości hieroglify inskrypcji pokrywających kopułę. Żaden żyjący 
człowiek nie potrafił odczytać tego pisma. Mimo to na ich widok Shevatasem targnęły 
dreszcze. Pochodził z pradawnej rasy, której mity mówiły o rzeczach, z których istnienia inne 
ludy nie zdawały sobie sprawy. 
   Shevatas, jak przystało na mistrza zamorańskich złodziei, był zwinny i żylasty. Jego mała 
okrągła głowa była dokładnie ogolona, a jedynym odzieniem była przepaska ze szkarłatnego 
jedwabiu. Jak każdy Zamorańczyk był ciemnej skóry, a bystre, czarne oczy osadzone były w 
wąskiej twarzy o orlich rysach. Jego długie, smukłe palce potrafiły poruszać się z szybkością i 
delikatnością skrzydeł motyla. Przypasał sobie krótki i wąski miecz o wysadzanej klejnotami 
rękojeści. Shevatas obchodził się nadzwyczaj troskliwie ze schowaną w ozdobnej, skórzanej 
pochwie bronią. Zadawało się, że stara się, by miecz nie dotknął jego ciała. Nie bez powodu. 
   Shevatas był pierwszym wśród złodziei. Jego imię wymawiano z szacunkiem w knajpach 
Maul i ciemnych, podziemnych labiryntach świątyń Bala. Był człowiekiem, o którym pamięć 
miała przetrwać w pieśniach i podaniach. 
   Mimo to, stojąc przed olbrzymią kopułą. Kutchemes drżał cały ze strachu. 

   Nawet całkowity głupiec zauważyłby, że w tej budowli jest coś nienaturalnego. Trzy tysiące 
lat smagały ją wichry i paliło słońce, a jednak błyszczała srebrem i złotem jak w dniu, w 
którym nieznani budowniczowie wznieśli ją nad brzegiem bezimiennej rzeki. 
   Wrażenie to potęgowała atmosfera niepokoju i grozy panująca w ruinach. Rozciągająca się 
wokół pustynia była zagadkowym, nieprzebytym obszarem, położonym na południowy 
wschód od Shemu. 
   Shevatas był świadom tego, że kilka dni jazdy na grzbiecie wielbłąda pozwoliłoby mu 
dotrzeć do wielkiej rzeki Styx w miejscu, gdzie skręcała na zachód, by zakończyć swój bieg 
w odległym morzu. Tam gdzie kierowała swoje wody, na zachód, zaczynała się Stygia — 
ponura, południowa kraina, której miasta wznosiły się nad brzegami rzeki, wśród 
rozciągającej się wokół bezkresnej pustyni. 
   Shevatas był świadom i tego, że na wschodzie pustynia przechodziła w step ciągnący się aż 
do hyrkańskiego królestwa Thuranu, rosnącego w siłę państwa położonego nad wielkim, 
wewnętrznym morzem. Tydzień jazdy pustynią na północ kończył się pasmem jałowych gór, 
za którymi rozciągała się żyzna wyżyna Koth — wysuniętego najdalej na północ królestwa 
hyboriańskiego. Na zachód pustynia przechodziła w zielone łąki Shemu ciągnące się aż do 
brzegu oceanu. 
   Shevatas był świadom tych wszystkich rzeczy, nie zdając sobie z tego sprawy — tak jak 
człowiek zna ulice swojego miasta. Bardzo dużo podróżował, wykonując swój zawód w wielu 
krajach. Mimo tego wszystkiego wahał się teraz i drżał ze strachu, stojąc u progu największej 
tajemnicy i największego bogactwa. 
   W tej kopulastej świątyni z kości słoniowej spoczywały śmiertelne szczątki Thugry 
Khotana — czarnoksiężnika władającego Kutchemesem trzy tysiące lat temu, kiedy królestwa 
Stygii i Acheronu sięgały daleko na północ, aż do łąk i wyżyn Shemu. Po tym przyszedł czas, 
gdy Hyborianie ruszyli lawiną z kolebki swojej cywilizacji — dalekiej północy. Była to 
olbrzymia migracja, trwająca stulecia. Za panowania Thugry Khotana, ostatniego 
czarnoksiężnika Kutchemesu, siwoocy i brunatnowłosi barbarzyńcy w skórach i płytkowych 
kolczugach przybyli ze swych siedzib, by swoimi żelaznymi mieczami stworzyć podstawy 
królestwa Koth. Niczym powódź przelali się przez Kutchemes siejąc śmierć i zniszczenie, 
grzebiąc królestwo Acheronu. 
   Podczas gdy miecze barbarzyńców krwawo pracowały wśród łuczników Thugry Khotana, 
on sam wypił tajemniczy, trujący kordiał, a zakryci kapłani schowali jego ciało w grobowcu, 
który sam wybudował. Jego wyznawcy zostali straceni, lecz barbarzyńcy nie potrafili 
przekroczyć wrót grobowca ani zniszczyć jego murów taranami i ogniem. Odjechali, 
zostawiając zrujnowane miasto, a potężny Thugra Khotan trwał, spoczywając w pokoju w 
błyszczącym sarkofagu. Mijały lata; czas kruszył marmurowe kolumny, a życiodajna rzeka 
wsiąkła w piasek i wyschła. 
   Wielu rzezimieszków próbowało zdobyć skarby, które według słów legendy leżały sami 
wokół zmurszałych kości władcy Kutchemesu. Wielu u nich zginęło u wrót grobowca, a inni 
dręczeni koszmarami skonali z pianą na ustach i szaleństwem na twarzy. Z tych to powodów 
Shevatas drżał stojąc przed świątynią. Jego strach potęgowała myśl o żmii, która według 
podań strzegła szczątków czarnoksiężnika. Wszystkie legendy o Thugrze Khotanie 
przesiąknięte były tajemnicą i grozą. Z miejsca w którym stał, widział ruiny olbrzymiej sali, 
w której przed wiekami setki skutych łańcuchami więźniów klękały w czasie świąt, aby król–
kapłan ściął im głowy ku czci Seta — stygijskiego boga–węża. Gdzieś w pobliżu znajdował 
się otwór, w który strącano krzyczące ofiary, aby pożywił się nimi ohydny, wyłażący z 
koszmarnych czeluści potwór. Legendy mówiły o Thugrze Khotanie jako o istocie obdarzonej 
nadnaturalną mocą. Ślad jego kultu przetrwał w zwyczaju zostawiania przy zmarłych monety 
z jego podobizną, jako opłaty za przewóz przez Wielką Rzekę Ciemności, której materialnym 

cieniem był Styx. Shevatas widział głowę czarnoksiężnika na monetach skradzionych 
umarłym i zapamiętał tę twarz na zawsze. 
   W końcu pozbył się obaw i podszedł do spiżowej bramy. Jej gładka powierzchnia 
pozbawiona była zasuw, rygli i uchwytów. Jednak złodziej nie na próżno uprawiał tajemne 
praktyki, słuchał szeptów kapłanów Skelosa i czytał oprawione w żelazo zakazane księgi 
Vathelosa Ślepego. 
   Klęcząc przed bramą dotknął zręcznymi palcami progu, znajdując delikatnymi opuszkami 
przyciski, zbyt małe, by niepożądane oczy mogły je odnaleźć, a mniej czułe palce wyczuć. 
Nacisnął je ostrożnie w odpowiedniej kolejności, mrucząc jednocześnie na wpół zapomniane 
zaklęcia. Nacisnąwszy ostatni przycisk, poderwał się na nogi i uderzył otwartą dłonią w sam 
środek wrót. 
   Bez zgrzytu sprężyn czy zawiasów płyta bramy wsunęła się w ścianę, a Shevatas szybko 
wciągnął powietrze przez zaciśnięte zęby. Stał na końcu krótkiego, podobnego do tunelu 
wąskiego korytarza. Całe to przejście wyłożone było kością słoniową. Z bocznego wejścia 
bezgłośnie wypełzał obrzydliwy stwór: sześciometrowy wąż pokryty opalizującymi łuskami. 
Podniósł łeb i spojrzał na niepożądanego gościa jarzącymi się ślepiami. 
   Złodziej nie marnował czasu na domysły, z jakich to przepastnych otchłani przybył ten 
obrzydliwy potwór. Ostrożnie wyjął z pochwy miecz, którego klinga ociekała zieloną cieczą, 
taką samą, jaka kapała z zakrzywionych zębów gada. W istocie, jego oręż zatruto jadem żmii, 
którego zdobycie w rojących się od dzikich bestii bagnach Zingary jest tematem na osobną 
opowieść. 
   Poruszając się czujnie na czubkach palców, z lekko ugiętymi w kolanach nogami Shevatas 
gotów był w każdej chwili do ucieczki lub uniku. Musiał jednak użyć do całej swej 
zręczności, by uniknąć błyskawicznego ciosu śmiertelnych zębów. Pomimo 
nieprawdopodobnego refleksu i niebywałej zwinności tylko przypadek uratował Zamoranina 
od śmierci. Natychmiastowy atak węża udaremnił plan Shevatasa, zamierzającego uskoczyć 
w bok i uderzeniem miecza odciąć głowę gadowi. Ledwo zastawił się mieczem, gdy gad 
uderzył na niego jak grom. Złodziej wbrew własnej woli zamknął oczy i krzyknął ze strachu. 
Niesamowita siła wytrąciła mu broń z dłoni, po czym usłyszał przerażający syk i łomot. 
   Zaskoczony faktem, że żyje, Shevatas otworzył oczy i ujrzał skręcającego się i zwijającego 
na posadzce potwora, z pyskiem przebitym mieczem. Ślepym trafem gad nadział się na 
nastawioną klingę. W chwilę później lśniące, lekko opalizujące zwoje przestały się wić i 
zaczęły konwulsyjnie drgać. Trucizna na mieczu zadziałała. 
   Ostrożnie przekroczył zwinięte szczątki i pchnął drzwi, które tym razem otwarły się w bok, 
odsłaniając wnętrze kopuły. Shevatas mimowolnie krzyknął. Zamiast spodziewanych 
nieprzeniknionych ciemności zobaczył wnętrze zalane szkarłatnym światłem, pulsującym i 
drgającym w sposób trudny do zniesienia przez człowieka. Blask dochodził z wielkiego 
czerwonego klejnotu, umieszczonego wysoko pod łukowym sklepieniem. 
   Mimo iż Zamoranin obyty był z widokiem zgromadzonych bogactw, rozdziawił usta ze 
zdziwienia, gdy ujrzał stosy niedbale usypanych klejnotów — kopce diamentów, szafirów, 
rubinów, opali, szmaragdów i turkusów. Sterty jaspisu, agatu i lazurytu, piramidy sztab złota i 
srebra. Miecze wysadzane klejnotami w złotych pochwach, złocone hełmy bojowe, pancerze 
ze srebrnych łusek, zbroje noszone przez królów–wojowników sprzed trzech tysięcy lat, 
rżnięte ze szlachetnych kamieni puchary, pozłacane czaszki z księżycowymi kamieniami 
zamiast oczu, naszyjniki z ludzkich zębów. Całą posadzkę zalegała wielocalowa warstwa 
złotego piasku, który świecił i lśnił milionami błysków w szkarłatnej poświacie. Złodziej 
trafił do czarodziejskiej krainy nieprzebranego bogactwa, tratując nogami miliony złotych 
gwiazd. 
   Jednak nie tracił wzroku ze stojącego wśród tych wszystkich kosztowności kryształowego 
podium, na którym powinny spoczywać spróchniałe kości czarnoksiężnika, rozsypujące się w 

miarę upływu stuleci w proch. Shevatas patrzył, a krew powoli opuszczała jego śniadą twarz 
zastygając w żyłach. Dreszcz targnął jego plecami, a usta rozwarły się w niemym krzyku. W 
końcu z jego gardła wyrwał się przeraźliwy wrzask, który odbił się stłumionym echem od 
kopuły grobowca. Po chwili w tajemniczych ruinach Kutchemesu królowała odwieczna cisza. 
    
   Wśród mieszkańców hyboriańskich miast i zielonych równin krążyły tajemnicze plotki. 
Podróżowały z karawanami, z długimi rzędami brnących przez piaski wielbłądów, 
poganianych przez smukłych sokolookich mężczyzn w białych kaftanach. Przekazywali je 
sobie pasterze, mieszkańcy namiotów i niskich kamiennych budynków w miastach, których 
królowie o kręconych i kruczoczarnych brodach oddawali cześć dziwnym, spasionym, 
brzuchatym bóstwom. Wieść przemknęła przez górskie pasma, gdzie naczelnicy pobierali 
myto drogowe od wędrowców. Dotarła do żyznych wyżyn, gdzie okazałe miasta wznosiły się 
nad błękitnymi rzekami i jeziorami. Rozchodziła się szerokimi białymi drogami, 
zapełnionymi oślimi zaprzęgami, ryczącym bydłem, kupcami podróżującymi w interesach, 
wojownikami, łucznikami i kapłanami. Plotki docierały z pustyni położonej na południe od 
wyżyn Koth i na wschód od mrocznej Stygii. 
   Pomiędzy narodami pojawił się nowy prorok. 
   Mówiono o walkach plemiennych, o sępach gromadzących się na południu, o straszliwym 
wodzu, który prowadzi szybko rosnące w siłę pustynne szczepy do zwycięstwa. Zawsze 
zagrażający swym sąsiadom Stygijczycy nie mieli z tym nic wspólnego. Sami zbierali wojska 
u wschodniej granicy, a ich magowie rzucali zaklęcia hamujące czary czynione przez 
tajemniczego czarnoksiężnika z pustyni — zwanego Natohk, to znaczy zasłonięty, ponieważ 
nigdy nie ukazał swej twarzy. 
   Fala najeźdźców parła nieustannie na północ. Czarnobrodzi królowie zginęli na ołtarzach 
swych spasionych bożków, a ulice ich kamiennych miast spłynęły krwią. Mówiono, że 
Natohk i jego sojusznicy zamierzają opanować wyżyny Koth. 
   Najazdy koczowniczych plemion nie byty rzeczą niezwykłą, jednak ostatnie wydarzenia 
zapowiadały coś innego niż śmiały napad. Wieść niosła, że Natohk podporządkował sobie 
ponad trzydzieści pustynnych plemion i piętnaście miast oraz ze przyłączył się do niego 
zrewoltowany stygijski książę. To ostatnie nadawało tym wszystkim wydarzeniom charakter 
prawdziwej wojny. 
   Jak zawsze — większość hyborian lekceważyła narastające zagrożenie. Jednak w Khoraji 
— małym państwie założonym na terenach wyszarpanych Shemowi przez kothyjskich 
awanturników, nie ignorowano tych niepokojących sygnałów. Leżące na południowy—
wschód od Koth państwo przyjęłoby główne uderzenie ewentualnego najazdu. Tymczasem 
jego młody król był więziony przez podstępnego władcę Ophiru, który nie zdecydował 
jeszcze, czy uwolni go po otrzymaniu wielkiego okupu, czy też wyda go w ręce wroga — 
skąpego króla Koth, który co prawda nie obiecywał złota, ale proponował zawarcie 
korzystnego traktatu. Wobec tego faktu rządy w zagrożonym królestwie sprawowała młoda 
księżniczka Jasmela, siostra króla. Była dumną spadkobierczynią królewskiego rodu, a jej 
urodę opiewali trubadurzy zachodnich krajów. 
   Lecz teraz jej duma opuściła ją. 
   W komnacie o sferycznym sklepieniu z lazurytu, o marmurowej posadzce zasłanej cennymi 
futrami i o ścianach bogato zdobionych złotymi fryzami stało wielkie łoże, wokół którego na 
jedwabnych otomanach spało dziesięć dworek — młodych arystokratek z bogatych rodów. 
Tylko królowa Jasmela nie zajmowała swego łoża. Leżała naga na marmurowej posadzce, jak 
najnędzniejsza ze służących, krzyżując ręce i potrząsając głową tak, że grzywa czarnych jak 
krucze skrzydła włosów spadała jej na białe ramiona. Leżała i zwijała się z przerażenia, które 
mroziło jej krew i zasłoniło mgłą oczy. Jej włosy stały dęba, a ciało pokryło się gęsią skórką. 

   Nad nią, w najciemniejszym miejscu marmurowej komnaty, jawił się ogromny, 
bezkształtny cień. Nie był to stwór z krwi i kości, lecz czarna plama, mglisty wyziew 
potwornego koszmaru, który mógłby być wytworem półprzytomnego, zaspanego umysłu, 
gdyby nie dwa jarzące się żółto ślepia. 
   Co więcej, zjawa wydobywała z siebie dźwięki — ciche, nieludzkie syki, przypominające 
odgłosy wydawane przez żmiję, a nie dochodzące z ludzkich ust. Widok ten i dźwięki 
wprowadziły Jasmelę w paniczne przerażenie, tak potężne, że skręcała się i rzucała jak 
chłostana biczem, jakby poprzez fizyczny wysiłek chciała uciec od tego koszmaru. 
   — Jesteś mi przeznaczona, księżniczko — stwór mówił ze straszliwym triumfem w głosie. 
— Znalazłem cię i zapragnąłem zanim przebudziłem się z wiekowego snu, w który pogrążyło 
mnie pradawne zaklęcie, dzięki któremu uszedłem przed moimi wrogami. Jestem duszą 
Natohka! Przyjrzyj mi się uważnie księżniczko! Niebawem ujrzysz mnie w cielesnej 
powłoce… i pokochasz! 
   Upiorny syk przeszedł w lubieżny śmiech. Jasmela zajęczała i oszalała z przerażenia tłukła 
pięściami w marmurową posadzkę. 
   — Teraz śpię w pałacu w Akbitanie — ciągnął dalej. — Tam leży moje ciało, ale jest to 
tylko pusta powłoka, z której na krótką chwilę uleciał duch. Gdybyś spojrzała z okien mojego 
pałacu, pojęłabyś bezcelowość wszelkiego oporu. Oświetlona księżycem pustynia wygląda 
jak ogród, w którym rozkwitły róże ognisk tysięcy wojowników. Jak fala nabierająca siły 
zaleję ziemię mych odwiecznych wrogów. Z czaszek ich królów każę zrobić kielichy, a ich 
dzieci i kobiety oddam w niewolę moim niewolnikom. Przez lata snu moja moc powiększyła 
się… Ty będziesz moją panią księżniczko! Nauczę cię przedwiecznej, zapomnianej sztuki 
miłości. Razem… 
   Słuchając obrzydliwych słów, padających z ciemnego naroża komnaty Jasmela wiła się i 
skręcała, jakby w jej delikatne, nagie ciało trafiały katowskie razy. 
   — Pamiętaj! — wyszeptała zjawa. — Nie minie kilka dni, a przyjdę po ciebie! 
   Przyciskając twarz do posadzki i zatykając uszy, Jasmela nie była pewna, ale zdało się jej, 
że dotarł do niej jakby łopot skrzydeł nietoperza. Po chwili, spojrzawszy z lękiem w górę, 
zobaczyła tylko księżyc, który świecił w okno i srebrnymi strzałami swych promieni 
przeszywał miejsce, gdzie jeszcze przed chwilą czaiła się zjawa. Cała drżąc, księżniczka 
podniosła się i z trudem dotarła do satynowego posłania, na które padła szlochając 
spazmatycznie. Jedna ze śpiących dworek obudziła się, ziewnęła, przeciągając smukłe 
ramiona i zamrugała. Natychmiast znalazła się przy płaczącej Jasmeli i objęła jej wiotką 
kibić. 
   — Czy to był…? — wykrztusiła z szeroko otwartymi, przestraszonymi oczyma. 
   Jasmela przycisnęła się do niej gwałtownie. 
   — Och! Vateeso, znów męczył mnie ten koszmar! Widziałam… Widziałam to! To mówiło 
do mnie! Powiedziało mi swoje imię! Zaraz… Natohk! To Natohk! Nie, to nie był zły sen. To 
unosiło się nade mną, a wy spałyście jak zabite. Co ja mam robić?! 
   Vateesa bawiła się w zamyśleniu ciężką, złotą bransoletą, założoną na smukłym nadgarstku. 
   — Pani — powiedziała. — To jasne, że żadna ludzka siła nie jest w mocy, aby ci pomóc, a 
amulet, który dali ci kapłani Isztar jest nieprzydatny. Powinnaś poradzić się zapomnianej 
wyroczni Mitry. 
   Jasmela wzdrygnęła się, zapominając o przerażeniu. Wczorajsi bogowie byli teraz 
demonami. Kothyjczycy już dawno przestali czcić Mitrę, zapomnieli o tym 
najpopularniejszym wśród hyboriańskich nacji bogu. Jasmela przypuszczała, że skoro jego 
kult jest tak stary, to sam bóg musi być przerażający. Czciciele Isztar lękali się swej bogini, 
podobnie jak i większość wyznawców innych bogów kothyjskich. Kultura i religie Koth 
uległy wpływom shemickim i stygijskim. Proste wierzenia Hyborian zostały w dużym stopniu 
zamienione na wyrafinowane, bezwzględne i rozkochane w przepychu religie wschodu. 

   — Czy Mitra mi pomoże? — zapytała niedowierzająco Jasmela, chwytając Vateesę za rękę. 
— Tak długo czcimy Isztar… 
   — Na pewno pomoże! — zapewniła Vateesa, będąca córką kapłana z Ophiru, który 
uciekając przed wrogami politycznymi schronił się w Khoraji. — Idź do świątyni, pani! Ja 
pójdę z tobą. 
   — Pójdę! — Jasmela podniosła się i nie pozwoliła, aby dworka ubrała ją. — Nie uchodzi, 
żebym szła do świątyni ubrana w jedwabie. Pójdę naga, na klęczkach, tak jak błagalnica. W 
przeciwnym razie Mitra uzna, że brak mi pokory. 
   — Bzdura! — Vateesa nie szanowała zbytnio obyczajów związanych z kultem Isztar, 
uważając ją za fałszywe bóstwo. — Mitra chce, żeby ludzie stali przed nim wyprostowani, a 
nie czołgali się na brzuchach jak robaki i nie pragnie krwi zwierząt na swoich ołtarzach. 
   Tak pouczona, Jasmela pozwoliła ubrać siebie w jedwabną koszulę bez rękawów, na którą 
nałożyła luźną tunikę i przepasała się szeroką, atłasową szarfą. Na małe stopy łożyła 
satynowe pantofelki, a Vateesa zręcznymi ruchami różowych palców ułożyła jej czarne, 
falujące włosy. Potem księżniczka stanęła za dworką, która odsunęła na bok gruby, tkany 
złoty nicią gobelin i odryglowała ukryte za nim drzwi. Weszły do wąskiego i krętego 
korytarza, którym szybko dotarły do następnych drzwi i szerokiej sieni. Stał tam strażnik w 
pozłacanym hełmie, srebrnym napierśniku i ozdobionych złotem nagolennikach. Na ramieniu 
jego spoczywał na długim trzonie ciężki topór bojowy. 
   Jasmela uciszyła gestem okrzyk jego zdumienia. Strażnik zaprezentował im broń i stanął 
nieruchomo jak posąg z brązu obok drzwi. Dziewczyny przeszły przez sień, której ciemne 
kąty bezskutecznie próbowały oświetlić pochodnie tkwiące w żelaznych uchwytach. Jasmela 
z niepokojem patrzyła na cienie panujące w kątach. Trzy piętra niżej stanęły przed wejściem 
do wąskiego korytarza. Jego łukowo sklepiony strop wysadzany był klejnotami, podłogę 
stanowiły płyty z kryształu, a ściany pokrywał złoty fryz. 
   Trzymając się za ręce, poszły tym korytarzem i wkrótce zatrzymały się przed szerokimi, 
złoconymi podwojami. 
   Vateesa pchnęła wrota, które rozwarły się, ukazując wejście do dawno zapomnianego 
chramu. Świątynię odwiedzali nieliczni wyznawcy Mitry i królewscy goście, przybywający 
na dwór króla Khoraji. Jasmela nie była W niej nigdy wcześniej, mimo że urodziła się w 
pałacu. Skromna i pozbawiona ozdób w porównaniu z pełnymi przepychu świątyniami Isztar, 
ta była urządzona z prostotą i godnością właściwą religii Mitry. 
   Ściany, posadzka i wysoko sklepiony sufit wykonane były ze zwykłego białego marmuru, 
jedyną ozdobą ścian był cienki złoty fryz. Na ołtarzu z czystego zielonego nefrytu, 
niesplamionego krwią ofiar stał piedestał, na którym spoczywał posąg wyobrażający boga. 
Jasmela z lękiem patrzyła na potężne bary, jasną twarz o szeroko —Otwartych oczach, brodę 
patriarchy i gęste włosy przytrzymywane na skroniach przez wąską opaskę. Księżniczka była 
nieświadoma tego, że patrzy na sztukę w najczystszej postaci — dzieło niezwykle subtelnej 
rasy, nieskrępowanej konwencjonalnym symbolizmem. 
   Zapomniawszy o pouczeniu Vateesy, padła na kolana, a potem na posadzkę. Dworka 
uczyniła zresztą tak samo, gdyż widok bóstwa wywarł na niej duże wrażenie. Nie mogła się 
jednak powstrzymać, by nie szepnąć księżniczce do ucha: 
   — To tylko symbol boga. Nikt nie wie, jak naprawdę wygląda Mitra. Ta rzeźba pokazuje go 
w idealnej ludzkiej postaci, tak bliskiej doskonałości, jak tylko można sobie wyobrazić. On 
nie mieszka w martwym kamieniu, tak jak mówią o swojej bogini kapłani Isztar. Mitra jest 
wszędzie, nad nami i wokół nas. Śpi wiecznym snem pośród gwiazd, ale widzi i słyszy. 
Odezwij się do niego. 
   — Co mam powiedzieć? — wyszeptała sparaliżowana ze strachu Jasmela. 
   — Mitra zna twoje myśli, zanim je wypowiesz… — urwała Vateesa. 

   Obie dziewczyny drgnęły gwałtownie, słysząc głęboki, spokojny głos. Niskie, podobne do 
uderzeń dzwonu dźwięki mogły dochodzić z ust posągu lub z każdego innego miejsca w 
świątyni. Powtórnie tej nocy Jasmela zadrżała, słysząc przemawiający do niej bezcielesny 
głos. Jednak tym razem nie spowodował tego strach czy odraza, nic nie mów, córko — 
przemówił głos przypominający melodyjny szum fal, nieustannie zalewających złote plaże. 
— Wiem, z czym przyszłaś. Jest tylko jeden sposób na ocalenie twojego królestwa, a ratując 
je uratujesz cały świat od żmii, która wypełzła z wiekuistych ciemności. Wyjdź dziś w 
pojedynkę na ulice miasta i złóż los królestwa w ręce pierwszego napotkanego człowieka. 
   Głos zamilkł i obie dziewczyny spojrzały na siebie. Po chwili podniosły się i poszły z 
powrotem, milcząc do chwili, gdy znalazły się w komnacie Jaśnieli. Księżniczka spojrzała 
poprzez zakratowane złotymi prętami okno. Na niebie świecił blado księżyc. Było już sporo 
po północy. W ogrodach i pałacach Khoraji umilkły odgłosy zabaw. Miasto było pogrążone 
we śnie, a pochodnie migoczące w ogrodach, na ulicach i w oknach uśpionych domów 
zdawały się być lustrzanym odbiciem gwiazd. 
   — Co uczynisz pani? — spytała roztrzęsiona Vateesa. 
   — Podaj mi płaszcz — zdecydowała Jasmela. 
   — Sama o tej porze na ulicy?! 
   — Mitra przemówił — odpowiedziała księżniczka. — Może to był głos boga, a może 
ukrytego gdzieś kapłana. Nieistotne. Pójdę! 
   Owinięta obszernym jedwabnym płaszczem i z założonym aksamitnym fezem, z którego 
spływał przeźroczysty welon, przeszła szybko korytarzami i stanęła przed bramą z brązu, przy 
której uzbrojeni we włócznie wartownicy zdumieli się na jej widok. To skrzydło pałacu 
przylegało bezpośrednio do ulicy, zaś w pozostałych miejscach pałac otaczały wspaniałe 
ogrody, chronione wysokim murem. Jasmela wyszła na ulicę oświetloną regularnie 
rozmieszczonymi pochodniami. 
   Zawahała się, jednak zdecydowanym ruchem zamknęła za sobą bramę, zanim zdążyła 
opuścić ją odwaga. Zadrżała lekko, widząc cichą i pustą ulicę. Będąc córką szlacheckiego 
rodu nigdy jeszcze nie wyszła sama poza mury pałacu. Zebrawszy całą odwagę, ruszyła 
szybko ulicą. Jej stopy w satynowych ciżmach stąpały cicho po trotuarze, ale nawet ten cichy 
odgłos sprawił, że serce podeszło jej do gardła. Była pewna, że jej kroki rozbrzmiewają w 
całym mieście, budząc obdarte, szczurookie postacie, kryjące się w brudnych i ciemnych 
zaułkach. Każdy cień wydawał się być zaczajonym mordercą. Każda brama skrywała 
przemykające się ukradkiem stwory mroku. 
   Raptownie księżniczka drgnęła. Przed nią, na upiornie pustej ulicy, zamajaczyła jakaś 
postać. Jasmela natychmiast ukryła się w gęstym mroku, który teraz był dla niej niebiańskim 
azylem. Serce waliło jej jak opętane. Nadchodzący człowiek nie skradał się jak złodziej czy 
zalękniony przechodzień. Podążał ciemną ulicą jak ktoś, kto nie musi — czy nie chce — 
ukrywać swojej obecności. Poruszał się swobodnie i zuchwale. Gdy mijał uchwyt z 
pochodnią, Jasmela miała okazję przyjrzeć mu się dokładniej. Był to wysoki, potężnie 
zbudowany mężczyzna w krótkiej kolczudze najemnika. Księżniczka opanowała roztrzęsienie 
i wyskoczyła z mroku szczelnie zakryta obszernym płaszczem. 
   — Ha! — krzyknął nieznajomy, błyskawicznie dobywając miecza. 
   Widząc, że ma przed sobą tylko bezbronną dziewczynę zatrzymał rękę. Szybkim 
spojrzeniem sprawdził ulicę, nie ściągając jednocześnie dłoni z rękojeści długiego miecza, 
wystającego spod niedbale zarzuconego szkarłatnego płaszcza. Światło pochodni ledwo 
odbijało się od gładkiej stali hełmu i nagolenników. Niebieskie oczy nieznajomego świeciły 
ponurym blaskiem. Jasmela natychmiast stwierdziła, że nie jest Kothyjczykiem. Gdy 
przemówił, pojęła, że nie pochodzi z hyboriańskiego plemienia. Miał na sobie strój kapitana 
najemników, a w tych wojskach można było znaleźć żołnierzy z wielu krajów, zarówno 
barbarzyńskich, jak i cywilizowanych. Posępne rysy sugerowały barbarzyńskie pochodzenie. 

Oczy cywilizowanego człowieka, choćby najbardziej nieokiełzanego i gwałtownego, nie 
płonęłyby tak intensywnym blaskiem. Jego oddech przesycony był zapachem wina, jednak on 
sam nie chwiał się ani nie jąkał. 
   — Wyrzucili cię na ulicę? — spytał po kothyjsku z barbarzyńskim akcentem, wyciągając 
rękę w kierunku dziewczyny. Jego palce zacisnęły się lekko na jej smukłym ramieniu, ale 
księżniczka czuła, że bez trudu mógłby ścisnąć je mocniej, łamiąc przy tym kości. — Akurat 
zamknęli ostatnią winiarnię… A niech Isztar przeklnie tych tchórzem podszytych 
reformatorów, którzy to wymyślili! „Lepiej żebyś po zachodzie słońca spał, niż całą noc 
chlał” — piękne hasło. Pewnie po to, żeby lepiej pracować i walczyć za swych panów! 
Spasione eunuchy! Kiedy służyłem jako najemnik w Korynthi, całą noc piliśmy i bawiliśmy 
się z dzierlatkami, w dzień zaś walczyliśmy. Nikt się nie oszczędzał, a krew płynęła 
strumieniami. Co z tobą dziewczyno? Odsłoń swoje usteczka… 
   Zwinnym ruchem księżniczka wymknęła się jego rękom, nie dopuszczając do jego 
przestrachu. Zdawała sobie sprawę z niebezpieczeństwa, na jakie naraża się, zadając z 
barbarzyńcą. Jeżeli przyzna się, kim jest, nieznajomy może ją wyśmiać i zostawić, a możliwe, 
że nawet poderżnie jej gardło. Barbarzyńcy czynili dziwne i niezrozumiałe rzeczy. Uciszyła 
narastające obawy. 
   — Nie tu… — roześmiała się. — Chodź ze mną. 
   — Dokąd — spytał niecierpliwie. W jego oczach pojawiła się podejrzliwość. — Chcesz 
mnie zwabić do jakiejś bandyckiej dziury? 
   — Nie, skądże. Przysięgam, że nie! 
   Jasmela z trudem uniknęła ręki sięgającej do kwefu. 
   — A niech cię diabli porwą! — warknął zirytowany. — Jesteś gorsza od hyrkańskich kobiet 
z ich przeklętymi woalami. No niech przynajmniej zobaczę, jakie masz kształty! 
   I nim zdołała temu przeszkodzić, zerwał z niej płaszcz i głośno zaklął przez zaciśnięte zęby. 
Stał nieruchomo, trzymając w ręku odzienie dziewczyny. Widok jej bogatych szat otrzeźwił 
go. Jego oczy stały się ponure. 
   — Kim ty jesteś, do pioruna? — mruknął. — Nie jesteś ulicznicą, chyba że twój „opiekun” 
obrobił królewski harem, żeby cię ubrać. 
   — To nieważne — Jasmela odważyła się położyć białe dłoń na osłoniętym kolczugą 
ramieniu. — Chodź ze mną. 
   Zastanowił się, po czym wzruszył mocarnymi ramionami. Przypuszczała, że wziął ją za 
bogatą arystokratkę szukającą przygód. Pozwolił jej nałożyć płaszcz i poszedł za nią. Idąc 
obok obserwowała go ukradkiem. Kolczuga nie kryła potężnych mięśni nieznajomego, a 
każdy jego ruch zdradzał kocią zwinność i pierwotną, nieokiełzaną siłę. W porównaniu z 
lekkodusznymi dworakami, do których była przyzwyczajona, był obcy jak nieprzebyta 
dżungla. Jasmela obawiała się go i wmawiała sobie, że gardzi brutalną siłą. Pomimo tego 
czuła niewytłumaczalny, niepokojący pociąg do tego barbarzyńcy, tak jakby jego pojawienie 
się potrąciło jakąś schowaną strunę jej kobiecości. Wciąż czuła dotyk jego dłoni na swoim 
ramieniu i to wspomnienie dziwnie pobudziło jej duszę. Wielu mężów klęczało przed 
Jasmela, ten jednak nic klęczał. Miała wrażenie, że prowadzi nieoswojonego tygrysa. Była 
przerażona i zafascynowana własnym strachem. 
   Stanęła przed bramą pałacu i pchnęła ją lekko. Uważnie obserwując towarzysza, nie 
znalazła na jego twarzy choćby odrobiny niepokoju. 
   — Pałac, taa… — mruczał. — Jesteś dworką? 
   Jasmela stwierdziła, że poczuła dziwną zazdrość na myśl o tym, że któraś z jej dworek 
mogła kiedyś wprowadzić tego mężczyznę. Strażnicy udali, że nie widzą, kiedy księżniczka 
przechodziła obok nich z nieznanym człowiekiem, za to barbarzyńca rzucał na nich czujne 
spojrzenia, niczym wilk zbliżający się do obcego stada. Jasmela poprowadziła go wąskim 
korytarzem wprost do swojej komnaty, gdzie patrząc na wspaniałe gobeliny, stanął w cichym 

podziwie do momentu, gdy dojrzał stojący na hebanowym stoliku kryształowy dzban u 
winem. Z westchnieniem ulgi podniósł go do ust. Nagle z sąsiedniej komnaty wbiegła 
zdyszana Vateesa. 
   — Księżniczko…! 
   — Księżniczko?! 
   Kryształowy dzban roztrzaskał się o podłogę. Błyskawicznym ruchem, zbyt szybkim, by 
uchwycić go okiem, wojownik zerwał kwef z twarzy Jasmeli. Odskoczył z cichym 
przekleństwem i w jego ręce błysnęła szeroka klinga z błękitnej stali. Oczy barbarzyńcy 
zaiskrzyły się jak u tygrysa schwytanego w pułapkę. Była to chwila pełnego napięcia 
oczekiwania. Ucichła z przerażenia Vateesa osunęła się na posadzkę, ale Jasmela dzielnie 
stanęła naprzeciw barbarzyńcy. Wiedziała, że jej życie wisi na włosku. Opętany wściekłością 
podejrzliwy wojownik mógł w każdej chwili zabić. Mimo to doznała dziwnej ulgi, gdy ujrzała 
jego błyskawiczną reakcję. 
   — Nie obawiaj się. Jestem księżniczką, ale nie masz powodu do niepokoju. 
   — Po co mnie tu przywiodłaś? — wycedził przez zęby, sprawdzając ognistym wzrokiem 
pomieszczenie. — O co tu chodzi? 
   — Nic ci nie zagraża — rzekła. — Przyprowadziłam cię tutaj, ponieważ możesz mi pomóc. 
Poradziłam się bogów. Wyrocznia Mitry nakazała mi wyjść na ulicę i poprosić o pomoc 
pierwszego spotkanego człowieka. 
   Tak… To było coś, co mógł zrozumieć. Barbarzyńcy też radzą się swych wyroczni. Opuścił 
miecz, jednak nie schował go do pochwy. 
   — Jeżeli faktycznie jesteś Jasmela, to potrzebujesz szybkiej pomocy — mruknął. 
   — Twoje królestwo, to jeden wielki bałagan. Tylko jak ja ci mogę pomóc? Jeżeli chodzi o 
czyjeś gardło… 
   — Usiądź! Vateeso, przynieś mu wina. 
   Był posłuszny jej nakazowi, lecz spostrzegła, że siadł plecami do ściany, tak by widzieć 
całą komnatę. Miecz położył na kolanach. Księżniczka patrzyła urzeczona na tą szeroką, 
obnażoną klingę, w której widziała zamglone sceny walk i rzezi. Wątpiła, czy uniosłaby ten 
miecz, będąc jednocześnie pewna, że barbarzyńca bez wysiłku podniesie go jedną ręką. 
Dopiero teraz zauważyła jego podobieństwo do Hyborian. Szczupła, poznaczona bliznami 
twarz wskazywała na skłonności do melancholii i choć nie było na niej śladów występku czy 
zła, to jego gorejące, niebieskie oczy nadawały jej posępny wyraz. Niskie, szerokie czoło 
otaczała kruczoczarna, gęsta grzywa prosto ściętych włosów. 
   — Kim jesteś? — spytała nagle księżniczka. 
   — Conan; jestem kapitanem zaciężnej piechoty — odpowiedział, wychylając jednym 
ruchem kielich i ponownie go napełniając. — Urodziłem się w Cymmerii. 
   Ta nazwa niewiele jej mówiła. Domyślała się, że to dzika, posępna i górzysta kraina 
położona daleko na północy, za najdalszymi hyboriańskimi osiedlami, zamieszkana przez 
ponurych i gwałtownych ludzi. Jeszcze nigdy nikogo z nich nie spotkała. Podpierając brodę 
na smukłych dłoniach spojrzała uważnie na cudzoziemca swymi czarnymi oczami, które 
zniewoliły wielu mężczyzn. 
   — Conanie z Cymmerii, stwierdziłeś, że potrzebuję pomocy. Dlaczego? 
   — No — odpowiedział — przecież to widać. Po pierwsze: twój brat, król, jest w ophirskiej 
niewoli. Po drugie: Koth spiskuje, by podbić twoje państwo. Po trzecie: zagadkowy 
czarnoksiężnik sieje śmierć i zniszczenie w Shemie. A co najgorsze, coraz więcej twoich 
żołnierzy dezerteruje. 
   Jasmela nie odpowiedziała natychmiast. Takie bezpośrednie postawienie sprawy, bez 
owijania w bawełnę, było dla niej czymś nowym. 
   — A dlaczego moi żołnierze dezerterują? — spytała w końcu. 
   — Jedni dają się przekupić Kothyjczykom — odparł, z rozkoszą opróżniając kielich. 

   — Inni sądzą, że Khoraja jako samodzielne państwo jest już stracona. Poza tym wielu 
zlękło się pogłosek o zbliżaniu się tego psa Nathoka. 
   — Czy zaciężni pozostaną mi wierni? — spytała z niepokojem. 
   — Tak długo, jak długo będziesz nam płacić — odpowiedział szczerze. — Twoja polityka 
nas nie interesuje. Możesz polegać na Amalryku, naszym dowódcy, ale reszta to prości 
żołnierze, którzy lubią pieniądze. Ludzie mówią, że jeżeli zapłacisz okup za brata, to nie 
będziesz miała czym opłacić wojska. W takim wypadku możemy przejść na służbę u króla 
Koth, choć osobiście nie przepadam za tym zgrzybiałym kutwą. Być może splądrujemy 
stolicę. W czasie wojny domowej zawsze znajdzie się coś do złupienia. 
   — Dlaczego nie przejdziesz na stronę Nathoka? 
   — A czym to mógłby nam zapłacić? — żachnął się Conan. — Spasionymi bożkami z brązu, 
które zrabował w shemickich miastach? Jeżeli chodzi o walkę z Nathokiem, to możesz na nas 
polegać. 
   — Czy twoi żołnierze pójdą za tobą — spytała niespodzianie księżniczka. 
   — O co ci chodzi? 
   — Chcę — odparła z namysłem — ciebie uczynić dowódcą wszystkich wojsk Khoraji! 
   Cymmerianin znieruchomiał z pucharem dotykającym szeroko uśmiechniętych ust. W jego 
oczach pojawił się dziwny blask. 
   — Dowódcą? Na Croma! Tylko co na to powiedzą twoi wyperfumowani ważniacy? 
   — Będą posłuszni! — Jasmela klasnęła w dłonie, przywołując niewolnika, który wszedł 
gnąc się w ukłonach. — Natychmiast sprowadź tu księcia Thespidesa, radcę Taurusa, lorda 
Amalryka i agę Shuprasa. 
   — Ufam Mitrze — powiedziała, oceniając spojrzeniem Cymmerianina, który zachłannie 
pożerał mięsiwo postawione przed nim przez zlęknioną Vateesę. — Dużo walczyłeś? 
   — Urodziłem się na polu bitwy — mówił, odgryzając białymi zębami potężny kawał mięsa. 
— Pierwsze dźwięki, jakie usłyszałem, były krzykami mordowanych i szczękiem oręża. 
Walczyłem w górach i na równinach, w puszczach i na pustyni… 
   — Czy potrafisz dowodzić armią i kierować walką? 
   — No… mogę spróbować — powiedział z niezmąconym spokojem. — To prawie to samo, 
co walka wręcz — tylko na większą skalę. — Przełamać obronę, a potem ciąć po karkach! 
Albo on, albo ty! 
   Niewolnik powrócił, zapowiadając przybycie wezwanych mężczyzn. Jasmela przeszła do 
sąsiedniej komnaty, zaciągając za sobą aksamitną kotarę. Dostojnicy przyklękli, wyraźnie 
zaskoczeni tak późnym wezwaniem. 
   — Przywołałam was, aby oznajmić swoją decyzję — rzekła księżniczka. — Królestwo jest 
w niebezpieczeństwie… 
   — To prawda, moja pani, prawda — wtrącił książę Thespides, wysoki mężczyzna o 
trefionych i pachnących lokach. Jedną białą dłonią gładził zadbanego wąsa, a w drugiej 
trzymał aksamitny kapelusz z karmazynowym piórem, przypiętym doń złotą szpilą. Nosił 
satynowe ciżmy o zawiniętych noskach i aksamitny kubrak wyszywany złotem. Zachowywał 
się nieco egzaltowanie, niemniej pod jedwabnym strojem kryły się stalowe mięśnie. — To 
dobrze, że zgadzasz się dać Ophirowi większy okup za uwolnienie twego brata. 
   — Całkowicie się z tym nie zgadzam — przerwał mu Taurus, wiekowy doradca w podbitej 
gronostajami todze. Twarz miał pooraną troskami, których nie brakowało mu w czasie 
długich lat służby na dworze. — Zaproponowaliśmy im tyle, że po zapłaceniu okupu skarbiec 
będzie pusty. Jeżeli teraz zaoferujemy więcej, to tylko jeszcze bardziej zwiększymy pazerność 
Ophiru. Księżniczko! Powtarzam to, co mówiłem wcześniej: Ophir niczego nie uczyni, 
dopóki nie dojdzie do konfrontacji z Nathokiem. Jeśli przegramy, to wyda króla Khossusa 
Kothyjczykom, natomiast w razie zwycięstwa wypuści go po zapłaceniu okupu. 

   — A tymczasem — wtrącił Amalryk — codziennie dezerterują żołnierze wojsk 
królewskich, a najemnicy niecierpliwią się, nie wiedząc, dlaczego odwlekamy wymarsz. 
   — Dowódca zaciężnych był potężnie zbudowanym Nemedianinem o lwiej grzywie jasnych 
włosów. — Jeżeli mamy coś zrobić, to musimy się spieszyć.. 
   — Jutro pomaszerujemy na południe — rzekła Jasmela. — A oto człowiek, który 
poprowadzi nasze wojska! 
   Jednym pociągnięciem odsunęła aksamitną kotarę i dramatycznym gestem wskazała 
Cymmerianina. Chyba nie była to najszczęśliwsza chwila do prezentacji. Conan rozwalony w 
fotelu obżerał się ogromnym, podtrzymywanym oburącz wołowym udźcem, trzymając nogi 
na hebanowym stole. Spojrzał beznamiętnie na oniemiałych dworaków i z nieukrywanym 
zapałem opychał się dalej. 
   — Chroń nas Mitro! — wykrzyknął Amalryk. — To przecież Conan Barbarzyńca, 
najgorszy z moich zabijaków!. Już dawno bym go powiesił, gdyby nie był najlepszym 
żołnierzem, jaki kiedykolwiek nosił kolczugę. 
   — Wasza wysokość raczy żartować! — podniósł głos Thespides, a jego arystokratyczna 
twarz pociemniała z gniewu. — Ten człowiek to dzikus bez obycia i wykształcenia! To hańba 
dla szlachcica służyć pod jego rozkazami! Ja… 
   — Książę — przerwała mu Jasmela — nosisz na piersi moją rękawiczkę. — Oddaj mi ją i 
odejdź. 
   — Odejść — krzyknął w zdumieniu. — Dokąd? 
   — Do Koth lub do diabła! — odrzekła. — Jeżeli nie chcesz mi służyć tak, jak ja chcę, nie 
będziesz służył w ogóle! 
   — Księżniczko, źle mnie zrozumiałaś — powiedział w ukłonie, czując się głęboko 
dotknięty. — Nie opuszczę cię. Dla ciebie, moja pani, jestem gotów oddać się nawet pod 
rozkazy tego dzikusa. 
   — A ty, mój lordzie? 
   Amalryk zaklął cicho, po czym uśmiechnął się. Jako prawdziwy poszukiwacz fortuny nie 
dziwił się kaprysom losu, nawet najdziwniejszym. 
   — Będę służył pod jego komendą. Zawsze to powtarzam: żyć krótko, ale wesoło, a z 
Conanem Rzeźnikiem jako wodzem zapewnione mamy jedno i drugie. Mitro! Jeżeli ten łobuz 
kiedykolwiek dowodził czymś większym niż kompania, to zjem własną zbroję! 
   — A ty? — księżniczka zwróciła się do agi Shuprasa. 
   Ten z rezygnacją wstrząsnął ramionami. Był typowym przedstawicielem ludu żyjącego przy 
południowej granicy Koth. Wysoki i chudy, o orlej twarzy, której rysy były ostrzejsze od 
obliczy rodaków żyjących na pustyni. — Wola Isztar księżniczko — odpowiedział z 
wrodzonym fatalizmem. 
   — Zostańcie jeszcze chwilę — poleciła im Jasmela, znikając za kotarą i klaśnięciem 
przywołując niewolników. Thespides ze złości gniótł swój kapelusz, Taurus mruczał coś pod 
nosem, a Amalryk chodził tam i z powrotem, tarmosząc żółtą brodę i szczerząc zęby jak 
wygłodniały lew. 
   Niewolnicy przynieśli zbroję, a Conan zdjął stalową kolczugę. Następnie założył hełm, 
obojczyk, naramienniki i całą resztę. Gdy Jasmela ponownie odsunęła kotarę, oczom 
zebranych ukazała się zakuta w stal postać. Uniesiona przyłbica odsłaniała smagłą ocienioną 
pawim czubem twarz. W tym pancerzu barbarzyńca wyglądał naprawdę imponująco, co 
nawet Thespides musiał niechętnie przyznać. Niedokończony żart zamarł na ustach 
Amalryka. 
   — Na Mitrę! — powiedział w końcu. — Nigdy nie spodziewałem się ujrzeć cię w pełnej 
zbroi Conanie, ale nie masz się czego wstydzić! Przysięgam na moje kości, że widziałem 
królów, którzy nosili swoje zbroje z mniejszą godnością! 

   Conan milczał. Jakaś niewyraźna myśl zaświtała mu w głowie, coś na kształt przeczucia. Po 
latach, kiedy marzenie stało się rzeczywistością, często przypominał sobie słowa Amalryka. 
   Wczesnym rankiem ulice Khoraji zapełniły się ludźmi, którzy przyszli popatrzeć na wojska 
wychodzące przez południową bramę. Nareszcie armia wyruszyła w pole. W bogato 
zdobionych, błyszczących zbrojach z kiwającymi się pióropuszami, wieńczącymi czerwone 
hełmy jechali pancerni. Rumaki ich ozdobione jedwabiami, barwioną skórą i złotą uprzężą 
stąpały dumnie, niosąc swoich panów. Promienie porannego słońca lśniły na grotach lanc, 
wznoszących się niczym las nad kolumnami jezdnych, a ich proporce powiewały wesoło na 
wietrze. Każdy szlachcic posiadał dar damy swego serca: rękawiczkę, szarfę lub różę 
przyczepioną do hełmu lub pasa. Był to kwiat rycerstwa Khoraji. Pięciuset mężów 
dowodzonych przez księcia Thespidesa, który, jak mówiono, ubiegał się o rękę księżniczki 
Jasmeli. 
   Za nimi szła lekka jazda, składająca się z typowych górali, chudych ludzi o ostrych rysach. 
Na głowach mieli stalowe misiurki. Jechali na smukłych, góralskich koniach, a ich główną 
bronią były piekielne shemickie łuki, z których można wypuścić strzałę na pięćset kroków. 
Jezdnych tych było prawie pięć tysięcy, a rozkazywał im ponury Shupras. 
   Dalej maszerowali oszczepnicy, nieliczni, gdyż tak jak w każdym państwie hyboriańskim i 
tu za zaszczytną uznawano służbę w jeździe. Oszczepnicy, podobnie jak rycerze, byli 
potomkami starych, kothyjskich rodów — młodzieńcy bez grosza, których nie było stać na 
kupno zbroi i konia. Ten oddział liczył pięciuset wojów. 
   Pochód zamykali zaciężni: tysiąc konnych i dwa tysiące oszczepników. Olbrzymie konie 
wydawały się równie dzikie jak ich jeźdźcy. Poruszały się dostojnie, bez narowów czy 
podskoków. Jeźdźcy, zawodowi mordercy, weterani wielu wojen stwarzali wokół siebie 
ponurą atmosferę śmierci i grozy. Ich tarcze pozbawione były herbów, a długie lance nie 
nosiły proporców. Chronieni byli przez stalowe kolczugi i hełmy na głowach. Każdy miał 
przy siodle topór lub maczugę i długi prosty miecz u pasa. Oszczepnicy uzbrojeni byli 
podobnie, tylko zamiast lanc mieli krótkie piki. Najemnicy byli mieszaniną różnych nacji. 
Hyperborejczycy — wysocy, chudzi i grubokościści, o gwałtownym temperamencie i ciężkiej 
wymowie. Jasnowłosi Gundermanii z gór na północnym zachodzie. Pyszałkowaci renegaci z 
Khoryntii. Smagli, czarnowłosi i zdradliwi Zamorianie, a także Aquilończycy z dalekiego 
zachodu. Jednak wszyscy oprócz Zingaran byli Hyborianami. 
   Na samym końcu szedł bogato przystrojony wielbłąd, poprzedzany przez na potężnym 
ogierze i eskortowany przez oddział doborowych żołnierzy. W palankinie, zamocowanym na 
grzbiecie, wielbłąd uniósł smukłą, odzianą w jedwabie postać, na widok której oddani 
królewskiej dynastii mieszczanie podrzucili nakrycia głowy i wznieśli głośne wiwaty. 
   Conan Cymmerianin, czujący się trochę nieswojo w pełnej zbroi, z dezaprobatą patrzył na 
palankin i powiedział do jadącego obok Amalryka, który wyglądał naprawdę imponująco w 
swoim złotym kirysie, złoconej kolczudze i hełmie zdobionym końskim ogonem: 
   — Księżniczka jedzie z nami? Jest zwinna, ale zbyt delikatna do walki. Będzie musiała 
zmienić te zwiewne szaty. 
   Amalryk potarł wąs, by ukryć śmiech. Najwidoczniej Conan spodziewał się, że Jasmela 
przypasze miecz i weźmie udział w prawdziwej bitwie, tak jak to często czynią barbarzyńskie 
kobiety. 
   — Kobiety hyboriańskie nie walczą tak jak wasze — powiedział. — Jasmela jedzie z nami 
obserwować bitwę. Poza tym — dodał poprawiając się w siodle i ściszając głos 
   — tak między nami mówiąc, wydaje mi się, że księżniczka boi się zostać w mieście. Lęka 
się czegoś… 
   — Buntu? Może trzeba było powiesić paru krzykaczy przed wymarszem… 

   — Nie. Jedna z dworek mówiła… bredziła, że coś pojawiało się nocą w pałacu i 
doprowadzało Jasmelę niemal do szaleństwa. Zapewne były to jakieś diabelskie sztuczki 
Natohka. No cóż Conanie, nie walczymy ze zwykłym przeciwnikiem. 
   — Ale i tak — wymamrotał barbarzyńca — lepiej wyjść przeciwnikowi na spotkanie niż 
czekać. 
   Popatrzył na długi rząd jeźdźców i taborów, zebrał wodze w pokrytej stalą dłoni i 
odruchowo wypowiedział zwyczajowe słowa najemników: 
   — Śmierć lub łup, bracia — naprzód! 
   Brama Khoraji zamknęła się za długimi kolumnami wojska i na blankach pojawiły się 
głowy ciekawskich. Mieszkańcy miasta doskonale wiedzieli, że od maszerującej armii zależy 
ich los. Jeżeli wojska poniosą klęskę, to strony historii Khoraji zostaną zapisane krwią, 
bowiem hordy nadciągające z południa nie znały litości. 
   Wojska maszerowały cały dzień przez łąki przecinane strumieniami, stopniowo wznosząc 
się ku górze. Przed nimi rozciągało się pasmo niskich wzgórz, sięgających nieprzerwaną linią 
ze wschodu na zachód. Tej nocy rozbili obóz na północnych stokach tych pagórków. 
Dzikoocy górale o zagiętych w dół nosach tuzinami przybywali, by siąść przy ogniskach i 
powtórzyć wiadomości docierające z głębi pustyni. W ich opowieściach imię Natohka 
przewijało się niczym żmija wśród poszycia. Na jego rozkazanie demony powietrza 
sprowadzały gromy, wichry i burze, a podziemne monstra wstrząsały z rykiem ziemią. On 
sam zsyłał z nieba ogień trawiący bramy warowni, a towarzyszyło im pięć tysięcy zbrojnych 
Stygijczyków w rydwanach, dowodzonych przez zbuntowanego księcia Kutamana. 
   Conan przysłuchiwał się temu beznamiętnie. Wojna była jego rzemiosłem. Jego życie było 
nieustanną walką, śmierć była jego towarzyszką od urodzenia. Kroczyła niestrudzenie u jego 
boku. Zaglądała mu przez ramię przy stoliku do gry, a jej kościste palce podawały mu 
puchary z winem. Jak zamaskowany i potworny cień stała obok, gdy kładł się spać. Nie 
zauważał jej tak samo, jak król nie zauważa podczaszego. Pewnego dnia poczuje uścisk jej 
kościstych palców na gardle i to będzie koniec. Teraz jednak jeszcze żyje. 
   Inni byli bardziej lękliwi. Obchodząc warty Conan zatrzymał się, gdy stanęła przed nim 
drobna, owinięta w luźny płaszcz postać. 
   — Księżniczko! Powinnaś być w swoim namiocie! 
   — Nie mogę zasnąć — w jej czarnych oczach pojawił się lęk. — Boję się Conanie. 
   — Obawiasz się kogoś z nas? — spytał chwytając za miecz. 
   — Nie — odparła drżąc. — Conanie, czy ty niczego się nie lękasz? 
   — Hmm — zastanowił się. — Owszem, boję się przekleństwa bogów. 
   Jasmela zadrżała. 
   — Na mnie chyba spadła taka klątwa. Upatrzył mnie sobie koszmarny potwór. Co noc 
pojawia się przy moim łożu, sącząc mi do ucha okropne rzeczy. Chce, abym królowała u jego 
boku. Boję się zasnąć. Boję się tego, że znów przyjdzie do mojego namiotu, tak samo jak 
przychodził do mojej komnaty w sypialni. Conanie, jesteś taki dzielny… Zostań przy mnie! 
Boję się! 
   Na moment przestała być księżniczką, a stała się tylko wystraszoną dziewczyną. Jej duma 
zniknęła bez śladu pod wpływem przerażającego strachu, który kazał jej szukać oparcia u 
tego, kto wydal się jej najsilniejszy. Brutalna siła barbarzyńcy, która niegdyś była dla niej 
czymś odpychającym, teraz przyciągała ją. 
   Cymmerianin w odpowiedzi zdjął swój szkarłatny płaszcz i owinął nim dziewczynę. Zrobił 
to tak gwałtownym ruchem, jakby obce mu były jakiekolwiek delikatne reakcje. Żelazna dłoń 
spoczęła przez chwilę na ramieniu Jasmeli, która znowu zadrżała, lecz tym razem nie ze 
strachu. Dotknięcie jego palców sprowokowało dziwny dreszcz, jakby w ten sposób 
barbarzyńca przekazał jej cząstkę swej niespożytej siły i żywotności. 

   — Połóż się tutaj — powiedział, wskazując odsłonięte z kamieni wolne miejsce przy 
ognisku. 
   Conan zdawał się nie widzieć niczego niewłaściwego w tym, że księżniczka ma leżeć na 
gołej ziemi, owinięta w żołnierski płaszcz. Jednak usłuchała go bez protestu. Usiadł w 
pobliżu, kładąc na kolanach obnażony miecz. Jego stalowa zbroja lśniła w blasku ognia i 
wyglądał jak granitowy posąg, utożsamiający pierwotną siłę. Nie statyczną lecz 
znieruchomiałą na chwilę w oczekiwaniu na znak do ataku. W migotliwym świetle twarz jego 
była jakby wykuta z czarnego granitu, twardszego niźli stal. W tej zamarłej twarzy tylko jasno 
płonące oczy tętniły swoim życiem. Cymmerianin nie tylko żył w dziczy, on sam był jej 
częścią, stanowiącą całość z nieposkromionymi siłami natury. W jego żyłach tętniła wilcza 
krew, pamięć przechowywała wspomnienie północnych pustkowi, a serce pulsowało melodią 
obozowych ognisk. 
   Pogrążona w myślach i marzeniach Jasmela niepostrzeżenie zapadła w sen, w cudownym 
poczuciu bezpieczeństwa. Nie umiałaby wyjaśnić dlaczego, ale była pewna, że tej nocy zjawa 
o płonących oczach nie pojawi się u jej posłania. 
   Zbudził ją szum ściszonych głosów. Otworzywszy oczy zobaczyła dogasające ognisko. 
Nadchodził świt. Conan nadal siedział na pobliskim głazie; Jasmela dostrzegła metaliczny 
błysk jego długiej klingi. Obok barbarzyńcy przykucnął jakiś człowiek: w słabym świetle 
dogasającego ogniska zaspana księżniczka dojrzała haczykowaty nos, czarne, błyszczące oczy 
i biały turban. Mężczyzna mówił szybko po shemicku, tak że z tudem go rozumiała. 
   — Niech Bel pokręci mi palce! Mówię prawdę! Na Derketę Conanie, jestem księciem 
łgarzy, ale nie kłamię staremu kompanowi. Przysięgam na pamięć dni, które przeżyliśmy 
razem jako złodzieje w Zamorze, zanim jeszcze założyłeś kolczugę! Widziałem Natohka. 
Razem z innymi klęczałem przed nim, gdy wznosił modły do Seta. Jednak nie wsadziłem 
nosa w piach, tak jak pozostali. Jestem złodziejem z Shumiru i mam sokoli wzrok. Patrzyłem 
uważnie i widziałem, jak w pewnej chwili wiatr szarpnął jego zasłonę. Na mgnienie oka 
ukazała się jego twarz i zobaczyłem… zobaczyłem…! Na Bela, Conanie, mówię ci, 
widziałem! Krew zamarła we mnie i włosy na głowie stanęły mi dęba. Ten widok uderzył 
mnie jak rozżarzona pięść. Nie zaznałbym spokoju, gdybym się nie upewnił. Pojechałem do 
Kutchemesu. Brama kopuły z kości słoniowej była rozwarta, a w korytarzu leżała ogromna 
żmija przebita mieczem. W środku znalazłem ciało mężczyzny, tak skurczone i poskręcane, 
że z początku go nie poznałem. To był Shevatas z Zamory. Jedyny złodziej na świecie, 
którego uważałem za lepszego ode mnie. Skarb był nietknięty, a wokół trupa leżały 
kosztowności. I nic ponadto. 
   — Nie było kości…? — zaczął Conan. 
   — Niczego więcej! — gwałtownie przerwał Shemita. — Niczego! Tylko jeden trup! 
   Zapadło głębokie milczenie. Całkiem już przebudzona Jasmela trzęsła się z przerażenia. 
   — Skąd przybył Natohk? — usłyszała przenikliwy szept Shemity. — Z pustyni. Przybył 
nocą, gdy ciemności spowiły świat, a pośród gwiazd mknęły pędzone wiatrem czarne obłoki, 
którego wycie mieszało się z jękami upiorów na pustkowiu. Tej nocy wampiry krążyły po 
świecie, wiedźmy latały nago na miotłach, a mrok niósł wycie potępieńców. Przygalopował 
na czarnym wielbłądzie, gnając jak wicher. Otaczała go błękitna poświata, a ślady 
wielbłądzich kopyt płonęły na piasku jak ogień. Kiedy zsiadał przed świątynią Seta w oazie 
Aphaka, jego wierzchowiec skoczył w noc i zniknął. Rozmawiałem z ludźmi, którzy 
przysięgali, że rozwinął olbrzymie skrzydła i pomknął w chmury, zostawiając za sobą ognisty 
ślad. Nikt więcej nie widział tej poczwary, ale do namiotu Natohka co noc wślizguje się jakiś 
czarny, bezkształtny stwór i długo bełkocze w ciemności. Mówię ci Conanie, że Natohk to… 
Czekaj, pokażę ci, co zobaczyłem tego dnia pod Sushanem, gdy wiatr odsłonił mu twarz! 

   W ręce Shemity zabłysło coś żółtego i obaj mężczyźni pochylili się ku sobie, aby lepiej 
widzieć. Jasmela usłyszała jeszcze zdławiony krzyk Cymmerianina i nagle świat zawirował 
jej przed oczyma. Po raz pierwszy w życiu zemdlała. 
   Rozjaśniające się ze wschodu niebo dopiero zapowiadało nadchodzący świt, gdy armia 
podjęła marsz. Kilku górali przygalopowało na słaniających się koniach do obozu i przyniosło 
wieść, że pustynne watahy obozują przy studni Altaku. Oddziały khorajskie ruszyły 
pośpiesznie przez wzgórza, zostawiając w tyle tabory. Jasmela podążała z żołnierzami. W jej 
oczach kryl się strach. Dręczący ją lęk spotęgował się od chwili, gdy ujrzała monetę, którą 
Shemita pokazał Conanowi. Był to jeden z tych potajemnie wytapianych przez wyznawców 
zwyrodniałego kultu Zugit pieniążków, przedstawiający twarz człowieka nieżyjącego od 
trzech tysięcy lat. 
   Droga wiła się wśród poszarpanych turni i stromych ścian wąskich dolin. Od czasu do czasu 
napotykali wioski z małymi chatami z kamienia pozlepianego błotem. Górale przyłączali się 
tłumnie do maszerujących wojsk tak, że zanim armia opuściła wzgórza szeregi jej 
powiększyły się o prawie trzy tysiące łuczników. 
   W końcu wyszli na równinę, z której roztaczał się wspaniały widok. Na południu wzgórza 
urywały się pionowymi ścianami, tworząc wyraźną granicę między kothyjskimi wyżynami a 
południową pustynią. Wznoszące się prawie jednolitą linią wzgórza zamykały wyżynę 
szerokim półkolem. Były nagie i puste. Zamieszkiwał je jedynie klan Zaheemi, którego 
obowiązkiem było strzec podążających tędy podróżnych. Za wzniesieniami leżała oaza 
Altaku i rozbite obozem wokół niej watahy Natohka. 
   Żołnierze khorajscy stanęli na Przełęczy Shamala, przez którą płynął z północy na południe 
strumień towarów wraz z karawanami. Przez nią maszerowały wojska Koth, Khoraji, Shemu, 
Thuranu i Stygii. W miejscu tym długiemu łańcuchowi wzgórz brakowało jednego ogniwa. Z 
prawej i z lewej strony wchodziły w pustynię rzędy niskich pagórków, których północne 
ściany tworzyły poszarpane urwiska. Tylko jeden jedyny pagórek miał łagodne zbocze — 
tędy wiodła droga. Z wyglądu przypominało to wielką rękę wyciągniętą ku pustyni. Dwa 
rozchylone palce tworzyły zwężającą się dolinę, w której znajdowała się studnia, otoczona 
kamiennymi wieżami zamieszkałymi przez Zaheemi. Tam Conan zatrzymał się i zeskoczył z 
konia. Zdążył już zamienić ciężką zbroję na kolczugę, w której czuł się znacznie pewniej. 
Thespides ściągnął wodze i spytał: 
   — Dlaczego zatrzymałeś się? 
   — Tu na nich zaczekamy — odpowiedział Cymmerianin. 
   — Bardziej honorowo byłoby pojechać dalej i walczyć w otwartym polu — warknął książę. 
   — Mają zbyt wielką przewagę liczebną — odparł barbarzyńca — a poza tym tam nie ma 
wody. Rozbijemy obóz na wyżynie i… 
   — Ja i moi pancerni będziemy obozować w dolinie — przerwał ze złością Thespides. 
   — Jesteśmy awangardą armii i nie obawiamy się nędznych pustynnych robaków. 
   Conan wzruszył ramionami i rozzłoszczony szlachcic odjechał. Amalryk przerwał na chwilę 
wydawanie poleceń i spojrzał w ślad za zjeżdżającym zboczem oddziałem. 
   — Głupcy! Niedługo skończy im się woda w bukłakach i będą musieli znowu wjechać na 
górę, aby napoić konie. 
   — Niech robią, co chcą — powiedział Conan. — Trudno im pogodzić się z myślą, że 
jestem wodzem armii. Powiedz swoim psubratom, żeby ściągnęli zbroje i odpoczęli. 
Maszerowaliśmy długo i forsownie. Trzeba napoić konie i nakarmić ludzi. 
   Nie było potrzeby wysyłać zwiadowców. Z góry wszystko było widać jak na dłoni. 
Rozciągająca się przed nimi pustynia była pozbawiona jakichkolwiek śladów życia, jedynie 
daleko na horyzoncie szybko przesuwały się gęste kłęby nisko wiszących chmur. Monotonię 
tego widoku zakłócał wznoszący się o kilka mil dalej gąszcz ruin — pozostałości jakiejś 
stygijskiej świątyni. Conan rozkazał łucznikom zejść z koni i zająć pozycję na panującej nad 

doliną grani. W tym czasie najemnicy i oszczepnicy khorajscy rozlokowali się przy studni. Za 
nimi, w miejscu gdzie droga wychodziła na płaskowyż, rozbito namiot Jasmeli. 
   Nie widząc nigdzie wroga, żołnierze poczuli się nieco swobodniej. Pościągali lekkie hełmy, 
zrzucili na plecy kaptury kolczug i poluzowali pasy, po czym chwycili się za ogryzanie 
wołowych kości i opróżnianie dzbanów z piwem. W powietrzu dały się słyszeć jurne żarty. 
Górale rozłożyli się wygodnie na stokach i zajadali swoje daktyle i oliwki. Amalryk podszedł 
do głazu, na którym odpoczywał Cymmerianin. 
   — Conanie, czy słyszałeś co żołnierze mówią o Natohku? Na Mitrę, to zbyt 
nieprawdopodobne by powtarzać. Co o tym sądzisz? 
   — Nasiona mogą przeleżeć w ziemi całe wieki i nie gniją — odpowiedział barbarzyńca — 
ale Natohk na pewno jest człowiekiem. 
   — Nie byłbym tego taki pewny — mruknął Amalryk. — W każdym bądź razie ustawiłeś 
swoje oddziały jak doświadczony wódz. Demony Natohka nie zaskoczą nas. Mitro, co to za 
mgła? 
   — Z początku myślałem, że to chmury — powiedział Conan. — Popatrz, jak szybko się 
zbliża! 
   Gęsty obłok przesunął się na północ na podobieństwo wielkiego, falującego oceanu, 
kryjącego pustynię przed oczyma patrzących. Wkrótce obłok pochłonął ruiny stygijskiej 
świątyni i posuwał się dalej. Wojsko khorajskie patrzyło na to w zdumieniu. Zjawisko było 
niezwykłe — nienaturalne i niewytłumaczalne. 
   — Nie ma sensu wysyłać zwiadowców — stwierdził z niechęcią Amalryk. — Niczego nie 
zobaczą. Mgła rozciąga się od grani do grani. Niedługo ogarnie przełęcz i wzgórza… 
   Conan, który z potęgującym się niepokojem przyglądał się nadchodzącym oparom, schylił 
się nagle i przyłożył ucho do ziemi. Przeklinając, wyprostował się i krzyknął: 
   — To konie i rydwany! Ziemia dudni od tysięcy kopyt! Hej wy! — zaryczał podrywając 
leżących. — Do broni, leniwa bando! Stawać w szyku! 
   Żołnierze w pośpiechu stanęli w szeregach, nakładając hełmy i podnosząc tarcze. Mgła 
rozeszła się tak nagle, jakby nie była już potrzebna. Nie opadła czy rozwiała się jak zwykła 
mgła, po prostu znikła jak zdmuchnięty płomień. W jednej chwili całą pustynię zakryły gęste 
opary, przewalające się i nieprzejrzyste, a w drugiej na bezchmurnym niebie świeciło 
oślepiające słońce, ukazując piaski — już nie puste, lecz zatłoczone tysiącami wojowników i 
setkami rydwanów. Bojowy okrzyk targnął górami. 
   W pierwszej chwili zdumieni wojownicy sądzili, że patrzą na falujące, lśniące morze spiżu i 
złota, w którym stal oręża lśniła jak gwiazdy w bezchmurną noc. Mgła rozeszła się, ukazując 
nadciągającą armię Natohka. 
   W przedzie jechał rozległy szereg rydwanów ciągniętych przez olbrzymie, dzikie konie 
stygijskie, o łbach ubranych w pióropusze. Półnadzy woźnice z trudem panowali nad rżącymi 
i parskającymi bestiami. Jadący w rydwanach wojownicy byli muskularni i wysocy, o 
głowach przykrytych spiżowymi hełmami, zakończonymi złotymi kulami. W rękach trzymali 
ciężkie łuki. Nie była to jakaś zbieranina, lecz doborowe oddziały żołnierzy przywykłych do 
łowów i wojen, umiejących jedną strzałą położyć lwa. 
   Za nimi ciągnął kolorowy tłum na półdzikich koniach. Byli to wojownicy z Kush, 
największego z czarnych królestw leżących na południe od Stygii. Hebanowoczarni, 
   —winni i smukli, jechali na oklep bez siodeł i uzd. Za nimi szli inni, tysiące za tysiącami: 
waleczni synowie Shemu, jeźdźcy w płytkowych pancerzach i stożkowych hełmach, asshuri z 
Nippru, Shumiru. Eruk i ich bratnich miast i odziani na biało nomadowie z pustynnych 
klanów. 
   Nagle ich szeregi drgnęły i skłębiły się. Rydwany zjechały na skrzydło, poczas gdy główne 
siły posuwały się niepewnie naprzód. Pancerni Thespidesa dosiedli koni, a on sam 

przygalopował do Conana. Nie raczył nawet zsiąść z konia, lecz z siodła rzucił kilka krótkich 
zdań. 
   — Rozstąpienie się mgły zaskoczyło ich, teraz jest odpowiednia chwila do ataku! Kushici 
nie mają łuków i zwalniają ich marsz. Szarża moich jezdnych rzuci ich na szeregi Shemitów i 
pomiesza im szyki. Ruszaj za mną! Wygramy tę walkę jednym uderzeniem! 
   Conan zaprzeczył głową. 
   — Zrobiłbym tak, gdybyśmy walczyli ze zwykłym wrogiem. To zamieszanie jest raczej 
pozorowane niż prawdziwe, tak jakby chcieli sprowokować nas do szarży. Wietrzę w tym 
podstęp. 
   — Odmawiasz? — krzyknął Thespides z twarzą ciemną od gniewu. 
   — Bądź rozsądny — powiedział Conan. — Mamy przewagę pozycyjną… 
   Przeklinając okrutnie, Thespides obrócił konia i pognał z powrotem do czekających rycerzy. 
   Amalryk pokiwał głową. 
   — Nie powinieneś mu pozwolić tam wrócić, Conanie. Ja… Patrz! 
   Conan spojrzał i zaklął. Thespides podjechał do swego oddziału i stanął przed frontem 
wojska. Nie było słychać tego, co mówił, ale wskazanie ręką na zbliżające się oddziały nie 
pozostawiało wątpliwości. W chwilę potem pięćset lanc pochyliło się i zakuta w stal masa 
runęła na wroga. 
   Z namiotu Jasmeli przybiegł młody paź, wołając do Conana dźwięcznym głosem: 
   — Panie mój, księżniczka pyta, dlaczego nie wspomożesz księcia Thespidesa? 
   — Ponieważ nie jestem równie głupi jak on — mruknął Cymmerianin, na powrót siadając 
na głaz i przymierzając się do ogryzania olbrzymiego wołowego udźca. 
   — Władza wymaga rozsądku — przypomniał znane przysłowie Amalryk. — Kiedyś miałeś 
szczególne upodobanie do takich szaleństw. 
   — Tak, ale wtedy chodziło tylko o moje życie — powiedział Conan, — a teraz… A to co 
do diabła? 
   Oddziały Natohka zatrzymały się nagle. Ze skrzydła nadjechał czarny rydwan. 
   Półnagi woźnica smagał konie długim batem, a za nim stała wysoka postać w długim stroju, 
upiornie powiewającym na wietrze. Człowiek ten trzymał w rękach złoty dzban, z którego 
wypływał cienki, mieniący się w słońcu strumyk. Rydwan przejechał przed czołem 
oddziałów, zostawiając za sobą wyżłobione kołami koleiny i długą, cienką linię czegoś, co 
błyszczało na piasku jak połyskujący ślad żmii. 
   — To Natohk! — zawołał Amalryk. — Co za diabelskie ziarno sieje ten łajdak? 
   Zbliżający się jezdni nie przyhamowali pędzących koni. Jeszcze pięćdziesiąt kroków i 
uderzyliby w nierówne szeregi Kushitów, stojących nieruchomo z nastawionymi 
włóczniami… Tymczasem jadący na czele rycerze dotarli do cienkiej, błyszczącej na piasku 
linii. Żelazne podkowy rumaków stratowały ją i tak jak krzemień uderzony żelazem daje 
iskry, tak złocista linia zapłonęła, jednak z o wiele straszliwszym skutkiem. Po pustyni 
przewalił się głuchy huk, który przeleciał wzdłuż szeregu jeźdźców wraz z kłębami białego 
dymu. 
   W jednej chwili pierwszych jezdnych ogarnęły płomienie. Ludzie i ich wierzchowce spalili 
się w nich jak ćmy w ognisku. Tylne szeregi wpadły na ich zwęglone szczątki, powiększając 
zamęt, nie mogąc zatrzymać rozpędzonych koni uderzali w piętrzący się zwał trupów. Atak 
skończył się druzgocącą klęską. Zakuci w stal rycerze ginęli razem ze swoimi rumakami. 
   Przestając pozorować zamieszanie wrogie wojska wyrównały szyki. Dzicy Kushici 
doskakiwali dobijać rannych, rozbijając stalowe hełmy maczugami i toporami. Wszystko to 
stało się tak szybko, że przyglądający się ze stoków żołnierze khorajscy przecierali oczy ze 
zdumienia. Oddziały wroga ponownie ruszyły. Wśród patrzących podniósł się krzyk: 
   — To nie ludzie, to demony! 
   Jeden z górali z pianą na ustach rzucił się do ucieczki. 

   — Uciekajmy! Uciekajmy! — skomlał. — Kto oprze się czarom Natohka! 
   Conan powiedział coś wściekle i zeskoczywszy z głazu przyłożył mu obgryzionym udźcem. 
Góral padł jak trafiony gromem i krew puściła mu się z nosa i ust. Cymmerianin wyciągnął 
miecz. W oczach zapaliły mu się groźne ogniki. 
   — Na miejsca! — ryknął. — Pierwszego, który się ruszy, skrócę o głowę! Walczcie psy! 
   Panika skończyła się równie szybko, jak zaczęła. Reakcja Cymmerianina była niczym kubeł 
zimnej wody dla przerażonych żołnierzy. 
   — Zająć wyznaczone stanowiska — rozkazał. — ł nie opuszczać ich pod żadnym pozorem! 
Ani ludzie, ani demony nie przejdą dziś przez Przełęcz Shamala! 
   W miejscu gdzie płaskowyż przechodził w łagodne zbocze, najemnicy stanęli murem, 
ściskając w rękach włócznie. Za ich plecami dosiedli swych koni lansjerzy, a na skrzydle, w 
odwodzie, stały oddziały oszczepników. Patrzącej na to z namiotu Jaśnieli wydawali się 
mizerną garstką w porównaniu z mrowiem nadciągającej hordy. 
   Conan stał wśród oszczepników. Wiedział, że przeciwnik nie będzie próbował wjechać 
rydwanami na przełęcz, wystawiając się na grad strzał. Jednak mimo to zdziwił się nieco 
widząc, że i jeźdźcy zsiadają z koni. Ci dzicy ludzie nie ciągnęli za sobą taborów. Bukłaki z 
wodą i sakwy mieli przytroczone do siodeł. Teraz wypili ostatki wody i odłożyli próżne 
bukłaki. 
   — Albo dadzą gardła, albo będą pić z naszej studni — mruknął do siebie barbarzyńca. 
   — Wolałbym atak konnicy. Zranione konie płoszą się i mieszają szyki. 
   Horda sformowała klin, którego grotem byli Stygijczycy, a w środku znaleźli się asshuri w 
kolczugach osłaniani po bokach przez nomadów. W zwartym szyku, osłaniając się tarczami, 
sunęli do przodu jak rzeka, a postać w rozwianej szacie, stojąca za ich plecami na rydwanie, 
wznosiła ramiona do nieba, gestem upiornego błogosławieństwa. 
   W chwili gdy pierwsze szeregi dotarły do wylotu doliny, górale ze stoków wypuścili 
strzały. Mimo osłony z tarcz atakujący padali tuzinami. Stygijczycy zostawili swoje łuki przy 
koniach, a teraz, pochylając nakryte hełmami głowy, ruszyli niewzruszenie po ciałach swych 
zabitych kompanów, błyskając ślepiami zza krawędzi tarcz. Shemici odpowiedzieli chmurą 
czarnych, przysłaniających niebo, strzał. Patrząc na zbliżającego się wroga. Conan 
zastanawiał się, jaką nową sztuczkę chowa w zanadrzu czarnoksiężnik. Przeczuwał, że 
Natohk, tak jak każdy mag, jest niebezpieczniejszy w obronie niż w ataku. Każdy ofensywny 
ruch może skończyć się klęską. 
   Bez wątpienia to czary Natohka pędziły żołnierzy w otchłanie śmierci. Conan wstrzymał 
oddech widząc spustoszenie, jakie czynili jego wojownicy w oddziałach wroga. Olbrzymi klin 
zdawał się topnieć w oczach, a dno doliny było już gęsto zasłane trupami napastników. 
Pomimo tego pozostali, gardząc śmiercią, gnali naprzód jak szaleni. Ich liczebna przewaga 
sprawiła, że górale na stoku nie byli w stanie ich zatrzymać. Chmury strzał mknęły w górę i 
zmuszały ich do szukania osłony. Niepowstrzymany pochód przeciwnika napełnił ich trwogą, 
jednak nadal gorączkowo wysyłali pierzaste pociski, walcząc jak osaczone wilki. 
   Gdy wróg zbliżył się do wąskiego gardła przełęczy, z góry zepchnięto potężne głazy, które 
z łomotem runęły na stłoczone szeregi, miażdżąc dziesiątki żołnierzy. Mimo to najeźdźcy 
parli naprzód. Najemnicy przygotowali się do nieuniknionego starcia. Stojąc w zwartej linii 
dzięki swym grubym kolczugom nie ponieśli większych strat od gęsto spadających strzał. 
Conan obawiał się jednak, że impet uderzenia potężnego klina przełamie mur obrońców. 
Zrozumiał, że czeka ich zawzięta i okrutna walka. Chwycił za ramię stojącego obok 
Zaheemisa. 
   — Czy jest tu jakaś ścieżka, którą jezdni mogą zjechać w dolinę za zachodnią granią? 
   — Tak, urwista, niebezpieczna ścieżka, sekretna i wiecznie strzeżona. Jednak… 
   Conan zaciągnął go do siedzącego na wielkim rumaku Amalryka. 

   — Amalryku! — rzekł. — Jedź za tym człowiekiem! On zaprowadzi was tam, do tej doliny. 
Pojedziesz, okrążysz grań i uderzysz na nich od tyłu. Nic nie mów — tylko jedź! Wiem, że to 
szaleństwo, ale i tak jesteśmy zgubieni. Zanim umrzemy, zabijemy tylu, ile damy radę. Śpiesz 
się! 
   Amalryk postawił wąsy w dzikim uśmiechu i w kilka chwil jego lansjerzy ruszyli za 
przewodnikiem, w plątaninę wąwozów stopniowo opuszczających się z płaskowyżu. Conan z 
mieczem w ręku podbiegł do oszczepników. 
   Przybył w samą porę. Po obu stronach przełęczy górale Shuprasa, widząc grożącą im 
klęskę, desperacko słali strzałę za strzałą. W dolinie i na zboczach napastnicy ginęli jak 
muchy, lecz i tak niepowstrzymaną masą pięli się po zboczu i z krzykiem uderzali na 
najemników Conana. 
   Wśród chrzęstu i łoskotu stali uderzającej w stal szeregi obrońców zachwiały się i wygięły. 
Lud stworzony do wojaczki starł się z zawodowym żołnierzem. Tarcza uderzała w tarczę, 
włócznia wbijała się w ciało, tryskała krew. Wśród zamętu Conan ujrzał zwalistą postać 
księcia Kutamana, ale odgradzał go od niego tłum przeciskających się, dyszących i 
wymachujących żelazem wojowników. Za Stygijczykami kroczyli asshuri. 
   Nomadzi wspięli się na zbocza po obu stronach doliny i rozpoczęli walkę wręcz ze swoimi 
krewniakami z gór. Na obu graniach rozpętała się zaciekła, gwałtowna bitwa. Górale walczyli 
z właściwym sobie zacięciem, podsycanym wielowiekowymi waśniami. Ginęli, ale sami 
także zabijali. Z przeraźliwym wrzaskiem do walki dołączyli nadzy, czarnoskórzy Kushici. 
   Conanowi zdawało się, że jego zalewane potem oczy patrzą na falujący ocean kling i 
grotów, wznoszących się i opadających, wypełniających całą dolinę. Ważyły się losy bitwy. 
Górale na grani trzymali się, a najemnicy stali murem broniąc przełęczy, odrzuciwszy 
okrwawione piki. Lepsza pozycja i uzbrojenie na razie zrównoważyły liczebną przewagę 
wroga, ale nie mogło to trwać długo. Nieustannie nowe fale wrogów nacierały na zbocza, a 
dziury w szeregach Stygijczyków natychmiast zapełniali kroczący za nimi asshuri. 
   Cymmerianin czekał na okrążających zachodnią grań lansjerów Amalryka, ale ci nic 
pojawili się jeszcze i oddziały oszczepników zaczęły się chwiać pod naporem wroga. 
Barbarzyńca porzucił już wszelką myśl o zwycięstwie i ocaleniu. Krzycząc rozkazy do 
zdyszanych dowódców zawrócił i pognał przez płaskowyż do stojącej w odwodzie jazdy 
khorajskiej. Nawet nie spojrzał w kierunku namiotu Jaśnieli. Zapomniał o księżniczce, myślał 
teraz tylko o tym, aby przed śmiercią zabić jak najwięcej wrogów. 
   — Dziś zdobędziecie rycerskie pasy! — krzyknął do nich, wskazując skrwawionym 
mieczem szeregi nieprzyjaciela. — Na koń! Za mną! 
   Góralski koń dziko zarżał, nieprzyzwyczajony do ciężaru khorajskiej zbroi. Conan ze 
śmiechem skierował wierzchowca na skraj płaskowyżu. 
   Pięciuset jezdnych — ubogich mieszczan, wydziedziczonych szlacheckich synów, hultajów 
— na wpół dzikich shemickich koniach runęło do ataku po zboczu, jakim żadna jazda na 
świecie jeszcze nigdy nie szarżowała! 
   Przelecieli obok walczących na przełęczy oddziałów, przez usłaną trupami zachodnią grań i 
popędzili po stromym stoku. Tuzin jeźdźców straciło równowagę i upadło pod kopyta 
galopujących wierzchowców. Wśród okrzyków przerażenia i jęków agonii wpadli na 
nieprzyjaciela jak lawina zwalająca się na zagajnik i przewalili się po zwartych szeregach 
nomadów niczym żelazny walec, zostawiając za sobą pole trupów. 
   Wówczas na zmieszane szeregi zaskoczonego wroga uderzyli lansjerzy Amalryka, którzy 
obeszli zachodnią grań i rozbili jeźdźców pilnujących lewego skrzydła. Na podobieństwo 
stalowego klina uderzyli od tyłu na niczego nie spodziewąjacego się nieprzyjaciela. Nomadzi, 
myśląc że są okrążeni przez przeważające siły i bojąc się odcięcia od zbawczej pustyni, 
rzucili się do ucieczki, tratując mniej bojaźliwych towarzyszy. Khorajska jazda przetoczyła 

się po nich, rozbijając ich w proch. Szturmujący zbocza Stygijczycy zawahali się i górale 
zaczęli się bronić ze zdwojoną zajadłością, zmuszając przeciwnika do odwrotu. 
   Zaskoczona horda rzuciła się do panicznej ucieczki, zanim ktokolwiek zorientował się, że 
atakuje ich niewielu jeźdźców. A gdy zaczęli już uciekać, nawet czary Natohka nie mogły ich 
powstrzymać. 
   Przez las głów i oszczepów jezdni Conana dojrzeli lansjerów Amalryka, przebijających się 
przez zwiewających bezwładnie wrogów. Ten widok dodał sił khorajskim oddziałom. Z 
radosnym okrzykiem i zdwojonym zapałem zaczęli siec nomadów. Broniący przełęczy 
najemnicy, brodząc po kostki w kałużach krwi, ruszyli do przodu, silnie napierając na 
załamujące się szeregi wroga. Stygijczycy nie ustępowali pola, lecz oddziały asshuri stopniały 
błyskawicznie. Wojownicy południa zostali wybici do nogi i najemnicy, przeszedłszy po ich 
trupach, uderzyli jak stalowy topór w skłębione stygijskie szeregi. Wysoko na grani leżał ze 
strzałą w sercu stary Shupras. Amalryk, trzymając się za przebite włócznią udo klął co sił. Z 
jezdnych Conana jedynie półtorej setki pozostało w siodle, lecz wróg został rozbity. Nomadzi 
i oszczep—nicy poszli w rozsypkę zwiewając do obozu, gdzie pozostawili konie. Górale 
zbiegali ze zbocza, bijąc w plecy uciekających i podcinając gardła rannym. 
   Z zamętu wyłoniła się olbrzymia postać, która skoczyła do Conana. To książę Kutaman, 
przyodziany jedynie w przepaskę biodrową i pogięty hełm, cały zbroczony krwią, z 
przeraźliwym krzykiem rzucił mu w twarz rękojeść złamanego miecza i doskoczywszy złapał 
ogiera za uzdę. Zamroczony Cymmerianin zachwiał się w siodle. Jednocześnie czarnoskóry 
olbrzym szarpnął końskim łbem w górę i do tyłu, tak że wierzchowiec stracił równowagę i 
rżąc zwalił się na zalany krwią piasek. 
   Conan zeskoczył z upadającego na ziemię konia, a Kutaman natychmiast rzucił się na 
niego, rycząc jak lew. Wśród bitewnego zamętu barbarzyńca nawet nie wiedział, jak udało 
mu się zabić olbrzyma. Pamiętał tylko, jak Stygijczyk raz za razem uderzał trzymanym w 
ręku kamieniem w jego hełm, aż mu się gwiazdy pokazały, a on wielokrotnie wbijał sztylet w 
pierś księcia, co wydawało się nie robić na nim żadnego wrażenia. Conanowi świat zaczął już 
wirować przed oczyma, gdy w końcu czarnoskóry olbrzym zadygotał konwulsyjnie, wyprężył 
się i padł bezwładnie na ziemię. 
   Chwiejąc się i ocierając płynącą spod przyłbicy pogiętego hełmu krew. Conan spojrzał 
mętnym wzrokiem na dzieło zniszczenia. 
   Cała dolina była zasłana trupami, jakby rozłożono czerwony dywan. Zwały ciał piętrzyły się 
niczym morskie fale, sięgające przełęczy i wlewające się na zbocza. W dole, na pustyni nadal 
toczyła się walka. Resztki hordy dobrnęły do koni i uciekały na pustynię, ścigane przez 
strudzonych zwycięzców. Conan ze zgrozą zauważył, jak niewielu było ścigających. 
   Nagle przez hałas przedarł się przerażający wrzask. Z doliny nadjechał czarny rydwan, 
miażdżąc kołami stosy trupów. Nie ciągnęły go konie, lecz wielki czarny stwór podobny do 
wielbłąda. To był Natohk. Jechał w rozwianym płaszczu, ze skuloną przy nim człekopodobną 
maszkarą, przypominającą małpę. Monstrum trzymało wodze i raz po raz poganiało batem 
ciągnącego rydwan stwora. 
   Wóz przeleciał ze złowrogim świstem po usłanym trupami zboczu tuż koło namiotu, przy 
którym samotnie stała Jasmela. Jej gwardia przyłączyła się do pościgu za nomadami. 
   Conan zamarł, słysząc przeraźliwy krzyk i widząc, jak Natohk wciąga swym długim 
ramieniem księżniczkę do rydwanu. Zawrócił straszliwego rumaka i odjechał z powrotem w 
dolinę. Żaden wojownik nie ośmielił się wymierzyć w niego strzały czy włóczni, lękając się, 
że może trafić skręcającą się w jego uścisku Jasmelę. 
   Conan z dzikim okrzykiem podniósł swój miecz i skoczył do pędzącego rydwanu. Jednak w 
chwili gdy wznosił miecz, czarna bestia kopnęła go przednią nogą w pierś, odrzucając na bok, 
ogłuszonego i poturbowanego. Z przejeżdżającego pojazdu dotarł do niego przeciągły krzyk 
Jasmeli. 

   Z ust Cymmerianina dobył się ryk wściekłości. Poderwał się na nogi i łapiąc wodze 
przebiegającego obok bezpańskiego konia wskoczył na siodło w pełnym galopie. W szalonej 
zaciekłości pognał za szybko oddalającym się rydwanem. Minął obóz Shemitów i popędził na 
pustynię. Raz po raz mijał grupy swoich żołnierzy i rozpaczliwie uciekających nomadów. 
   Rydwan jechał dalej, a za nim Conan, chociaż koń zaczął pod nim słabnąć. Wokół 
panowało nagie pustkowie, skąpane w posępnym blasku zachodzącego słońca. Nagle przed 
pędzącymi pojawiły się ruiny starożytnego miasta i makabryczny woźnica wyrzucił z 
rydwanu Natohka i dziewczynę. Potoczyli się po piasku, a pojazd i ciągnący go stwór ulegli 
przerażającemu przeistoczeniu. Całkiem niepodobny do wielbłąda — czarny potwór rozłożył 
wielkie skrzydła i poleciał, ciągnąc za sobą Płomień przypominający rechoczącego 
małpoluda. Bestia zniknęła tak szybko, że wydawała się być tylko płodem chorego umysłu. 
   Natohk poderwał się na nogi, spojrzał szyderczo na swojego prześladowcę, który nie 
zatrzymał się, lecz pędził ku niemu z uniesionym do cięcia mieczem, po czym chwycił 
omdlałą dziewczynę i wbiegł z nią między ruiny. 
   Conan zeskoczył z konia i ruszył za nimi. Po chwili znalazł się w pomieszczeniu 
rozjaśnionym niesamowitą poświatą, mimo szybko zapadającego zmroku. Jasmela leżała na 
czarnym, nefrytowym ołtarzu. Jej nagie ciało roztaczało blask niczym kość słoniowa w 
upiornym blasku, nad nią pochylał się Natohk — nieludzko wysoki i chudy, odziany w 
błyszczącą pelerynę z zielonego jedwabiu. Czarnoksiężnik odsłonił twarz i Cymmerianin 
zobaczył oblicze, które widział na zugickich monetach. — Drzyj psie! — syknął 
czarnoksiężnik niczym rozzłoszczona żmija. — Jestem Thugra Khotan! Długo spoczywałem 
w grobowcu, czekając dnia przebudzenia i uwolnienia. Trzymał mnie czar, który uratował 
mnie niegdyś przed barbarzyńcami, lecz wiedziałem, że kiedyś jeden z nich przyjdzie… ł 
przyszedł, by dopełnić swego przeznaczenia i umrzeć śmiercią, jaką od trzech tysięcy lat nie 
umarł żaden człowiek! Ty głupcze, czy myślisz, że przegrałem, ponieważ moja armia została 
rozbita? Dlatego, że demon, którego uczyniłem moim niewolnikiem, zdradził mnie i uciekł? 
Ja jestem Thugra Khotan i będę władał światem wbrew waszym nędznym bogom! Pustynia 
jest pełna moich ludzi, a demony nocy będą spełniać moje rozkazy, tak samo gadzi lud. 
Pożądanie osłabiło moją moc. Teraz ta kobieta jest moja i karmiąc się jej duszą, będę 
niezwyciężony! Odsuń się głupcze! Nie pokonałeś Thugry Khotana! 
   Mówiąc to czarnoksiężnik rzucił swoją laskę pod nogi Conana. Barbarzyńca cofnął się z 
mimowolnym okrzykiem. Upadając, laska uległa straszliwej przemianie. Skręciła się i 
wygięła, i nagle przed zdumionym Cymmerianinem podniosła łeb sycząca kobra królewska. 
Przeklinając Conan gwałtownie opuścił stalową klingę, przecinając ohydnego gada na pół, 
lecz wtedy u swych stóp zobaczył tylko przepołowioną, hebanową laskę. Thugra Khotan 
zaśmiał się głucho i pochylił się ku zakurzonej posadzce. 
   W jego wyciągniętej ręce coś się wiło i skręcało. Tym razem nie było to złudzenie. 
Czarnoksiężnik trzymał w ręce długiego na stopę, czarnego skorpiona — 
najniebezpieczniejsze stworzenie pustyni, którego ukłucie przynosiło natychmiastową śmierć. 
Trupią twarz Thugry Khotana rozjaśnił szeroki uśmiech. Conan zawahał się i nie— ‘ 
spodziewanie, bez ostrzeżenia rzucił mieczem. 
   Zaskoczony mag nie zdążył się uchylić. Klinga wbiła mu się prosto w serce i wyszła między 
łopatkami. Czarnoksiężnik padł martwy, rozgniatając w ręce jadowite stworzenie. 
   Conan podszedł do ołtarza i wziął Jasmelę w ramiona. W histerycznym szlochu zarzuciła 
mu ręce na szyję i trzymała kurczowo. 
   — Na Croma, dziewczyno! — wymruczał. — Puść mnie! Dzisiaj zginęło pięćdziesiąt 
tysięcy wojowników i muszę jeszcze… 
   — Nie! — wykrztusiła, przywierając doń z determinacją i dorównując mu przez chwilę w 
barbarzyńskiej gwałtowności uczuć. — Nie pozwolę ci odejść! Jestem twoja prawem miecza, 

ognia i krwi! Jesteś mój! Tam należę do innych — tu mogę być sobą —jestem twoja! Nie 
puszczę! 
   Zawahał się w przypływie gwałtownej pasji. Posępny i upiorny blask nadal rozjaśnił się 
niesamowicie w martwej twarzy Thugry Khotana, który uśmiechał się tajemniczo i złowrogo. 
Na pustyni i wśród wzgórzy leżały tysiące zabitych, a inni wciąż jeszcze ginęli krzycząc z 
bólu, rozpaczy i obłąkania. Królestwa zadrżały w posadach. Nagle to wszystko pochłonęła 
szkarłatna fala pożądania. 
   Cymmerianin pochwycił w objęcia tą wiotką, białą postać, jaśniejąca przed nim w półmroku 
jak czarodziejski płomyk. 
    
Będąc kapitanem „Wastreja” Conan przez dwa lata uprawiał pirackie rzemiosło. Jednakże 
inni zingarańscy korsarze patrzyli na niego zawistnym okiem i w końcu doprowadzili do 
ucieczki Conana na ląd. Dowiedziawszy się o spodziewanej wojnie u granic Stygii, przystaje 
do Wolnych Towarzyszy — oddziału najemników pod dowództwem Zaralła. Jednak zamiast 
spodziewanych łupów znajduje nudną służbę na pogranicznym posterunku w Sukhmet, 
niedaleko granicy z Czarnymi Królestwami. Kwaśne wino, niewielka zdobycz i czarne 
kobiety szybko zniechęcają Cymmerianina. Nuda skończyła się wraz z przybyciem Valerii z 
Krwawego Bractwa — kobiety pirata, którą poznał podczas swojego pobytu na Wyspach 
Barachan. Valeria zabiła stygijskiego oficera, który w niewybredny sposób próbował 
pozyskać jej wdzięki. Zmuszona do ucieczki w obawie przed zemstą jego rodziny ruszyła w 
kierunku nieprzebytej puszczy Czarnych Królestw. Conan podąża jej śladem. 
    
CZERWONE ĆWIEKI 
    
   Siedząca na koniu kobieta zatrzymała zmęczonego wierzchowca, który stanął na 
rozkraczonych nogach, z opuszczoną głową, jak gdyby nawet ciężar zdobionego złotem 
wędzidła z czerwonej skóry był dla niego zbyt wielki. Wyjęła nogę ze srebrnego strzemienia i 
płynnym ruchem zsiadła z szamerowanego złotem siodła. Uwiązała konia do rozdwojonego 
drzewa i odwróciła się, wspierając ręce na ponętnych biodrach, badając jednocześnie uważnie 
otoczenie. 
   Nie było ono zachęcające. Olbrzymie drzewa otaczały bajoro, w którym przed momentem 
napoiła konia. W posępnym półmroku alei utworzonych przez splątane konary, rozrosły się, 
ograniczając widok, krzaki i niskie drzewa. Kobieta zadrżała, kuląc wspaniałe ramiona i 
zaklęła szpetnie pod nosem. 
   Była wysoka, dobrze zbudowana, o pełnych piersiach i ramionach. Jej wygląd zdradzał 
niepospolitą siłę, nie ujmując jednak nic z jej kobiecego wdzięku. Niezależnie od postawy i 
mimo nieodpowiedniego do sytuacji stroju stanowiła uosobienie kobiecości. Zamiast 
spódniczki ubrana była w krótkie, jedwabne spodnie o szerokich nogawkach kończących się 
powyżej kolan. Szeroka jedwabna szarfa spełniająca jednocześnie rolę pasa podtrzymywała 
spodnie. Buty z miękkiej skóry, które sięgały jej prawie kolan, nosiła z wywiniętymi 
cholewami. Stroju dopełniała jedwabna koszula z szerokimi rękawami i dużym kołnierzem. 
   Na jednym biodrze wisiał prosty, obosieczny miecz, a na drugim długi sztylet. Niesforne 
złote włosy, prosto przycięte u ramion, przytrzymywała opaska ze szkarłatnego atłasu. Na tle 
ponurej, pierwotnej puszczy wyglądała niezwykle barwnie, a jednocześnie dziwnie obco. Jej 
postać pasowała bardziej do bieli nadmorskich obłoków, masztów, mew i błękitu morskich 
fal. 
   Była to Valeria z Krwawego Bractwa Morza Vilayet, o której śpiewano w pieśniach i 
balladach tam, gdziekolwiek zebrali się żeglarze. 
   Próbowała spojrzeć poprzez ponury, zielony dach splątanych gałęzi i dostrzec niebo, które 
powinno się nad nim znajdować, lecz zrezygnowała szybko przeklinając cicho. Pozostawiła 

uwiązanego konia i ruszyła na wschód, oglądając się co pewien czas za siebie, by zapamiętać 
drogę. 
   Wszechobecna cisza przygnębiała ją. Wysoko w konarach nie odezwał się żaden ptak, 
żaden szmer lub szelest nie zdradzał obecności drobnej zwierzyny. Całe mile podróżowała w 
tym królestwie zadumanej ciszy, zakłócanej jedynie odgłosami jej ucieczki. Pragnienie 
ugasiła w stawie, lecz teraz poczuła gwałtowny głód i zaczęła poszukiwać owoców, które 
jadła, od kiedy skończyła się żywność w jukach. 
   Ujrzała przed sobą wyłaniającą się z mroku i wznoszącą między drzewami olbrzymią skałę 
z czarnego kamienia, przypominającą turnie. Szczyt skały skrywały liście, być może 
znajdował się on ponad wierzchołkami drzew i mógłby spełnić rolę wieży obserwacyjnej. 
Valeria miała nadzieję, że dalej znajduje się coś innego od tej dziwnie wyglądającej, 
bezkresnej puszczy, przez którą przedzierała się tyle dni. 
   Wąski uskok tworzył naturalną drogę, wiodąca w górę pionowej ściany. Wyszedłszy na 
około pięćdziesiąt stóp, dotarła do miejsca, gdzie korony drzew przysłaniały resztę skały. 
Wprawdzie drzewa nie rosły tuż przy samej turni, jednak końce niższych gałęzi dosięgały jej, 
tworząc chmurę listowia. W tym gąszczu liści Valeria poruszała się po omacku, nie mogąc 
dostrzec niczego. W końcu dojrzała błękit nieba i w chwilę potem wyszła na rozgrzane od 
słońca kamienie. U jej stóp rozpościerała się po sam horyzont bezkresna puszcza. 
   Valeria stała na szerokiej półce, będąc niemal na równi z wierzchołkami drzew. Z miejsca 
tego wznosiła się skalna iglica, będąca szczytem potężnej skały. Teraz jednak inna rzecz 
zwróciła uwagę kobiety. Stopą zahaczyła o coś, co leżało pod zeschłymi zaścielającymi półkę 
liśćmi. Kopnięciem rozrzuciła liście i spojrzała na szkielet człowieka. Przyglądnęła się 
doświadczonym okiem zbielałym kościom, ale nie zauważyła śladu złamań czy innych oznak 
użycia siły. Człowiek ten z pewnością umarł śmiercią naturalną, ale nie potrafiła sobie 
wyobrazić, dlaczego wspiął się w tym celu tak wysoko. 
   Valeria wdrapała się na szczyt iglicy i rozejrzała się po widnokręgu. Puszcza — 
wyglądająca stąd jak zielony kobierzec — była tak samo nieprzenikniona z góry, jak i z dołu. 
Nie mogła dostrzec nawet stawu, obok którego zostawiła konia. Spojrzała na północ, w 
kierunku, z którego przybyła. Zobaczyła tylko zielony ocean, rozlewający się coraz dalej. 
Góry, które przeszła kilka dni temu — wchodząc w leśne ostępy, widać było jako niewyraźną, 
niebieską linię. 
   Na wschodzie i zachodzie widok był taki sam — pozbawiony niebieskiej linii gór, lecz 
spojrzawszy ku południowi — zesztywniała i wstrzymała oddech. Milę dalej las rzedniał i 
kończył się gwałtownie, ustępując miejsca porośniętej kaktusami równinie, pośrodku której 
wznosiły się mury i wieże wielkiego miasta. Valeria zaklęła z zaskoczenia. To było wręcz 
niewiarygodne! 
   Nie zdumiałby jej widok innej ludzkiej osady. Kopiaste chaty czarnych ludzi czy skalne 
siedziby tajemniczej, brązowej rasy, która według legend zamieszkiwała niektóre miejsca tej 
niezbadanej krainy nie byłyby dla niej czymś niezwykłym. Jednak spotkanie warownego 
grodu tak wiele tygodni marszu od najbliższych ludzkich osad, było czymś niepokojącym. 
   Trzymała się iglicy do chwili, gdy ręce zaczęły jej mdleć i dopiero wtedy zeskoczyła na 
półkę, marszcząc czoło w zamyśleniu. Przybyła z daleka — z obozu najemników rozbitego na 
trawiastej równinie, opodal nadgranicznego miasta Sukhmet, gdzie awanturnicy z wielu 
krajów i ras bronili stygijskich rubieży przed podjazdami, ciągnącymi krwawą falą z Darfaru. 
Uciekała na oślep, byle dalej. Zapędziła się na ziemię, której w ogóle nie znała. Teraz trwała 
w rozterce między chęcią jazdy wprost do miasta na równinie, a instynktowną ostrożnością. 
Rozsądek podpowiadał jej ominięcie szerokim łukiem warownego grodu i dalsze podążanie 
samej. Cichy szelest liści przerwał jej rozmyślania. Obróciła się na pięcie z kocią zwinnością i 
zastygła w bezruchu, patrząc szeroko otwartymi oczyma na stojącego przed nią człowieka. 

   Był to mężczyzna gigantycznej postawy, o mięśniach lekko prężących się pod opaloną 
skórą, ubrany podobnie do Valerii — z wyjątkiem szerokiego pasa ze skóry, który nosił 
zamiast szarfy. U pasa zwisał mu szeroki miecz i sztylet. 
   — Conan Cymmerianin! — krzyknęła kobieta. — czego tutaj szukasz!? 
   Uśmiechnął się, a jego błękitne oczy zapaliły się, gdy zmierzył spojrzeniem jej postać, 
zatrzymując dłużej wzrok na wspaniale wypukłych piersiach ukrytych pod cienkim 
jedwabiem i nieosłoniętych kawałkach białego ciała, widocznego między spodniami a 
cholewami butów. 
   — Nie wiesz? — zaśmiał się. — Czyżbym nie wyraził swojego podziwu wystarczająco 
jasno, kiedy spotkałem cię pierwszy raz? 
   — Ogier nie okazałby tego jaśniej — odpowiedziała z pogardą. — Nigdy nie spodziewałam 
się, że spotkam cię tak daleko od beczek z piwem i mięsiwa w Sukhmet. Pojechałeś za mną z 
własnej woli, czy też wygnali cię z obozu za łotrostwa? 
   Rozbawiony jej tupetem napiął olbrzymie mięśnie. 
   — Wiesz, że Zarallo nie ma tylu łotrów, by mógł mnie wypędzić z obozu — pokazał zęby 
w szerokim uśmiechu. — Naturalnie, że pojechałem za tobą. Masz szczęście dziewczyno! 
Kiedy zatłukłaś tego stygijskiego oficera, straciłaś łaskę i opiekę Zaralla, a Stygijczycy wyjęli 
cię spod prawa. 
   — Wiem o tym — odparła ponuro — ale co miałam robić? Widziałeś, w jaki sposób mnie 
sprowokował? 
   — Zgadza się. Gdybym tam był, to sam bym go rozpłatał. Tak to jest, gdy kobieta przebywa 
wśród mężczyzn w obozie wojennym. 
   Valeria uderzyła ze złością w skałę i zaklęła. 
   — Dlaczego nie pozwolą mi żyć po męsku? 
   — To oczywiste! — powtórnie popatrzył na nią z pożądaniem. — Rozsądnie uczyniłaś 
uciekając. Stygijczycy obdarliby cię ze skóry. Brat tego oficera ruszył w pogoń szybciej, niż 
mogłaś się spodziewać. Był tuż za tobą, gdy go dostałem. Miał lepszego konia niż ty. Jeszcze 
kilka mil, a dogoniłby cię i skrócił o głowę. 
   — I co? — dopytywała się. 
   — Z czym? — odparł zdumiony. 
   — I co z tym Stygijczykiem? 
   — A jak myślisz? — warknął niecierpliwie. — Zabiłem go , a trupa zostawiłem sępom. 
   To z tego powodu omal nie zgubiłem twojego śladu, kiedy przekraczałaś kamieniste góry. 
Gdyby nie to , już dawno bym cię dogonił. 
   — A teraz myślisz, że zaciągniesz mnie z powrotem do obozu Zaralla? — warknęła. 
   — Nie wygaduj takich bzdur. No, nie bądź taką złośnicą. Dobrze wiesz, że jestem inny niż 
ten Stygijczyk, którego zadźgałaś. 
   — Włóczęga bez grosza — wymyślała mu. 
   Roześmiał się na to. 
   — A ty kim jesteś? Nie stać cię nawet na łatę w spodniach. Twój pogardliwy ton mnie nie 
zwiedzie. Wiesz, że dowodziłem większymi i liczniejszymi okrętami niż ty kiedykolwiek. A 
to, że nie mam grosza przy sobie — który korsarz ma pieniądze przez dłuższy czas? Złotem, 
które przepuściłem w portach, zapełniłbym całą galerę. Wiesz o tym dobrze. 
   — Gdzie są te wspaniałe okręty i ludzie, którymi dowodziłeś? 
   — Najczęściej można ich spotkać na dnie morza — odrzekł uprzejmie. — Ostatni mój okręt 
zatopiła zingarańska galera u brzegów Shemu. Z tego powodu zaciągnąłem się do Wolnych 
Towarzyszy — pod rozkazy Zaralla. Jednak kiedy przybyliśmy na granicę z Darfarem, 
poczułem, że się nabrałem. Żołd był nędzny, wino kwaśne, a do tego jeszcze czarne kobiety. 
Tylko takie pojawiały się w naszym obozie. Kółka w nosach i spiłowane zęby. A ty! — jak 
trafiłaś do Zaralla. Sukhmet leży daleko od słonej wody. 

   — Krwawy Ortho widział we mnie swoją kochankę — odparła ponuro. — Pewnej nocy, 
gdy staliśmy na kotwicy przy brzegu Kush, skoczyłam za burtę i dopłynęłam do brzegu — 
niedaleko Zabhel. Shemicki kupiec powiedział mi, że Zarallo przybył ze swymi Wolnymi 
Towarzyszami nad granicę z Darfarem. Nie słyszałam o niczym innym równie interesującym. 
Przyłączyłam się do karawany podążającej na wschód i trafiłam do Sukhmet. 
   — Szaleństwem było uciekać na południe — stwierdził Conan, — jednocześnie było to 
chytre, bo patrole Zaralla nie szukały cię w tym kierunku. Jedynie brat człowieka, którego 
zabiłaś. 
   — Co zamierzasz robić? — spytała. 
   — Ruszę na zachód — odparł. — Byłem już na głębokim południu, ale nigdy tak daleko na 
wschód. Wiele dni drogi na zachód rozciągają się sawanny, gdzie czarne plemiona wypasają 
bydło. Mam tam przyjaciół. Dotrzemy do wybrzeża i znajdziemy jakiś statek. Mam dosyć 
puszczy! 
   — Ruszaj swoją drogą, ja mam inne plany. 
   — Nie bądź głupia! — po raz pierwszy rzekł z gniewem. — Nie możesz sama jechać przez 
tą puszczę. 
   — Mogę, jak zechcę. 
   — Co będziesz robić? 
   — Nie twój interes — warknęła. 
   — Mój — powiedział chłodno. — Myślisz, że jechałem za tobą tak daleko, by teraz odejść 
z niczym? Bądź rozsądna dziewczyno, nie skrzywdzę cię! 
   Ruszył w jej kierunku. Valeria odskoczyła, dobywając miecza. 
   — Trzymaj się ode mnie z daleka, barbarzyński psie! Podejdź bliżej, pokroję cię na 
plasterki! 
   Stanął niechętnie i spytał: 
   — Chcesz, żebym ci zabrał tę zabawkę i wlepił kilka klapsów? 
   — Słowa! To tylko słowa — szydziła, a w jej zuchwałych oczach zagrały ogniki, jak 
odbicia na błękitnej wodzie. 
   Wiedział, że to prawda. Nikt jeszcze nie rozbroił gołymi rękoma Valerii z Krwawego 
Bractwa. Zachmurzył się, miotany przeciwnymi uczuciami. Był zły, a jednocześnie 
rozbawiony i pełen uznania dla jej odwagi. Płonęła w nim chęć, by złapać tę cudowną 
dziewczynę i zmiażdżyć w swoich żelaznych ramionach, ale przede wszystkim nie chciał jej 
skrzywdzić. Wahał się między chęcią przytulenia jej, a porządnym przetrzepaniem skóry. 
Wiedział, że jeżeli podejdzie jeszcze krok, Valeria pogrąży swój miecz w jego sercu. Zbyt 
często widział ją zabijającą ludzi w przygranicznych starciach i podczas burd w karczmach, 
aby mieć jakieś złudzenia. Wiedział, że jest równie szybka jak tygrysica. Mógł dobyć 
swojego miecza i rozbroić ją wytrącając jej oręż z dłoni, jednak myśl podniesienia miecza na 
kobietę, nawet bez zamiaru zranienia, była mu obca. 
   — Niech cię diabli wezmą! — krzyknął rozdrażniony. — Zabiorę ci… 
   Złość odebrała mu rozum. Ruszył na przygotowaną do śmiertelnego ciosu dziewczynę. Tę 
komiczną, a zarazem groźną scenę przerwał nagle wstrząsający dźwięk. Oboje drgnęli 
gwałtownie. 
   — Co to było — spytała Valeria. 
   Conan odwrócił się szybko jak kot, a w jego ręce błysnął olbrzymi miecz. Puszcza napełniła 
się przerażającymi dźwiękami. Końskie rżenie przemieszało się z trzaskiem łamanych kości. 
   — Lwy zabijają konie! — krzyknęła Valeria. 
   — Lwy? — prychnął Conan i pojaśniały mu oczy. — Słyszałaś ryk lwa? Ja też nie! Słuchaj, 
jak kości trzaskają — nawet lew nie narobiłby tyle hałasu zabijając konia. 

   Szybko ruszył w dół, a za nim Valeria, która zapomniała o osobistej urazie, w 
instynktownym dla awanturników odruchu zjednoczenia się wobec wspólnego zagrożenia. 
Kiedy przebili się przez zielony gąszcz okrywający skałę, rżenie ucichło. 
   — Znalazłem twojego konia uwiązanego przy stawie — mówił stąpając tak cicho, że 
przestała się dziwić, że zdołał ją zaskoczyć na skale. — Przywiązałem mojego obok i 
poszedłem twoim śladem. Teraz uważaj! 
   Wynurzyli się z gęstwiny liści i spojrzeli na dolne części lasu. Nad nimi rozciągał się 
mroczny zielony baldachim, przez który wnikało rozproszone światło, tworząc zielonkawy 
półmrok. Gigantyczne pnie drzew oddalone o sto jardów wyglądały groźnie i widmowo. 
   — Konie powinny być za tymi zaroślami — wyszeptał Conan. — Słuchaj! 
   Valeria wsłuchała się i krew zamarła jej w żyłach. Mimo woli chwyciła swą białą dłonią 
muskularne, opalone ramię towarzysza. 
   Zza zarośli docierały odgłosy pękających kości i rozdzieranego mięsa wraz z rozgryzaniem 
i mlaskaniem. 
   — Lwy nie ucztowałyby tak głośno — szepnął Conan. — Coś pożera nasze konie, ale z 
pewnością to nie jest lew… Na Croma! 
   Dźwięki urwały się i Conan zaklął cicho. Niespodziewany podmuch wiatru poniósł ich 
zapach w kierunku, gdzie za gąszczem ukrywał się drapieżnik. 
   — Nadchodzi! — mruknął Cymmerianin unosząc miecz. 
   Zarośla zafalowały gwałtownie i Valeria mocniej ścisnęła ramię Conana. Nie znając 
puszczy, zdawała sobie jednak sprawę, że żadne zwierzę, jakie kiedykolwiek widziała, nie 
rozkołysałoby w ten sposób wysokich drzew. — Musi być wielki jak słoń — odgadł jej myśli 
Conan. — Co do diabła… — jego głos urwał się nagle. 
   Z zarośli wyłoniła się głowa jak z koszmarnego snu. Rozwarta paszcza straszyła rzędami 
ociekających śliną, żółtych kłów. W pomarszczonym jaszczurczym pysku gorzały potężne, 
tysiąckrotnie powiększone ślepia pytona, patrzące bez mrugnięcia na dwoje odrętwiałych 
ludzi, którzy przywarli do skały. Krew kapiąca z ogromnej paszczy splamiła pokryte łuską, 
obwisłe wargi. 
   Podobny do krokodylego, lecz dużo większy łeb umieszczony był na długiej łuskowatej 
szyi, chronionej rzędami sterczących zębatych kolców. Za łbem, tratując krzewy i małe 
drzewa, wynurzył się, kołysząc z wolna tułów — gigantyczne, beczkowate ciało na 
absurdalnie krótkich nogach. Biały brzuch niemal sunął po ziemi, podczas gdy zębaty grzbiet 
wznosił się wyżej niż Conan mógłby sięgnąć stojąc na palcach. Z tyłu za pokracznym 
cielskiem wlókł się, na podobieństwo skorpiona, długi, kolczasty ogon. 
   — Z powrotem na skałę, szybko! — krzyknął Conan ciągnąc za sobą dziewczynę. — Nie 
sądzę, aby umiał się wspinać, ale może stanąć na tylnych nogach i pochwycić nas. Miażdżąc 
krzewy i łamiąc drzewka, potwór niczym nie zatrzymany sunął w ich kierunku. Uciekali 
przed nim na skałę jak liście gnane wiatrem. Wpadając w gąszcz listowia, Valeria odwróciła 
się na moment i ujrzała przerażającego olbrzyma, stojącego na tylnych nogach, tak jak 
przypuszczał Conan. Na ten widok Valerię ogarnęła panika. 
   Stojąca na nogach bestia wyglądała na jeszcze potężniejszą, a olbrzymi łeb górował nad 
drzewami. Żelazna dłoń Conana chwyciła przegub dziewczyny, ciągnąc ją przez zielone liście 
ku gorącym promieniom słońca dokładnie w tym momencie, gdy przednie łapy potwora 
uderzyły w skałę z taką siłą, że cała zadrżała. 
   Olbrzymi łeb zanurkował między gałęziami, tuż za uciekającymi i zamknął się z trzaskiem. 
Oboje stali jeszcze przez chwilę bez ruchu, patrząc w przerażeniu na chowające się między 
zielonymi liśćmi koszmarne oblicze, które zniknęło tak, jakby zanurzyło się w wodzie. 
Patrząc w dół, poprzez połamane gałęzie opadające na skałę, zobaczyli, że bestia przysiadła 
na zadzie u podnóża skały i wpatrywała się w nich nieruchomym wzrokiem. Valeria 
wzdrygnęła się. 

   — Długo będzie tak czekała — jak sądzisz? 
   Conan uderzył nogą czaszkę leżącą między liśćmi zalegającymi półkę. 
   — Ten człowiek musiał trafić tutaj, uciekając przed tą lub podobną bestią. Umarł z głodu, 
wszystkie kości ma całe. To paskudztwo tam w dole — to musi być smok, o którym czarni 
wspominają w swoich legendach. Jeżeli tak, to nie ruszy się stąd, dopóki nie wyzioniemy 
ducha. 
   Valeria patrzyła nań pustymi oczyma, zapominając o urazie. Usiłowała opanować 
ogarniający ją strach. Setki razy dowiodła swojej zuchwałej odwagi w zawziętych walkach na 
morzu i lądzie, na śliskich od krwi pokładach płonących okrętów, na murach obleganych 
grodów i na udeptanych plażach, gdzie piraci z Krwawego Bractwa nożami rozstrzygali 
pojedynki o przywództwo. Jednakże groza tej sytuacji mroziła jej krew w żyłach. Śmierć od 
miecza w wirze walki była niczym wobec bezczynnego i bezradnego pozostawania na nagiej 
skale, pilnowanej przez obrzydliwy i potworny relikt dawnych czasów. Oczekiwanie na 
śmierć głodową doprowadzało ją do paniki. 
   — Będzie musiał odejść choć na chwilę, żeby jeść i pić — powiedziała bez przekonania 
   — Nie odejdzie daleko — perorował Conan. — Ledwie co najadł się koniny, a będąc 
gadem długo wytrzyma bez wody i jedzenia. Myślę jednak, że nie zasypia po obżarstwie jak 
węże. No, w każdym razie nie potrafi wejść na skałę. 
   Conan mówił ze stoickim spokojem. Olbrzymia cierpliwość dzikich ludów i ich potomków, 
podobnie jak gwałtowne żądze i namiętności, były częścią jego barbarzyńskiej natury. Umiał 
znosić takie sytuacje ze spokojem niepojętym dla cywilizowanego człowieka. 
   — Czy nie moglibyśmy dostać się na drzewa i uciec po gałęziach jak małpy? — spytała 
Valeria z rozpaczą. 
   — Myślałem o tym — powiedział potrząsając głową. — Gałęzie dostające do turni są zbyt 
słabe, aby mogły utrzymać nasz ciężar. Oprócz tego mam wrażenie, że ten szatański pomiot 
mógłby wyrwać każde z tych olbrzymich drzew wraz z korzeniami. 
   — To co, mamy tu tak po prostu siedzieć z założonymi rękoma i czekać, aż umrzemy z 
głodu?! — krzyknęła z wściekłością. Kopnięta czaszka potoczyła się z chrzęstem po półce. — 
Ja nie mam takiego zamiaru! Zejdę na dół i utnę mu ten przeklęty łeb! 
   Conan siadł wygodnie na kamieniu, u stóp iglicy. Parzył z podziwem na lśniące oczy i 
napiętą, dygoczącą postać, lecz widząc, że w przypływie szaleństwa jest zdolna do każdego 
głupstwa, nie wyraził głośno swojego podziwu. 
   — Siadaj — mruknął chwytając ją za nadgarstek i pociągając na swoje kolana. Była zbyt 
zaskoczona, by się przeciwstawić, gdy wyjął miecz z jej ręki i włożył go do pochwy. — Siedź 
cicho i uspokój się. Połamałabyś tylko miecz na jego łuskach. Pożarłby cię jednym 
kłapnięciem paszczy lub rozbił jak jajko swoim kolczastym ogonem. Wybrniemy z tych 
tarapatów i nie damy się przeżuć i połknąć. 
   Valeria milczała, nie próbując nawet zepchnąć jego ręki ze swej kibici. Taki strach był 
czymś nowym dla Valerii z Krwawego Bractwa. Siedziała grzecznie i potulnie na kolanach 
towarzysza. Zarallo, który nazwał ją diablicą z piekielnego haremu, zdumiałby się szczerze. 
Conan bawił się leniwie jej złotymi lokami, pochłonięty tylko tą czynnością. Ani szkielet u 
jego stóp, ani bestia czyhająca w dole, nawet w minimalnym stopniu nie przeszkadzały mu w 
tej czynności. 
   Krążący wśród liści niespokojny wzrok dziewczyny natrafił na kolorowe plamy wśród 
zieleni. Z gałęzi drzewa o szczególnie gęstych i jasnozielonych liściach zwisały duże, 
ciemnoczerwone, krągłe owoce. Przypomniała sobie, że jest głodna i spragniona, chociaż 
pragnienie nie dokuczało jej, dopóki nie zostali uwięzieni na turni, nie mogąc tym samym 
znaleźć pożywienia i wody. 
   — Nie będziemy głodować — rzekła. — Tam są owoce — możemy je zerwać. 
   Conan spojrzał we wskazanym kierunku. 

   — Gdybyśmy je zjedli, niepotrzebny byłby smok — mruknął. — Czarni ludzie z Kush 
nazywają je jabłkami Derkety. Derketa to Władczyni Umarłych. Napij się trochę soku lub 
skrop swoje ciało, a będziesz martwa, zanim zwalisz się u podstawy skały. 
   — Och! 
   Valeria pogrążyła się w ponurym zamyśleniu. Wygląda na to, że nie ma ucieczki od 
czekającego nas przeznaczenia — rozmyślała. Nie widziała żadnej szansy ocalenia, a Conan 
zdawał się być zainteresowany tylko jej ciałem i złotymi lokami. Jeżeli nawet Próbował 
znaleźć drogę ratunku, nie dał tego po sobie znać. — Gdybyś zdjął ze mnie swoje ręce i 
wdrapał się na ten szczyt — powiedziała — zobaczyłbyś coś, co by cię zdumiało. 
   Popatrzył na nią pytająco i uczynił, o co prosiła. Przylegając do skalnej iglicy i rozglądając 
się skierował wzrok na otaczającą ich puszczę. Stał przez dłuższą chwilę w milczeniu, 
wyglądający na skale niczym posąg z brązu. 
   — To warowne miasto. Czy tam chciałaś się udać, kiedy próbowałaś wysłać mnie samego 
w kierunku morza? 
   — Pojawiłeś się tu, gdy ledwie je zobaczyłam. Kiedy uciekłam z Sukhmet, nie wiedziałam 
o nim. 
   — Kto by przypuszczał, że można tu natrafić na miasto? Niemożliwe, aby Stygijczycy 
kiedykolwiek dotarli tak daleko. Czy takie miasto mogli wybudować czarni? Na równinie nie 
ma ani stad bydła, ani upraw, czy podążających ku miastu ludzi. 
   — Chciałeś to wszystko dostrzec z takiej odległości? — spytała go. 
   Wzruszył ramionami i zsunął się na półkę. 
   — Ludzie z miasta i tak nie mogą nam teraz pomóc, a zresztą nie wiadomo, czy chcieliby. 
Ludy Czarnych Krajów są przeważnie nieprzyjaźnie nastawione wobec przybyszy. 
Prawdopodobnie naszpikowaliby nas włóczniami… 
   Conan urwał w pół zdania i stał w milczeniu, patrząc w purpurowe kule wiszące na 
gałęziach, jakby zapomniał, o czym mówił. 
   — Dzidy! — wymamrotał. — Co za głupiec ze mnie, że nie pomyślałem o tym wcześniej. 
Tak to jest, gdy piękna kobieta zawróci w głowie. 
   — Co ty wygadujesz? — spytała Valeria. 
   Nie odpowiadając wszedł między liście i spojrzał przez nie w dół. Olbrzym czatował u 
podnóża skały z przerażającą gadzią cierpliwością. Conan zwymyślał go bez specjalnego 
zapału i zaczął ścinać gałęzie, uderzając i ścinając je najdalej, jak tylko zdołał dosięgnąć. 
Gwałtownie szarpiące się liście drażniły potwora. Uniósł się na tylnych nogach i tłukł swym 
obrzydliwym ogonem, łamiąc drzewa jak drzazgi. Conan obserwował go uważnie i kiedy 
Valeria była pewna, że bestia ponownie uderzy w skałę, Cymmerianin wycofał się trzymając 
ucięte gałęzie: trzy cienkie, prawie siedmiostopowe drągi, nie grubsze od kciuka. Ściął 
również kilka wytrzymałych, cienkich pędów winorośli. 
   — Gałęzie są zbyt lekkie na drzewce dzidy, a pędy nie grubsze od sznurka — powiedział, 
wskazując liście wokół skały. — Nie wytrzymałyby naszego ciężaru — ale w jedności siła. 
Tak nam — Cymmerianom mówili renegaci z Aquilonii, kiedy przybywali w nasze góry 
nająć ludzi i najechać własny kraj. Jednak my zawsze walczyliśmy klanami. 
   — Co to, u diabła, ma wspólnego z tymi patykami. 
   — Poczekaj, to zobaczysz. 
   Złożywszy kije razem, włożył między nie rękojeść swojego sztyletu, po czym związał 
wszystko razem pędami winorośli i kiedy skończył robotę otrzymał silną dzidę o 
siedmiostopowym drzewcu. 
   — Co ty chcesz tym zwojować? Mówiłeś, że miecz nie przebije jego łusek. 
   — Nie wszędzie ma łuski — odpowiedział Conan. — W niejeden sposób można zedrzeć 
skórę z pantery. 

   Podszedł do skraju liści i ostrożnie wbił ostrze dzidy w jedno z Jabłek Derkety, odchylając 
się na bok, by uniknąć purpurowego soku tryskającego z przebitego owocu. Po chwili 
wyciągnął ostrze i ukazał jej błękitną stal splamioną purpurowym sokiem. 
   Nie wiem, czy to da radę, czy nie — powiedział, — ale jest tu dość trucizny, by powalić 
słonia. Zobaczymy. 
   Valeria szła tuż za nim, kiedy wchodził między liście. Trzymając ostrożnie zatrute ostrze z 
daleka od siebie, Conan wynurzył głowę z gąszczu i krzyknął do potwora. — Na co tak 
czekasz, ty pokręcony potomku niemoralnych rodziców? Wystaw tu swój paskudny pysk, 
długoszyja poczwaro, a może poczekasz, aż zejdę i kopnę cię w gadzią… 
   I tak dalej — bogactwo i soczystość wypowiedzi Conana wprawiło Valerię w wielkie 
zdumienie mimo jej obycia z wulgarnym językiem żeglarzy. Odniosło to zamierzony skutek 
na potworze. Podobnie jak niepotrzebne ujadanie psa budzi niepokój i wściekłość w z natury 
cichych zwierzętach, tak wrzaskliwy głos człowieka budzi strach u jednych, a wściekłość u 
innych. Nagle, z niesamowitą szybkością kolos stanął na potężnych tylnych łapach i 
wyciągnął paszczę w próbie dosięgnięcia tego krzykliwego karła, którego wrzask zakłócił 
pierwotną ciszę jego odwiecznego królestwa. 
   Jednak Conan dokładnie ocenił odległość. Olbrzymi łeb wylądował z trzaskiem gałęzi 
niecałe pięć stóp poniżej Cymmerianina i gdy potworne szczęki rozwarły się jak u 
olbrzymiego węża, Conan cisnął dzidą w czerwone gardło. Uderzył całą siłą obu ramion, 
wbijając długie ostrze sztyletu w miękkie ciało. Jednocześnie potężna paszcza zamknęła się 
konwulsyjnie, przegryzając drzewce i niemal strącając Conana ze skały. Niechybnie runąłby, 
gdyby stojąca za nim dziewczyna nie chwyciła go za pas. Uchwycił się skalnego występu i 
podziękował jej uśmiechem. 
   W dole, pod nimi, potwór tarzał się po ziemi jak pies, któremu rzucono w oczy pieprzem. 
Trząsł łbem na wszystkie strony, drapał go pazurami i co chwilę rozwierał paszczę na całą 
szerokość. W końcu zdołał nadepnąć drzewce przednią łapą i wyrwać ostrze. Uniósł rozwarty, 
tryskający krwią pysk i spojrzał na skałę z tak inteligentną wściekłością, że Valeria zadrżała i 
dobyła miecza. Łuski na cielsku potwora zmieniły kolor z rudobrązowego na 
jaskrawoczerwony. Jednak najstraszniejsze było to, że przerwał otaczającą ciszę. Dźwięki, 
jakie wydobyły się z jego skrwawionej gardzieli, nie przypominały niczego, co mogłoby 
wydać z siebie jakiekolwiek ziemskie stworzenie. 
   Z przerażającym, drażniącym rykiem smok rzucił się na skałę, będącą warownią wrogów. 
Raz po raz potężny łeb przebijał gęstwinę gałęzi, na darmo chwytając szczękami powietrze. 
Całym ciężarem pokracznego cielska walił o skałę, aż trzęsła się od podstawy do szczytu. W 
końcu, stając na tylnych łapach, ścisnął przednimi skałę, usiłując wyrwać ją tak jak drzewo. 
Ta demonstracja pierwotnej siły zmroziła krew w żyłach Valerii. Conan jednak był zbyt 
pierwotny w swych odruchach, by odczuwać coś więcej niż pełne zrozumienia 
zainteresowanie. Dla barbarzyńcy, w przeciwieństwie do Valerii, nie było zbyt wielkiej 
różnicy między zwierzętami, a ludźmi. Szalejący u stóp skały potwór był jedynie formą życia 
o innej powłoce, lecz o podobnych do ludzkich przypadłościach charakteru. W szaleństwie 
potwora widział odbicie swojego gniewu, a w ryku i charkocie — przekleństwa, jakimi 
obdzielił wcześniej gada. Czując więzy ze wszystkim co dzikie, nawet smokiem, nie 
odczuwał owego przerażenia, jakie dotknęło Valerię na widok wściekłości okrutnej bestii. 
   Siedział ze spokojem, obserwując i wskazując zmiany, jakie dostrzegł w głosie i mchach 
smoka. 
   — Trucizna zaczyna działać — rzekł z przekonaniem. 
   — Nie wierzę. 
   Valerii zdawało się niemożliwym, aby cokolwiek nie wiedzieć nawet jak morderczego, 
mogło zadziałać na tę górę mięśni i wściekłości. 

   — Słyszę ból w jego ryku — powiedział Conan. — Na początku był wściekły tylko z 
powodu ukłucia w podniebienie. Teraz czuje działanie trucizny. Patrz! Zatacza się! Wkrótce 
oślepnie. No i co, nie mówiłem? 
   Smok niespodzianie zachwiał się i ruszył z trzaskiem w las. 
   — Ucieka? — niespokojnie spytała Valeria. 
   — Idzie do stawu — Conan zerwał się, gotów do natychmiastowego działania. 
   — Trucizna go pali. Chodź! Za chwilę oślepnie, ale może tu powrócić po węchu i jeżeli 
wyczuje, że dalej tu siedzimy, zostanie aż do śmierci. Poza tym jego ryki mogą ściągnąć inne 
przyjemniaczki. Idziemy! 
   — Na dół? — Valeria była przerażona. 
   — A jak?! Dotrzemy do miasta! Mogą nas tam skrócić o głowę, ale to nasza jedyna szansa. 
Możemy spotkać po drodze jeszcze tysiąc smoków, ale zostać tu, to najpewniejszy sposób na 
samobójstwo. Jeżeli będziemy czekać aż padnie, może nas odwiedzić jeszcze tuzin innych. 
Pośpiesz się! 
   Puścił się w dół zwinnie jak małpa, zatrzymując się tylko po to, by pomóc odrobinę mniej 
zwinnej towarzyszce, która dopóki nie ujrzała znikającego Cymmerianina, uważała, że 
wspina się po takielunku czy pionowych skałach nie gorzej od każdego mężczyzny. Weszli w 
panujący pod gałęziami półmrok i w ciszy dotarli na ziemię. Valerii zdawało się, że bicie jej 
serca słychać w całej okolicy. Głośne chlipanie dochodzące zza gęstych krzewów mówiło, że 
smok dopadł stawu i łapczywie pije wodę. 
   — Wróci jak tylko ugasi pragnienie — powiedział Conan. — Mogą upłynąć godziny zanim 
trucizna go zabije — jeżeli w ogóle zabije. 
   W oddali, za lasem, słońce chowało się za horyzont. W mglistym półmroku puszczy 
pojawiły się czarne cienie i rozmyte kształty. Conan ujął Valerię za rękę i co sił w nogach 
cicho oddalili się od podnóża skały. Sam czynił hałasu mniej niż wiaterek wiejący między 
drzewami, natomiast Valerii zdawało się, że jej kroki oznajmiają całej puszczy ich ucieczkę. 
   — Nie sądzę, żeby poszedł po naszych śladach — mówił cicho Conan — ale jeżeli wiatr 
zawieje z naszej strony, może nas wyczuć. 
   — Mitro, spraw, by wiatr nie wiał! — błagała Valeria. 
   Jej blada twarz majaczyła w półmroku. W wolnej ręce ściskała miecz, lecz dotyk 
oprawionej w rekinią skórę rękojeści umacniał w niej poczucie własnej bezsilności. Do skraju 
puszczy mieli jeszcze daleko, kiedy usłyszeli za sobą uderzenia i trzaski. Valeria przygryzła 
usta, tłumiąc krzyk. 
   — Złapał nasz ślad! — szepnęła. 
   Conan zaprzeczył głową. 
   — Nie poczuł naszego zapachu na skale, a teraz miota się oślepiony po lesie, próbując nas 
znaleźć. Chodź! Albo dostaniemy się do miasta, albo zginiemy! Wyrwie każde drzewo, na 
które byśmy się schowali, oby tylko nie było wiatru … 
   Posuwali się do przodu, aż drzewa zaczęły rzednąć. Dookoła puszcza tworzyła czarny, 
nieprzenikniony ocean, a w oddali słychać było trzaski łamanych przez smoka drzew. 
   — Przed nami równina — dyszała Valeria. — Jeszcze trochę i … 
   — Na Croma! — zaklął Conan. 
   — Mitro! — szepnęła Valeria. 
   Od południa zerwał się wiatr. Powiał nad nimi w stronę czarnej puszczy. Natychmiast 
potworny ryk wstrząsnął lasem. Bezładna szamotanina przeszła w nieprzerwany trzask, gdy 
smok ruszył jak huragan prosto w kierunku, z którego docierał zapach wrogów. 
   — Szybko! — warknął Conan, z oczyma gorejącymi niczym u wilka zagnanego w pułapkę. 
— Jeszcze możemy uciekać! 

   Żeglarskie buty nie są szyte, by w nich szybko biegać, a życie pirata nie uczy go uciekać. Po 
stu jardach Valeria zwolniła, ciężko oddychając, zaś trzaski z tyłu przeszły w potęgujący się 
łomot. Bestia dotarła do mniej porośniętej części puszczy. 
   Conan objął swym żelaznym ramieniem dziewczynę w talii unosząc ją tak, że ledwo 
dotykała ziemi i pędził z taką szybkością, jakiej sama nigdy by nie osiągnęła. Gdyby jeszcze 
przez pewien czas zdołali utrzymać się z daleka od koszmarnego gada, to być może 
zdradziecki wiatr zmieniłby kierunek. Wiatr jednak wiał nadal, a szybkie spojrzenie przez 
ramię ukazało Conanowi doganiającego ich potwora, pędzącego jak galera wojenna gnana 
wiatrem. Cymmerianin odepchnął gwałtownie Valerię, która przeleciała kilka jardów łapiąc 
równowagę i wylądowała pod najbliższym drzewem, sam zaś stanął naprzeciw pędzącemu 
smokowi. Pewny, iż wybiła jego ostatnia godzina, Cymmerianin poddał się swojemu 
instynktowi i rzucił się na spotkanie oszalałej bestii. 
   Skoczył jak uderzył i poczuł jak miecz, przebijając łuski, wchodzi głęboko w ogromny 
pysk, jednak potężne uderzenie odrzuciło go żywego i pozbawionego tchu o pięćdziesiąt stóp 
dalej. 
   Cymmerianin sam nie pojął tego, w jaki sposób stanął na nogi. W jego świadomości 
kołatała się tylko jedna myśl, że na drodze rozpędzonej bestii leży oszołomiona i bezradna 
dziewczyna. Wziął głęboki oddech, skoczył i stanął obok niej z mieczem w ręku. 
   Valeria leżała tam, gdzie ją pchnął, próbując usiąść. Nie dotknęły jej ani straszne kły, ani 
olbrzymie łapy gada. Conan trafiony został piersią albo łapą potwora, który popędził dalej w 
nagłych wstrząsach agonii, zapominając o swoich niedoszłych ofiarach. Gnając bez 
opamiętania, uderzył nisko pochylonym łbem w olbrzymie drzewo stojące na jego drodze. 
Siła uderzenia wyrwała drzewo z korzeniami i roztrzaskała ukryty w topornej czaszce mózg. 
Drzewo zwaliło się na smoka zasłaniając go, a dwoje oszołomionych ludzi patrzyło jak 
wstrząsane konwulsjami gałęzie powoli nieruchomieją. 
   Conan podniósł dziewczynę na nogi i ruszył ciągnąc ją za rękę. W chwilę później dotarli do 
bezdrzewnej równiny spowitej ciszą i mrokiem. Barbarzyńca zatrzymał się i obejrzał za 
siebie. W mahoniowej ciszy nie zadrgał ani jeden liść, nie odezwał się żaden ptak. Puszcza 
stała taka cicha, jaka musiała być przed stworzeniem człowieka. — Chodź — mruknął 
Cymmerianin, pociągając za sobą Valerię. — Jeszcze tylko kawałek. Jeżeli inne smoki 
wypadną z lasu … 
   Nie musiał kończyć zdania. 
   Do miasta było dalej niż to się zdawało ze szczytu skały. Serce Valerii waliło jak opętane, 
brakowało jej tchu. Przy każdym kroku obawiała się, że usłyszy trzask i łomot, a z puszczy 
wypadnie następny kolos. Jednak nic takiego nie zakłóciło ciszy. 
   Gdy oddalili się na milę od lasu. Valeria pierwszy raz głęboko odetchnęła. Powoli wracała 
jej wesoła pewność siebie. Słońce już się skryło i równinę spowiła ciemność rozjaśniona 
nieco przez gwiazdy, których zimne i blade światło zmieniało kaktusy w przerażające 
postacie. 
   — Tu niczego nie ma — ani bydła, ani pól uprawnych — mruczał Conan. — Jak ci ludzie 
żyją? 
   — Może bydło zagnali na noc do zagród — nieśmiało sugerowała Valeria — a pola są po 
drugiej stronie miasta. 
   — Może, ale ze skały niczego takiego nie dostrzegłem. 
   Nad miastem pojawił się księżyc, w którego żółtym odblasku ostro odcinały się kontury 
wież i murów. Valeria zadrżała. Czarne w świetle księżyca miasto wyglądało ponuro i 
nieprzyjaźnie. Conan doznał chyba podobnego uczucia, gdyż stanął, rozglądnął się dookoła i 
cicho powiedział: 

   — Chyba tu zostaniemy. W nocy nie wpuszczą nas przez bramę. Musimy odpocząć, 
przecież nie wiemy, jak nas przyjmą. Kilka godzin snu dobrze nam zrobi, a w razie kłopotów 
będziemy w lepszej formie do walki lub ucieczki. 
   Podszedł do kępy kaktusów tworzących okrąg, zjawiska spotykanego dość często na 
południowych pustyniach. Wyrąbał mieczem przejście i zachęcił ręką Valerię. 
   — Przynajmniej węże nie będą nam tu przeszkadzać. 
   Valeria ze strachem w oczach popatrzyła w stronę odległej o prawie sześć mil czarnej 
puszczy. 
   — A co będzie, jeżeli smok wyjdzie z puszczy? 
   — Będziemy czuwać — odpowiedział, nie proponując niczego, co należałoby zrobić w 
takiej sytuacji. Spoglądał na wznoszące się o parę mil dalej miasto. Żaden blask nie pojawił 
się na wieżach i blankach. Ten warowny gród wynosił się pod gwiaździstym niebem jak 
ogromna, czarna tajemnica. 
   — Połóż się i śpij. Ja pierwszy zostanę na warcie. 
   Dziewczyna zawahała się, patrząc na niego niepewnie, ale Conan siedział już w przejściu na 
skrzyżowanych nogach i z mieczem na kolanach wpatrywał się w równinę. Valeria położyła 
się na piasku, wewnątrz kolczastego fortu, bez zbędnych słów. 
   — Obudź mnie, gdy księżyc stanie w zenicie — powiedziała stanowczo. 
   Cymmerianin nie odezwał się i nie spojrzał nawet w jej stronę. Zasnęła mając obraz jego 
muskularnej postaci, niby wykutego w brązie posągu na tle rozgwieżdżonego nieba. 
   Valeria obudziła się gwałtownie i ujrzała wstający na równinie szary świt. Usiadła 
rozcierając oczy. Conan siedział przy kaktusie ścinając grube liście i umiejętnie wyrywając 
kolce. 
   — Nie obudziłeś mnie — powiedziała z wyrzutem. — Pozwoliłeś mi spać całą noc! 
   — Byłaś zmęczona — odparł — a z pewnością i twoja wspaniała tylna część była obolała 
po długiej jeździe. Wy piraci nie jesteście przyzwyczajeni do siodła. 
   — A ty? 
   — Zanim zostałem piratem byłem kozakiem — odpowiedział. — Oni całe życie spędzają 
na końskim grzbiecie. Ja ucinam sobie drzemki jak pantera czyhająca przy ścieżce na jelenia. 
Gdy moje oczy są zamknięte, uszy czuwają. 
   Rzeczywiście, olbrzymi barbarzyńca wyglądał tak wypoczęty, jakby spał całą noc. 
Oczyściwszy liść z kolców, obrał grubą skórę i podał dziewczynie mięsisty, soczysty kąsek. 
   — Spróbuj! To pożywienie i woda ludzi pustyni. Kiedyś przewodziłem Zuagirom, 
koczownikom łupiącym karawany. 
   — Czy jest coś, czego jeszcze nie robiłeś? — spytała Valeria z kpiną i jednocześnie 
podziwem. 
   — Nie władałem dotąd hyboriańskim królestwem — uśmiechnął się, odgryzając potężny 
kawał kaktusa, — choć raz śniło mi się to. Być może kiedyś zostanę królem… Właściwie 
dlaczego nie? 
   Podziwiając jego chłodne zuchwalstwo, pokiwała głową i zaczęła jeść. Kaktus był dobry w 
smaku i pełny orzeźwiającego, gaszącego pragnienie soku. Kończąc posiłek, Conan wytarł 
dłonie w piasek, wstał, poprawił ręką swoją gęstą, czarną czuprynę, zapiął pas z mieczem i 
rzekł: 
   — Czas najwyższy ruszyć w drogę. Jeżeli mieszkańcy tego miasta poderżną nam gardła, to 
niech zrobią to teraz, zanim zacznie się upal. 
   Jego ponury dowcip był niezamierzony, lecz Valeria pomyślała, że może być proroczy. 
Wstała i również poprawiła swój pas i miecz. Wczorajsze przerażenie minęło, a ryczące 
smoki z odległego lasu stały się niepewnym wspomnieniem. Dziarsko stawiała stopy obok 
Cymmerianina. Cokolwiek ich oczekiwało, ich wrogami będą ludzie, a Valeria z Krwawego 

Bractwa nie spotkała jeszcze człowieka, którego by się obawiała. Conan popatrzył na nią, gdy 
tak szła krokiem podobnym do jego stąpania. 
   — Maszerujesz jak góral, a nie jak żeglarz — powiedział. — Musisz być Aquilonką. Słońce 
Darfaru nie opaliłoby twojej skóry. Niejedna księżniczka pozazdrościłaby ci. 
   — Urodziłam się w Aquilonii — odpowiedziała. Jego komplementy już jej nie drażniły. 
Widoczny podziw, jakim ją obdarzał, sprawiał jej przyjemność. Jednocześnie nie wykorzystał 
przewagi, którą uzyskał, gdy uległa przerażeniu, a jeszcze na dodatek zastąpił ją na warcie. 
Gdyby kto inny to uczynił, wpadłaby we wściekłość. Ostatecznie, pomyślała, Conan nie jest 
przeciętnym mężczyzną. 
   Słońce wyłoniło się ponad miastem, barwiąc wieże złowieszczym szkarłatem. 
   — Czarne przy świetle księżyca — szeptał Conan z oczyma zamglonymi barbarzyńskimi 
przesądami — a krwawe jak ponura przestroga w porannym słońcu. Nie podba mi się to 
miasto! 
   Mimo tych uwag szli w jego stronę. W drodze Conan zauważył, iż z północy nie wiódł do 
grodu żaden trakt. 
   — Nie ma śladów bydła z tej strony grodu — powiedział — i od wielu lat nikt nie orał tej 
ziemi. Spójrz! Jednak kiedyś ją uprawiano. 
   Valeria zobaczyła pradawne rowy nawadniające, które pokazywał, miejscami zasypane 
niemal i zarośnięte kaktusami . Zatroskana ściągnęła brwi, wodząc wzrokiem po rozciągającej 
się na wszystkie strony równinie ograniczonej niewyraźną linią puszczy. Niechętnie 
skierowała swoje oczy na miasto. Między krenelażem nie połyskiwały hełmy i groty włóczni, 
nie odezwały się trąby, z baszt nie okrzykiwała się straż. Nad murami i wieżami panowała 
całkowita cisza. 
   Słońce było już wysoko na niebie, gdy stanęli pod wielką bramą w północnej stronie miasta. 
Rdza splamiła żelazne okucia potężnych wrót z brązu. Na zawiasach, progu i wiązaniach 
zwieszały się grube, srebrzyste pajęczyny. 
   — Tej bramy nie otwierano od lat! — krzyknęła Valeria. 
   — To martwe miasto — powiedział Conan. — Dlatego kanały są zasypane, a ziemia leży 
odłogiem. 
   — Kto je zbudował? Kto w nim mieszkał? Dlaczego jest opuszczone? 
   — Kto to wie? Może wznieśli je stygijscy banici. A może nie. Stygijczycy inaczej budują. 
Może ludność wymordowali najeźdźcy, a może zaraza… 
   — W takim wypadku ich skarby leżą gdzieś przykryte kurzem i otoczone pajęczynami — 
wtrąciła Valeria, w której obudziła się chęć posiadania, nieodłączna cecha jej profesji, 
spotęgowana kobiecą ciekawością. 
   — Może zdołamy otworzyć te wrota? Wejdziemy i rozglądniemy się troszeczkę! 
   Conan z dużymi wątpliwościami przyglądał się masywnym wrotom, ale oparł o nie swoje 
mocarne ramiona i pchnął z całych sił. Brama drgnęła i uchyliła się z przeraźliwym zgrzytem 
zardzewiałych zawiasów. Conan wyprostował się i dobył miecza. Valeria zaglądnęła mu 
przez ramię i krzyknęła ze zdumienia. Oczom ich nie ukazała się ulica czy plac, tak jak 
należało się tego spodziewać. Uchylona brama, a raczej drzwi, ukazywała długi i szeroki 
korytarz, którego koniec ginął w półmroku. Pomieszczenie o gigantycznych rozmiarach miało 
podłogę z kwadratowych płyt wykonanych z dziwnego kamienia, który płonął czerwonym 
blaskiem płomieni. Ściany wyłożone były błyszczącym, zielonym minerałem. 
   — Niech mnie nazywają Shemitą, jeżeli to nie jest jaspis! — powiedział z podnieceniem 
Conan. 
   — Nie w takiej ilości — zaprotestowała Valeria. 
   — Złupiłem zbyt dużo karawan z Khitaju, bym nie wiedział, co mówię — zapewnił. 
   — To jaspis! 

   Łukowe sklepienie wyłożone było niezliczoną ilością wielkich kamieni, mieniących się 
zielonymi, jadowitymi ognikami. 
   — Zielone kamienie ognia — mruknął Conan. — Tak nazywają je mieszkańcy Punt. 
Mówią o nich, że są to skamieniałe oczy prehistorycznych węży, które starożytni zwali 
Złotymi Wężami. Jarzą się w ciemnościach jak kocie oczy. W nocy rozjaśniłyby cały 
korytarz, ale byłoby to morderczo posępne oświetlenie. Rozejrzyjmy się. Może znajdziemy 
jakieś pozostawione skarby. 
   — Zamknij bramę — doradziła Valeria. — Jakoś nie bardzo chciałabym się uganiać ze 
smokami w tym korytarzu. 
   Conan roześmiał się i odparł: 
   — Nie sądzę, by smoki w ogóle wychodziły z puszczy. 
   Uczynił jednak, jak radziła, po czym wskazał na złamany rygiel. 
   — Wydawało mi się, że coś pęka, kiedy naparłem na bramę. Ta sztaba jest dopiero co 
złamana. Rdza przeżarła ją na wskroś. Gdyby ludzie opuścili to miasto, to po co zamykaliby 
bramę od wewnątrz? 
   — Mogli wyjść inną bramą — przypuszczała Valeria. Zastanawiała się, ile wieków 
upłynęło, gdy po raz ostatni dzienne światło dotarło poprzez otwartą bramę do tego wielkiego 
korytarza. Słońce docierało tu jednak w jakiś sposób i szybko odkryli jego drogę. Wysoko, w 
łukowym sklepieniu zostawiono otwory, osadzając w nich przezroczyste płyty z krystalicznej 
materii. W cieniu między nimi grały iskrami, błyszcząc jak rozzłoszczone kocie oczy, zielone 
klejnoty. Pod ich stopami płonęła posępnie czerwona posadzka. Szli jakby dnem piekła, 
mając nad głowami upiornie migoczące gwiazdy. Wzdłuż korytarza po każdej stronie biegły 
trzy arkadowe krużganki. 
   — Czteropoziomowa budowla — stwierdził Conan — a ten korytarz sięga dachu i ciągnie 
się jak ulica. Wydaje mi się, że na końcu widzę bramę. 
   Valeria wzruszyła białymi ramionami. 
   — To znaczy, że twoje oczy są lepsze od moich, choć między piratami znana jestem z 
sokolego wzroku. 
   Wybrali pierwsze z brzegu drzwi i przemierzyli kilka pustych komnat o czerwonych 
posadzkach, ścianach z zielonego jaspisu, kości słoniowej, marmuru lub heliotropu 
inkrustowanych brązem, srebrem i złotem. W suficie płonęły demonicznym blaskiem 
kamienie ognia. W ich magicznej poświacie dwoje intruzów poruszało się jak zjawy. Niektóre 
z komnat nie lśniły tym upiornym światłem, a drzwi do nich straszyły taką czernią jak 
piekielna brama. Conan z Valerią unikali tych pomieszczeń, wchodząc jedynie do 
rozświetlonych widmowym światłem. 
   W kątach zwieszały się pajęczyny, jednak posadzki oraz wypełniające komnaty stoły i 
siedziska z marmuru i jaspisu wolne były od kurzu. Gdzieniegdzie wisiały gobeliny z 
khitajskiego jedwabiu, który jest praktycznie wieczny. Nigdzie jednak nie znaleźli okien czy 
drzwi wychodzących na ulice lub place. Każde przejście prowadziło do następnego 
pomieszczenia. 
   — Dlaczego nie wychodzimy na ulicę — narzekała Valeria. — Ten pałac jest wielki jak 
seraj władcy Turanu. 
   — Nie zginęli od zarazy — powiedział Conan, rozmyślając nad tajemnicą opuszczonego 
miasta. — W przeciwnym razie znaleźlibyśmy szkielety. Może to miasto jest we władaniu 
złych mocy i wszyscy uciekli? Może… 
   — Może! I co z tego! — przerwała mu Valeria. — Nigdy się tego nie dowiemy. Popatrz na 
te fryzy — przedstawiają ludzi. Do jakiej rasy należą? 
   Conan przyjrzał się uważnie i zaprzeczył głową. 
   — Nigdy nie widziałem takich ludzi, ale jest w nich coś wschodniego. Być może Vendhya 
lub Kosala. 

   — Byłeś królem Kosalan? — spytała, kpiną maskując zainteresowanie. 
   — Nie, ale przewodziłem Afghulisom w górach Himelii niedaleko od granic z Vendhyi. Ci 
ludzie na płaskorzeźbach przypominają Kosalan. Tylko po co Kosalanie mieliby budować 
miasto tak daleko na zachód? 
   Sceny ukazywały szczupłych mężczyzn i kobiety o subtelnie rzeźbionych, egzotycznych 
rysach. Wszyscy nosili delikatne, zwiewne tuniki i wysadzane klejnotami ozdoby, a 
przedstawieni byli przede wszystkim w tańcu, zabawie i miłosnych uniesieniach. 
   — Z całą pewnością pochodzą ze wschodu — powtórzył Conan. — Jednak nie potrafię 
określić skąd. Musieli prowadzić nieprzyzwoicie pokojowe życie, gdyż w przeciwnym razie 
nie brakowałoby tu scen z wojen. Wejdźmy po tych schodach. 
   Krętymi schodami z kości słoniowej doszli do obszernej komnaty na czwartej, 
prawdopodobnie ostatniej kondygnacji budynku. Przez otwory w suficie wpadało do komnaty 
światło. Przygaszone słońcem kamienie ognia świeciły blado. Zaglądając przez drzwi, 
znajdowali podobne, oświetlone komnaty. Jedne tylko drzwi prowadziły na otaczający 
korytarz krużganek, o wiele mniejszy od tego, którym rozpoczęli wędrówkę. 
   — Niech to piekło pochłonie! — Valeria zniechęcona usiadła na jaspisowej ławie. 
   — Uciekając z miasta, musieli zabrać wszystkie skarby ze sobą. Mam już dosyć tego 
włóczenia się po pustych komnatach. 
   — Chyba wszystkie górne komnaty są oświetlone — rzekł Conan. — Chciałbym znaleźć 
okno z widokiem na miasto. Zobaczmy, co jest za tymi drzwiami. 
   — Sam zobacz — wymówiła się Valeria. — Ja tu posiedzę i dam odpocząć nogom. Conan 
znikł w drzwiach przeciwnych tym, które prowadziły na krużganek, a Valeria oparła się o 
ścianę z dłońmi pod głową i wyprostowała nogi. Cisza bijąca z komnat i korytarzy zaczęła ją 
przygnębiać. Myślała tylko o wyjściu z labiryntu, w który brnęli od pewnego czasu i 
wydostaniu się na ulicę. 
   Próbowała sobie wyobrazić, czyje stopy skradały się po tych płonących posadzkach w 
minionych wiekach, ile okrutnych i tajemniczych czynów widziały mrugające na sufitach 
klejnoty, gdy cichy dźwięk przerwał jej rozmyślania. Nim zdołała pojąć, co ją zaniepokoiło, 
stała na nogach z mieczem w ręku. Conan jeszcze nie wrócił i wiedziała, że to nie jego 
usłyszała. 
   Dźwięk dochodził zza drzwi prowadzących na krużganek. Przemknęła przez nie 
bezszelestnie na miękkich, skórzanych podeszwach, podkradła się do balustrady i spojrzała 
między masywnymi słupkami. Korytarzem skradał się człowiek! 
   Widok ludzkiej istoty w mieście uznanym za opuszczone był dla Valerii niemałym 
zaskoczeniem. Schowana za kamienną balustradą śledziła wzrokiem skradającą się sylwetkę, 
czując nerwowe mrowienie na całym ciele. Mężczyzna był niepodobny do postaci z 
płaskorzeźb. Był niewiele więcej niż średniego wzrostu, o ciemnej, lecz nie czarnej skórze, w 
skąpej przepasce na biodrach i szerokim skórzanym pasie w talii. Czarne, długie i proste 
włosy zwisały mu do ramion, nadając dziki wygląd. Wychudzone ciało odznaczało się 
węzłami mięśni na ramionach i nogach, które pozbawione były miękkiej tkanki tłuszczowej, 
nadającej przyjemny wygląd. Oszczędna budowa jego ciała sprawiała niemal odpychające 
wrażenie. Jednak nie jego wygląd, a zachowanie wywarło na Valerii jeszcze większe 
wrażenie. 
   Poruszał się skulony i rozglądał na boki. W prawej ręce, drżącej z emocji, trzymał krótki 
miecz o szerokim ostrzu. 
   Był przerażony, niemal oszalały ze strachu. Gdy obrócił się, dojrzała pod czarnymi włosami 
błysk dzikich, szalonych oczu. 
   Nie widział jej. Przemknął na palcach przez korytarz i zniknął za otwartymi drzwiami. W 
chwilę później usłyszała stłumiony krzyk i znów zapadła cisza. Popychana ciekawością 
dziewczyna przekradła się do drzwi znajdujących się piętro wyżej od tych, w które wszedł 

mężczyzna. Dotarła do mniejszego krużganka wokół dużej komnaty na trzecim piętrze, której 
sufit leżał niżej od stropu korytarza. Oświetlały ją tylko kamienie ognia, lecz ich upiorny, 
zielony blask nie docierał pod krużganek. Valeria otwarła oczy ze zdumienia. Człowiek, 
którego widziała, był w komnacie. Leżał twarzą w dół na ciemnoczerwonym dywanie, w 
środku sali. Ręce miał szeroko rozłożone, a ciało bezwładne. Miecz leżał obok niego. 
   Zastanawiała się, dlaczego leży tak nieruchomo. Przyjrzała się dokładniej dywanowi i 
zmrużyła oczy. Materia wokół leżącego miała inną barwę — jasną i bardziej żywą. Lekko 
drżąc skuliła się za balustradą, nieustannie wpatrując się w cień pod krużgankiem. Niczego 
jednak nie dostrzegła. 
   Wtem pojawiła się druga osoba tego ponurego dramatu. Drzwiami z przeciwległej strony 
wszedł mężczyzna przypominający pierwszego. Oczy mu zalśniły na widok postaci 
rozciągniętej na dywanie. Wyrzekł coś, co zabrzmiało jak „chicmec”. Leżący nie ruszył się. 
   Mężczyzna szybko podszedł do niego, pochylił się i ciągnąc za ramię obrócił go. Zdławił w 
krtani krzyk, gdy głowa bezwładnie opadła do tyłu, odsłaniając gardło poderżnięte od ucha do 
ucha. Przybysz puścił ciało na zbroczony krwią dywan i poderwał się na nogi, drżąc jak liść 
na wietrze. Twarz miał bladą ze strachu. Nagle zastygł w bezruchu, patrząc wielkimi oczyma 
w przeciwległy róg komnaty. 
   W cieniu pod krużgankiem pojawił się dziwny blask, którego nie mogły spowodować 
kamienie ognia. Valeria czuła, jak włosy stają jej dęba, gdy na to patrzyła. Niemal 
niedostrzegalna w pulsującej poświacie, unosiła się w powietrzu ludzka czaszka i z niej to 
właśnie, niesłychanie niekształtnej, emanowało upiorne światło. Wisiała tak, wydobyta z 
ciemności, coraz bardziej widoczna, ludzka i nieludzka jednocześnie. Mężczyzna stał jak 
posąg, przerażony, wpatrując się w zjawę. Ta ruszyła ku niemu, rzucając groteskowy cień, w 
którym powoli dało się poznać podobną do człowieka postać o nagim korpusie i członkach 
bladych jak kości. Czaszka na jej barkach patrzyła martwymi oczodołami na nie mogącego 
oderwać od niej wzroku człowieka. Stał w ciszy, w jego pozbawionej czucia ręce kołysał się 
miecz, a na twarzy malował się wyraz hipnotycznego posłuszeństwa. 
   Do Valerii dotarło, iż nie tylko strach sparaliżował mężczyznę. W pulsującym świetle była 
jakaś piekielna moc, która pozbawiła go chęci myślenia i działania. Nawet ona sama, 
bezpieczna na krużganku, czuła słaby napór tajemniczej siły zagrażającej zmysłom. Zjawa 
posuwała się w kierunku swojej ofiary, która wreszcie poruszyła się: mężczyzna upuścił 
miecz i zakrywając rękoma twarz, padł na kolana. Otumaniony, czekał na uderzenie miecza 
błyszczącego w ręce zjawy, stojącej nad nim, jak triumfująca nad ludzkością śmierć. 
   Valeria postąpiła zgodnie ze swą nieobliczalną naturą. Jednym tygrysim skokiem 
przesadziła balustradę i wyładowała na posadzce za plecami przerażającej postaci. Na głuchy 
odgłos jej butów zjawa odwróciła się, jednak w tym samym momencie miecz opadł i dzika 
radość ogarnęła Valerię, gdy poczuła, że ostrze tnie śmiertelne ciało. Zjawa zacharczała i 
padła, cięta przez bark i kręgosłup. Gorejąca czaszka potoczyła się po posadzce, a oczom 
ukazała się, wykrzywiona w agonii, ciemnoskóra twarz z czarnymi włosami. Pod przerażającą 
maską krył się mężczyzna, podobny do klęczącego na dywanie. Niedoszła ofiara na odgłos 
ciosu i krzyku podniosła głowę. Zdumiony człowiek patrzył teraz oszołomiony na kobietę o 
białej skórze, stojącą nad trupem ze skrwawionym mieczem w dłoni. Wstał chwiejnie 
mrucząc coś pod nosem, jakby całe wydarzenie pozbawiło go rozsądku. Valeria ze 
zdumieniem stwierdziła, że go rozumie. Mówił po stygijsku, choć dialektem, którego nie 
znała. 
   — Kim jesteś? Skąd pochodzisz? Co robisz w Xuchotl? — nie czekając na odpowiedź, 
ciągnął dalej. — Nie istotne czyś boginią czy demonem, jesteś moim przyjacielem! Zabiłaś 
Płonący Czerep! To tylko człowiek chował się pod nim! Myśleliśmy, że to demon, którego 
oni wezwali z katakumb. Słuchaj! 

   Gwałtownie skończył swoje nieskładne słowa i z wielką uwagą słuchał. Do uszu 
dziewczyny nic nie dotarło. 
   — Musimy się spieszyć — mówił cicho. — Oni są na zachód od Wielkiej Sali! Mogą nas 
okrążyć! Może już się skradają! 
   Chwycił jej rękę uściskiem, z którego ledwo się wyrwała. 
   — Jacy „oni”? — spytała go. 
   Przez moment patrzył na nią w ciszy, jakby nie mógł pojąć jej ignorancji. 
   — Oni? — zaczął niewyraźnie. — No… ludzie z Xotalanc! Tam mieszka klan mężczyzny, 
którego zabiłaś. Mieszkają przy wschodniej bramie. 
   — To znaczy, że miasto jest zamieszkałe? — podniosła głos. 
   —Tak! Tak! — kręcił się niecierpliwie. —Chodźmy już! Chodź szybko! Musimy wracać do 
Tecuhltli! 
   — Gdzie to jest? — spytała. 
   — To dzielnica przy zachodniej bramie! 
   Ponownie chwycił ją za rękę i ciągnął w kierunku drzwi, którymi wszedł. Wielkie krople 
potu spływały mu po ciemnym czole, a oczy zdradzały strach. 
   — Chwilę! — warknęła, wyrywając rękę z uścisku. — Łapy przy sobie, bo ci łeb rozwalę! 
o co tu chodzi? Kim jesteś? Dokąd mamy iść? 
   Zebrał się do kupy i rzucając na boki niespokojne spojrzenia, zaczął mówić tak szybko, że 
słowa zlewały się w całość. 
   — Nazywam się Techotl. Jestem Tecuhltli. Ja i ten człowiek, który leży z poderżniętym 
gardłem, przyszliśmy do Sali Ciszy urządzić zasadzkę na Xotalan. Rozdzieliliśmy się i gdy tu 
wróciłem, znalazłem go martwego. Wiem, że zrobił to Płonący Czerep. Tak samo postąpiłby 
ze mną, gdybyś się nie pojawiła. Ale on mógł nie być sam. Inni Xotalanie mogą nas 
zaskoczyć! Nawet bogowie drżą na myśl o losie tych, którzy wpadną żywcem w ich łapy! 
   Na myśl o strasznym losie pojmanych zatrząsł się jak w febrze, a jego twarz zrobiła się 
popielata. Valeria zachmurzyła się w zamyśleniu. Czuła, że w tym gadaniu jest jakiś sens, ale 
nie potrafiła go wydobyć. Odwróciła się w stronę nadal płonącej czaszki. Zamierzała kopnąć 
ją obutą nogą, gdy człowiek zwący siebie Techotlem skoczył do niej z krzykiem. — Nie 
dotykaj jej! Nawet nie patrz na nią. W niej ukryte jest szaleństwo i śmierć. Magowie Xotalanc 
pojęli jej sekret. Znaleźli ją w katakumbach, gdzie spoczywają prochy straszliwych królów, 
którzy władali Xuchotl w dawnych, czarnych wiekach. Jej widok mrozi krew i niszczy umysł 
człowieka, który nie pojmuje jej tajemnicy, a dotknięcie powoduje szaleństwo i śmierć. 
   Nie wiedząc, co robić, spojrzała na niego groźnie. Nie wzbudzał zaufania swą szczupłą, 
muskularną sylwetką i gwałtownymi ruchami. W jego oczach pod błyskiem przerażenia krył 
się upiorny blask, jakiego dotąd nie widziała u zdrowego człowieka. Mimo to jego ostrzeżenie 
wyglądało na szczere. 
   — Chodź — prosił, wyciągając rękę i szybko chowając ją, gdy przypomniał sobie jej 
ostrzeżenie. — Jesteś obca. Nie wiem, jak się tu dostałaś, ale nie jesteś boginią czy demonem. 
Inaczej nie pytałabyś o wszystko. Chodź pomóc Tecuhltli, a dowiesz się wszystkiego o co 
mnie pytałaś. Musisz być zza wielkiej puszczy, skąd przybyli nasi przodkowie. Jesteś 
przyjacielem, bo inaczej nie zabiłabyś mojego wroga. Chodź szybko, zanim Xotalancowie 
znajdą nas i zabiją! 
   Valeria przeniosła spojrzenie z jego odstręczającej, roznamiętnionej twarzy na złowieszczą 
czaszkę, jarzącą się na posadzce obok trupa. Niezaprzeczalnie ludzka, jednak niepokojąco 
zdeformowana i nieproporcjonalna, wyglądała jak wymysł skrzywionej wyobraźni. Istota, do 
której należała, musiała być potworna i odrażająca za życia. Za życia? Zdawało się, że sama 
żyła własnym życiem. Szczęki rozwarły się nagle i zamknęły z trzaskiem. Poświata stawała 
się jaśniejsza, pulsowała coraz szybciej i niepokojące uczucie stawało się coraz silniejsze. To 
sen, to wszystko jest snem, życie… 

   Natarczywy głos Techotla wyrwał Valerię z mrocznych otchłani, w jakie się zapadała. 
   — Nie patrz na ten czerep! Nie patrz! — dochodził do niej krzyk, jak z nieogarniętej pustki. 
   Valeria otrząsnęła się jak lew i znów ujrzała wszystko wyraźnie. Techotl szybko mówił: 
   — Za życia, w tej czaszce krył się mózg straszliwego króla magów! Nadal jest w niej życie 
i magiczna siła! 
   Zwinnie jak pantera Valeria rzuciła się z przekleństwem na ustach i czaszka rozprysnęła się 
na tysiące kawałków pod ciosem jej miecza. 
   W tej samej chwili w komnacie, a może w odległych zakamarkach jej świadomości rozległ 
się stłumiony, nieludzki krzyk bólu i szaleństwa. Techotl, ściskając rękę dziewczyny bełkotał: 
   — Roztrzaskałaś go! Zniszczyłaś! Teraz cała mroczna wiedza Xotalan nie zdoła go 
wskrzesić! Chodź stąd! Szybko! 
   — Nie mogę — sprzeciwiła się. — Gdzieś tu w pobliżu jest mój przyjaciel… 
   Nagły błysk w jego oczach sprawił, że urwała w pół zdania. Patrzył jej przez ramię z paniką 
na twarzy. Odwróciła się w chwili, w której czterech mężczyzn wtargnęło przez kilka drzwi, 
pędząc ku stojącej na środku dywanu parze. 
   Byli podobni do tych, których widziała już wcześniej, o takich samych prostych 
kruczoczarnych włosach, ze zwojami mięśni na chudych kończynach i z szaleństwem w 
szeroko otwartych oczach. Ubiorem i bronią przypominali Techotla. Rzeczą, która ich 
wyróżniała, była wymalowana na piersiach czaszka. 
   Bez pogróżek i bojowych okrzyków Xotalancowie rzucili się wrogom do gardeł, jak żądne 
krwi tygrysy. Techotl stawił im czoła z furią beznadziejności. Uchylił się przed szerokim 
ostrzem i zwarłszy się z napastnikiem powalił go na posadzkę, gdzie zmagali się bez słowa w 
morderczym uścisku. 
   Pozostała trójka naparła na Valerię. Ich posępne oczy nabiegły krwią jak ślepia wściekłych 
psów. Zabiła pierwszego, który znalazł się w zasięgu jej miecza, zanim zdążył zadać cios. 
Długa, prosta głownia rozłupała mu czaszkę w chwili, gdy uniósł swój miecz, by uderzyć. 
Uskoczyła przed pchnięciem drugiego napastnika, zbijając jednocześnie cięcie trzeciego. 
Oczy jej groźnie błyszczały, a na ustach zawitał bezlitosny uśmiech. Znowu była Valerią z 
Krwawego Bractwa i świst powietrza przecinanego stalą brzmiał w jej uszach jak weselna 
pieśń. 
   Miecz Valerii przeszedł przez gardę przeciwnika i wbił się na sześć cali w osłonięty 
skórzanym pasem brzuch. Mężczyzna upadł na kolana z jękiem agonii, ale jego wysoki 
towarzysz runął wściekle, uderzając raz za razem z takim impetem, że Valeria nie miała 
sposobności zadania ciosu. Cofała się z chłodną rozwagą, zbijając uderzenia i czekając na 
odpowiednią chwilę, by zadać śmiertelny cios. Nie będzie mógł zbyt długo utrzymać tego 
huraganu ciosów — myślała. Jego ramię osłabnie, zabraknie mu tchu, zmęczy się i osłabną 
jego ciosy, a wtedy moja głownia gładko wejdzie w jego serce. Kątem oka ujrzała Techotla 
klęczącego na piersi przeciwnika i próbującego uwolnić rękę uzbrojoną w sztylet. Pot zalewał 
czoło jej napastnika, a oczy płonęły jak węgle. Wytężając całe swoje siły nie był w stanie 
przełamać lub zachwiać jej obrony. Jego oddech stał się nierówny i urywany, a ciosy padały 
nieskładnie. Valeria odskoczyła do tyłu, by utracił równowagę, lecz jej nogi znalazły się w 
stalowym uścisku. Zapomniała o ranionym przeciwniku. 
   Klęcząc na posadzce, ranny pochwycił ją, obejmując oburącz uda, a jego towarzysz zaśmiał 
się z triumfem i zachodził ją z lewej strony. Valeria szarpała się i wyrywała na darmo. Mogła 
uwolnić się z niebezpiecznego uchwytu jednym uderzeniem miecza, ale jednocześnie krzywa 
klinga wysokiego wojownika roztrzaskałaby jej czaszkę. Ranny, niczym dzika bestia wbił 
zęby w jej nagie udo. 
   Sięgnęła lewą ręką i trzymając za długie włosy odchyliła jego głowę do tyłu tak, że ujrzała 
jego twarz z lśniącymi białymi zębami i błędnym wzrokiem. Wysoki napastnik krzyknął 
gniewnie i skoczył, uderzając z całej siły. Dziewczyna niedostatecznie odparowała jego cios i 

klinga płazem uderzyła ją w głowę, aż zobaczyła wszystkie gwiazdy. Zachwiała się. 
Wojownik ponownie uniósł broń, wydając przy tym okrzyk zwierzęcego triumfu. Nagle 
pojawiła się za nim gigantyczna postać i błysnęła stal. Okrzyk napastnika urwał się 
gwałtownie, a on sam padł jak wół pod toporem rzeźnika, z mózgiem rozpryskującym się z 
czaszki rozłupanej aż po krtań. 
   — Conan! — wykrztusiła Valeria. W przypływie szału odwróciła się ku Xotalancowi, 
którego włosy nadal trzymała w lewej ręce. — Do piekła, psie! 
   Jej klinga przecięła powietrze ze świstem i bezgłowe ciało upadło głucho, tryskając krwią. 
Odrzuciła od siebie odrąbaną głowę. 
   — Co tu się dzieje, do diabła? — Conan ze swym olbrzymim mieczem przeszedł obok ciał 
człowieka, którego przed chwilą zabił, patrząc na niego z zaskoczeniem. 
   Krwawiąc z głębokiej rany na udzie Techotl podniósł się znad drgającego w agonii 
ostatniego Xotalanca i strzasnął czerwone krople z klingi sztyletu. Patrzył na Conana szeroko 
otwartymi oczyma. 
   — Co to wszystko znaczy? — dopytywał się Conan. Jeszcze nie otrząsnął się z zaskoczenia 
faktem, że zastał Valerię wplątaną w zażartą bitwę z tymi dziwnymi mieszkańcami miasta, 
które uznał za niezamieszkałe. Wróciwszy z bezowocnej wędrówki po górnych komnatach, 
stwierdził, że Valerii nie ma w miejscu, gdzie ją zostawił i ruszył w kierunku, z którego 
dochodziły odgłosy zbrojnego starcia. 
   — Pięć martwych psów! — wykrzyknął Techotl z oczami płonącymi szatańską radością. — 
Pięciu zabitych! Pięć czerwonych ćwieków w czarnej kolumnie! Dzięki wam bogowie krwi! 
   Uniósł w górę drżące ręce, po czym ze zwierzęcą twarzą począł pluć na ciała i kopać je 
tańcząc z szatańskiej uciechy. Jego nowi sprzymierzeńcy patrzyli na niego ze zdumieniem. 
   — Kim jest ten szaleniec? — zapytał Conan po Aquilońsku. 
   Valeria wzruszyła ramionami. 
   — Twierdzi, że ma na imię Techotl. Z jego bełkotu zrozumiałam, że jego klan mieszka na 
jednym końcu tego zwariowanego grodu, a ci — wskazała głową na leżących — na drugim. 
Chyba lepiej będzie iść z nim. Wygląda na przyjaźnie nastawionego, a jak widziałeś — ci 
drudzy nie powitali nas z otwartymi ramionami. 
   Techotl przestał tańczyć i ponownie nasłuchiwał z przekręconą głową, podobny do psa. Na 
jego odrażającej twarzy strach walczył z triumfem. 
   — Chodźmy stąd… Jak najszybciej! — szepnął. — Dość uczyniliśmy! Pięć martwych 
psów! Mój lud powita was z radością! Uhonoruje! Chodźmy! Do Tecuhltli daleka droga. W 
każdej chwili Xotalancowie mogą nadejść w zbyt dużej sile nawet dla waszych mieczy! 
   — Prowadź! — zgodził się Conan. 
   Techotl natychmiast podążył ku schodom prowadzącym na krużganek, dając im znak, by 
poszli jego śladem. Ruszyli pośpiesznie trzymając się tuż za nim. Osiągnąwszy galerię, 
wstąpili w prowadzące na zachód korytarze i szybko przemierzali komnatę za komnatą. 
Wszystkie pomieszczenia były oświetlone światłem kamieni ognia lub światłem padającym 
przez otwory w sufitach. 
   — Ciekawe, o co w tym wszystkim chodzi i co to za lud? — cicho powiedziała Valeria. 
   — Crom wie! — odparł Conan. — Widziałem już jemu podobnych. Mieszkają nad 
jeziorem Zuad przy granicy Kush. Są potomkami Stygijczyków i obcej rasy, która przybyła 
do Stygii kilka wieków wcześniej ze wschodu i została tam wchłonięta. Nazywają siebie 
Tlazitlanami. Idę o zakład, że to nie oni wybudowali to miasto. 
   Pomimo tego, iż oddalali się od komnaty, gdzie leżeli zabici, nic nie wskazywało na to, by 
strach Techotla zmniejszył się. Bezustannie obracał głową, nasłuchując odgłosów pościgu i 
wpatrywał się ze wzmożoną uwagą w każde mijane drzwi. 
   Również i Valeria drżała mimowolnie, choć nie bała się żadnego człowieka. Posępna 
posadzka pod jej stopami, niesamowity blask klejnotów, schowane w kątach cienie i strach 

milczącego przewodnika napełniały jej serce dziwnym niepokojem i przeczuciem 
nieludzkiego niebezpieczeństwa. 
   — Mogą być między nami a Tecuhltli — szepnął Techotl. — Musimy się strzec zasadzki! 
   — Dlaczego zatem nie wyjdziemy z tego piekielnego pałacu i nie pójdziemy ulicami? — 
spytała Valeria. 
   — Nie ma ulic w Xuchotl — odrzekł — ani placów, ani dziedzińców. Całe miasto jest 
olbrzymim pałacem pod jednym dachem. Najbardziej przypomina ulicę Wielka Sala, 
prowadząca od bramy północnej do południowej. Jedynym wyjściem na zewnątrz są trzy 
bramy miejskie, ale od ponad pięćdziesięciu lat nie przekroczył ich żaden człowiek. 
   — Jak długo mieszkacie tutaj? — spytał Conan. 
   — Urodziłem się w Tecuhltli trzydzieści pięć lat temu. Nigdy nie postawiłem stopy za 
murami miasta. Na bogów, bądźmy cicho! Te sale mogą być pełne zaczajonych wrogów. 
Olmec opowie wam wszystko, gdy dotrzemy do Tecuhltli. 
   Dalej posuwali się w ciszy. Zielone klejnoty błyszczały nad ich głowami, posadzki płonęły 
piekielnym blaskiem i Valerii zdawało się, że idą przez Otchłanie wiedzeni przez 
ciemnoskórego goblina o prostych włosach. Gdy przechodzili przez niepospolicie szeroką 
komnatę, Conan nakazał im zatrzymać się. Jego wprawiony w leśnej dziczy słuch był jeszcze 
ostrzejszy niż wyćwiczone przez lata walki w tych cichych korytarzach uszy Techotla. 
   — Myślisz, że kilku twoich wrogów mogło urządzić przed nami zasadzkę? 
   — Penetrują te komnaty bez ustanku — odpowiedział Techotl — podobnie jak i my. 
Komnaty i korytarze między Tecultli a Xotalanc są obszarem spornym — nikt nimi nie włada. 
Nazywamy je Salami Ciszy. Dlaczego pytasz? 
   — Ponieważ w komnacie przed nami są ludzie — rzekł Conan. — Słyszałem brzęk stali o 
kamień. 
   Techotl znów zadrżał i zacisnął zęby, aby nie szczękały. 
   — Może to twoi ludzie? — rzuciła Valeria. 
   — Nie będziemy sprawdzać, to zbyt niebezpieczne — wy sapał i popędził przez boczne 
drzwi do komnaty na lewo, z której schody z kości słoniowej prowadziły w dół, w mrok. 
   — Prowadzą do nieoświetlonego korytarza pod nami! — wysyczał, a olbrzymie krople potu 
świeciły mu się na czole. — Tam też mogą się czaić. To może być podstęp, aby nas tam 
zwabić. Zaryzykujmy i przyjmijmy, że zastawili na nas pułapkę w komnatach na górze. 
Szybko… cicho! 
   Bezszelestnie jak zjawy zbiegli po schodach do ciemnego jak noc korytarza. Przez chwilę 
czekali nasłuchując, po czym wtopili się w ciemność. 
   Przez plecy Valerii przechodziły ciarki, gdy idąc po ciemku w każdej chwili spodziewała 
się śmiertelnego uderzenia. Poza żelaznym uściskiem palców Conana na ramieniu nie czuła 
cielesnej obecności swych towarzyszy. Czynili mniej hałasu niż koty. Wokół panowała 
absolutna ciemność. Dziewczyna wyciągniętą dłonią dotykała ściany, od czasu do czasu 
wyczuwając pod palcami drzwi. Zdało się, że korytarz nie ma końca. 
   Nagle docierający z tyłu dźwięk zmusił ich do działania. Nowy dreszcz przebiegi Valerię, 
rozpoznała odgłos cicho otwieranych drzwi. Jacyś ludzie weszli do korytarza za ich plecami. 
Jednocześnie potknęła się o ludzką czaszkę, która potoczyła się po posadzce z przeraźliwie 
głośnym łoskotem. 
   — Biegiem! — krzyknął Techotl histerycznym głosem i pognał korytarzem niczym duch. 
   Valeria raz jeszcze poczuła, jak ramię Conana prawie unosi ją w powietrzu i ciągnie za 
oddalającym się przewodnikiem. Conan nie widział lepiej niż ona w ciemności, ale wiedziony 
swym instynktem nie zmylił drogi. Bez jego pomocy przewróciłaby się lub zderzyła ze 
ścianą. Gnali korytarzem, a cichy tupot ścigających przybliżał się. 
   Nagle Techotl wydusił: 
   — Na schody! Za mną! Szybko, szybko! 

   Wyciągnął w mroku rękę i pochwycił Valerię, gdy potknęła się na stopniach. 
   Czuła, jak prawie wciągnęli ją po schodach. W pól drogi Conan puścił jej ramię i odwócił 
się. Słuch i instynkt mówiły mu, że prześladowcy są już niemal za ich plecami. 
   Nie wszystkie dźwięki wywołane były przez ludzkie istoty. 
   Coś wpełzało na schody, wiło się, szurało i mroziło krew w żyłach. Conan ciął swym 
wielkim mieczem i poczuł, że głownia rozcina ciało i kość i wbija się głęboko w stopnie. Jego 
stopy dotknęło coś zimnego jak powiew mrozu, po czym ciemność w dole przeszyły 
przerażające trzaski i konwulsje oraz krzyk człowieka w agonii. 
   W chwilę później Conan przebył schody i otwarte drzwi na ich końcu. Techotl i Valeria już 
tam byli. Techotl zatrzasnął drzwi i zamknął zasuwę — pierwszą, jaką ujrzał Conan od 
chwili, gdy przekroczyli bramy miasta. 
   Tecuhltlanin obrócił się i pobiegł w głąb jasno oświetlonej komnaty, w której przebywali. 
Kiedy przebiegali przez wejście u jej końca. Conan obrócił się i zobaczył, jak zamknięte 
drzwi uginają się i trzeszczą pod gwałtownym naporem z drugiej strony. Techotl powoli 
odzyskiwał pewność siebie, choć ani na chwilę nie zwolnił kroku i nie zaniechał ostrożności. 
Zachowywał się jak człowiek znajdujący się na dobrze znanym terenie — niedaleko 
przyjaciół. 
   Jednak ponownie wpadł w przerażenie, gdy Conan zapytał go: 
   — Co to było . to co ciąłem na schodach? 
   — Ludzie z Xotalanc — odpowiedział nie oglądając się. — Mówiłem przecież, że pełno ich 
w komnatach. 
   — To nie był człowiek — mruknął Cymmeriamn. — To pełzało i było zimne jak lód. 
Myślę, że przeciąłem to na pół. Spadło na ludzi, którzy nas ścigali i musiało jednego z nich 
zabić. 
   Techotl odwrócił gwałtownie głowę. Twarz miał popielatoszarą. Z najwyższym trudem 
przyśpieszył kroku. 
   — To był Pełzacz! Potwór, którego przywołali z katakumb do pomocy! Nigdy go nie 
widzieliśmy, ale znajdowaliśmy naszych ludzi straszliwie przez niego zmasakrowanych. Na 
Seta! Pośpieszcie się! Jeżeli podąża naszym tropem — będzie nas ścigał aż do samych wrót 
Tecuhltli! 
   — Nie sądzę — mruknął Conan. — Na schodach zadałem mu potężny cios. 
   — Szybciej! Szybciej! — jęczał Techotl. 
   Przebiegli przez kilka zielono oświetlonych komnat, przemierzyli szeroką salę i stanęli 
przed olbrzymią bramą z brązu. 
   — To jest Tecuhltli! — powiedział Techotl. 
   Techotl kilkakrotnie uderzył w drzwi zaciśniętą pięścią i stanął bokiem do nich, tak by mógł 
obserwować salę. 
   — Bywało i tak, że ludzie ginęli tutaj, gdy sądzili, iż są już bezpieczni. 
   — Dlaczego nie otwierają bramy? — zapytał Conan. 
   — Patrzą na nas przez Oko — wyjaśnił Techotl. — Wasz widok zaskoczył ich. 
   Podniósł głos i zawołał: 
   — Excelanie, otwieraj! To ja, Techotl! Ze mną są przyjaciele z wielkiego świata za 
puszczą! 
   — Otworzą — zapewnił sprzymierzeńców. 
   — Lepiej żeby się pośpieszyli — powiedział ponuro Conan. — Słyszę, jak coś pełznie po 
posadzce do tej sali. 
   Oblicze Techotla ponownie poszarzało. Zaczął łomotać pięściami w bramę: 
   — Otwórzcie durnie, otwórzcie! Pełzacz tu nadciąga! 

   W tej samej chwili wielkie wrota z brązu rozwarły się bezszelestnie, ukazując ciężki 
łańcuch, a za nim błyszczące groty włóczni i spozierające bacznie twarze o dzikim wyglądzie. 
Po chwili łańcuch opadł i Techotl niemal wciągnął ich przez próg. 
   Przez szparę w zamykających się wrotach Conan spojrzał w głąb rozległej mrocznej sali i 
dostrzegł na jej końcu niewyraźny wężowaty kształt. Blade, poruszające się z trudem zwoje 
wylewały się przez drzwi do obszernej sali, a obrzydliwy skrwawiony łeb kiwał się chwiejnie. 
   Gdy znaleźli się w czworobocznej komnacie, zasunięto masywne rygle i podniesiono 
łańcuch. Wrota mogły wytrzymać ciężkie oblężenie, a pilnowało ich czterech strażników — 
ciemnoskórych i prostowłosych jak Techotl, uzbrojonych w miecze i włócznie. W ścianie 
obok bramy znajdował się skomplikowany układ luster tak ustawionych, że przez małą szybę 
z kryształu można było patrzeć na zewnątrz — samemu nie będąc widzianym. Conan 
domyślił się, że jest to Oko wspominane przez Techotla. 
   Strażnicy spoglądali z wielkim zdumieniem na przybyszów. Nie zadawali jednak żadnych 
pytań, a Techotl nie udzielił im żadnych wyjaśnień. Poruszał się teraz z dużą pewnością 
siebie, jakby niezdecydowanie i strach opuściły go z chwilą przekroczenia wrót. 
 
   — Chodźcie! — ponaglał swoich nowych przyjaciół, ale Conan popatrzył na wrota. 
   — A co z tymi, którzy nas ścigali? Nie będą szturmować bramy? 
   Techotl zaprzeczył głową. 
   — Wiedzą, że nie wyłamią Bramy Orła. Wrócą do Xotalanc wraz z tą pełzającą bestią. 
Chodźcie! Zaprowadzę was do władców Tecuhltli. 
   Jeden ze strażników otworzył drzwi po przeciwnej stronie komnaty i wkroczyli do korytarza 
rozjaśnionego podobnie jak większość pomieszczeń na tym poziomie mrugającymi 
kamieniami i światłem padającym przez otwory. Jednak w przeciwieństwie do innych sal — 
ta nosiła ślady zamieszkania. 
   Błyszczące nefrytowe ściany pokrywały aksamitne gobeliny, na czerwonych posadzkach 
leżały grube dywany, a ławy, otomany i fotele z kości słoniowej wyściełane były atłasem. Na 
końcu sali znajdowały się zdobione, niestrzeżone przez nikogo drzwi. Techotl wszedł bez 
ceremonii, wprowadzając przybyszów do komnaty. Około trzydzieścioro ciemnoskórych 
kobiet i mężczyzn, leżących na obitych atlasem sofach skoczyło na ich widok na równe nogi, 
wydając okrzyk zdumienia. 
   Z wyjątkiem jednego, wszyscy mężczyźni wyglądali podobnie jak Techotl, ich kobiety 
także. Dość ładne w pewien posępny, mroczny sposób miały jednak dziwne oczy i zbyt 
żylaste ciała. Na sobie miały sandały, złote napierśniki i krótkie jedwabne spódniczki, 
podtrzymywane przez zdobione szlachetnymi kamieniami paski. Włosy ich, czarne, przycięte 
przy nagich ramionach przytrzymywały srebrne obręcze. 
   Na nefrytowym podium stał szeroki fotel z kości słoniowej, na którym siedziało dwoje 
ludzi, różniących się jednak znacznie od pozostałych. On — olbrzym o potężnie zbudowanej 
piersi i ogromnych barach jako jedyny z obecnych nosił gęstą, kruczoczarną brodę, sięgającą 
prawie do pasa. Okryty był togą z purpurowego jedwabiu, która przy każdym ruchu mieniła 
się wszystkimi barwami czerwieni. Szeroki, podciągnięty do łokcia rękaw, odsłaniał węzły 
mięśni na potężnym przedramieniu. Kruczoczarne loki podtrzymywała mu obręcz, wysadzana 
błyszczącymi klejnotami. 
   Siedząca u jego boku kobieta, widząc przybyłych, porwała się z okrzykiem zdumienia na 
równe nogi i zaledwie przelotnie spojrzawszy na Conana, wbita swój palący wzrok w Valerię. 
   Wysoka i gibka, była najpiękniejszą ze zgromadzonych w komnacie. Strój jej był jeszcze 
bardziej skąpy niż u innych kobiet; zamiast spódniczki do pasa przymocowane były z przodu 
i z tyłu jedynie dwa szerokie paski z przetykanej zlotem purpurowej tkaniny. Napierśniki i 
ozdobiona klejnotami obręcz na skroniach uzupełniały strój, noszony z cyniczną obojętnością. 

Ze wszystkich ciemnoskórych tylko w jej oczach nie można było doszukać się oznak 
szaleństwa. 
   Po pierwszym okrzyku zaskoczenia nie odezwała się więcej. Stała z zaciśniętymi pięściami 
i z napięciem wpatrywała się w Valerię. Mężczyzna w fotelu z kości słoniowej siedział 
nieruchomo. 
   — Książę Olmecu — odezwał się Techotl wyciągając ręce grzbietami w dół — 
przyprowadziłem sprzymierzeńców ze świata za puszczą. W Komnacie Tezcota Płonący 
Czerep zabił Chicmeca, z którym byłem. 
   — Płonący Czerep! — odezwały się przerażone głosy. 
   — Tak! Potem wróciłem i znalazłem Chicmeca z poderżniętym gardłem. Nie zdążyłem 
uciec. Płonący Czerep dopadł mnie i gdy na niego spojrzałem, krew zamieniła mi się w lód, a 
szpik wysuszył się w moich kościach. Nie mogłem ani walczyć, ani uciec. Mogłem jedynie 
czekać na śmierć. Wtedy pojawiła się ta białoskóra kobieta, powaliła go swoim mieczem i… 
słuchajcie! To był xotalański pies utrefiony na biało i z żyjącą czaszką prastarego 
czarnoksiężnika na głowie! Teraz czerep jest roztrzaskany, a kundel, który ją nosił, nie żyje! 
   Ostatnie słowa wypowiedział z nieopisanym, szalonym uniesieniem i grono słuchaczy 
zawtórowało dzikimi okrzykami radości. 
   — Czekajcie! — krzyknął Techotl. — To nie wszystko! Gdy rozmawiałem z kobietą, 
napadło nas czterech Xotalancan! Jednego ja zabiłem, ta rana w moim udzie jest 
świadectwem zaciekłości tej walki. Dwóch położyła kobieta. Byliśmy w poważnych 
kłopotach, gdy wpadł ten mężczyzna i roztrzaskał łeb czwartemu. Tak! Pięć czerwonych 
ćwieków wbijemy w słup zemsty! 
   Wskazał na czarny, hebanowy słup stojący za podium. Setki czerwonych punktów znaczyło 
jego wypolerowaną kolumnę. Były to jasnoczerwone główki miedzianych ćwieków wbitych 
w czarne drewno. 
   — Pięć czerwonych ćwieków jak pięciu martwych Xotalancan! — cieszył się Techotl, a 
straszliwa radość słuchaczy czyniła ich twarze nieludzkimi. 
   — Kim są ci ludzie? — spytał Olmec głosem, który zabrzmiał jak daleki ryk byka. Nikt z 
mieszkańców Xuchotl nie mówił głośno, tak jakby ich wchłonęła cisza pustych sal i 
opuszczonych komnat. 
   — Jestem Conan, Cymmerianin — odpowiedział krótko barbarzyńca. — Ta kobieta to 
Valeria z Krwawego Bractwa, jest Aquilońskim korsarzem. Opuściliśmy armię na granicy 
Darfaru, daleko na północy i próbujemy dostać się na wybrzeże. 
   Kobieta na podium powiedziała głośno, gubiąc się w pośpiechu: 
   — Nigdy nie dojdziecie do wybrzeża! Z Xuchotl nie ma ucieczki! Tutaj dopełnicie swoich 
dni! 
   — Co to znaczy? — warknął Conan, chwytając za miecz i ustawiając się tak, by ogarniać 
wzrokiem podium i resztę pomieszczenia. — Chcesz nam powiedzieć, że jesteśmy 
więźniami? 
   — Nie to miała na myśli — wtrącił się Olmec. — Jesteśmy waszymi przyjaciółmi i nie 
zatrzymamy was siłą. Obawiam się jednak, że coś innego przeszkodzi Warn w opuszczeniu 
Xuchotl. 
   Spojrzał na Valerię i opuścił wzrok. 
   — Ta kobieta to Tascela, księżniczka Tecuchltli — powiedział. — Pozwólmy, by 
ugoszczono ich. Z pewnością są głodni i zmęczeni długą drogą. 
   Wskazał na stół z kości słoniowej i po wymianie spojrzeń awanturnicy usiedli przy nim. 
Podejrzliwy Cymmerianin wodził po komnacie niespokojnymi oczyma i trzymał miecz w 
pogotowiu. Z zasady nigdy nie odmawiał zaproszenia do jedzenia i picia. Nieustannie 
spozierał na Tascelę, lecz księżniczka wpatrywała się w jego białoskóre towarzyszką. 

   Opatrzywszy zranione udo kawałkiem jedwabiu Techotl usiadł za stołem, by usługiwać 
swoim przyjaciołom, widocznie uważając to za zaszczyt i przywilej. Oglądał potrawy i 
napitki podawane w złotych półmiskach i dzbanach, próbując wszystkiego, zanim postawił 
przed gośćmi. W czasie posiłku Olmec przyglądał się im ze swojego fotela, patrząc w 
milczeniu spod czarnych brwi. Tascela siedziała obok niego z brodą w dłoniach i łokciami 
wspartymi na kolanach. Jej ciemne, tajemnicze oczy, które płonęły zagadkowym blaskiem, 
ani na chwilę nie odrywały się od Valerii. Za plecami księżniczki przystojna, lecz posępna, 
dziewczyna wolno poruszała wachlarzem ze strusich piór. 
   Posiłek składał się z egzotycznych owoców nieznanych wędrowcom, ale bardzo smacznych 
i ciężkiego czerwonego wina o aromatycznym zapachu. 
   — Przybyliście z daleka — powiedział w końcu Olmec. — Czytałem księgi naszych ojców. 
Aquilonia leży za ziemią Stygijczyków i Shemitów, za Argos i za Zingarą, a Cymmeria leży 
za Aquilonią. 
   — Oboje lubimy podróżować — odparł niedbale Conan. 
   — Zastanawia mnie, w jaki sposób przebyliście puszczę — rzekł Olmec. — W minionych 
dniach tysiąc wojowników z trudem zdołało przedrzeć się przez te niebezpieczne lasy. 
   — Spotkaliśmy jakiegoś potwora o nogach jak słupy i wielkiego jak słoń — powiedział 
obojętnie Conan wyciągając rękę z pucharem, który Techotl z przyjemnością napełnił winem, 
— ale kiedy go zabiliśmy, nie mieliśmy więcej żadnych kłopotów. 
   Dzban z winem wypadł z ręki Techotla i z hukiem uderzył o posadzkę. Ciemna twarz 
wojownika zabarwiła się na popielato. Olmec poderwał się na równe nogi i stał zdziwiony, a 
pozostali krzyknęli ze zgrozą i podziwem. Kilka osób osunęło się na kolana, jakby straciły 
nagle władzę w nogach. Jedynie Tascela zdawała się nic nie słyszeć. 
   Conan patrzył na nich z niedowierzaniem. 
   — O co chodzi? Co się tak gapicie? 
   — Za… Zabiliście boga—smoka? 
   — Boga? Jakiego boga! Zatłukłem smoka. A dlaczego nie? Próbował nas zjeść, ale dostał 
niestrawności! 
   — Ale smoki są niepokonane! — wykrzyknął Olmec. — Zabijają się wzajemnie, jednak 
żaden człowiek nie zabił jeszcze smoka! Tysiąc wojowników, naszych przodków, nie mogło 
ich pokonać! Miecze łamały się o ich łuski jak patyki! 
   — Gdyby waszym przodkom przyszło do głowy zamoczyć włócznie w trującym soku 
Jabłek Derkety — mówił Conan z pełnymi ustami — i wbić je w oczy, pysk lub podobne 
miejsce, to zobaczyliby, że smoki są równie śmiertelnie jak woły. Padło leży na skraju lasu, 
zaraz przy pierwszych drzewach. Idźcie zobaczyć, jeżeli mi nie wierzycie. 
   Olmec pokiwał głową nie z niedowierzaniem, lecz z podziwem. 
   — To z powodu smoków nasi przodkowie schronili się w Xuchotl — rzekł. — Gdy dotarli 
na równinę, nie ważyli się powtórnie wejść do lasu. Nim dotarli do miasta, smoki dopadły i 
pożarły wielu z nich. 
   — To znaczy, że to nie wasi przodkowie wybudowali Xuchotl? — spytała Valeria. 
   — Minęły już wieki, kiedy tu dotarli. Jak długo — tego nie wiedzieli nawet jego 
zdegenerowani mieszkańcy. 
   — Przywędrowaliście znad jeziora Zuad? — zapytał Conan. 
   — Tak. Przeszło pół wieku temu szczep Tlazitlan zbuntował się przeciw Stygijczykom i 
pokonany uciekł na południe. Tygodniami wędrowali przez trawiaste równiny, pustynie i 
wzgórza. W końcu tysiąc wojowników, wraz z dziećmi i kobietami, dotarło do wielkiego lasu. 
Tam napadły na nich smoki i wielu rozszarpały na kawałki. Uciekając przed nimi w 
obłędnym strachu, dotarli na równinę i pośrodku dostrzegli miasto — Xuchotl. 
   Rozbili obóz w pobliżu miasta, nie odważywszy się opuścić równiny, ponieważ z lasu 
docierały do nich odrażające ryki walczących bestii. Smoki nieustannie walczyły ze sobą, 

jednak nie wychodziły na równinę. Mieszkańcy miasta zamknęli bramy i zasypali naszych 
ludzi gradem strzał z murów. Tlazitlanie byli więźniami równiny, ponieważ zapuszczanie się 
w puszczę, która otaczała ich jak pierścień, byłoby szaleństwem. W nocy do ich obozu 
przybył skrycie niewolnik z miasta, będąc ziomkiem, który jako młody człowiek dotarł w te 
strony wraz z grupą żołnierzy. Smoki pożarły wszystkich jego towarzyszy, lecz on dostał się 
do miasta i został niewolnikiem. Nazywał się Tolkmec. 
   Na dźwięk tego imienia płomień zapalił się w ciemnych oczach słuchaczy, a kilku z nich 
zaklęło szpetnie i splunęło. 
   — Obiecał otworzyć bramy naszym wojownikom. Prosił tylko o to, by wszystkich jeńców 
oddać w jego ręce. O świcie otworzył bramy. Wojownicy wtargnęli do środka i posadzki 
Xuchotl spłynęły krwią. W mieście było tylko kilkuset mieszkańców — ginące resztki 
potężnego niegdyś ludu. Tolkmec twierdził, że przywędrowali tu przed wiekami ze wschodu, 
ze Starej Kosoli, gdy przodkowie dzisiejszych Kosalan nadciągnęli z południa i wygnali 
pierwotnych mieszkańców. Wygnańcy ruszyli na zachód i w końcu znaleźli tę otoczoną lasem 
równinę, którą zamieszkiwał szczep czarnych ludzi. Z nich zrobiono niewolników i 
zapędzono do budowy miasta. Ze wschodnich wzgórz sprowadzono marmur, nefryt i lazuryt, 
a także złoto, srebro i miedź. Stada słoni dawały kość słoniową. Gdy skończono budowę, 
zabito wszystkich czarnych niewolników. Czarnoksiężnicy postawili na straży miasta okropne 
potwory. Dzięki swej tajemniczej sztuce wskrzesili zamieszkujące tę zagubioną ziemię smoki, 
których wielkie kości znaleźli w puszczy. Kościom zwrócono ciało i życie, aby żywe potwory 
chodziły po ziemi tak, jak w dawnych czasach. Zaklęcie magów trzymało je w głębi puszczy i 
nie pozwalało wyjść na równinę. 
   Przez długie wieki zamieszkiwali w Xuchotl i uprawiali żyzną ziemię, dopóki ich mędrcy 
nie nauczyli się hodować owoce w mieście. Owoce nie sadzone w ziemi i czerpiące pokarm z 
powietrza. Wtedy pozwolili, by wyschły rowy nawadniające i pogrążyli się w zbytkach i 
lenistwie, aż powoli zaczęli chylić się ku upadkowi. Byli już na wymarciu, gdy nasi 
przodkowie przedarli się przez puszczę i dotarli na równinę. Czarnoksiężnicy dawno już 
pomarli, a ludzie zapomnieli sztuki magicznej. Nie umieli walczyć ani czarami, ani bronią. 
   Nasi ojcowie wycięli wszystkich mieszkańców Xuchotl oprócz setki, którą oddano 
Tolkmecowi — ich byłemu niewolnikowi. Wiele dni i nocy komnaty rozbrzmiewały echami 
ich przeraźliwych wrzasków podczas tortur. 
   Tlazitlanie zamieszkali tu, żyjąc przez pewien czas w pokoju rządzeni przez braci 
Tecuhltliego i Xotalanca oraz Tolkmeca. Ten ostatni ożenił się z dziewczyną ze szczepu, a 
ponieważ otworzył bramę i znał wiele tajemnic Xuchotlan, władał szczepem razem z braćmi, 
którzy przewodzili w czasie buntu i ucieczki. 
   Kilka lat żyli w mieście spokojnie, oddając się uciechom stołu i łoża, a także wychowując 
dzieci. Nie musieli uprawiać ziemi, gdyż Tolkmec nauczył ich jak hodować owoce czerpiące 
pożywienie z powietrza. 
   Przy tym wszystkim zagłada Xuchotlan złamała zaklęcie trzymające smoki w puszczy, 
które nocami ryczały pod murami miasta. Równina spłynęła krwią wskutek ich odwiecznej 
walki i wtedy właśnie… 
   Przerwał nagle w środku zdania i po lekkim wahaniu mówił dalej, jednak Conan i Valeria 
czuli, że powstrzymał się przed wyznaniem czegoś, co uznał za nierozsądne. 
   — Żyli w pokoju przez pięć lat. Później — Olmec spojrzał krótko na milczącą kobietę 
siedzącą u jego boku — Xotalanc pojął za żonę kobietę, której pożądali zarówno Tecuhltli jak 
i stary Tolkmec. W przypływie szaleństwa Tecuhltli porwał ją. Co prawda poszła dość 
chętnie. Tolkmec, na złość Xotalancowi, pomógł Tecuhltli. Xotalanc zażądał, by oddali ją z 
powrotem, a rada szczepu pozostawiła decyzję kobiecie. Zdecydowała pozostać z Tecuhltli. 
Xotalanc starał się odebrać ją siłą i stronnicy obu braci starli się w Wielkiej Sali. Nikt nie 
chciał ustąpić. Krew popłynęła z obu stron. Spór przerodził się w potyczkę, a potyczką w 

otwartą wojnę. Z zamętu wyłoniły się trzy stronnictwa — Tecuhltli, Xotalanca i Tolkmeca. 
Już wcześniej, w dniach pokoju, podzielili miasto między siebie. Tecuhltli zamieszkiwał 
zachodnią dzielnicę miasta, Xotalanc wschodnią, a Tolkmec ze swoją rodziną południową. 
Złość, niechęć i zazdrość zaowocowały przelewem krwi, gwałtem i mordem. Gdy raz 
sięgnięto po miecz, nie było już odwrotu. Krew żądała krwi i zemsta konkurowała z 
okrucieństwem. Tecuhltli walczył przeciw Xotalancowi, a Tolkmec wspomagał raz jednego, 
raz drugiego i zdradzał obu, gdy było mu to wygodne. Tecuhltli ze swymi ludźmi wycofał się 
do dzielnicy przy zachodniej bramie, tu, gdzie teraz jesteśmy. Xuchotl jest zbudowana w 
kształcie koła. Tecuhltlanie, którzy nazwali się tak od imienia swego księcia, zajmują 
zachodnią część koła. 
   Zablokowano wszystkie drzwi łączące dzielnicę z resztą miasta, z wyjątkiem jednych wrót 
na każdej kondygnacji, które można łatwo obronić. Tecuhltlanie zeszli do podziemi i 
postawili mur odgradzający od reszty miasta katakumby, gdzie spoczywają ciała rodowitych 
Xuchotlan i zabitych w walkach Tlazitlan. Zamieszkaliśmy jak w oblężonych zamkach, 
czyniąc wycieczki i wypady na wrogów. 
   Ludzie Xotalanca podobnie umocnili wschodnią część miasta, a Tolkmec zrobił to samo 
przy południowej bramie. Środkowa część została pusta i niezamieszkała. Sale i komnaty 
stały się polem bitwy i siedzibą strachu. 
   Tolkmec walczył z obydwoma klanami. Był bestią w ludzkiej skórze, gorszą niż Xotalanc. 
Znał wiele sekretów miasta, których nigdy nie wyjawił. W kryptach katakumb ograbił 
martwych z ich strasznych sekretów, tajemnic pradawnych królów i czarnoksiężników, 
dawno zapomnianych przez zdegenerowanych Xuchotlan wybitych przez naszych przodków. 
Mimo to cała jego magia nie pomogła mu w dniu, gdy my — Tecuhltlanie zdobyliśmy jego 
warownię i wycięliśmy w pień jego ludzi. Tolkmeca torturowano wiele dni. 
   Głos Olmeca stał się monotonny i dochodził z daleka, jakby z wielką przyjemnością 
wspominał zdarzenia z minionych lat. 
   — Tak — trzymaliśmy go przy życiu, aż wyglądał śmierci niczym oblubienicy. W końcu 
wynieśliśmy go z sali tortur i rzuciliśmy do lochu, by szczury ogryzały jego kości, gdy 
zdechnie. Zdołał jednak uciec jakimś sposobem i zniknął w katakumbach. Tam z pewnością 
umarł, bowiem droga z katakumb pod Xuchotl wiedzie przez Tecuhltli, a tu nigdy się nie 
pojawił. Nigdy nie znaleziono jego kości, a przesądni pośród nas przysięgają, że jego duch do 
dziś nawiedza krypty, zawodząc wśród kości zmarłych. Dwanaście lat temu wyrżnęliśmy klan 
Tolkmeca, lecz wojna między Tecuhltlinami a Xotalancami trwa i będzie trwać aż do 
ostatniego człowieka. Pięćdziesiąt lat temu Tecuhltli porwał żonę Xotalanca. Od pół wieku 
trwa walka. Trwała, gdy się urodziłem. Trwała, gdy rodzili się wszyscy obecni w tej 
komnacie — oprócz Tasceli. Myślę, że będzie trwać do naszej śmierci… 
   Jesteśmy wymierającą rasą, taką jaką byli Xuchotlanie, których pozabijali nasi przodkowie. 
Gdy rozpoczynała się wojna, każde stronnictwo liczyło kilkaset osób. Teraz jest nas, 
Tecuhltlan tylu, ilu stoi przed tobą, nie licząc ludzi pilnujących czterech bram, razem 
czterdzieści osób. Jak wielu Xotalancan pozostało — nie wiem, lecz wątpię, by było ich 
więcej od nas. Od piętnastu lat nie urodziło się u nas dziecko i nie widzieliśmy żadnego u 
Xotalancan. Wymieramy, ale nim umrzemy, zabijemy tylu Xotalancan, ilu bogowie pozwolą. 
   Z ogniem w posępnych źrenicach Olmec opowiadał długo o tej strasznej wojnie toczącej się 
w cichych komnatach i mrocznych salach w poświacie kamieni ognia, na posadzkach 
płonących piekielną czerwienią i zbryzganych krwią z rozpłatanych ciał. Wieloletnia rzeź 
wyniszczyła całą generację. 
   Xotalanc był martwy od lat, zabity w ponurej bitwie na schodach z kości słoniowej. 
   Nie żył również i Tcuhltli, żywcem obdarty ze skóry przez rozwścieczonych Xotalancan, 
którzy go pojmali. 

   Bez śladu wzruszenia Olmec opowiadał o okrutnych walkach w ciemnych korytarzach, o 
zasadzkach na krętych schodach, o krwawych rzeziach. Głęboko osadzone, ciemne oczy 
pałały czerwonym blaskiem, gdy mówił o mężczyznach i kobietach obdartych żywcem ze 
skóry, okaleczonych i porąbanych, o jeńcach krzyczących z bólu podczas tortur tak 
okropnych, że nawet Cymmerianin, będąc barbarzyńcą, wzdragał się z odrazy. Nic dziwnego, 
że Techotl trząsł się ze strachu na myśl o wpadnięciu żywcem w ręce wrogów! A jednak 
wyruszył, by zabić, gdy mu się poszczęści, wiedziony nienawiścią silniejszą od strachu. 
Olmec mówił dalej, o sprawach mrocznych i tajemniczych, o czarnej magii i sztukach 
czarnoksięskich, o upiornych stworzeniach ciemności przywoływanych na pomoc z czarnych 
otchłani katakumb. W tym Xotalancanie mieli przewagę, gdyż we wschodniej części 
katakumb spoczywały kości prastarych Xuchotlan, wraz z ich zapomnianymi sekretami. 
Valeria chłonęła wszystko z bezgranicznym zainteresowaniem. Waśń stała się straszliwym, 
prymitywnym żywiołem, pchającym mieszkańców Xuchotl do nieuchronnej zagłady. Zemsta 
wypełniała im całe życie. Rodzili się i zamierzali umrzeć w walce. Nigdy nie opuszczali swej 
zabarykadowanej warowni, chyba żeby zakraść się do Sal Ciszy leżących między wrogimi 
dzielnicami, by zabijać i dać się zabić. Czasem wojownicy wracali z oszalałymi ze strachu 
jeńcami lub ponurymi dowodami zwycięstwa. Czasem nie wracali w ogóle lub powracali 
tylko jako porąbane ochłapy, porzucone pod zaryglowanymi wrotami z brązu. Ludzie ci 
wiedli niesamowity, koszmarny żywot, odcięci od reszty świata, schwytani jak króliki w 
jedną pułapkę, wyrzynając się wzajemnie, czając się i skradając mrocznymi korytarzami, 
mordując, kalecząc i torturując. 
   Gdy Olmec opowiadał, Valeria czuła wpatrzone w siebie oczy Tasceli. Do księżniczki jakby 
nie docierało to, o czym mówił Olmec. Na wspomnienie zwycięstw albo klęsk jej twarz nie 
przybierała wyrazu dzikiej radości ani zwierzęcej wściekłości, malujących się na twarzach 
pozostałych Tecuhltlan. Waśń, która stała się obsesją ludzi jej klanu, nie miała dla niej 
znaczenia. Ta gruboskórna nieczułość zdała się Valerii bardziej odrażająca niż okrutne słowa 
Olmeca. — Nigdy nie opuszczamy miasta — mówił Olmec. — Przez pięćdziesiąt lat opuścili 
je tylko ci… 
   Ponownie przerwał w połowie zdania. 
   — Gdyby nawet nie zagrażały nam smoki — kontynuował — my, urodzeni i wychowani w 
mieście, nie ośmielilibyśmy się stąd odejść. Nikt z nas nie postawił stopy za murami. Nie 
przywykliśmy do słońca i nieba nad głową. Nie, urodziliśmy się w Xuchotl i w Xuchotl 
umrzemy. 
   — My jednak — powiedział Conan — za waszym pozwoleniem, zaryzykujemy spotkanie 
ze smokami. Ta waśń to nie nasza sprawa. Jeżeli pokażecie nam drogę do zachodniej bramy, 
ruszymy natychmiast. 
   Tascela zacisnęła dłonie i zaczęła coś mówić, lecz Olmec przerwał jej: 
   — Już zmierzcha. Jeżeli będziecie wędrować nocą po równinie, niechybnie staniecie się 
łupem smoków. 
   — Przeszliśmy równinę zeszłej nocy i spaliśmy pod gołym niebem nie widząc żadnego z 
nich — odparł Conan. 
   Tascela uśmiechnęła się i rzekła ponuro: 
   — Nie ośmielicie się opuścić Xuchotl! 
   Conan spojrzał na nią z instynktowną wrogością. Nie patrzyła na niego, lecz na siedzącą 
naprzeciw Valerię. 
   — Myślę, że się ośmielą — stwierdził Olmec. — Conanie i Valerio, bogowie musieli nam 
was zesłać, by oddać zwycięstwo w ręce Tecuhltlan! Jesteście zawodowymi wojownikami — 
dlaczego nie mielibyście walczyć dla nas? Mamy obfitość bogactw. W Xuchotl jest tyle 
cennych klejnotów, ile kamieni ulicznych w miastach całego świata. Niektóre Xuchotlanie 

przynieśli ze sobą z Kosali. Inne, jak kamienie ognia znaleźli w górach na wschodzie. 
Pomóżcie nam skończyć z Xotalancami, a damy wam tyle klejnotów, ile zdołacie unieść. 
   — A pomożecie nam zabić smoki? — spytała Valeria. — Trzydziestu ludzi uzbrojonych w 
łuki i strzały może zabić wszystkie smoki w puszczy. 
   — Tak! — pośpiesznie odpowiedział Olmec. — Zapomnieliśmy, jak obchodzić się z 
łukiem, walcząc wręcz przez wiele lat, ale możemy się znów nauczyć. 
   — Co ty na to? — Valeria spytała Cymmerianina. 
   — Jesteśmy włóczęgami bez grosza — uśmiechnął się zuchwale. — Mogę równie dobrze 
zabijać Xotalancan jak i kogoś innego. 
   — Zgadzacie się! — wykrzyknął Olmec, a Techotl wprost nie posiadał się z radości. 
   — Tak. Teraz może pokażecie nam komnaty, w których będziemy spać, byśmy wypoczęli, 
nim zaczniemy jutro zabijać. 
   Olmec skinął głową. Na ten gest Techotl i jedna z kobiet poprowadzili awanturników 
korytarzem, którego wejście znajdowało się na lewo od nefrytowego podium. Oglądając się 
za siebie, Valeria spostrzegła odprowadzającego ich wzrokiem Olmeca, siedzącego na tronie 
z brodą opartą o pięści. Jego oczy płonęły posępnym blaskiem. Wygodnie oparta Tascela 
szeptała coś do ucha Yasali — służącej o ponurej twarzy, która pochyliła głowę, nadstawiając 
ucha szepczącym ustom księżniczki. 
   Przedsionek był węższy niż większość tych, przez które przechodzili, lecz dość długi. 
Wkrótce kobieta zatrzymała się, otworzyła drzwi i usunęła się z drogi przepuszczając Valerię. 
   — Czekaj chwilę — warknął Conan — a gdzie ja śpię? 
   Techotl wskazał na następne drzwi po przeciwległej stronie korytarza. Conan wahał się 
chwilę i zdawał się mieć jakieś zastrzeżenia, ale Valeria uśmiechnęła się pogardliwie i 
zamknęła mu drzwi przed nosem. Cymmerianin zamruczał coś nieprzyzwoitego o wszystkich 
kobietach i podążył korytarzem za Techotlem. 
   Conan rozejrzał się po bogato zdobionej komnacie, jaką mu przydzielono, i spojrzał na 
świetliki pod sufitem. Kilka otworów miało wystarczającą średnicę, by szczupły mężczyzna 
mógł się przez nie przecisnąć po rozbiciu szkła. 
   — Dlaczego Xotalancowie nie wejdą na dach i nie przedostaną się przez te okna? — spytał. 
   — Nie można ich rozbić — odpowiedział Techotl. — Poza tym trudno byłoby się wspinać 
po dachach. Większość z nich to kopuły i iglice o ostrych krawędziach. 
   Techotl dobrowolnie udzielił innych informacji o warowni. Tak jak reszta miasta warownia 
miała cztery poziomy — czy też piętra, zwieńczone komnatami o dachach wyciągniętych w 
wieże. Każda kondygnacja miała swoją nazwę. Xuchotlanie nadali nazwy każdej komnacie, 
sali, każdym schodom w mieście — tak jak mieszkańcy zwyczajnych miast nazywają ulice i 
dzielnice. W Tecuhltli piętra nosiły następujące nazwy: najwyższe, czwarte — Orła i kolejno 
w dół Małpy, Tygrysa i Żmii. 
   — Kim jest Tascela? — spytał Conan. — Żoną Olmeca? 
   Techotl wzdrygnął się i szybko oglądnął się za siebie, nim odpowiedział. 
   — Nie. To jest… Tascela! To żona Xotalanca — kobieta, którą porwał Tecuhltli, przez nią 
zaczęła się wojna. 
   — Co ty wygadujesz? — spytał zaskoczony Conan. — Ta kobieta jest młoda i piękna. 
Chcesz mi wmówić, że to ona była przyczyną wojny sprzed pięćdziesięciu lat? 
   — Tak! Przysięgam! Była dojrzałą kobietą, kiedy Tlazitlanie wyruszyli znad Jeziora Zuad. 
Xotalanc i jego brat zbuntowali się i umknęli w puszczę, ponieważ władca Stygii chciał 
uczynić z Tasceli swoją nałożnicę. To czarownica! Ona zna sekret wiecznej młodości. 
   — Jaki sekret? — zapytał Conan. 
   — Nie pytaj! Nie ośmielę się tego wyjawić! To zbyt straszne, nawet jak na Xuchotl. 

   Przykładając palec do ust cicho wymknął się z komnaty. Valeria odpięła pas z mieczem i 
położyła go przy łożu, na którym miała spać. Zauważyła drzwi zaopatrzone w rygle i spytała 
dokąd prowadzą. 
   — Te do sąsiednich komnat — odpowiedziała kobieta, wskazując drzwi po prawej i po 
lewej strome, — a te na korytarz prowadzący do schodów, którymi schodzi się do katakumb 
— wskazała na obite miedzią drzwi naprzeciw wejścia. — Ale nie obawiaj się. Nic ci tu nie 
grozi. 
   — Kto tu mówi o obawach? — ucięła Valeria. — Chcę tylko wiedzieć, w jakim porcie 
zarzucam kotwicę. Nie chcę, byś spała przy moim łożu. Nie przywykłam, by ktoś mi 
usługiwał. A już na pewno nie kobieta. Możesz odejść. 
   Gdy została sama, zaryglowała wszystkie drzwi, kopnięciem zrzuciła buty i wyciągnęła się 
wygodnie na łożu. Wyobraziła sobie Conana podobnie ułożonego w swoim pokoju, ale 
kobieca próżność poddała jej natychmiast inny obraz: boleśnie upokorzony Cymmerianin, 
gniewnie mamrocząc, ciska się po swym samotnym łożu. Zapadając w drzemkę, uśmiechała 
się złośliwie. 
   Nad miastem zapadła noc. Nocny wiatr jęczał jak zbłąkana dusza gdzieś między ciemnymi 
wieżami. W salach Xuchotl zielone kamienie ognia lśniły jak oczy prehistorycznych kotów. 
Mrocznymi korytarzami poczęły się skradać niewyraźne, bezcielesne postacie. 
   Valeria obudziła się nagle. W mglistym, szmaragdowym blasku kamieni ognia ujrzała 
pochyloną nad nią, niewyraźną postać. W oszołomionych oczach Valerii zjawa zdała się 
przez chwilę być częścią snu, jaki śniła. Wydawało jej się, że leży, tak jak leżała na sofie w 
komnacie, a nad nią pulsuje, faluje olbrzymi czarny kwiat tak wielki, że sięga sufitu. Jego 
egzotyczny zapach zawładnął nią całkowicie, wprowadzając w rozkoszne, zmysłowe 
omdlenie będące czymś więcej, a zarazem czymś mniej niż snem. Zapadała się w pachnące 
fale błogiej nieświadomości, gdy coś dotknęło jej twarzy. Oszołomione zmysły Aquilonki 
były tak wyczulone, że lekkie dotknięcie przywróciło ją natychmiast do przytomności, jak 
mocne uderzenie. Wtedy zobaczyła nad sobą nie potwornej wielkości kwiat, lecz ciemnoskórą 
kobietę. 
   Wraz ze świadomością przyszedł gniew i natychmiastowe działanie. Kobieta odwróciła się 
szybko, lecz nim zdołała umknąć, Valeria stanęła na nogi i chwyciła ją za ramię. Kobieta 
wyrywała się przez chwilę jak dziki kot, ale poddała się, czując miażdżącą przewagę 
przeciwniczki. Valeria obróciła ją szarpnięciem twarzą do siebie, wolną ręką chwyciła za 
brodę i zmusiła do uniesienia głowy. Była to Yasala, służąca Tasceli. 
   — Co tu robiłaś, do diabła? Co tam masz w ręce? 
   Kobieta nie odpowiedziała, próbując rzucić coś w kąt. Valeria wykręciła jej rękę i to coś 
upadło na posadzkę — duży czarny, egzotyczny kwiat na nefrytowozielonej łodydze, z 
pewnością wielki jak kobieca głowa, lecz malutki w porównaniu z sennym majakiem. 
   — Czarny lotos! — wysyczała Valeria przez zęby. — Kwiat, którego zapach sprowadza 
głęboki sen. Próbowałaś mnie uśpić! Gdybyś przypadkiem nie dotknęła mojej twarzy 
płatkami… Po co to robiłaś! 
   Yasala trwała w ponurym milczeniu. Valria z przekleństwem obróciła ją i wykręcając jej 
rękę na plecach zmusiła, by uklękła. 
   — Mów albo wyrwę ci rękę! 
   Yasala skręcała się z bólu, gdy Valeria bezlitośnie wykręcała jej ramię, ale jedyną jej 
odpowiedzią było gwałtowne zaprzeczanie głową. 
   — Suka! — Valeria pchnęła ją na podłogę i patrzyła na powaloną roziskrzonymi oczyma. 
Lęk i wspomnienie palącego spojrzenia Tasceli zmieszały się w niej, budząc drapieżny 
instynkt samozachowawczy. Ten lud chylił się ku upadkowi i można się było po nich 
spodziewać każdej nikczemności. Jednak Valeria czuła, że kryje się za tym coś więcej, jakaś 
przerażająca tajemnica, gorsza niż—zwykły podstęp. Ogarnęła ją fala lęku i obrzydzenia do 

tego ponurego miasta, którego mieszkańcy nie byli normalnymi ludźmi. Szaleństwo tliło się 
w ich oczach, z wyjątkiem okrutnych i zagadkowych oczu Tasceli, kryjących tajemnice i 
zagadki mroczniejsze niż szaleństwo. 
   Uniosła głowę i wsłuchiwała się uważnie. Komnaty Xuchtl były ciche, jak gdyby było ono 
naprawdę wymarłym miastem. Zielone kamienie oblewały pomieszczenie koszmarnym 
blaskiem, w którym zwrócone ku Valerii oczy klęczącej na posadzce kobiety lśniły 
niesamowicie. Dreszcz lęku targnął Aquilonką, pozbawiając jej dziką duszę resztek litości. 
   — Dlaczego próbowałaś mnie uśpić? — wysyczała, chwytając kobietę za czarne włosy i 
patrząc „w uparte oczy o długich rzęsach. — Tascela cię przysłała? 
   Kobieta nie odpowiedziała. Valeria zaklęła jadowicie i trzepnęła otwartą dłonią w jej twarz 
najpierw z jednej strony, a potem z drugiej. Komnata rozbrzmiała odgłosem uderzeń, ale 
Yasala nie wydała żadnego dźwięku. 
   — Dlaczego nie krzyczysz? — pytała wściekła Valeria. — Boisz się, że ktoś cię usłyszy? 
Kogo się obawiasz? Tasceli? Olmeca? Conana? 
   Yasala nie odpowiadała. Skulona, wpatrywała się w swoją prześladowczynię złowrogim 
wzrokiem. Zawzięte milczenie budzi niepohamowaną złość. Valeria obróciła się i urwała 
kawał sznura z wiszącej obok kotary. 
   — Ty uparta suko! — wycedziła przez zęby. — Rozbiorę cię do naga, przywiążę do łoża i 
będę chłostać, aż wyrzęzisz, co tu robiłaś i kto cię tu nasłał. 
   Yasala nie protestowała ani nie stawiała oporu, gdy Valeria spełniała pierwszą część swojej 
obietnicy z furią zwielokrotnioną przez upór pojmanej. Po chwili przez dłuższy czas w 
komnacie rozlegał się jedynie świst i uderzenia mocno splecionego, jedwabnego sznura na 
gołym ciele. Yasala nie mogła ruszyć mocno skrępowanymi nogami i rękoma. Jej ciało wiło 
się i kurczyło w czasie chłosty, a głowa kiwała się z boku na bok w rytm uderzeń. Przygryzła 
zębami dolną wargę aż do krwi — jednak nie krzyczała. 
   Elastyczny sznur nie czynił wiele hałasu, spadając na drgające ciało pojmanej, ledwie suchy 
trzask, jednak każde uderzenie pozostawiało czerwoną pręgę na ciemnym ciele Yasali. 
Valeria wymierzała razy z całą siłą zahartowanego wojaczką ramienia, z bezlitosną 
sprawnością, jakiej nabrała wiodąc życie, w którym ból i męka były chlebem powszednim. 
Robiła to z cyniczną pomysłowością, jaką tylko kobieta może wykazać wobec innej kobiety. 
Yasala cierpiała bardziej pod jej ciosami, niż gdyby uderzał ją mężczyzna i to nawet bardzo 
silny. 
   Właśnie ten kobiecy cynizm poskromił w końcu Yasalę. Z jej ust wydobył się cichy jęk i 
Valeria zatrzymała się z uniesionym w połowie ramieniem, odgarniając z czoła spocony 
kosmyk włosów. 
   — Będziesz mówić? — spytała. — Jak będzie trzeba, mogę cię prać przez całą noc! 
   — Nie! Litości! — wyszeptała kobieta. — Powiem… 
   Valeria rozcięła sznury na jej nadgarstkach i kostkach i postawiła ją na nogi. Yasala opadła 
na sofę, półleżąc na jednym, nagim biodrze, wsparta na ramieniu, krzywiąc się, gdy obolałe 
ciało dotknęło oparcia. Dygotała na całym ciele. 
   — Wina! — błagalnie powiedziała suchymi ustami, wskazując drżącą ręką złote naczynie 
na stole z kości słoniowej. — Daj mi pić. Jestem słaba z bólu. Zaraz ci wszystko powiem. 
   Valeria podała jej naczynie i Yasala podniosła się chwiejnie na nogi. Wzięła dzban, 
podniosła go do ust i chlusnęła całą jego zawartość w twarz Aquilonki. Valeria zatoczyła się 
do tyłu, otrząsając się i wycierając rękoma oczy, zalane piekącym płynem. Jak przez mgłę 
widziała Yasalę podbiegającą do okutych miedzią drzwi. Natychmiast ruszyła za nią z 
mieczem w dłoni i żądzą mordu w oczach. 
   Yasala była jednak pierwsza i biegła z szaloną szybkością kobiety, którą przed chwilą 
wychłostano aż do histerycznego załamania. Minęła zakręt korytarza ledwie kilka jardów 
przed Valerią i kiedy ta dobiegła do rogu, zobaczyła tylko puste pomieszczenie, a na jego 

końcu zionące czernią otwarte drzwi. Dobywał się z nich wilgotny zapach pleśni. Valeria 
mimo woli zadrżała — te drzwi musiały prowadzić do katakumb. Yasala znalazła schronienie 
wśród martwych. 
   Valeria podeszła do drzwi i zajrzała w nie. Kamienne schody szybko ginęły w całkowitych 
ciemnościach. Prawdopodobnie nie łączyły się z niższymi piętrami, prowadząc prosto do 
lochów pod miastem. Wzdrygnęła się lekko na myśl o tysiącach odzianych w zbutwiałe szaty 
zwłok leżących w kamiennych kryptach na dole. Nie miała zamiaru zapuszczać się tam po 
omacku. Yasala z pewnością znała każdy zakręt i zakamarek podziemnego labiryntu. 
   Zawróciła zawiedziona i wściekła, gdy z ciemności dotarł do niej jęczący krzyk. Zdawał się 
dochodzić z odległej głębi, jednak można było rozróżnić niewyraźne słowa i to, że głos 
należał do kobiety. 
   — Ach! Pomocy! Pomocy, na Seta! Aaaaach! — głos zginął w dali i Valerii zdawało się, że 
do jej uszu dotarło echo upiornego chichotu. Dreszcz przeszedł plecami dziewczyny. Co się 
stało z Yasalą w gęstych ciemnościach na dole? Valeria nie miała wątpliwości, że to ona 
krzyczała. Co mogło się jej przydarzyć? Może ukrywał się tam jakiś Xotalanc? Olmec 
zapewnił, że katakumby pod Tecuhltli są odgrodzone murem od reszty miasta, zbyt mocnym, 
by wrogowie mogli się przezeń przedrzeć. Na dodatek ten chichot nie przypominał dźwięku 
wydawanego przez ludzką istotę. 
   Aquilonka podążyła z powrotem korytarzem, nie tracąc czasu na zamykanie drzwi. 
Powróciwszy do swej komnaty, zatrzasnęła i zaryglowała drzwi. Wsunęła buty i przypięła pas 
z mieczem. Zdecydowała się pójść do komnaty Conana i namówić go, jeżeli jeszcze żyje, aby 
przyłączył się do niej i by razem wyrąbali sobie drogę z tego miasta upiorów. 
   W chwili, gdy podeszła do drzwi wiodących na korytarz, w komnatach zabrzmiał przeciągły 
krzyk konającego człowieka, po którym rozległ się tupot nóg i szczęk mieczy. 
   Na trzeciej kondygnacji, zwanej Poziomem Orła, dwaj wojownicy w komnacie pilnowali 
Wrót Orła. Zachowywali się z obojętną, zwyczajową czujnością. Zawsze trzeba się było 
liczyć z możliwością ataku z zewnątrz na wielkie wrota z brązu, mimo iż od wielu lat nie 
podjęto takiej próby. 
   — Przybysze to sprzymierzeńcy — powiedział jeden z nich. — Na pewno Olmec ruszy 
jutro na te xotalancańskie psy. 
   Mówił tak, jak żołnierz na wojnie. W tym mikroskopijnym świecie, jakim był Xuchotl, 
każda garstka zwaśnionych ludzi była armią, a puste sale między wrogimi stronami polem 
bitwy. Drugi strażnik zastanawiał się przez dłuższą chwilę. 
   — A jeżeli z ich pomocą pokonamy Xotalancan — spytał — to co wtedy, Xatmec? 
   — Wbijemy wiele czerwonych ćwieków, a jeńców będziemy przysmażać, obdzierać ze 
skóry i ćwiartować. 
   — No dobrze, ale co potem? — nalegał towarzysz Xatmeca. — Jak już zabijemy 
wszystkich? Czy to nie będzie dziwne — nie mieć z kim walczyć? Całe życie walczyłem i 
nienawidziłem Xotalancan. Co będę robił, gdy nasza walka skończy się? 
   Xatmec wzruszył ramionami. Nigdy nie myślał zbyt długo naprzód. Nie potrafił tego robić. 
   Nagle obaj zamarli, słysząc jakiś hałas za bramą. 
   — Do bramy, Xatmec! — syknął ostatni z rozmawiających. — Popatrzę przez Oko. 
   Z mieczem w dłoni Xatmec oparł się o brązowe wrota, wytężając słuch, by usłyszeć coś 
przez grubą metalową płytę. Jego kompan spojrzał w lustro i szarpnął się gwałtownie. Wokół 
bramy tłoczyli się ciemnoskórzy mężczyźni o ponurych twarzach, trzymając miecze w zębach 
i zatykali palcami uszy. Jeden z nich, o głowie przystrojonej piórami miał kilka połączonych 
rur, które przyłożył do ust. W chwili, gdy Tecuhltlanin miał wydać alarmujący okrzyk, z rur 
dobył się cichy pisk. 
   Krzyk zamarł w gardle strażnika, kiedy wysoki, posępny dźwięk przeniknął metalowe wrota 
i wpadł w jego uszy. Xatmec pozostał oparty o drzwi jak sparaliżowany. Jego twarz 

zdrętwiała w przerażonym zasłuchaniu. Drugi strażnik bardziej oddalony od źródła dźwięku, 
poczuł grozę sytuacji i ogromne niebezpieczeństwo czające się w upiornych dźwiękach. Czuł 
posępne tony wdzierające się jak niewidzialne palce w zakamarki jego mózgu, napełniające 
go cudzymi emocjami i budzące szaleństwo. Z największym wysiłkiem woli zrzucił z siebie 
czar i krzyknął ostrzegawczo nieswoim głosem. W tej samej chwili melodia przeszła w 
świdrujące zawodzenie przeszywające jego uszy jak nóż. Xatmec krzyczał w męce i rozsądek 
opuścił go niczym jak zdmuchnięty wichrem płomyk. Jak opętany zrzucił łańcuch, otworzył 
gwałtownie bramę i wypadł na zewnątrz nim towarzysz zdołał go powstrzymać. Runął na 
posadzkę, powalony tuzinem ciosów, a po jego pokrwawionych zwłokach Xotalancanie 
wpadli do strażnicy z przeciągłym, oszalałym z żądzy mordu wyciem, które rozniosło się 
niezliczonym echem w nieprzywykłych do hałasu salach. 
   Odzyskując przytomność umysłu, pozostały przy życiu strażnik skoczył im na spotkanie z 
nastawioną włócznią. Oszołomienie, w jakie wprawiły go czary, których był świadkiem, 
ustąpiło miejsca przerażeniu. Wróg dostał się do Tecuhłtli. Grot włóczni strażnika przebił 
czyjeś ciemne ciało, a później nie czuł już nic. Opadający miecz rozłupał mu czaszkę w 
chwili, gdy jego dzikoocy pobratymcy nadbiegali z dalszych komnat. 
   Dzikie wycie i szczęk stali poderwały Conana z sofy. W jednej chwili zupełnie rozbudzony 
dopadł drzwi z mieczem w dłoni i otworzył je jednym szarpnięciem. Wyglądając na korytarz, 
zobaczył nadbiegającego Techotla z oczyma płonącymi szaleństwem. 
   — Xotalancanie! — krzyknął Techotl głosem niepodobnym do ludzkiego. — Przedarli się 
przez bramę! 
   Conan wybiegł na korytarz i jednocześnie Valeria pojawiła się w drzwiach swojej komnaty. 
   — Co się dzieje, do diabła? — zapytała. 
   — Techotl mówi, że Xotalancanie wdarli się do Tecuhltli — odpowiedział pośpiesznie. 
   — Sądząc po tym zamieszaniu, ma rację. 
   Z Tecuhltlaninem depczącym im po piętach wpadli do sali tronowej i zobaczyli obraz 
przekraczający najdziksze sny o krwi i przemocy. Dwudziestka mężczyzn i kobiet z 
rozwianymi, czarnymi włosami i wymalowanymi na piersiach czaszkami, zwarła się w walce 
z mieszkańcami Tecuhltli. Po obu stronach kobiety walczyły równie zawzięcie jak mężczyźni. 
Sala i przedsionek były już zasłane trupami. 
   Olmec nagi, jeśli nie liczyć przepaski na biodrach, walczył niedaleko swojego tronu, a w 
chwili gdy Conan i Valeria wkroczyli do akcji, Tascela wybiegła z bocznej komnaty z 
mieczem w ręce. 
   Xatmec i jego towarzysz byli martwi, tak więc nie było komu opowiedzieć Tecuhltlanom, 
jak wrogowie dostali się do środka. Nikt też nie mógł powiedzieć, co wywołało ten szalony 
atak. Straty Xotalancan musiały być znacznie większe, a położenie znacznie gorsze niż sądzili 
Tecuhltlanie. Okaleczenie ich gadziego sprzymierzeńca, roztrzaskanie Płonącego Czerepu 
oraz słowa wyszeptane przez umierającego, że tajemniczy białoskórzy przybysze przyłączyli 
się do ich wrogów, przywiodły Xotalancan do szalonej desperacji. Postanowili umrzeć w 
śmiertelnej walce z zajadłymi wrogami. 
   Tecuhltlanie, pozbierawszy się z oszołomienia wywołanego zaskakującym atakiem, podczas 
którego zepchnięto ich do Sali Tronowej, zadając ciężkie straty, oddawali ciosy z równą 
wściekłością. Nadbiegali strażnicy z niższych pięter, by rzucić się w wir walki. Walczyli jak 
stado rozszalałych wilków, zaślepieni, dyszący i bezlitośni. Bitwa przewalała się tam i z 
powrotem od drzwi do podium. Błyskały klingi tnąc ciała, tryskała krew, niósł się tupot nóg 
po czerwonej posadzce, na której tworzyły się ciemnoczerwone kałuże. Połamano stoły z 
kości słoniowej, rozbito w drzazgi ławy, aksamitne draperie zostały podarte w strzępy i 
zbryzgane krwią. Każdy z walczących wiedział, że nadszedł finał krwawej, półwiecznej 
walki. Ostateczny wynik był z góry przesądzony. Tecuhltlan było prawie dwukrotnie więcej 
niż napastników. Ten fakt oraz pojawienie się na polu walki jasnoskórych sprzymierzeńców 

dodał im serca. Conan i Valeria rzucili się w wir walki z niszczącą siłą huraganu 
przelatującego przez zagajnik . Conan był silniejszy niż trzech Tlazitlan razem wziętych i 
pomimo swej wagi znacznie zwinniejszy. Wpadł w skłębiony, wirujący tłum pewnie jak szary 
wilk w stado ulicznych kundli i posuwał się naprzód, zostawiając za sobą zasłaną trupami 
posadzkę. 
   Valeria walczyła u jego boku, z uśmiechem na twarzy i roziskrzonym wzrokiem. Silniejsza 
niż przeciętny mężczyzna, górowała nad przeciwnikami szybkością i zręcznością w 
posługiwaniu się mieczem, który w jej ręce wydawał się żywą istotą. W czasie, gdy Conan 
miażdżył przeciwników samą siłą ciosów, łamiąc włócznie, rozplątując czaszki i ciała do 
połowy, Valeria pokazywała finezję sztuki walki szermierczej, zdumiewając i szokując tych, 
którzy skrzyżowali z nią ostrza. Raz po raz unosząc w górę swój ciężki miecz wojownik 
otrzymywał pchnięcie w gardło, zanim zdążył uderzyć. Conan, górując nad polem bitwy, 
kroczył wśród zamętu, uderzając na prawo i lewo, a Valeria poruszała się jak widmo, ciągle 
zmieniając pozycję, nieustannie tnąc, siekąc i kłując. Nieustannie miecze przeszywały 
powietrze nie godząc jej, a ich właściciele umierali z jej klingą wbitą w serce lub gardło, 
słysząc szyderczy śmiech Aquilonki. 
   W bitewnym amoku walczący nie zważali na płeć czy rany przeciwników. Jeszcze nim 
Conan i Valeria przyłączyli się do walki, pięć xotalancańskich kobiet padło w bitwie, a na 
każdego rannego osuwającego się na posadzkę czekało cięcie nożem po bezbronnym gardle 
albo miażdżące czaszkę kopnięcie obutą w sandał stopą. 
   Od ściany do ściany, od drzwi do drzwi przelewały się fale potyczki, rozlewając się po 
przyległych komnatach. W końcu wielkiej sali tronowej pozostali na nogach jedynie 
Tecuhltlanie i ich jasnoskórzy sprzymierzeńcy. Ledwie żywi, spoglądając na siebie pustym 
wzrokiem, bladzi, jak pozostali przy życiu po końcu świata. Na szeroko rozstawionych 
nogach, ściskając poszczerbione i ociekające krwią miecze, spływające swoją i cudzą krwią, 
patrzyli na siebie poprzez posiekane ciała przyjaciół i wrogów. Brakowało im sił, by 
krzyczeć, jedynie zwierzęce, oszalałe wycie triumfu wydarło się z ich ust. 
   Conan chwycił Valerię za ramię i obrócił ją twarzą do siebie. — Jesteś ranna w łydkę — 
mruknął. 
   Spojrzała w dół, po raz pierwszy uświadamiając sobie, że pieką ją mięśnie prawej nogi. 
Któryś z umierających na posadzce wojowników ostatnim wysiłkiem wbił w nią swój sztylet. 
   — Sam wyglądasz jak rzeźnik — roześmiała się. 
   Strząsnął czerwień ze swoich rąk. 
   — To nie moja krew. O, draśnięcie tu i tam. Nie ma się czym przejmować, a twoją nogę 
trzeba zabandażować! 
   Olmec przebrnął przez pobojowisko. Wyglądał jak zjawa, potężne nagie ramiona i czarną 
brodę miał zbryzgane krwią, a przekrwione oczy paliły się w wykrzywionej radością twarzy. 
   — Zwycięstwo! — wycharczał w oszołomieniu. — Waśń skończona! Xotałancańskie psy 
są martwe! Dwadzieścia martwych psów! Dwadzieścia czerwonych ćwieków dla czarnego 
słupa! 
   — Lepiej zajmijcie się swoimi rannymi — mruknął Conan odwracając głowę. — No, 
dziewczyno, pokaż mi nogę! 
   — Poczekaj chwilę! — odtrąciła go niecierpliwie. — Skąd możemy wiedzieć, czy to są 
wszyscy? To mogła być tylko część nieprzyjaciół. 
   — Nie podzieliliby klanu na taką walkę jak ta — powiedział Olmec, potrząsając głową i 
odzyskując nieco zdrowego rozsądku. Bez purpurowej togi wyglądał bardziej na drapieżne 
zwierzę niż na księcia. 
   Tascela podeszła, wycierając miecz o nagie udo i trzymając w drugiej ręce przedmiot 
zabrany przywódcy Xotalancan ubranemu w pióra. 

   — Piszczałki obłędu — powiedziała. — Jeden z wojowników powiedział mi, że Xatmec 
otworzył bramę Xotalancom i został zarąbany, gdy wdarli się do strażnicy. Ten wojownik 
nadbiegł właśnie z dalszej komnaty i zdążył to zobaczyć, a także usłyszeć ostatnie tony 
posępnej muzyki, od której niemal stracił duszę. Tolkmec mówił kiedyś o tych piszczałkach, 
Xuchotlanie przysięgali, że są ukryte gdzieś w katakumbach razem z kośćmi starożytnego 
czarnoksiężnika, który używał ich za swojego żywota. Xotalancańskie psy zdołały je jakoś 
odnaleźć i odkryć ich tajemnicę. 
   — Trzeba pójść do Xotalanc i zobaczyć, czy ktoś nie został tam żywy — powiedział Conan. 
— Pójdę, jeżeli ktoś mnie poprowadzi. 
   Olmec spojrzał na swoich ludzi. Jedynie dwudziestu Tecuhltlan przeżyło bitwę, przy czym 
kilku z nich leżało, jęcząc na posadzce. Tascela jako jedyna wyszła zupełnie bez ran, chociaż 
sądząc po jej wyglądzie, walczyła równie zaciekle jak reszta. 
   — Kto pójdzie z Conanem do Xotalanc? — zapytał Olmec. 
   Techotl podszedł utykając. Do starej rany w udzie doszła nowa, tym razem w lewym boku. 
Z obu sączyła się krew. 
   — Ja pójdę! 
   — Nie, ty nie — sprzeciwił się Conan. — I ty też nie, Valerio. Za chwilę twoja noga będzie 
sztywna. 
   — Ja pójdę! — zgłosił się wojownik owijający bandażem zranione ramię. 
   — Dobrze Yanath. Idź z Cymmerianinem. Ty też Topal — Olmec wskazał drugiego 
mężczyznę, który odniósł lekkie obrażenia, — ale najpierw pomóżcie przenieść ciężko 
rannych na łoża, gdzie będzie można ich opatrzyć. 
   Zrobiono to szybko. W pewnej chwili, gdy Olmec pochylał się, by podnieść kobietę 
ogłuszoną maczugą, jego broda otarła się o ucho Topala. Conanowi wydało się, że książę 
szepnął coś do wojownika, lecz nie był tego pewny. Nie upłynęło wiele czasu i Cymmerianin 
ruszył ze swymi dwoma towarzyszami do Xotalanc. Przechodząc przez bramę Conan obrócił 
się i spojrzał na pobojowisko, gdzie na jarzącej się posadzce leżały trupy o zlanych krwią i 
wyprostowanych w ostatnim śmiertelnym wysiłku kończynach. Ich ciemne twarze zastygłe 
niczym maski nienawiści, wpatrywały się szklanymi oczyma w zielone kamienie ognia, 
oblewające niesamowitą scenę przyćmionym, szmaragdowym światłem. Żywi krążyli bez 
celu między martwymi, jak w transie. Conan usłyszał, jak Olmec przywołuje jedną z kobiet i 
każe jej opatrzyć nogę Valerii. Aquilonka podążyła za kobietą do przyległej komnaty, 
zaczynając już lekko utykać. 
   Dwaj Tecuhltlanie zachowując ostrożność poprowadzili Conana przez korytarz za wielkimi 
wrotami z brązu i przez kolejne, drgające zielonym ogniem komnaty. Nikogo nie spostrzegli i 
niczego nie usłyszeli po drodze. Gdy przekroczyli Wielką Salę oddzielającą północną część 
miasta od południowej, zwiększyli czujność, świadomi bliskości wrogiego terytorium. 
Komnaty i sale pozostawały jednak puste. W końcu dotarli do szerokiego mrocznego 
przedsionka i zatrzymali się przed wrotami z brązu podobnymi do Wrót Orła w Tecuhitli. 
Pchnęli je ostrożnie. Otworzyły się cicho. Zajrzeli z respektem i podziwem w głąb zielono 
oświetlonych komnat. Przez pięćdziesiąt lat żaden Tecuhltlanin nie wszedł do tych sal z 
wyjątkiem zmierzających ku okrutnej śmierci jeńców. Pójść do Xotalanc oznaczało 
najstraszliwszy los, jaki mógł spotkać człowieka z zachodniej dzielnicy miasta. Od 
najwcześniejszych lat dzieciństwa koszmar ten nawiedzał ich sny. Dla Yanatha i Topala te 
drzwi z brązu były wrotami piekieł. 
   Cofnęli się ze strachem w oczach, kurcząc się z przerażenia. Conan przepchnął się między 
nimi i wkroczył do Xotalanc. 
   Rozglądając się bojaźliwie na boki, przekroczyli bramę i podążyli za nim. Jednakże tylko 
ich nerwowo przyśpieszone oddechy mąciły panującą tam ciszę. 

   Weszli do niedużej strażnicy, takiej jak za Wrotami Orła i podobnego przedsionka, który 
prowadził do rozległej sali będącej odpowiednikiem Sali Tronowej Olmeca. Conan patrzył na 
kilimy, otomany i draperie przedsionka nasłuchując uważnie. Niczego nie słyszał. 
Pomieszczenia wydawały się puste. Nie wierzył, by w Xuchotl pozostali jeszcze jacyś 
Xotalancanie. 
   — Chodźmy — mruknął i ruszył korytarzem. 
   Nie uszedł kilku kroków, gdy zorientował się, że tylko Yanath idzie za nim. Odwrócił się i 
ujrzał zastygłego z przerażenia Topala wyciągającego rękę, jakby chciał odepchnąć grożące 
niebezpieczeństwo. Wpatrywał się zahipnotyzowanymi, wybałuszonymi oczyma w coś 
wystającego zza otomany. 
   — Co się stało, do diabła? 
   Nagle Conan zobaczył to, na co patrzył Topal i dreszcz przebiegi po jego szerokich plecach. 
Zza otomany wychylał się potworny, gadzi łeb, długi jak u krokodyla. Z górnej szczęki 
wystawały zakrzywione, wygięte do tyłu kły. Ciało potwora spoczywało jednak w 
nienaturalnym bezwładzie, a odrażające ślepia były szkliste. Conan zajrzał za sofę. Wielki 
gad, jakiego jeszcze nigdy nie spotkał w czasie swoich wędrówek po obcych stronach, leżał 
zwiotczały i martwy. Wokół unosił się smród i ziąb czarnych otchłani, a nieokreślonej barwy 
zwoje miały zmieniający się w zależności od kąta widzenia wyblakły odcień. Wielkie cięcie 
na ciele zdradzało przyczynę śmierci. 
   — To Pełzacz! — wyszeptał Yanath. 
   — To jest to, co rozrąbałem na schodach — potwierdził Conan. — Ścigał nas aż do Wrót 
Orła, a potem przypełzł tutaj, by zdechnąć. Jak Xotalancanie zdołali zapanować nad tą bestią? 
   Tecuhltlanie wzdrygnęli się i potrząsnęli głowami. 
   — Wywołali to z mrocznych lochów pod katakumbami. Odkryli tajemnice, jakich nie 
znamy. 
   — W każdym bądź razie to już jest sztywne, a gdyby mieli jakieś inne poczwary, to 
zabraliby je ze sobą, idąc do Tecuhitli. Idziemy! 
   Niemal deptali mu po piętach, gdy szedł przez korytarz i pchnął masywne drzwi na jego 
końcu. 
   — Jeżeli na tym poziomie nie znajdziemy nikogo, to zejdziemy na niższe poziomy 
   — powiedział Cymmerianin. — Przeszukamy Xotalanc od podziemi aż po dach. Jeżeli 
Xotalanc jest podobne do Tecuhitli, to wszystkie komnaty na tym piętrze będą oświetlone… 
A to co? 
   Weszli do obszernej sali, przypominającej Salę Tronową w Tecuhitli. Taki sam tron z kości 
słoniowej na podium z nefrytu, te same sofy, gobeliny i draperie na ścianach. Brakowało 
tylko czarnego, upstrzonego czerwonymi ćwiekami słupa zemsty, lecz nie zabrakło 
świadectwa ponurej waśni. Ściana za podium pokryta była rzędami oszklonych półek, na 
których setki znakomicie zachowanych, ludzkich głów spoglądały przez lata i miesiące 
nieruchomymi oczyma. 
   Topal cicho przeklął, Yanath stał w milczeniu z szaleństwem rodzącym się w szeroko 
otwartych oczach. Conan zmarszczył brwi, wiedział, że prawie każdy Tlazitlanin jest o włos 
od utraty zdrowych zmysłów. Trzęsącym się palcem Yanath wskazał na upiorne trofea. 
   — Tam jest głowa mojego brata! — wybełkotał. — A tam młodszego brata mojego ojca! A 
za nimi najstarszego syna mojej siostry! 
   Nagle zaczął płakać bez łez, chrapliwym, głośnym szlochem wstrząsającym całym jego 
ciałem. Nie odrywał oczu od uciętych głów. Jego łkanie przeszło w przeraźliwy, piskliwy 
śmiech, a ten z kolei w trudny do zniesienia wrzask. Yanath zupełnie oszalał. 
   Conan położył mu rękę na ramieniu. Jak gdyby to dotknięcie wyzwoliło całe szaleństwo z 
jego duszy, Yanath wrzasnął, odwrócił się i uderzył mieczem. Cymmerianin sparował cios, a 
Topal próbował uchwycić towarzysza za ramię, lecz szaleniec wyrwał się i pieniąc się na 

ustach wbił miecz w ciało swego kompana. Topal upadł z jękiem, a Yanath miotał się przez 
chwilę po sali jak szalony derwisz. Potem podbiegł do półek i przeklinając piskliwie, zaczął 
rozbijać szkło. Conan zaszedł go od tyłu, próbując z zaskoczenia odebrać mu oręż, ale 
szaleniec odwrócił się i runął na niego wrzeszcząc jak potępieniec. Stwierdziwszy, że 
wojownik jest zupełnie oszalały, Conan uniknął ciosu i jednym uderzeniem położył go trupem 
obok jego umierającej ofiary. 
   Barbarzyńca pochylił się nad Topalem i przekonał się, że są to ostatnie chwile mężczyzny. 
Nawet nie warto było próbować opatrzyć jego obficie krwawiącej rany. 
   — Koniec z tobą, Topal — mruknął Conan. — Chcesz coś przekazać swoim? 
   — Nachyl się bliżej — wyszeptał Topal. 
   Conan posłuchał i w tej samej chwili pochwycił rękę Tecuhltlanina, unikając ciosu 
sztyletem w pierś. 
   — Na Croma! — zaklął. — Ty też oszalałeś? 
   — Olmec mi rozkazał — mówił ledwie słyszalnie umierający. — Nie wiem, dlaczego. W 
czasie gdy przenosiliśmy rannych na łoża… Rozkazał zabić cię, zanim wrócimy do 
Tecuhitli…— z nazwą swego klanu na ustach Topal skonał. 
   Zdziwiony Conan patrzył na trupa ze zmarszczonym czołem. Cała ta historia zakrawała na 
szaleństwo. Czy Olmec też zwariował? Czyżby wszyscy Tecuhltlanie byli bardziej szaleni niż 
przypuszczał. 
   Wzruszył ramionami i opuścił salę, pozostawiając obu zabitych. Z długich półek szklane 
oczy krewniaków patrzyły pustym wzrokiem na zlaną krwią posadzkę. 
   Conan nie potrzebował przewodnika, wracając przez labirynt komnat i sal. Instynktowne 
poczucie kierunku prowadziło go nieomylnie ku Tecuhltli. Z mieczem w dłoni poruszał się 
równie czujnie jak przedtem, uważnie badając wzrokiem każdy zakręt i mroczny zakamarek. 
Obawiał się teraz nie duchów zabitych Xotalancan, lecz niedawnych sprzymierzeńców. 
Przebył Wielką Salę i wkroczył do komnat po drugiej stronie miasta, gdy usłyszał przed sobą 
zbliżające się dźwięki. Ktoś posuwał się w jego stronę, poruszając się z trudem, sapiąc i 
ciężko oddychając. W chwilę później Conan dojrzał pełznącego ku niemu mężczyznę, który 
zostawiał za sobą szeroki, krwawy ślad na mieniącej się posadzce. To był Techotl. Czołgał się 
z wysiłkiem, jego oczy zachodziły mgłą, a z głębokiej rany na piersi, przez zaciskające ją 
palce sączyła się krew. Pomagając sobie drugą ręką, wolno posuwał się do przodu. 
   — Conanie! — zawołał przytłumionym głosem. — Conanie! Olmec porwał Żółtowłosą! 
   — To dlatego kazał Topalowi mnie zabić! — wymruczał Conan, przyklękając przy 
wojowniku, który, jak ocenił doświadczonym okiem, był umierający. — Olmec nie jest tak 
szalony, jak przypuszczałem. 
   Posuwające się palce Tuchotla zacisnęły się na ręce Conana. W zimnym, pozbawionym 
miłości, odpychającym świecie Tecuhltlan jego podziw i szacunek dla przybyszów z 
dalekiego świata tworzyły ciepłą oazę człowieczeństwa, dodając mu ludzkie cechy, jakich 
całkowicie brakowało jego współplemieńcom, przepełnionym jedynie nienawiścią, chęcią 
zemsty i sadystycznym okrucieństwem. 
   — Chciałem mu przeszkodzić — wyrzęził Techotl. Krwawa piana pojawiła się na jego 
ustach — ale mnie powalił. Myślał, że mnie zabił, ale czołgałem się… Na Seta, jak długo 
pełzłem… Uważaj Conanie w czasie powrotu! Olmec może przygotować zasadzkę! Zabij go! 
To bestia.. Weź Valerię i uciekaj! Nie obawiaj się drogi przez puszczę. Olmec i Tascela nie 
powiedzieli ci prawdy o smokach. Pozabijały się wzajemnie wiele lat temu, został tylko 
jeden, najsilniejszy. Od wielu lat był tylko ten jeden… Teraz już nic wam w puszczy nie 
zagraża. Smok był bogiem, któremu Olmec oddawał cześć. Składał mu ofiary z ludzi, starców 
lub dzieci… związanych zrzucano z murów… Pośpiesz się! Olmec zabrał Valerię do 
komnaty… 
   Głowa Techotla osunęła się na bok. Umarł. 

   Conan poderwał się. Oczy płonęły mu jak węgle. Tego chciał Olmec po pomocy przybyszy 
przy pokonaniu swych nieprzyjaciół! Można się było domyśleć, że coś takiego lęgnie się w 
głowie czarnobrodego degenerata. 
   Cymmerianin ruszył szybko w kierunku Tecuhltli, na nic nie zważając. Policzył w myślach 
swych niedawnych sprzymierzeńców. Tylko dwudziestu jeden Tecuhltlan, licząc Olmeca, 
przeżyło straszliwą bitwę w Sali Tronowej. Od tej pory zginęło trzech. Zostało osiemnastu. 
Rozwścieczony Conan czuł się na siłach stawić czoła całemu klanowi. Jednak wrodzona 
przebiegłość, nabyta przez bytujących w dziczy przodków, pohamowała szaloną wściekłość. 
Pamiętał ostrzeżenie Techotla przed zasadzką. Całkiem możliwe, że książę mógł ją 
przygotować na wypadek, gdyby Topal nie zdołał wykonać jego rozkazu. Olmec z całą 
pewnością spodziewa się, że Conan będzie wracał tą samą drogą, którą szedł do Xotalanc. 
   Cymmerianin spojrzał przez świetlik, pod którym przechodził, i dostrzegł przyćmiony blask 
gwiazd. Jeszcze nie zaczęły blednąc. Do świtu było daleko. Nocne wydarzenia przebiegały w 
stosunkowo krótkim czasie. Barbarzyńca skręcił w bok i zszedł krętymi schodami piętro 
niżej. Nie wiedział, gdzie na tym poziomie znajdzie bramę prowadzącą do Tecuhltli i nie miał 
pojęcia, jak pokona zamknięcia. Był pewny, że wszystkie bramy będą zamknięte i 
zaryglowane, jeżeli nie z innej przyczyny, to z nabytej przez pół wieku ostrożności. Nie miał 
jednak innego wyjścia, musiał próbować. 
   Ściskając w dłoni miecz, śpieszył bezgłośnie przez labirynt zielono oświetlonych lub 
mrocznych komnat i sal. Czuł, że znajduje się blisko Tecuhltli, gdy nagle jakiś dźwięk 
zatrzymał go w miejscu. Poznał co to było. Ludzka istota próbowała krzyczeć przez dławiący 
knebel. Głos dobiegał z przodu. W śmiertelnie cichych komnatach nawet stłumiony dźwięk 
rozbrzmiewał daleko. 
   Conan skręcił i zaczął szukać źródła powtarzających się dźwięków. Zajrzawszy w końcu w 
uchylone drzwi, zobaczył upiorną scenę. W komnacie, do której zaglądał, leżała na podłodze 
żelazna rama, a do niej przywiązano rozkrzyżowanego, potężnie zbudowanego człowieka. 
Jego głowa spoczywała na łożu z żelaznych kolców o końcach czerwonych od krwi płynącej 
z poranionej skóry. Wymyślny uchwyt otaczał głowę nieszczęśnika w taki sposób, że 
skórzana opaska nie chroniła przed kolcami. Ta uprząż połączona była łańcuchem z 
mechanizmem utrzymującym olbrzymią, żelazną kulę zawieszoną nad owłosioną piersią 
uwięzionego. Tak długo, jak mężczyzna pozostawał w bezruchu, żelazna kula wisiata 
nieruchomo, lecz kiedy ból spowodowany żelaznymi kolcami zmuszał go do uniesienia 
głowy, kula opuszczała się o kilka następnych cali. Po chwili obolałe mięśnie karku nie 
mogły dłużej utrzymać głowy w nienaturalnej pozycji i znów opadała na kolce. Było jasne, że 
w końcu kula zgniecie go na miazgę, wolno i nieuchronnie. Wytrzeszczone, czarne oczy 
zakneblowanej ofiary zwróciły się z niemym błaganiem ku stojącemu w; drzwiach, 
zdumionemu Conanowi. Człowiekiem przywiązanym do żelaznej ramy był Olmec, książę 
Tecuhltli. 
   — Dlaczego zabrałaś mnie do tej komnaty, by obandażować mi nogę? Nie mogłaś tego 
równie dobrze zrobić w Sali Tronowej? — dopytywała się Valeria. 
   Siedziała na łożu z wyciągniętą przed siebie zranioną nogą, a Tecuhltlanka właśnie 
skończyła owijać ją jedwabnymi bandażami. Skrwawiony miecz Valerii leżał obok niej. 
Mówiąc do kobiety, zmarszczyła się groźnie. Ciemnoskóra wykonała swoje zadanie sprawnie 
i cicho, ale Valerii nie podobał się ani wyraz jej twarzy, ani długotrwały, pieszczotliwy dotyk 
smukłych palców. 
   — Pozostałych rannych zabrano do innych komnat — odpowiedziała kobieta miękką i 
delikatną mową Tecuhltlanek, nie pasującą do mówiących. Chwilę wcześniej Aquilonka 
widziała tą samą kobietę przebijającą mieczem pierś Xotalanci i kopnięciem wybijającą oko 
rannemu nieprzyjacielowi. 

   — Ciała poległych zniosą do katakumb, by duchy nie uciekły do komnat i nie zamieszkały 
w nich — dodała. 
   — Wierzysz w duchy? — spytała Valeria. 
   — Wiem, że duch Tolkmeca mieszka w katakumbach — rzekła z ciarkami przechodzącymi 
po jej plecach. — Kiedyś sama widziałam go w krypcie, skulonego pośród kości martwej 
królowej. Przybrał postać prastarego starca o długiej, białej brodzie i włosach i z jarzącymi 
się w ciemności czerwonymi oczyma. To był on, Tolkmec. Widziałam go w dzieciństwie, gdy 
wzięto go na tortury. 
   — Olmec śmieje się — jej głos ścichł do przerażającego szeptu — ale ja wiem, że duch 
Tolkmeca przebywa w katakumbach! Mówią, że to szczury obgryzają ciała zmarłych, ale 
duchy też jedzą ciała. Kto wie oprócz… 
   Cień padł na łoże i kobieta obejrzała się szybko. Valeria podniosła wzrok i zobaczyła 
wpatrzonego w nią Olmeca. Książe zmył krew z rąk, torsu i brody. Jego wielkie, 
ciemnoskóre, włochate ciało okryte purpurową togą przypominało drapieżne zwierzę. 
Głębokie, czarne oczy płonęły prymitywną żądzą, a palce gładzące gęstą brodą drgały 
gwałtownie. Skupił wzrok na kobiecie, która podniosła się i wyśliznęła z komnaty. 
Wychodząc rzuciła Valerii przez ramię spojrzenie pełne cynicznego szyderstwa i lubieżnej 
kpiny. 
 
   — Zrobiła to niezdarnie — skrytykował książę podchodząc do łoża i pochylając się nad 
opatrunkiem. — Pozwól, że… 
   Z szybkością zdumiewającą u kogoś jego rozmiarów pochwycił jej miecz i odrzucił w kąt. 
W następnej chwili porwał ją w swoje potężne ramiona. W mgnieniu oka Valeria chwyciła za 
sztylet i wymierzyła śmiertelne pchnięcie w gardło napastnika. Niespodziewany cios niemal 
sięgnął celu. Raczej dzięki szczęściu niż zręczności Olmecowi udało się złapać ją za rękę i 
rozpoczęły się dzikie zapasy. Aquilonka atakowała pięściami, nogami, kolanami, zębami i 
paznokciami. Używała całej swojej siły i umiejętności walki wręcz nabytej przez lata 
włóczęgi i potyczek na lądzie i morzu. Wszystko to na nic się zdało przeciw brutalnej sile 
księcia. Już w pierwszym starciu straciła sztylet i nie zostało jej nic, co mogłoby ugodzić 
olbrzymiego napastnika. Posępne, czarne oczy Olmeca jarzyły się złowrogim blaskiem, a ich 
wyraz doprowadzał dziewczynę do wściekłości, zwielokrotnionej przez sardoniczny uśmiech 
na jego wargach. Te oczy i uśmiech zawierały cały cynizm i okrucieństwo kryjące się w 
umysłach tej zdegenerowanej, wyrafinowanej rasy. Po raz pierwszy w życiu Valeria 
doświadczyła strachu przed mężczyzną. Zdawało się jej, że zmaga się z jakimś potężnym, 
prymitywnym żywiołem. Zależne ramiona napastnika udaremniały z dziecinną łatwością jej 
wszelkie ataki. Sprawiał wrażenie odpornego na wszelki ból, jaki mogła mu zadać. 
Zareagował tylko raz, gdy z pasją wbiła białe zęby w jego nadgarstek. Uderzył ją wówczas 
otwartą dłonią w bok głowy tak mocno, że zobaczyła wszystkie gwiazdy i zachwiała się. 
   Koszula Valerii rozdarła się w czasie szamotaniny. Olmec z zimnym okrucieństwem potarł 
brodą nagie piersi dziewczyny, wydobywając krzyk bólu i wściekłości z jej ust. Szaleńczy 
opór był bezskuteczny. Rozbrojoną i ciężko dyszącą przygniótł do łoża, nie zważając na 
wściekłe spojrzenia jej gorejących oczu. 
   W chwilę później pośpiesznie opuszczał komnatę, unosząc kobietę w ramionach. Nie 
stawiała oporu, lecz błysk w oczach zdradzał, że przy najmniej jej duch pozostał 
niepokonany. Nie krzyczała wiedząc, że Conan jest poza zasięgiem jej głosu i nie 
przypuszczając, by ktoś w Tecuhltli mógł sprzeciwić się księciu. Zauważyła jednak, że Olmec 
skradał się nadstawiając ucha, jakby nasłuchując odgłosów pogoni i nie powrócił do Sali 
Tronowej. Przeniósł ją przez drzwi znajdujące się naprzeciw tych, którymi wszedł, przeszedł 
następną komnatę i podążył cicho korytarzem. Kiedy Valeria nabrała pewności, że książę 
obawia się, że ktoś przeszkodzi mu w porwaniu, obróciła głowę i wrzasnęła ile sił w; 

piersiach. W zamian trzymała policzek, który na wpół ją ogłuszył i Olmec przyśpieszył kroku, 
przechodząc w ociężały galop. 
   Krzyk rozniósł się echem po korytarzu i oglądając się, oślepiona po części przez łzy i 
gwiazdy migające jej przed oczyma, Valeria ujrzała utykającego za nimi Techotla. 
   Olmec odwrócił się z przekleństwem, przekładając kobietę pod pachę i trzymając ją w tej 
niewygodnej, pozbawionej godności pozycji wijącą się i kopiącą bezsilnie jak dziecko. 
   — Olmec! — wołał Techotl. — Nie możesz być takim kundlem… Nie rób tego! To kobieta 
Conana! Pomogła nam zabić Xotalancan i … 
   Bez słowa Olmec ścisnął dłoń w olbrzymią pięść i jednym uderzeniem rozłożył rannego 
wojownika u swych stóp. Nie zważając na szamotaninę i przekleństwa pojmanej pochylił się, 
wyjął miecz Techotla z pochwy i pchnął wojownika w pierś, po czym odrzucił broń i ruszył 
korytarzem. Nie zauważył ciemnej, kobiecej twarzy spozierającej ostrożnie spoza draperii. 
Twarz zniknęła, a po chwili Techotl jęknął, drgnął, z trudem wstał i odszedł chwiejnym, 
zataczającym się krokiem niczym pijak, wołając Conana. 
   Olmec szybko przemierzył korytarz i zszedł po krętych schodach z kości słoniowej. Minął 
kilka pomieszczeń i w końcu zatrzymał się w obszernej komnacie o trzech ścianach 
zasłoniętych grubymi draperiami. W czwartej były ciężkie, spiżowe drzwi podobne do Wrót 
Orła. Książe poruszony do głębi, wskazał na nie. 
   — To jedna z bram prowadzących na zewnątrz Tecuhltli. Po raz pierwszy od pięćdziesięciu 
lat nie są strzeżone. Nie potrzebujemy już straży, bo nie ma już Xotalancan. 
   — Dzięki Conanowi i mnie, ty przeklęty łotrze! — ubliżała mu Valeria trzęsąc się cała z 
furii i wstydu. — Zdradziłeś bękarcie! Conan poderżnie ci za to gardło! 
   Olmec nie trudził się, by wyrazić swoje przekonanie, że zgodnie z wydanym rozkazem to 
Conan ma już poderżnięte gardło. Był zbyt cyniczny, aby interesowały go myśli czy opinie 
Valerii. Pożerał ją pożądliwym wzrokiem, zatrzymując go dłużej na wspaniałych obszarach 
nagiego, białego ciała odsłoniętego w miejscach, gdzie koszula i spodnie rozdarły się w czasie 
szamotaniny. 
   — Zapomnij o Conanie — powiedział szorstko. — Olmec jest panem Xuchotl. Nie ma już 
Xotalancan. Nie będzie więcej walki. Będziemy spędzać czas pijąc wino i oddając się 
rozkoszom ciała. Na początek wypijmy! 
   Usiadł na stole z kości słoniowej i siłą posadziwszy sobie Valerię na kolanach, rozsiadł się 
niczym ciemnoskóry satyr z białą nimfą w ramionach. Ignorując jej przekleństwa, zupełnie 
nieprzystające nimfie, trzymał ją bezradną, obejmując jednym ramieniem jej kibić a drugim 
sięgając po puchar z winem. 
   — Pij! — rozkazał przytykając go do ust Valerii. 
   Szarpnęła głową. Trunek rozlał się mocząc jej usta i oblewając nagie piersi. 
   — Twój gość nie lubi takiego wina, Olmec — przemówił chłodny, sardoniczny głos. 
   Książę zesztywniał i w jego płomiennych oczach pojawił się lęk. Wolno obrócił wielką 
głową i popatrzył na Tascelę stojącą niedbale w osłoniętych draperią drzwiach. Valeria 
przekręciła się w żelaznym uścisku i chłodny dreszcz przebiegł jej po krzyżu, gdy napotkała 
palący wzrok księżniczki. Tej nocy Valeria doznała wielu nowych wrażeń. Ledwie co 
nauczyła się strachu przed mężczyzną, a teraz poznała, czym jest strach przed kobietą. Olmec 
siedział bez ruchu. Jego śniada skóra przybrała szary odcień. Tascela stała z jedną ręką opartą 
na gładkim biodrze. Teraz wyciągnęła drugą rękę, pokazując małe, złote naczynie ukryte do 
tej pory za plecami. 
   — Obawiam się, że nie będzie jej smakować twoje wino. Olmec — powiedziała 
księżniczka — dlatego wzięłam trochę swojego, tego, które przyniosłam znad brzegów 
Jeziora Zuad. Rozumiesz, Olmec? 
   Na czole księcia wystąpiły wielkie krople potu. Uchwyt, w jakim dzierżył Yaierię, rozluźnił 
się na tyle, że zdołała wyrwać się i dotrzeć na drugą stronę stołu. Mimo że rozsądek 

nakazywał jej natychmiastową ucieczkę, jakaś niepojęta fascynacja zatrzymywała ją w 
komnacie. Tascela podeszła do siedzącego księcia kołyszącym, płynnym krokiem, który sam 
w sobie był szyderstw em. Jej głos brzmiał miękko i pieszczotliwie, lecz w oczach pojawiły— 
się groźne błyski. Szczupłymi palcami lekko uchwyciła brodę Olmeca. 
 
   — Jesteś samolubny. Olmec — mruczała uśmiechając się. — Zatrzymałbyś naszego gościa 
dla siebie, mimo iż wiedziałeś, że chcę ją ugościć? Twoja wina jest ogromna. Olmec. 
   Na moment maska opadła jej z twarzy, oczy rozbłysły wściekłością, usta wykrzywiły się, a 
dłoń na brodzie księcia zacisnęła się kurczowo w zaskakującym pokazie siły, wyrywając 
jednocześnie garść włosów. Lecz nawet ten przykład nadludzkiej siły był mniej przerażający 
niż piekielna furia szalejąca pod pozorami łagodności. 
   Olmec z rykiem zerwał się na nogi i stał kiwając się jak niedźwiedź, zaciskając i otwierając 
olbrzymie pięści. 
   — Suko! — jego dudniący głos wypełnił pokój. — Wiedźmo! Diablico! Tecuhltli powinni 
cię zabić pięćdziesiąt lat temu! Pilnuj się! Za dużo znosiłem! Ta biała dziewka jest moja! 
Wynoś się stąd, zanim cię zabiję! 
   Księżniczka zaśmiała się i rzuciła mu w twarz zlepione krwią kłaki. Jej uśmiech był 
bezlitosny jak brzęk krzemienia o stal. 
   — Kiedyś mówiłeś inaczej. Olmec — szydziły. — Kiedyś, gdy byłeś młody, przemawiałeś 
słowami miłości. Tak, byłeś kiedyś mym kochankiem, wiele lat temu, a ponieważ mnie 
kochałeś, spałeś w mych ramionach pod czarnym lotosem i oddałeś w ten sposób w moje ręce 
łańcuchy, które cię spętały. Doskonale wiesz, że nie możesz stawić mi czoła. Wiesz, że 
wystarczy mi tylko spojrzeć na ciebie i magiczna moc, której przed laty nauczył mnie 
stygijski kapłan, uczyni cię bezsilnym. Przypomnij sobie tę noc pod czarnym lotosem 
falującym nad nami, poruszanym podmuchem nie z tego świata. Znowu poczujesz 
nieziemskie wonie unoszące się wokół i otaczające cię jak chmura, by cię zniewolić. Nie 
możesz ze mną walczyć. Jesteś moim niewolnikiem tak jak tamtej nocy i będziesz nim do 
końca swoich dni — Olmecu z Xuchotl! 
   Głos Tasceli przeszedł w pomruk, brzmiący jak szmer strumienia płynącego przez 
rozświetlone gwiazdami ciemności. Zbliżyła się do księcia i położyła rozłożone palce o 
długich, ostrych paznokciach na jego szerokiej piersi. Natychmiast wzrok mu zmętniał, a 
wielkie dłonie opadły bezwładnie po bokach. Ze złośliwym uśmiechem okrutna Tascela 
uniosła naczynie i przytknęła mu do ust. 
   — Pij! 
   Olmec usłuchał bezładnie. Po pierwszym łyku jego oczy przestały być szkliste. Napełniły 
się zrozumieniem, wściekłością i przeraźliwym lękiem. Otworzył usta, lecz nie wydał 
dźwięku. Przez chwilę chwiał się na gnących się nogach, po czym opadł na posadzkę jak 
zmięty łach. 
   Jego upadek wyrwał Valerię z odrętwienia. Obróciła się i skoczyła do drzwi, ale Tascela 
wyprzedziła ją z szybkością pantery skaczącej na ofiarę. Valeria uderzyła pięścią, wkładając 
w ten cios całą siłę ramienia. Takie uderzenie powinno rozłożyć na podłodze każdego 
przeciętnego mężczyznę, lecz Tascela zwinnym skrętem tułowia uniknęła ciosu i chwyciła 
przegub Aquilonki. Następnie unieruchomiła lewą rękę Valerii i trzymając oba przeguby w 
swojej lewej ręce, spokojnie skrępowała je wyciągniętym zza pasa sznurem. Valeria myślała, 
że tej nocy doznała już najgorszego upokorzenia, ale wstyd z powodu sromotnej porażki z 
księciem był niczym w porównaniu z uczuciami, jakie miotały nią po tej walce. Zawsze 
gardziła innymi przedstawicielkami swojej płci i napotkanie innej kobiety, która mogła 
obchodzić się z nią jak z dzieckiem, wstrząsnęło nią do głębi. Prawie nie stawiała oporu, gdy 
Tascela siłą posadziła ją na krześle i przywiązała ją do niego. Przekroczywszy obojętnie ciało 

Olmeca, Tascela podeszła do spiżowych drzwi, trzasnęła ryglem i rozwarła je silnym 
pchnięciem, odsłaniając wąski korytarz. 
   — Te drzwi prowadzą do komnaty — zaczęła, po raz pierwszy zwracając się do pojmanej 
— używanej kiedyś jako sala tortur. Kiedy schroniliśmy się w Tecuhltli, wzięliśmy większość 
przyrządów ze sobą, ale jedno zostało, było zbyt ciężkie by je ruszyć. Myślę, że będzie w sam 
raz. 
   W oczach Olmeca pojawił się błysk zrozumienia i strachu. Tascela podeszła do niego, 
schyliła się i chwyciła go za włosy. 
   — Jest tylko chwilowo obezwładniony — powiedziała tonem towarzyskiej konwersacji. 
   — Wszystko słyszy, myśli i czuje, tak, czuje naprawdę doskonale! 
   Wypowiedziawszy tę zgryźliwą uwagę, ruszyła ku drzwiom, z łatwością wlokąc za sobą 
olbrzymie cielsko księcia. Valeria otworzyła szeroko oczy ze zdziwienia. Księżniczka weszła 
do korytarza i nie zatrzymując się poszła dalej, znikając ze swą ofiarą w komnacie, z której 
dotarł szczęk żelaza. 
   Valeria zaklęła cicho i szarpnęła się w więzach, zapierając się nogami o krzesło. Na darmo. 
Sznur, którym była skrępowana, był prawdopodobnie nie do zerwania. Tascela wróciła po 
chwili, a z komnaty dobiegały zduszone jęki. Zamknęła drzwi, lecz nie zaryglowała ich. 
Najwidoczniej przyzwyczajenie nie rządziło nią, podobnie jak inne ludzkie emocje i 
instynkty. 
   Valeria siedziała oszołomiona, obserwując kobietę, w której szczupłych dłoniach, jak sobie 
uświadomiła, spoczywał jej los. Tascela chwyciła złote loki Aquilonki i odchyliła jej głowę w 
tył zaglądając jednocześnie w twarz. Błyszczące, ciemne oczy księżniczki miały dziwny 
wyraz. 
   — Czeka cię wielki zaszczyt — powiedziała. — Odnowisz młodość Tasceli. Och, 
wytrzeszczasz oczy! Wyglądam młodo, lecz w me żyły wkrada się leniwy chłód podeszłego 
wieku, jak to czułam już tysiące razy. Jestem stara, tak stara, że nie pamiętam swojego 
dzieciństwa. Kiedyś, gdy byłam młodą dziewczyną, pokochał mnie stygijski kapłan i zdradził 
mi sekret nieśmiertelności i wiecznej młodości. Potem umarł, niektórzy mówili, że od 
trucizny. Ja jednak mieszkałam w moim pałacu nad brzegami jeziora Zuad i mijające lata nie 
tknęły mnie ani mojej urody. W końcu zapragnął mnie król Stygii, ale mój lud zbuntował się 
przeciw niemu i przybyliśmy tutaj. Olmec obwołał mnie księżniczką, ale chociaż w moich 
żyłach nie ma królewskiej krwi, jestem więcej niż księżniczką. Jestem Tascela, której 
przywrócisz młodość! 
   Valerii wyschło w gardle. Czuła, że w słowach Tasceli kryje się tajemnica bardziej 
przerażająca, niż mogła się spodziewać po zwyrodniałym umyśle Tecuhltlanki. 
   Księżniczka odwiązała Aquilonkę od krzesła i postawiła na nogi. To nie lęk przed straszną 
siłą drzemiącą w mięśniach Tasceli uczynił z Valerii bezradną, drżącą brankę. Sprawiły to 
płonące hipnotycznym blaskiem oczy Tasceli. 
   — No, a żebym był Kushitą! — Conan spojrzał na leżącego. — Co ty tu robisz, do diabła!? 
   Spod knebla dobiegały zduszone dźwięki. Conan schylił się i wydarł szmatę z ust więźnia, 
który wrzasnął głośno ze strachu, bowiem w wyniku gwałtownego ruchu żelazna kula opadła 
w dół, niemal dotykając szerokiej piersi księcia. 
   — Na Seta, uważaj! — błagał Olmec. 
   — A to dlaczego? — spytał Conan. — Czy myślisz, że obchodzi mnie to, co się z tobą 
stanie? Chciałbym tylko mieć dość czasu, by stać tutaj i patrzeć jak ten kawał żelastwa 
wyciśnie z ciebie flaki. Niestety, spieszę się. Gdzie jest Valeria? 
   — Uwolnij mnie! — ponaglał Olmec. — Wszystko powiem! 
   — Nie, wpierw powiedz. 
   — Nigdy! — książę zawzięcie zacisnął kwadratowe szczęki. 

   — W porządku — Conan usiadł na ławie obok. — Sam ją znajdę, gdy z ciebie zostanie 
galaretka. Myślę, że mogę przyśpieszyć ten proces, wkręcając ci koniec miecza w ucho 
   — dodał, wyciągając miecz w stronę głowy leżącego. 
   — Poczekaj! — z popielatoszarych warg więźnia posypały się bezładne słowa. — Tascela 
mi ją zabrała. Zawsze byłem tylko narzędziem w rękach Tasceli. 
   — Tascela? — parsknął Conan i splunął. — Ty parszywy… 
   — Nie, nie! — dyszał Olmec. — Jest gorzej, niż myślisz. Tascela jest stara, ma setki lat! 
Odnawia swoją młodość i przedłuża sobie życie, składając ofiary z pięknych, młodych 
dziewcząt. Oto jedna z przyczyn niewielkiej liczebności naszego klanu. Tascela wydobędzie 
esencję życia z ciała Yalerii i zakwitnie świeżym pięknem i nową energią. 
   — Bramy są zamknięte? — spytał Conan, sprawdzając kciukiem ostrze swego miecza. 
   — Tak! Ale wiem, jak dostać się do Tecuhltli. Tylko Tascela i ja znamy tę drogę, a ona 
sądzi, że już się mnie pozbyła. Uwolnij mnie. Przysięgam, że pomogę ci uwolnić Valerię. Bez 
mojej pomocy nie dostaniesz się do Tecuhltli, bo nawet gdybyś torturami zmusił mnie do 
wyjawienia tajemnicy, to sam nie otworzysz drzwi. Pozwól mi iść z tobą. Podkradniemy się 
do Tasceli i zabijemy ją, zanim zdąży użyć swojej magii, nim na nas spojrzy. Cios nożem w 
plecy wszystko załatwi. Powinienem to już dawno zrobić w ten sposób, ale bałem się, że bez 
jej pomocy Xotalancanie zwyciężą. Ona też potrzebowała mojej pomocy i tylko dlatego 
pozwoliła mi żyć tak długo. Teraz nie potrzebujemy się już wzajemnie i jedno z nas musi 
zginąć. Przysięgam, że kiedy zabijemy czarownicę, ty i Valeria odejdziecie w pokoju. Moi 
ludzie posłuchają mnie, gdy Tascela umrze. 
   Conan pochylił się i przeciął więzy księcia. Olmec wysunął się ostrożnie spod wielkiej kuli 
i wstał, potrząsając głową jak byk, mrucząc przekleństwa i obmacując poszarpaną skórę na 
głowie. Stojąc ramię w ramię, dwaj mężczyźni prezentowali groźny obraz prymitywnej siły. 
Równy wzrostem Conanowi i bardziej krępy Olmec miał w sobie coś odpychającego, coś 
zwierzęcego i ponurego, co niekorzystnie kontrastowało z czystymi liniami zwartej sylwetki 
Cymmerianina. Conan porzucił resztki swej podartej, przesiąkniętej krwią koszuli i został 
półnagi, ukazując imponującą muskulaturę. Jego olbrzymie barki były równie szerokie jak 
bary Olmeca, lecz lepiej zarysowane, a potężna, wyżej sklepiona pierś przechodziła w twardy 
brzuch pozbawiony miękkiej wypukłości. Conan wyglądał jak wykuty w brązie posąg. O ik 
barbarzyńca mógł być wzięty za istotę z zarania czasu, o tyle Olmec przypominał ponury 
relikt z jeszcze wcześniejszych czasów. 
   — Prowadź — rozkazał Conan — i trzymaj się z przodu. Nie ufam ci bardziej niż bykowi 
szarpanemu za ogon. 
   Olmec obrócił się i poszedł przodem, gładząc jedną ręką poszarpaną brodę. Nie 
poprowadzi! Conana przez spiżowe wrota, które jak mylnie przypuszczał, Tascela zamknęła, 
lecz do jednej z komnat na granicy Tecuhltli. 
   — Ten sekret był strzeżony przez pół wieku — powiedział. — Nawet nasz klan go nie zna, 
a Xotalancanie nigdy go nie odkryli. Sam Tecuhltli zbudował to ukryte wejście, zabijając 
potem niewolników, którzy je zrobili. Obawiał Się, że któregoś dnia Tascela, której miłość do 
niego szybko zmieniła się w nienawiść, zamknie przed nim bramy Tecuhltli. Ona jednak 
odkryła tajemnicę i zabarykadowała ukryte drzwi, gdy wracał z nieudanego wypadu na 
Xotalancan. Pochwycili go i obdarli go żywcem ze skóry. Śledziłem ją kiedyś. Zobaczyłem, 
jak wchodzi tą drogą do Tecuhltli — tak odkryłem sekret. 
   Nacisnął złoty ornament w ścianie i płyta odsunęła się, odsłaniając prowadzące w górę 
schody z kości słoniowej. 
   — Te schody wbudowane w ścianę prowadzą do wieży nad dachem, a stamtąd innymi 
schodami można dostać się do różnych komnat. Ruszaj! 
   — Za tobą, przyjacielu! — powiedział ironicznie Conan, kołysząc długim mieczem. 

   Olmec wzruszył ramionami i wstąpił na schody. Conan natychmiast ruszył za nim. Drzwi 
same zamknęły się po ich przejściu. Umieszczone wysoko w górze kamienie ognia zamieniły 
klatkę schodową w studnię słabego, skupionego światła. 
   Mozolnie wspinali się po krętych stopniach, by w chwili, w której Conan przypuszczał, że 
znajdują się powyżej trzeciego piętra, dotrzeć do owalnego pomieszczenia o kopulastym 
suficie, w którym osadzono oświetlające schody kamienie ognia. Przez oprawne w złoto tafle 
z nietłukącego się kryształu, były to pierwsze prawdziwe okna, jakie widział w Xuchotl. 
Conan dostrzegł wysokie dachy, kopuły i wieże majaczące groźnie na tle rozgwieżdżonego 
nieba. Spoglądał na dachy Xuchotl. 
   Olmec nie patrzył przez okna. Ruszył pospiesznie jedną z wielu klatek schodowych, które 
prowadziły z wieży w dół i gdy zeszli kilka stopni, znaleźli się w wąskim, długim korytarzu. 
Na jego końcu czekały kolejne strome schody. Nagle Olmec przystanął. Gdzieś w dole 
zabrzmiał kobiecy krzyk strachu, wściekłości i wstydu, stłumiony przez grube mury, lecz 
mimo to wyraźny. Conan rozpoznał głos Valerii. Rozwścieczony do nieprzytomności 
Cymmerianin, zajęty myślami o zagrożeniu, które wyrwało taki wrzask z ust zuchwałej 
Valerii, zapomniał na moment o Olmecu. Przecisnął się obok księcia i ruszył w dół schodów. 
Instynkt obudził się w nim w tej samej chwili, gdy Olmec uderzył swą wielką pięścią jak 
młotem. Gwałtowny i cichy cios wymierzony był w podstawę czaszki Conana. Barbarzyńca 
odwrócił się jednak w samą porę i przyjął uderzenie w nasadę karku. Siła ciosu złamałaby 
kręgi słabszego mężczyzny, lecz Conan zachwiał się tylko, upuścił miecz bezużyteczny przy 
walce w zwarciu i padając złapał wyciągnięte ramię Olmeca, pociągając księcia za sobą. 
Runęli ze schodów na łeb i szyję, jak splątany kłąb głów, nóg i rąk. Jeszcze spadając Conan 
odszukał byczy kark Olmeca i zacisnął na nim żelazne palce. Szyja i ramię barbarzyńcy 
zdrętwiały od uderzenia olbrzymiej pięści Tecuhltlanina, który uderzył jak kafar, wkładając w 
cios całą siłę masywnego przedramienia i potężnych bicepsów. Jednak uderzenie nie odebrało 
Conanowi siły. W czasie upadku trzymał gardło przeciwnika zawzięcie jak buldog. Toczyli 
się, tłukąc i obijając o stopnie, aż grzmotnęli na końcu korytarza w drzwi z kości słoniowej z 
taką siłą, że rozbili je w drzazgi i wpadli do komnaty. Zanim to nastąpiło. Olmec już nie żył. 
Jeszcze na schodach żelazne palce Cymmerianina zdusiły mu zdradziecki oddech i złamały 
kark. 
   Conan podniósł się, strząsając drzazgi z mocarnych ramion i ocierając krew i kurz z twarzy. 
Znajdował się w wielkiej Sali Tronowej, w której, poza nim, znajdowało się piętnaście osób. 
Jako pierwszą ujrzał Valerię. 
   Przed podium z tronem stał dziwny, czarny ołtarz. Wokół niego siedem czarnych świec w 
złotych lichtarzach wypuszczało wijące się spirale gęstego, zielonego dymu o niepokojącym 
zapachu. Spirale dymu łączyły się pod sufitem w chmurę, tworzącą baldachim z dymu, na 
którym leżała zupełnie naga Valeria. Jej ciało wyglądało przerażająco biało w porównaniu z 
błyszczącym hebanowe kamieniem. Leżała rozciągnięta na ołtarzu, z rękoma nad głową. Nie 
była związana. U jednego końca ołtarza klęczał młody mężczyzna, trzymając mocno jej 
nadgarstki, a na drugim końcu młoda kobieta przytrzymywała ją za kostki nóg. Valeria nie 
mogła się podnieść, ani nawet poruszyć. 
   Zgromadzeni Tecuhltlanie klęczeli w półkolu, milcząco obserwując wydarzenia 
rozpalonymi, pełnymi żądzy krwi oczami. Tascela rozpierała się na tronie z kości słoniowej. 
Mosiężne czary z kadzidłem snuły wokół niej wstęgi dymu. Gęste pasma owijały się wokół 
jej nagiego ciała niczym pieszczące palce. Nie mogła usiedzieć spokojnie. Wiła się i unosiła 
w zmysłowym zapamiętaniu, jakby znajdowała przyjemność w kontakcie z gładką kością 
słoniową. Trzask drzwi rozlatujących się pod uderzeniem dwóch spadających ciał niczego nie 
zmienił. Klęczący mężczyźni i kobiety spojrzeli tylko bez zainteresowania na zwłoki swojego 
księcia oraz na podnoszącego się z posadzki mężczyznę i z powrotem odwrócili nienasycone 

oczy w kierunku białej postaci, prężącej się na czarnym ołtarzu. Tascela bezczelnie 
popatrzyła na Cymmerianina i z drwiącym uśmiechem rozparła się na tronie. 
   — Ty suko! — Conanowi pokazały się czerwone plamy przed oczyma. 
   Ruszył ku księżniczce, zaciskając swe pięści jak żelazne młoty. Po pierwszym kroku 
usłyszał metaliczny szczęk i zimne żelazo wbiło mu się w nogę. Powstrzymany w marszu, 
potknął się i prawie upadł. Na jego nodze zatrzasnęły się szczęki żelaznej pułapki, głęboko 
wbijając swoje zęby. Jedynie naprężone mięśnie łydki ocaliły kość przed strzaskaniem. 
Przeklęty potrzask wyskoczył bez ostrzeżenia z czerwonej posadzki. Przyglądając się 
uważnie. Conan ujrzał teraz doskonale zamaskowane zapadnie, w których kryły się inne 
pułapki. 
   — Głupcze! — roześmiała się Tascela. — Myślałeś, że nie spodziewam się twojego 
powrotu? Wszystkie drzwi w tej sali strzeżone są przez takie pułapki. Stój tam i patrz, jak 
dopełni się los twojej pięknej przyjaciółki. Potem zdecyduję o twej przyszłości. 
   Conan instynktownie sięgnął do pasa tylko po to, by pochwycić pustą pochwę. Miecz został 
na schodach, a sztylet w puszczy, tam gdzie smok wyrwał go ze swojej paszczy. Stalowe zęby 
wbite w nogę paliły jak rozżarzone węgle, lecz ból nie był tak straszny jak wściekłość kipiąca 
w jego duszy. Pochwycono go w pułapkę jak wilka. Gdyby miał swój miecz, to odrąbałby 
sobie nogę i poczołgał się po posadzce, by zabić Tascelę. Oczy Valerii powędrowały w jego 
kierunku z niemym błaganiem, a poczucie bezsilności powodowało, że czerwone fale 
szaleństwa przelewały się pod czaszką Conana. Przyklęknąwszy na swej wolnej nodze, 
usiłował wcisnąć palce między szczęki potrzasku i rozewrzeć je. Krew trysnęła mu spod 
paznokci, ale stal ciasno otaczała łydkę pierścieniem o połowach tak zaciśniętych i tak 
dopasowanych, że między umęczonym ciałem, a zębatym żelazem nie było najmniejszej 
szczeliny. Widok nagiego ciała Valerii podsycał jego wściekłość. 
   Tascela nie zwracała na niego uwagi. Wstała ociężale z tronu, powiodła badawczym 
spojrzeniem po szeregach poddanych i zapytała: 
   — Gdzie Xamec. Zlanath i Tichic? 
   — Nie wrócili jeszcze z katakumb, księżniczko — odpowiedział jeden z mężczyzn. 
   — Podobnie jak my, znosili ciała zabitych do krypt, ale nie powrócili. Może porwał ich 
duch Tolkmeca? 
   — Milcz durniu! — rozkazała szorstko. — Duch to tylko wymysł. 
   Zeszła z podium, bawiąc się cienkim sztyletem o złotej rękojeści. Jej oczy płonęły 
piekielnym blaskiem. Zatrzymała się przed ołtarzem i przemówiła w napiętej ciszy. 
   — Twoje życie uczyni mnie znów młodą, biała kobieto! — powiedziała. — Oprę się na 
twej piersi, położę moje usta na twoich i wolno, och, wolno zatopię ostrze w twym sercu, tak 
że twoje życie uciekając ze sztywniejącego ciała, wejdzie w moje i napełni je młodością i 
werwą. 
   Powoli, jak wąż zbliżający się do ofiary, pochylała się wśród snujących się dymów nad 
zesztywniałą z przerażenia Valerią, wbijając w nią swe płonące, czarne oczy, coraz większe i 
głębsze, błyszczące jak dwa księżyce wśród wirujących kłębów kadzidła. 
   Klęczący zacisnęli dłonie i wstrzymali oddechy, wyczekując w napięciu krwawego finału i 
tylko wściekłe sapanie Conana, usiłującego wyrwać nogę z pułapki, przerywało ciszę. Oczy 
wszystkich patrzących skupiły się na ołtarzu i białej postaci rozciągniętej na nim. Wydawało 
się, że tylko grzmot piorunów mógłby złamać czar. A jednak cichy okrzyk wstrząsnął 
widzami i sprawił, że wszyscy odwrócili się gwałtownie. 
   Spojrzeli na drzwi po lewej stronie podium i zobaczyli koszmarną zjawę, na widok której 
włosy stawały dęba. W drzwiach stał mężczyzna o zmierzwionych, siwych włosach i 
postrzępionej białej brodzie spadającej mu na piersi. Łachmany tylko częściowo okrywały 
wychudłą postać, odsłaniając półnagie kończyny o dziwnie nienaturalnym wyglądzie. Jego 
skóra nie była skórą normalnego człowieka. Wydawała się łuszczyć, jakby jej posiadacz 

przebywał długo w warunkach całkowicie odmiennych od tych, w jakich zwykle spędza się 
życie. Jego oczy płonące w splątanej grzywie nie miały w sobie nic ludzkiego. Wielkie, 
błyszczące spodki spoglądały nieruchomo, bez śladu normalnych uczuć czy rozsądku. Z 
otwartych ust nie wydobywały się składne dźwięki, jedynie piskliwy chichot. 
   — Tolkmec — szepnęła poszarzała ze strachu Tascela, podczas gdy pozostali kulili się w’ 
niemym przerażeniu. — Więc to nie wymysł, nie duch! Na Seta! Dwanaście lat ukrywałeś się 
w ciemnościach! Dwanaście lat wśród kości umarłych! Jaką okropną strawą się żywiłeś? 
Jakie obłąkane życie wiodłeś w ciemnościach wiecznej nocy? Teraz wiem, dlaczego Xamec. 
Zlanath i Tachic, nie wrócili z katakumb — i nigdy nie wrócą. Tylko dlaczego czekałeś tak 
długo? Szukałeś czegoś w podziemiach? Wiedziałeś, że ukryto tam jakąś tajemną broń? 
Znalazłeś ją w końcu? 
   Jedyną odpowiedzią Tolkemeca był ohydny chichot. Wpadł do komnaty, długim susem 
przeskakując ukryty przed drzwiami potrzask. Być może przypadkiem, a może pamiętając o 
pułapkach Xuchotl. Tak długo przebywał z dala od ludzkości, że nie można było go nazwać 
obłąkanym człowiekiem — niewiele miał w sobie ludzkiego. Tylko słaba nić wspomnień 
wywołujących nienawiść i chęć zemsty łączyła go ze światem, z którego uciekł i utrzymywała 
go w pobliżu znienawidzonych ludzi. Tylko to powstrzymywało go przed zniknięciem na 
zawsze w czarnych korytarzach i salach podziemnego królestwa, które odkrył dawno temu. 
   — Szukałeś czegoś! — szepnęła Tascela kuląc się. — I znalazłeś! Pamiętasz o waśni! Po 
tych wszystkich latach w mroku! Pamiętasz! 
   Chuda ręka Tolkmeca wymachiwała teraz dziwną pałeczką koloru nefrytu, zakończoną z 
jednej strony jarzącą się, czerwoną gałką w kształcie jabłka granatu. Tascela uskoczyła w 
bok, gdy starzec uniósł ramię i z kulistego zakończenia trysnął promień szkarłatnego ognia. 
Chybił, lecz kobieta trzymająca nogi Valerii znalazła się na drodze promienia. Ognista linia 
trafiła ją między łopatki i przeszyła na wylot. Dał się słyszeć ostry trzask. Promień uderzył w 
czarny ołtarz sypiąc niebieskimi iskrami. Kobieta upadła na posadzkę, pomarszczona i 
zasuszona jak mumia. Valeria przewaliła się na drugą stronę ołtarza i ruszyła na czworakach 
pod przeciwległą ścianę. W Sali Tronowej martwego Olmeca rozpętało się piekło. 
   Mężczyzna, który trzymał ręce Valerii umarł jako następny. Odwrócił się by uciec, lecz nim 
przebiegł pół tuzina kroków. Tolkmec ze zdumiewającą zręcznością zmienił pozycję tak, że 
uciekający znalazł się między nim a ołtarzem. Ponowię zabłysnął czerwony płomień i 
Tecuhltlanin potoczył się po podłodze, gdy błysk zakończył swą drogę, uderzając w czarny 
kamień, krzesząc snop błękitnych iskier. 
   Rozpoczęła się rzeź. Ludzie biegali po komnacie, wrzeszcząc obłąkańczo, zderzając się ze 
sobą, potykając i padając. Wśród nich skakał i pląsał Tolkmec, szerząc śmierć i zniszczenie. 
   Nie mogli uciec z sali, gdyż najwidoczniej metalowe portale, podobnie jak poznaczony 
żyłami metalu kamienny ołtarz, tworzyły obwód tej szatańskiej siły tryskającej jak 
błyskawice z magicznej laski starucha. Każdy człowiek, który znalazł się między nim a 
ołtarzem lub drzwiami, umierał natychmiast. Tolkmec nic wybierał ofiar. Zabijał każdego, kto 
mu się nawinął. Jego łachmany powiewały w dzikich pląsach, a odrażający chichot 
pobrzmiewał nad wrzawą ofiar. Tecuhltlanie padali przy ołtarzu i drzwiach, jak opadające z 
drzewa liście. Jeden zrozpaczony wojownik skoczył na prześladowcę wznosząc sztylet, lecz 
zginął, nim zdołał uderzyć. Pozostali biegali jak stado oszalałych owiec, nie myśląc o oporze i 
bez szans na ucieczkę. 
   Tascela dostała się do Conana i chroniącej się blisko niego Valerii w chwili, gdy padł 
ostatni z Tecuhltlan. Pochyliła się i dotknęła ornamentu na posadzce. Natychmiast żelazne 
szczęki uwolniły krwawiącą nogę i schowały się z powrotem. — Zabij go, jeśli zdołasz! — 
wydyszała księżniczka wciskając długi sztylet w dłoń Cymmerianina. — Nie znam takich 
czarów, by się z nim mierzyć! 

   Płonąc żądzą walki barbarzyńca z pomrukiem skoczył naprzód, nie zważając na okaleczoną 
nogę. Tolkmec zmierzał ku nim wywracając niesamowitymi oczyma, ale zawahał się, gdy 
dojrzał nóż błyszczący w dłoni Conana. Rozpoczęli ponure podchody. Tolkmec dążył do 
tego, by Conan znalazł się na jednej linii z ołtarzem lub drzwiami, a barbarzyńca starał się 
tego uniknąć i celnie pchnąć. Obie kobiet) przyglądały się temu w napięciu, wstrzymując 
oddechy. 
   W zalegającej ciszy rozlegały się jedynie szurania i tupot szybko przemieszczających się 
stóp. Tolkmec już nie pląsał i nie skakał. Zorientował się, że czeka go trudniejsze zadanie niż 
z ludźmi, którzy umierali wrzeszcząc i uciekając. W bystrych oczach barbarzyńcy wyczytał 
taką samą śmiertelną groźbę, jaka kryła się w jego własnym spojrzeniu. Kluczyli tam i z 
powrotem, a kiedy poruszał się jeden z nich, drugi ruszał się także, jak gdyby łączyły ich 
niewidoczne nici. Przez cały czas Conan zbliżał się coraz bardziej do przeciwnika. Właśnie 
stalowe mięśnie jego nóg zaczęły się prężyć do skoku, gdy Valeria krzyknęła przeraźliwie. 
Przez ułamek sekundy mosiężne drzwi znalazły się na jednej linii z ciałem Cymmerianina. Z 
laski wystrzelił czerwony promień muskając lekko bok Conana, który zdążył się odchylić, 
jednocześnie rzucając nożem. Stary Tolkmec upadł z rękojeścią sztyletu sterczącą z piersi, 
tym razem martwy naprawdę. 
   Tascela skoczyła. Nie do Conana, lecz do laski błyszczącej żywym blaskiem na posadzce. 
Jednak Valeria rzuciła się za nią, ze sztyletem zabranym któremuś z zabitych. Ostrze, wbite 
całą siłą umięśnionego ramienia, przeszyło księżniczkę tak, że koniec wystawał między jej 
piersiami. Tascela wrzasnęła i upadła martwa, a Valeria kopnęła nogą jej zwłoki. 
   — Musiałam to zrobić ze względu na szacunek dla ciebie! — wysapała Aquilonka, patrząc 
na stojącego nad bezwładnym ciałem czarownicy Conana. 
   — To chyba załatwia sprawę waśni — mruknął. — Co za szatańska noc! Gdzie ci ludzie 
trzymali jedzenie? Jestem głodny! 
   — Masz ranę w łydce — Valeria zerwała kawał jedwabnej draperii i związała sobie wokół 
bioder, a później udarła kilka mniejszych pasów, którymi sprawnie owinęła okaleczoną nogę 
barbarzyńcy. 
   — Mogę już iść — zapewnił ją. — Chodźmy stąd jak najszybciej. Na zewnątrz już świta. 
Mam dość tego piekielnego Xuchtl. Dobrze, że się pozabijali. Nie chcę ich przeklętych 
klejnotów. Może spoczywać na nich klątwa. 
   — Na świecie jest dość porządnych łupów dla ciebie i dla mnie — powiedziała Valria 
podnosząc się. 
   Dawny błysk ponownie pojawił się w jego oczach i tym razem nie opierała się, gdy pował 
ją gwałtownie w ramiona. 
   — Droga na wybrzeże jest długa — powiedziała w końcu, odrywając swoje usta od jego. 
   — No i co z tego? — zaśmiał się. — Pokonamy, kogo będzie trzeba. Zanim Stygijczycy 
otworzą porty na sezon handlowy, staniemy na pokładzie i pokażemy światu, co to znaczy 
plądrować. 
    
PIERWSZE WYDANIA: 
   1. The Devil in Iron (Demon z żelaza), Weird Tales, 1934 
   2. Black Colossus (Czarny Kolos), Weird Tales, 1933 
   3. Red Nails (Czerwone ćwieki), Weird Tales, 1936