Prolog

Halloween 1969

Legendy mówią, Ŝe jeśli w deszczową i wietrzną noc wejdziesz na najdalej wysuniętą

w morze półkę Czarciej Skały, usłyszysz krzyki tych wszystkich, którzy stracili Ŝycie we

wzburzonym morzu u jej podnóŜa.

Młody człowiek obawia się, Ŝe dzisiejszej nocy ta lista powiększy się o jeszcze jedną

ofiarę.

Biegnie za kobietą, rozpaczliwie pragnąć ją powstrzymać i zaprowadzić z powrotem

do Kruczego Dworu. Wie, Ŝe w przeciwnym wypadku Szaleniec się zemści. Szaleniec - tak

nazywają w miasteczku Jacksona Muira, tak szepcze przeraŜona słuŜba w swoich kwaterach

w wielkim domu. Szaleniec. Oto, kim jest.

I pozabija nas wszystkich.

Jednak Ogden McNutt nie pogodzi się z tym. Nie zamierza godzić się ze śmiercią,

jeszcze nie. WciąŜ jeszcze jest czas. MoŜe zdoła odmienić los, jaki im przepowiedziano,

zapobiec katastrofie wiszącej nad wszystkimi w Kruczym Dworze. Jeśli zatrzyma tę kobietę,

zanim ona dotrze do klifu, jeśli zdoła sprowadzić ją całą i zdrową z powrotem do mrocznej

posiadłości na szczycie wzgórza, moŜe da się uniknąć tego, czego wszyscy się obawiają.

- Emily! - Krzyczy Ogden w wyjącym wietrze. - Emily!

Widzi ją przed sobą, w długiej i powiewnej białej sukni, biegnącą w kierunku Czarciej

Skaty. Nad nimi wielki księŜyc w pełni usiłuje przedrzeć się przez czarne chmury, które

przemykają przed jego obliczem, a w oddali przetacza się grom.

- Emily!

Ona nie przystaje, ale młodzieniec zaczyna ją doganiać. JuŜ słyszy jej łkania i okrzyki

rozpaczy. Wybiegła z domu, ujrzawszy Jacksona, swojego męŜa, w ramionach słuŜącej - tej

dziwnej, niepokojącej dziewczyny o świdrujących ciemnych oczach i lśniących czarnych

włosach. Ogden był świadkiem tej sceny i dostrzegł dziwny grymas, który wykrzywił

promienną twarz Emily, jakby w tym momencie nagle w pełni zrozumiała ogrom

niegodziwości Szaleńca. Odwróciła się i uciekła.

- Biegnij za nią - powiedział Montaigne - męŜczyzna, który sprowadził Ogdena do tego

dziwnego miejsca, który obiecał mu naukę staroŜytnej sztuki pod okiem Opiekunów. -

Sprowadź ją z powrotem.

Ona nie moŜe dotrzeć do Czarciej Skały, powtarza sobie w myślach biegnący Ogden,

pamiętając o przepowiedzianej zgubie. Muszę ja powstrzymać! Muszę ja dogonić!

Ona jednak juŜ tam jest i stoi na skraju przepaści, w wydętej przez wiatr białej sukni,

kiedy Ogden w końcu ją dogania. Chwieje się, łapiąc oddech, ale mimo to chwyta ją i oboje

pochylają się na skraju urwiska, patrząc na szalejące w dole morze.

- Emily - mówi Ogden - musisz wrócić tam ze mną!

Ona odwraca się i obrzuca go oszalałym wzrokiem.

- Wrócić do Kruczego Dworu? Do niego? Jesteś równie szalony jak on? Dlaczego

miałabym tam wrócić, wiedząc, co zaplanował dla nas wszystkich?

- Proszę, Emily, musisz odsunąć się od...

Ona wyrywa mu się, pod wpływem gniewu silniejsza niŜ oczekiwał. JakŜe jest teraz

odmieniona, jak róŜna od tej słodkiej, niewinnej, spokojnej dziewczyny, która przybyła do

Kruczego Dworu.

- Jesteś jednym z jego sługusów? - Emily przeszywa go gniewnym, oskarŜycielskim

spojrzeniem. - Czy tak, Ogdenie? Ty i Montaigne...

- Nie, Emily, my chcemy go powstrzymać! I moŜemy, jeśli tylko wrócisz tam ze mną!

Ona śmieje się z goryczą.

- Powstrzymać go? Jesteś głupcem. Wszyscy jesteście głupcami, jeśli sądzicie, Ŝe

zdołacie go teraz powstrzymać. Opanuje Kruczy Dwór - i Otchłań pod nim teŜ!

- Nie, moŜemy go pokonać!

- Spójrz! - Wyciąga rękę, gdy błysk pierwszej błyskawicy rozjaśnia noc. - Zobacz to,

co ja widzę! Patrz!

Ogden wznosi oczy ku niebu, gdy głośny huk gromu zdaje się wstrząsać skałami, na

których stoją. A tam, niczym w teatrze cieni rzucanych na chmury przez jakąś ogromną

latarnię magiczną, widać obrazy, które tak przeraŜają Emily. Z dziury w niebie wypełzają

piekielne stwory, wygłodniałe, oślizłe, złośliwe demony pragnące zawładnąć światem.

- Staną się nami! - Woła Emily. - Te okropne, odraŜające stwory! One staną się nami, a

my nimi!

Ogden nie moŜe oderwać oczu od nieboskłonu. Demony wylewają się z dziury jak

karaluchy i rozbiegają po całym niebie, jak okiem sięgnąć. Pokryte sierścią i łuskami - o

ludzkich kościach i zwierzęcej skórze - błoniastoskrzydłe bestie i ośmionogie potwory.

Większość z nich to głupie, ocięŜałe stwory, lecz wśród nich Ogden dostrzega równieŜ

szyderczo uśmiechnięte, przebiegłe czarty o ślepiach skrzących się złośliwą inteligencją.

- Oto świat, jakiego pragnie - mówi Emily. - Oto jego plan.

Z oddali dobiega głos - głos samego Szaleńca, wołającego Ŝonę.

Emily odwraca się w tamtą stronę i pięknymi niebieskimi oczami wpatruje się w noc.

Szaleniec znów woła jej imię.

- Oto jego plan - mówi Emily, teraz juŜ spokojna, gdy obraz na niebie znika i Ogden

znów spogląda na nią. - Jednak nie mój.

I nim młodzieniec zdąŜy ją złapać, Emily rzuca się z urwiska i jej krzyk cichnie w

ciemnościach.

- Emily! - Woła w ślad za nią Ogden.

- Emily! - Wtóruje mu Jackson Muir, w rozbłysku błyskawicy wyłaniając się z mroku i

stając na Czarciej Skale.

Ogden zaczyna drŜeć.

- Ja... Próbowałem...

Szaleniec podbiega do krawędzi urwiska i wychyla się. Z dołu dolatuje ryk

rozbijających się o skały fal.

- Próbowałem ją powstrzymać - mówi Ogden, trzęsąc się jak liść.

Szaleniec obraca się do niego. W oczach ma gniew, ale takŜe zgrozę i Ŝal, ogromny

al. Mimo swej mocy nie zdoła jej wskrzesić - a przynajmniej nie taką, jaka była za Ŝycia.

Ogden z lękiem i fascynacją patrzy na Szaleńca, rozdzieranego przez straszliwy dylemat.

Nagle Jackson odwraca się twarzą do morza i unosi ręce nad klifem, jakby za pomocą czarów

chciał wydostać ukochaną Ŝonę z toni. Zaraz jednak opuszcza dłonie i zakrywa nimi twarz.

Zapewne zdołałby wyrwać Emily morzu, ale okropnie pokiereszowaną - na duchu i na ciele.

MoŜe jest wielkim czarodziejem Skrzydła Nocy, ale wie, Ŝe nie zdoła wskrzesić jej

niewinności i czystości. Gorzej - nie moŜe sprawić, aby znów go pokochała.

I Ogden wie, Ŝe ktoś za to zapłaci.

- Próbowałem - duka, cofając się przed Jacksonem. - Próbowałem ją powstrzymać.

- I nie zdołałeś - prycha Szaleniec, przeszywając go wzrokiem.

Szeroko rozkłada ramiona i wydaje przeraźliwy krzyk, równie potęŜny jak huk gromu.

I burza zdaje się cichnąć, oddawszy swą furię ciału stojącego na skraju urwiska

czarnoksięŜnika. Jackson Muir zawsze był wysoki i postawny, lecz teraz wydaje się jeszcze

wyŜszy, jakby mierzył nie metr osiemdziesiąt, lecz trzy razy tyle. W przypływie gniewu

błyska białymi zębami i sypie skry z oczu.

- Zapłacisz mi za to, Ogdenie McNutt! Zapłacisz za to, Ŝe nie zdołałeś ocalić mojej

ony!

- Nie, zostaw go w spokoju - odzywa się inny męŜczyzna. To Montaigne wreszcie

zdołał dotrzeć na Czarcią Skałę. - To mój uczeń, Jacksonie. Ja go ukarzę. Zostaw go mnie.

- Śmiesz rozkazywać czarodziejowi Skrzydła Nocy? - Szaleniec zdaje się wypalać

oczami dziury w mroku, gdy przenosi wzrok na nowo przybyłego. - Ty, Opiekun, który ma mi

tylko słuŜyć?

- I uczyć cię - mówi Montaigne, nie zwaŜając na jego gniew. - Członek Bractwa nie

wykorzystuje mocy dla zemsty.

Jackson Muir śmieje się.

- Zapomniałeś o czymś, Montaigne. Jak nazwał mnie mój brat? Renegatem? Apostatą?

- Znów parska śmiechem, zwróciwszy przekrwione oczy na Ogdena. - Uciekaj, króliczku!

Dostarcz mi trochę rozrywki!

I Ogden ucieka. Wie, Ŝe to na nic, ale ucieka, słuchając pierwotnego instynktu

samozachowawczego. Biegnie w ciemność, oddalając się od klifu, w las. Wpada w kłujące

jeŜyny, potyka się o leŜący pień, pada w błotnistą kałuŜę. Jednak ucieka dalej, zagłębiając się

w gąszcz drzew i gromadzące się cienie. Z nieba zerka na niego posępnie i czujnie księŜyc,

okrągły i złoty, pojawiając się raz po raz między gałęziami.

Wreszcie Ogden przystaje, obejmując pień drzewa, niczym dziecko matkę. Wie, Ŝe to

koniec, Ŝe nie moŜna uciec przed Szaleńcem - lecz mimo to w jego sercu budzi się nadzieja.

MoŜe Montaigne go powstrzymał? MoŜe przekonał Jacksona, Ŝeby puścił Ogdena?

Jest cicho. Słychać tylko szum fal bijących w oddali o brzeg. Ogden myśli o swojej

kochanej Georgianne.

- Śliczna mała, prawda?

Ten głos mrozi mu krew w Ŝyłach. Ogden odwraca się i widzi Szaleńca, stojącego

jakieś pół metra dalej.

- Zrób ze mną, co chcesz - mówi Ogden - ale nie rób krzywdy Georgianne.

Jackson Muir uśmiecha się.

- Stań w blasku księŜyca, Ogdenie McNutt.

Ogden waha się, ale wykonuje rozkaz. Nie ma sensu się opierać czy próbować

walczyć.

- Spójrz na księŜyc - mówi Szaleniec. - Popatrz na jego tarczę. Ujrzysz tam swoją

mękę, młody głupcze. Zobaczysz karę za to, Ŝe nie zdołałeś uratować mojej Ŝony.

Ogden spogląda na lśniący miesiąc. Ten nagle przybiera czerwoną barwę - jest jak

jezioro krwi pośród czerni nieba.

I nagle Ogden czuje swędzenie. Straszliwe pieczenie całego ciała. Spogląda na dłonie i

widzi powód.

Włosy - porastające całe jego ciało. Dłonie, ręce, ramiona pod ubraniem. Dotyka

swojej twarzy. Tam teŜ są. Gęste i sztywne.

Potem przychodzi ból. Okropny, rozdzierający. Ogden wije się w konwulsjach. Jego

szczęka wydłuŜa się i zmienia kształt. Usta rozciągają się i przekształcają w zwierzęcy pysk.

Zęby stają się długie i ostre, kaleczą język.

Ogden McNutt osuwa się na kolana. JuŜ nie moŜe ustać na nogach. Jego łopatki

wybrzuszają się i rozszerzają. Kiedy próbuje krzyknąć, z jego gardła wydobywa się

Ponad trzydzieści lat później

Teraźniejszość

1. Za murami

Devon March podnosi kilof wysoko nad głowę i z łoskotem wali nim w mur.

- Kimkolwiek jesteś - woła - zaraz się spotkamy!

W końcu. Odpowiedź, której szukał od miesięcy. Kto mieszka za tą ścianą? KtóŜ go

woła, kto zdaje się mieć klucz do tajemnicy jego przeszłości?

Kobieta, myśli Devon, sądząc po tonie głosu. Po raz pierwszy usłyszał jej głos, kiedy

trzymano ją na wieŜy Kruczego Dworu, kiedy widywał tam światło, którego istnieniu wszyscy

inni uparcie zaprzeczali. Potem widział, jak przeniesiono ją tutaj, do tego zamurowanego

lochu, do którego nie wiodły Ŝadne drzwi. I mimo swoich niemałych moŜliwości, pomimo

magicznej mocy, którą odziedziczył jako czarodziej Skrzydła Nocy, Devon dotychczas nie

zdołał pokonać tego muru.

Dlatego musiał posłuŜyć się kilofem.

Tynk z łatwością odpada pod uderzeniem. Devon ponownie unosi kilof nad głowę i

uderza. Tym razem udaje mu się. Wybija otwór w ścianie.

- Cofnij się - woła do tego kogoś po drugiej stronie. - Nie chcę ci zrobić krzywdy.

Jednak kobieta milczy. Jeszcze przed chwilą szlochała i wołała go po imieniu.

JednakŜe jej imię pozostaje zagadką, chociaŜ czarodziejska intuicja - którą Devon nazywa

Głosem - podpowiedziała mu, Ŝe on juŜ je zna.

Ale co to za imię?

Jeszcze raz unosi kilof nad głowę. Następne uderzenie powinno wybić otwór

wystarczająco duŜy, Ŝeby się przezeń przecisnąć, ewentualnie Devon poszerzy go gołymi

rękami. Zbiera siły do najsilniejszego z dotychczasowych ciosów.

Jednak nie moŜe go zadać. Kilof pozostaje nieruchomy nad jego głową.

- Nie wolno ci tego robić - słyszy głos. - Proszę, proszę, przestań!

Devon zna ten głos. NaleŜy do Bjorna Forkbearda, zarządcy Kruczego Dworu, małego

gnoma mającego prawie siedemset lat. Devon obraca się i widzi, Ŝe Bjorn, stojąc na

drewnianej skrzyni, przytrzymuje kilof krótkimi, lecz silnymi rękami.

- Puść, Bjornie!

- Nie, mistrzu Devonie! Sprowadzono mnie do Kruczego Dworu, Ŝebym strzegł tej

komnaty, i będę jej strzegł!

Devon poddaje się, rozluźniając chwyt. Bjorn teŜ puszcza kilof i zeskakuje ze skrzyni.

Devon pozwala, by narzędzie z donośnym brzękiem upadło na piwniczną posadzkę.

- Zatem było tak, jak podejrzewałem - mówi Devon. - To z tego powodu pani Crandall

sprowadziła cię tutaj. Miałeś pilnować tego kogoś, kogo trzymała na wieŜy, a potem

przeniosła do podziemi!

- CóŜ - wzrusza ramionami człowieczek - z tego i paru innych powodów. Jak wiesz,

Kruczy Dwór potrzebował zarządcy. A ja jestem bardzo dobrym kucharzem i pomywaczem, o

czym sam moŜesz zaświadczyć!

Bjorn usiłuje się uśmiechnąć, patrząc na Devona, ale nastoletni czarodziej nie

odpowiada uśmiechem. Kiedy Bjorn pojawił się w Kruczym Dworze, wzbudził głęboką

nieufność Devona. Chłopiec nie był pewien, po czyjej stronie stoi gnom, czy jest dobry czy

zły. W tym domu zdarzyło się zbyt wiele, Ŝeby Devon bez wahania zaufał komukolwiek.

Jednak w późniejszych zmaganiach z Isobel - zbuntowaną czarownicą z szesnastego

wieku - Bjorn dowiódł swej wartości, i teraz Devon uwaŜa go za sojusznika. Wie, Ŝe Bjorn,

jak wszystkie gnomy, jest lojalny wobec czarodziei Skrzydła Nocy. Mimo to, sprzymierzeniec

czy wróg, Bjorn najwidoczniej wciąŜ ma parę tajemnic, które skrywa przed Devonem.

- Kto jest za tym murem, Bjornie? I dlaczego nie powinienem tego wiedzieć?

Devon staje nad gnomem, który ma zaledwie metr dziesięć wzrostu. Jego skóra jest

róŜowa, a włosy białe i rozwichrzone. Nosi krótką, rozwidloną brodę. Stąd się wziął jego

przydomek.

- Odpowiedz mi, Bjornie! - Devon szturcha palcem w pierś gnoma. - Przeszliśmy

razem tyle, Ŝe nie powinieneś mieć przede mną tajemnic!

Szeroka i rumiana twarz Bjorna zdradza wewnętrzną walkę.

- Ach, przecieŜ ci mówiłem, mistrzu Devonie. MoŜe i zatrudniono mnie jako jej

straŜnika, ale nigdy nie poznałem jej imienia ani dziejów.

- CóŜ - mówi Devon, znów odwracając się twarzą do ściany - zaraz je poznamy.

- Pani Crandall będzie wściekła - ostrzega gnom.

Devon uśmiecha się pod nosem.

- JuŜ dawno przestałem się obawiać gniewu pani Crandall.

Czy jest to prawda czy nie, brzmi nieźle - myśli Devon. Ma dość słuchania poleceń

pani Crandall. W końcu jest potomkiem Sargona Wielkiego, załoŜyciela Bractwa Skrzydła

Nocy, i został stworzony do wielkich rzeczy. NajwyŜszy czas dowiedzieć się, do jakich - i nie

pozwoli na to, Ŝeby Amanda Muir Crandall nadal stała mu na drodze do prawdy.

Chwyta brzegi dziury w ścianie i zaczyna rozbierać ją gołymi rękami.

Od kiedy Devon przyjechał do Kruczego Dworu, szukał rozwiązania tajemnicy swojej

przeszłości. Dorastał jako syn Teda Marcha, zwykłego mechanika samochodowego - a

przynajmniej tak myślał, Jednak na łoŜu śmierci ojciec wyznał, Ŝe Devon został adoptowany.

Chłopiec nie usłyszał ani słowa o tym, kim byli jego biologiczni rodzice, tylko dowiedział się,

e zamieszka u rodziny, o której nigdy wcześniej nie słyszał: u Muirów. Utrata taty - który był

najlepszym ojcem, jakiego kaŜdy dzieciak mógłby sobie Ŝyczyć - była dostatecznie cięŜkim

ciosem, a konieczność porzucenia domu, szkoły i przyjaciół jeszcze bardziej przygnębiła

Devona. Kilka dni po pogrzebie adwokat ojca wsadził chłopca do autobusu i wyprawił do

smaganego wiatrami miasteczka na skalistym wybrzeŜu Rhode Island. Do miejsca zwanego

Biedą. Przybywszy tam w szalejącej burzy, Devon szybko zrozumiał, czemu miejscowość

zawdzięcza tę nazwę.

Od tego czasu Devon mieszkał w tajemniczym mrocznym domu na skraju klifu i

stopniowo odkrywał, kim jest i co potrafi. GdyŜ Devon nigdy nie był zwyczajnym chłopcem.

Od dziecka posiadał niezwykłe umiejętności: na przykład potrafił siłą woli unieść psa w

powietrze albo obrócić wszystkie ławki w klasie. Ojciec nigdy nie wyjaśnił, dlaczego Devon

ma taką moc, tylko ostrzegł go, Ŝe wolno mu jej uŜyć wyłącznie w szlachetnych celach. Nie

wyjaśnił równieŜ obecności demonów - tych obrzydliwych, odraŜających bestii, które

mieszkały w szafie i próbowały czasem wciągnąć go w cuchnącą czeluść, zwaną Otchłanią.

„Jesteś silniejszy od nich - zawsze powtarzał mu ojciec. - Pamiętaj o tym, Devonie. Jesteś

silniejszy".

Taak, jestem silniejszy, na pewno, myśli teraz Devon.

Dowiodłem tego. Byłem w Otchłani i wydostałem się z niej. Niewielu ludzi, nawet z

Bractwa Skrzydła Nocy, mogło się tym poszczycić.

Wiadomość o tym, Ŝe jest czarodziejem Skrzydła Nocy, była największą sensacją w

czternastoletnim Ŝyciu Devona. Odkrył, Ŝe jego ojciec wcale nie był zwykłym mechanikiem

samochodowym, lecz wiekowym Opiekunem, który wychował i wyuczył wiele pokoleń

czarodziei. Dlaczego więc nie wyjawił Devonowi prawdy o jego dziedzictwie?

Chłopiec był zmuszony odkryć ją samodzielnie, z pomocą Rolfe’a Montaigne’a -

zaprzysięgłego wroga rodziny Muirów, który był synem Opiekuna i cały czas starał się

znaleźć w odziedziczonych po ojcu księgach odpowiedź na pytanie, dlaczego Ted March

posłał Devona do Kruczego Dworu.

Jednak Devon podejrzewa, Ŝe odpowiedź na to pytanie nie znajduje się w Ŝadnej

ksiąŜce, tylko tutaj, za tym murem.

Devonie, kobiecy głos wzywał go, wiele razy. Czy to ty? Wreszcie mnie znalazłeś!

- Hej! - Woła przez dziurę w ścianie, aŜ jego głos odbija się echem. - Wchodzę tam.

PokaŜ się! Gdzie jesteś?

- UwaŜaj, mój młody mistrzu - przestrzega stojący za jego plecami Bjorn.

Devon nabiera tchu. Po drugiej stronie jest ciemno. I cicho. Jakby nikogo tam nie było,

nigdy.

- Nie milcz teraz! - Woła ponownie Devon. - Po tylu miesiącach szlochów i

nawoływań.

Przekłada nogę przez otwór w ścianie i przeciska się na drugą stronę.

Słaby blask świecy sączący się przez dziurę nie wystarcza, by rozproszyć zalegający

tam mrok. Devon podnosi prawą rękę i pstryka palcami. Natychmiast na jego dłoni pojawia

się jasna kula białego światła. Chłopiec uśmiecha się. Zawsze jest rad, kiedy udaje mu się

wykorzystać magiczne umiejętności. Devon musi przyznać, Ŝe fajnie jest "posiadać moc,

która kiedyś wydawała się tak niezrozumiała i nieprzewidywalna.

Rozgląda się. Kula światła w jego dłoni pozwala mu dobrze przyjrzeć się otoczeniu.

Jest tam łóŜko, w którym niedawno ktoś spał, oraz stolik, na którym stoi taca z brudnymi

naczyniami. Devon przygląda się im: miska z niedojedzoną zupą, płaski talerz z okruchami

chleba. A obok nich oprawiona w skórę ksiąŜka. Chwyciwszy ją i podniósłszy do światła,

Devon spogląda na okładkę. Modlitwy i pieśni Ŝałobne. Otwiera ksiąŜkę i na pierwszej stronie

widzi słowa napisane wyblakłym niebieskim inkaustem: Emily Day Muir.

- Emily Muir? - Głośno pyta Devon. Od kiedy przyjechał do Kruczego Dworu,

kilkakrotnie widział smutnego ducha Emily Muir, który od ponad trzydziestu lat straszy w

tym wielkim domu. Kto miałby teraz korzystać z jej modlitewnika - i dlaczego?

Devon odwraca się i spogląda na otwór w ścianie. Bjorn patrzy na niego

zaniepokojonymi niebieskimi oczami.

- Kogoś tutaj więziono - mówi Devon. - Kogo, panie Klawiszu? I dlaczego ta kobieta

miała modlitewnik Emily Muir?

- Mówiłem ci, Devonie. Nie znam jej imienia.

- A gdzie ona jest teraz? Jak się stąd wydostała?

Gnom odsuwa się od dziury, załamując ręce.

Devon ponownie się rozgląda. ZauwaŜa szafę z otwartymi drzwiami. W środku

wiszące na wieszakach ubrania.

Płaszcze. I długie suknie.

- To nieludzkie - mruczy. - Trzymać kogoś w takim lochu.

Jednak jej juŜ tu nie ma. Najwyraźniej moŜna tu wejść - i wyjść - inną drogą.

- Jak podawałeś jej jedzenie? - Rzuca Devon przez ramię.

Bjorn nie odpowiada. Najwidoczniej nie moŜe się zdecydować, czy ma być lojalny

wobec Devona, czy słuchać pani Crandall.

Nagle chłopiec dostrzega coś w kącie komnaty. Jakiś cień. Zarys czegoś.

Podchodzi tam, wysoko trzymając świetlną kulę.

To drzwi. Ruchoma płyta maskująca przejście do następnej komnaty. Przesuwa płytę

najdalej jak się da, po czym wkłada głowę w otwór, Ŝeby się rozejrzeć. Za drzwiami zalega

nieprzenikniony mrok. Devon jeszcze wyŜej unosi kulę światła.

I nagle w jej blasku widzi twarz, tuŜ przed swoim nosem. To twarz rozczochranej

kobiety o błędnym spojrzeniu, bezgłośnie śmiejącej się z niego.

- Och! - Sapie Devon, cofając się o krok.

Teraz słyszy jej śmiech. Kobieta wydaje się niesamowicie rozbawiona tym, Ŝe Devon

ją znalazł, jakby bawili się w chowanego. Chichocze histerycznie, po czym nagle odwraca się

i umyka w ciemność.

Devon otrząsa się z zaskoczenia i oświetlając sobie drogę, podąŜa za nią. ZauwaŜa, Ŝe

zamaskowane drzwi nie prowadzą do następnej komnaty, lecz na schody, i dostrzega stopy

wchodzącej po nich kobiety. Jej kroki cichną w oddali, gdy ucieka w głąb domu.

- Nie idź za nią - rozlega się głos Bjorna.

Devon ogląda się. Zaniepokojony gnom wychyla się z dziury w ścianie.

- Sądzisz, Ŝe zaszedłem tak daleko po to, Ŝeby teraz pozwolić jej uciec? Bjornie, ta

kobieta zna moje imię! Na pewno wie, kim jestem!

- Jest szalona - ostrzega go Bjorn. - Chora umysłowo. Widać to po jej oczach.

To prawda. Ta twarz... Devon nie potrafiłby orzec, czy naleŜała do dwudziestoletniej

czy dziewięćdziesięcioletniej kobiety. Długie białe włosy, blada skóra, wytrzeszczone oczy i

ten opętańczy śmiech...

Jednak czarodziejska intuicja podpowiada mu, Ŝe powinien iść za nią. MoŜe to

niebezpieczne, ale da sobie radę.

- Pani Crandall będzie wściekła - ponownie ostrzega go Bjorn.

- JeŜeli martwisz się o swoją posadę, Bjornie, to nie mogę ci pomóc. - Devon spogląda

na ukryte schody, wiodące w głąb wielkiego domu. - Po prostu muszę to zrobić.

- Och, tylko bądź ostroŜny, mój młody przyjacielu - martwi się Bjorn, bliski łez.

- Posłuchaj - mówi Devon. - W ciągu kilku ostatnich miesięcy poradziłem sobie z

dwojgiem zbuntowanych czarodziei Skrzydła Nocy i hordą demonów róŜnych odmian i

rozmiarów. Poradzę sobie z jedną obłąkaną damą.

Jednak ta dama zdaje się wiedzieć coś, czego nie wiedział Ŝaden z tamtych.

Wie, kim jest Devon i skąd pochodzi.

Owszem, poradzę sobie z nią, myśli Devon, tylko czy uporam się z tym, co ona wie?

Intuicja podpowiada mu, Ŝe to, czego za chwilę się dowie, zmieni jego Ŝycie.

Wysoko trzymając w ręku kulę światła, Devon zaczyna wchodzić po schodach.

Znajduje się w głębi murów Kruczego Dworu.

Uświadamia to sobie, idąc po schodach. Wąskie, kręte przejście, tak ciasne, Ŝe niemal

ociera się ramionami o ściany. Po chwili pojmuje, Ŝe niełatwo będzie odnaleźć tę kobietę.

Schody często rozwidlają się, prowadząc do róŜnych części wielkiego domu. Devon jest

pewien, Ŝe znajduje się juŜ na pierwszym piętrze, poniewaŜ od co najmniej dziesięciu minut

wciąŜ szedł w górę. Poszukiwana mogła juŜ z dziesięć razy wybrać inną drogę. Zgubił ją w

tym labiryncie korytarzy. Jak zdoła ją odnaleźć?

WyobraŜa sobie ten dom, stojący na szczycie wzgórza, z oknami z jednej strony

wychodzącymi na morze, a z drugiej na miasteczko. To niesamowity stary dwór, pewnie, ale

teŜ bardzo majestatyczny: marmurowe posadzki, belkowanie z lśniącego czarnego drzewa i

witraŜowe okna z kryształowymi szybami. Kiedy Devon przybył do Kruczego Dworu, był

oczarowany wszystkimi tymi drobiazgami, które pani Crandall nazywała rodzinnymi

„pamiątkami" Zbroje rycerskie, kryształowe kule, spreparowane ludzkie głowy... Później

dowiedział się, Ŝe były to pamiątki zgromadzone przez rodzinę Muirów w trakcie wielu lat

praktykowania magii.

Jednak najbardziej zdumiewające były kruki ci czarnoocy sprzymierzeńcy

czarodziejów Skrzydła Nocy, od dawna gnieŜdŜący się na dachach starego dworu, którzy

zniknęli, kiedy Muirowie wyrzekli się swych czarodziejskich umiejętności. Doszło do tego po

straszliwej tragedii - zwanej przez Muirów „kataklizmem" - w wyniku której ojciec pani

Crandall zginął w Otchłani pod Kruczym Dworem. Wówczas to postanowiono zerwać

wieloletnie więzi z Bractwem Skrzydła Nocy. Gdy to się stało, jeszcze tej samej nocy kruki

odleciały w gęstniejący mrok i powszechnie uwaŜano, Ŝe juŜ nigdy nie powrócą.

A jednak wróciły. Kruki znów tu były. Całym stadem obsiadły wielki dom, zajmując

swoje dawne honorowe miejsce, gdy w Kruczym Dworze zamieszkał Devon March, mający

niezwykle silne magiczne zdolności.

Pani Crandall nie była z tego zadowolona. Devon nieraz widział, jak ze złością

przeganiała ptaki z tarasu. Jednak wiedziała, Ŝe dopóki w Kruczym Dworze będzie mieszkał

czarodziej Skrzydła Nocy, kruki tu pozostaną.

I dobrze, gdyŜ niedawno kruki obroniły Devona przed atakiem demonów. Chłopiec

bardzo polubił te czarne ptaki o błyszczących czarnych ślepiach. NaleŜały do niego: były

częścią tego, kim był i skąd pochodził.

Gdyby tylko umiały mówić.

Bo chociaŜ podczas tego kilkumiesięcznego pobytu w Kruczym Dworze Devon wiele

się nauczył, nadal nie znalazł odpowiedzi na najwaŜniejsze pytania. Jeśli Ted March nie był

jego biologicznym ojcem, to kto nim był? Kim była jego matka? Czy oboje naleŜeli do

Bractwa? Co się z nimi stało? Dlaczego oddali Devona na wychowanie Tedowi Marchowi? I

dlaczego tato, na łoŜu śmierci, wysłał go do Kruczego Dworu? Co łączy ten dom z

przeszłością Devona?

Ona to wie, podpowiada mu intuicja. Ta kobieta, która teraz ścigam... Ona wie. Ona

wie, kim jestem.

Devon przystaje i nasłuchuje. Wydaje mu się, Ŝe słyszy jakiś dźwięk, szmer stóp. Nie

jest tego pewien. Słucha uwaŜnie, jak mógłby słuchać sam Sargon Wielki - nie tylko

nastawiając uszu, ale uŜywając wszystkich zmysłów. Czarodziej Skrzydła Nocy potrafi

wykorzystać kaŜdy, nawet najsłabszy ślad. Czy w ten sposób zdoła ją znaleźć? MoŜe po

zapachu?

Jednak udaje mu się wyczuć tylko zapach perfum Cecily. To dziewczyna, w której jest

zakochany. Próbuje zignorować jej zapach, ale nie moŜe. Ta woń nie pozwala mu wytropić

uciekinierki. I Devon wie dlaczego. ChociaŜ czasem czuje się przez to jak głupiec, Cecily go

oszałamia. Fascynuje. Czasami potrafi myśleć tylko o niej. Cecily jest nie tylko śliczna, ale

równieŜ silna, mądra i zręczna. No i jest córką pani Crandall. A pani tego domu nie jest

zachwycona rozkwitającym romansem Cecily i Devona. MoŜe po prostu nie chce, by córka

odzyskała dziedzictwo Skrzydła Nocy, którego pozbawiono ją, zanim przyszła na świat. W

rzeczy samej, gdyby to zaleŜało od pani Crandall, Devon takŜe musiałby zrezygnować ze

swoich magicznych umiejętności - tak bardzo pani Crandall się obawia, Ŝe korzystając z nich,

znów sprowadzi na ten świat Szaleńca.

Szaleńca, który zabił jej ojca w Otchłani.

Devon musi przyznać, Ŝe jej obawy są uzasadnione. Szaleniec juŜ raz wrócił, więc kto

moŜe powiedzieć, Ŝe nigdy więcej tego nie zrobi? A jednak Devon pokonał go - on, Devon,

czarodziej nowicjusz, wykopał Jacksona z powrotem do Otchłani. I znów mogę tego dokonać,

myśli z dumą - chociaŜ jednak wolałby być do tego zmuszony.

Nigdy nie zapomni, jak schodził w ciemną Otchłań. Ani towarzyszącej temu udręki i

rozpaczy - nie wspominając o zapachu śmierci. Demony atakowały go, poŜerały Ŝywcem,

opanowały myśli. Jednak musiał tam zejść, gdyŜ Szaleniec porwał małego Alexandra i tylko

Devon - jako jedyny pozostały w Kruczym Dworze czarodziej Skrzydła Nocy - mógł

uratować chłopca.

Od tego czasu Alexander, który właśnie skończył dziewięć lat, zaprzyjaźnił się z

Devonem. Pomimo wszystkich tych koszmarów, z jakimi zetknął się w Kruczym Dworze,

Devon wciąŜ czuł się tu jak w domu. Miał Cecily, Alexandra i szkolnych przyjaciół: D. J.,

Marcusa, Anę. I oczywiście Rolfe'a Montaigne'a, który mógł pomóc mu odkryć tajemnice

jego przeszłości.

Jednak znalezienie Obłąkanej Damy mogło przynieść nawet więcej niŜ poszukiwania

Rolfe'a. Devon odizolowuje zapach perfum Cecily i stara się skupić. Gdzie ona się podziała?

Gdzie jest Obłąkana Dama?

Słyszy coś. Tym razem to z pewnością odgłos kroków.

Odwraca się i dostrzega zbliŜającą się postać. Unosi kulę światła, Ŝeby lepiej się jej

przyjrzeć.

To wcale nie kobieta. To męŜczyzna.

Jest przezroczysty - światło po prostu przechodzi przez niego.

- Kim jesteś? - Pyta Devon.

MęŜczyzna nie odpowiada. Devon widział w tym domu dosyć duchów, by rozpoznać

jeszcze jednego. Nie jest tylko pewien, czyj to duch: zapewne jakiegoś Muira, jednak nie

widział tej twarzy na Ŝadnym z portretów przodków, wiszących na ścianach salonu. Ten

męŜczyzna jest młody, zaledwie kilka lat starszy od Devona. MoŜe mieć osiemnaście lub

dziewiętnaście lat, a z pewnością nie więcej niŜ dwadzieścia. Jest ubrany w dŜinsy oraz

bawełnianą koszulkę i ma średniej długości włosy z równo obciętą grzywką - jak jeden z

Beatlesów, myśli Devon, przypominając sobie okładki starych płyt ojca.

- Kim jesteś? - Pyta ponownie.

Nie boi się duchów. W tym domu widział znacznie bardziej przeraŜające rzeczy. Mimo

to ten go niepokoi. Po prostu stoi i patrzy na Devona. Przypomina mu kogoś, ale trudno

powiedzieć kogo.

- Dlaczego nic nie mówisz? - Zaczyna się niecierpliwić Devon. - Tak sobie spacerujesz

przez ściany czy teŜ pokazałeś mi się z jakiegoś konkretnego powodu?

- KsięŜyc jest w pełni - w końcu mówi duch. Ma angielski akcent.

- Hmm, tak, chyba masz rację. - Devon zastanawia się nad tym. Wcześniej szalała

burza, ale pamięta, Ŝe spojrzał przez okno, zanim się zaczęła. - Tak - mówi. - Rzeczywiście

jest pełnia. Czy to ma jakieś szczególne znaczenie?

Duch nagle podnosi i opuszcza prawą rękę, raz po raz, przed nosem Devona. Jakby

dawał mu jakiś znak.

- Co robisz? - Pyta Devon. - Zrób to jeszcze raz. Jest ciemno i nie widzę...

Jednak duch juŜ znikł.

Co to za znak nakreślił w powietrzu? I co ma z tym wspólnego pełnia?

Nagle Devon czuje czyjąś dłoń na swoim ramieniu.

Odwraca się - i wrzeszczy na widok rozkładającej się, trupiej twarzy.

Zbyt długo otrząsa się z zaskoczenia - zbyt wiele sekund mija, zanim opanowuje

szaleńcze bicie serca. Wie, jak bardzo rozczarowany jego reakcją byłby Sargon Wielki. Stary

mag juŜ kiedyś poddał Devona próbie i spodziewał się czegoś lepszego po swoim potomku w

setnym pokoleniu. NiewaŜne, Ŝe Devon nie cofnął się nawet o krok. Czarodziej Skrzydła

Nocy nigdy nie powinien dać się zaskoczyć. Jednak on ma dopiero czternaście lat i gnijące

zwłoki są jego słabym punktem. Woli juŜ duchy, demony lub zombi.

Jednak po trzydziestu sekundach (czyli dwadzieścia dziewięć sekund później niŜ

powinien) udaje mu się skupić na tym, co widzi, i zauwaŜyć, Ŝe to wcale nie trup. To kobieta,

której szuka. Spłatała mu figla. Teraz stoi jakiś metr od niego, histerycznie zaśmiewając się z

jego reakcji.

- Devon! - Opętańczy śmiech, oznaka zaburzeń umysłowych. - Przestraszyłam

Devona!

- Tak - mruczy chłopiec. - I nigdy więcej ci się to nie uda!

- Teraz ty mnie przestrasz! - Woła kobieta, wytrzeszczając oczy i wymachując rękami.

- Jak to zrobiłaś? Jak przybrałaś postać trupa?

Ona tylko chichocze.

- Jak się nazywasz? - Pyta Devon. - Znasz moje imię, więc wyjaw mi swoje.

- Tylko jeśli mnie złapiesz! - Mówi Obłąkana Dama i ze śmiechem znów umyka

korytarzem w ciemność.

Devon pędzi za nią. Zastanawia się, czy uŜyć czarów, Ŝeby ją schwytać. MoŜe mógłby

wyciągnąć rękę i wydłuŜyć ją tak, Ŝeby złapać uciekającą za kark. Albo zmienić swoją dłoń w

rodzaj magnesu, który przyciągnąłby kobietę z powrotem. Czy potrafiłby to zrobić? Czy

powinien spróbować?

PrzecieŜ dopiero uczy się wykorzystywać swoją moc. Nauczył się robić niektóre

rzeczy samą siłą woli: na przykład stawać się niewidzialnym albo znikać i pojawiać się gdzie

indziej. To byłaby nowa sztuczka. Wybiera tę z magnesem i koncentruje się, ale w tym

momencie czuje gorąco. Ten Ŝar sygnalizuje, Ŝe w pobliŜu są demony lub inny czarodziej.

Devon przerywa pościg. Jeśli demony znów grasują...

Jednak intuicja podpowiada mu, Ŝe nie. śar, który poczuł na policzkach, oznacza

obecność innego czarodzieja. Tak więc ta kobieta, której śmiech odbija się echem w ciemnych

i krętych korytarzach, teŜ jest czarodziejką!

- PokaŜ się! - Rozkazuje niespodziewanie Devon.

Z mroku przed nim wyłania się kobieca postać. Trzyma w dłoni taką samą kulę

wiatła, jaką ma Devon.

- Tyle lat - mówi Obłąkana Dama, teraz zupełnie przytomnie. - Tyle lat...

Zapomniałam o zaletach magii...

- Kim jesteś?

Kobieta uśmiecha się do Devona.

- Naprawdę nie wiesz, prawda?

- Nie, ale ty najwyraźniej duŜo wiesz o mnie. Znasz moją przeszłość.

Jej oczy lśnią w blasku świetlnej kuli.

- Twoja przeszłość... Przybyłeś do Kruczego Dworu, Ŝeby ją poznać, Devonie?

- Chcę poznać tajemnicę mojej przeszłości - mówi chłopiec. - Dowiedzieć się, kim był

mój ojciec. I moja matka.

Ona znów się uśmiecha, niemal czule.

- To dla ciebie takie waŜne?

- Oczywiście, Ŝe tak. Powinienem to wiedzieć!

Kiedy pochodzi do niego, wydaje się niemal zdrowa na umyśle. Długie białe włosy

okalają jej twarz, ale Devon nie potrafi zgadnąć, ile ona ma lat. Dwadzieścia? Czterdzieści?

Osiemdziesiąt? Oczy ma ciemne, ale skórę bladą i białą - gładką jak u niemowlęcia,

ale suchą jak stary pergamin.

- I mieszkając w Kruczym Dworze, niczego się nie dowiedziałeś, zupełnie niczego? -

Pyta Obłąkana Dama, stojąc teraz tuŜ przed nim.

Devon nie rusza się, nie chcąc jej spłoszyć.

- Dowiedziałem się paru rzeczy, ale nie wszystkiego - mówi, wytrzymując jej

spojrzenie. - Nie poznałem imion moich rodziców ani ich związku z Kruczym Dworem.

- Twoich rodziców? - Kobieta zdaje się rozwaŜać jego słowa. - Chcesz poznać imiona

swoich rodziców?

- Tak. Ile razy mam ci to powtarzać? Chcę wiedzieć, kim byli mój ojciec i moja matka.

Obłąkana Dama znów wybucha śmiechem, cichym i szyderczym.

- Twoja matka... AleŜ ona zawsze była tutaj, Devonie, przez cały czas!

Chłopiec wytrzeszcza oczy.

- Co chcesz przez to powiedzieć?

- Cały czas - powtarza kobieta.

- Chyba nie mówisz o... - Bełkocze Devon, gdy w jego mózgu formuje się nowa myśl.

- Nie ona...

Tajemnicza czarodziejka tylko chichocze.

- Chyba nie mówisz o... Pani Crandall?!- Pyta Devon chrapliwym głosem.

Obłąkana Dama klaszcze w dłonie i parska odraŜającym śmiechem, uradowana

wyjawieniem mrocznego sekretu Kruczego Dworu.

2. Bestia

Devon stoi jak skamieniały. Nie jest w stanie wydobyć z siebie głosu ani zebrać myśli.

Nic nie mówi i nie reaguje, gdy Obłąkana Dama umyka w głąb korytarza, w ciemność.

- Nie - mówi w końcu chłopiec.

To niemoŜliwe.

Nie pani Crandall...

Nagle słyszy jakiś dźwięk. Zgrzyt. Ściana za nim zaczyna się przesuwać. Ukryte drzwi.

Devon, jak przystało czarodziejowi, szykuje się do odparcia ataku.

Jednak to Cecily.

- Devonie - mówi, marszcząc brwi i przypatrując mu się w ciemności. - Co robisz w

cianie mojej sypialni?

Zza jej pleców sączy się łagodna poświata nocnej lampki.

Chłopiec tylko patrzy na dziewczynę, nie mogąc wykrztusić słowa.

- Usłyszałam jakieś głosy - mówi Cecily. - Obudziły mnie. - Spogląda na

zamaskowane drzwi. - Nie uŜywałam ich, od kiedy bawiłam się tutaj jako mała dziewczynka.

- Znów spogląda na Devona i marszczy brwi. - Nie odpowiedziałeś mi na pytanie, co ty tu

robisz.

On wciąŜ nie znajduje słów.

- Co się z tobą dzieje?

Cecily bierze go za rękę i prowadzi do swojego pokoju.

Devon idzie za nią jak automat. Dziewczyna zamyka drzwi i odwraca się twarzą do

niego, zakładając ręce na piersi. W łagodnym blasku lampki i z rudymi włosami

rozpuszczonymi na ramiona wygląda naprawdę ślicznie. Ma na sobie koszulę nocną z róŜowej

flaneli.

- Och, rozumiem - mówi z uśmiechem. - Chciałeś odwiedzić mnie po kryjomu. Tak

eby mama nie wiedziała. Och, Devonie...

Wyciąga do niego ręce, ale on cofa się.

- Nie! - Woła.

Ona robi zdziwioną minę.

- Co ci się stało?

- Nic. A raczej bardzo duŜo. To znaczy...

Zakrywa twarz rękami i odwraca się od niej.

- Co się stało, Devonie? Powiedz mi.

Odrywa dłonie od twarzy i patrzy jej w oczy.

- Nie moŜemy... Nie moŜemy być... No wiesz, nie moŜemy... Nie moŜemy się juŜ

widywać, Cecily!

- Co?

- Dostałem się za ten mur w piwnicy - mówi Devon. - Spotkałem tę kobietę, której głos

słyszeliśmy. Miałem rację. Ona wiedziała, kim jestem!

- Spotkałeś tę szlochającą kobietę? - W oczach Cecily zapala się błysk zaciekawienia. -

Tę, której płacz słyszę od dziecka? Kim ona jest?

- Nie wiem. Jednak to teraz nie ma znaczenia.

- Nie ma znaczenia? Oczywiście, Ŝe ma znaczenie, Devonie. Matka zawsze

zaprzeczała jej istnieniu. Twierdziła, Ŝe to duch. Jeśli ona naprawdę istnieje...

- Nie słyszałaś, Cecily? Ona wiedziała, kim jestem! Tylko to ma znaczenie!

- Och - mówi cicho Cecily. Spogląda na Devona i w jej oczach nagle pojawia się lęk. -

Co ci powiedziała?

- Powiedziała, Ŝe... śe moją matką jest... - Nie moŜe tego wykrztusić. Wydusza z

siebie słowa. - Moją matką jest twoja matka!

Cecily zakrywa dłonią usta.

- Nie mogę się z tobą spotykać, Cecily. Jesteś... Jesteś moją siostrą.

Te słowa palą mu wargi. Jest mu niedobrze.

- NiemoŜliwe - mówi Cecily, z przeraŜeniem patrząc mu w oczy.

- Tak mi powiedziała - mówi Devon.

Cecily nagle łapie go za ramiona.

- Jesteś pewien? Czy dokładnie tak powiedziała? Jesteś zupełnie pewien?

- Tak! Powiedziała, Ŝe moja matka była tu cały czas, a kiedy zapytałem, czy mówi o

pani Crandall...

- Co odpowiedziała, Devonie? Co wtedy powiedziała?

- Roześmiała się - mówi Devon.

- Zatem nie potwierdziła tego. Tak naprawdę nie powiedziała, Ŝe moja mama jest teŜ

twoją mamą.

- Ale właśnie to miała na myśli.

- Tego nie moŜesz być pewien - mówi Cecily, ogarniając sytuację.

- Daj spokój, Cess. JuŜ wcześniej podejrzewałem, Ŝe twoja matka jest teŜ moją matką!

- Tak - odpowiada, Cecily. - I zawsze dochodziłeś do wniosku, Ŝe to śmieszne. No

wiesz, Devonie, popatrz na nas. Wcale nie jesteśmy podobni!

To prawda: Cecily ma jasną cerę, zielone oczy i rude włosy, a Devon ma śniadą skórę,

piwne oczy i włosy tak ciemne, Ŝe prawie czarne.

- RóŜni ojcowie - kontruje Devon. - Mieliśmy róŜnych ojców.

- PrzecieŜ jesteśmy w tym samym wieku. Ty urodziłeś się w marcu, a ja w sierpniu.

Przepraszam, ale to za mało czasu, Ŝeby mama mogła urodzić najpierw ciebie, a potem mnie.

Jeśli nie wierzysz, to zajrzyj do podręcznika biologii.

Devon na to teŜ ma odpowiedź.

- A skąd wiadomo, Ŝe nie mam juŜ piętnastu lat? - Pyta. - Mogę być starszy od ciebie,

Cecily. Pamiętaj, Ŝe nie ma mojej metryki. Twoja mama mogła urodzić mnie rok wcześniej

niŜ ciebie i oddać na wychowanie Tedowi Marchowi, który z jakiegoś powodu postanowił mi

powiedzieć, Ŝe jestem o rok młodszy niŜ w rzeczywistości.

Dziewczyna prycha.

- Teraz wygadujesz głupstwa. Nie chcę tego słuchać. A poza tym kim ona jest, ta

zwariowana szlochająca baba? Dlaczego mielibyśmy jej wierzyć? Dopóki nie dowiem się,

kim ona jest, nie uwierzę w ani jedno jej słowo.

Devon musi przyznać, Ŝe Cecily ma trochę racji.

- Muszę tam wrócić i znaleźć ją...

- A co ci podpowiada twoja czarodziejska intuicja? - Pyta Cecily. - Powinna ci

powiedzieć, czy to prawda czy nie.

- No właśnie - mówi Devon, czując ssanie w dołku. - Podpowiada mi, Ŝe to prawda.

Cecily nie przyjmuje tego do wiadomości.

- No cóŜ, ja teŜ mam intuicję. Nie wiem, czy to pozostałość rodzinnych magicznych

umiejętności, ale jest równie dobra jak twoja, Devonie. I ona podpowiada mi, Ŝe nie jesteśmy

bratem i siostrą.

- Mimo wszystko - mówi Devon, łamiąc sobie serce. - Nie mogę ryzykować.

Ona spogląda na niego.

- Co chcesz przez to powiedzieć?

- To samo co przedtem, Cecily. Nie moŜemy być razem. Nie tak jak dotychczas.

Dopóki nie będę miał pewności...

- Zrywasz ze mną, Devonie March?

Czuje się gorzej niŜ kiedykolwiek wcześniej. Jeszcze gorzej, jeśli to moŜliwe, niŜ w

dniu, kiedy umarł tato.

- Tak - mówi z trudem. - Chyba tak.

Cecily chwyta poduszkę i rzuca nią w niego.

- A więc wynoś się z mojego pokoju! Nie powinieneś tu być! Wynoś się!

Wychodzi.

Kiedy ktoś szuka odpowiedzi, mówi mu Głos - Sargona? Taty? Podświadomości? -

Powinien być na nieprzygotowany.

Devon nie moŜe zasnąć. JakŜeby mógł? LeŜy, gapiąc się w sufit.

Moją matką jest pani Crandall. Kobieta, która tak mało obchodzę, Ŝe kiedy

zaatakowały mnie demony, ledwie mrugnęła okiem. Kobieta, która usiłowała mnie zmusić,

ebym zapomniał o mojej przeszłości i wyrzekł się mojej mocy. Kobieta, która ma przede mną

sekrety, na kaŜdym kroku okłamuje mnie i straszy.

To ma być matka, której szukał całe Ŝycie? Ta... Ogrzyca?

Nie chce nawet zastanawiać się nad burzą szalejących w nim uczuć. A najgorsze jest

to, Ŝe stracił Cecily.

Całowałem się z nią. Z moją siostrą.

Próbuje zepchnąć to w niepamięć. Znów czuje tę mdlącą pustkę w brzuchu.

Musi przestać myśleć o Cecily i pani Crandall, a zamiast tego skupić się na tej

tajemniczej kobiecie, która krąŜy w ścianach dworu. Słyszy dzięki swoim magicznym

umiejętnościom, jak przebiega z komnaty do komnaty i z piętra na piętro. Kim ona jest?

Dlaczego pani Crandall - jego matka! - Trzyma ją pod kluczem?

Słyszy jakiś dźwięk dolatujący spoza domu. To pozwala mu oderwać się od tych

rozwaŜań i skupić na teraźniejszości. LeŜąc w ciemności, znów słyszy ten dźwięk: długie,

przeciągłe wycie jakiegoś zwierzęcia. To przejaw potwornego bólu.

Devon odrzuca kołdrę i wstaje. I tak nie zdołałby zasnąć. Pospiesznie podchodzi do

okna. Znów słychać to wycie. Dobiega gdzieś z miasteczka u stóp wzgórza. Wycie psa, wilka

lub niedźwiedzia...

- Devonie - mówi ktoś za jego plecami.

Odwraca się. To Alexander. Pulchny chłopczyk stoi w niebieskiej flanelowej piŜamie,

z oczami rozszerzonymi ze strachu.

- Słyszysz to? - Pyta. - Co to za dźwięk, Devonie?

- Nie wiem, kolego - odpowiada Devon, otwierając okno.

Zimne powietrze wpada do pokoju i znów słyszą to wycie, odległe i dzikie.

- Czy to demon? - Pyta Alexander, podchodząc do Devona.

- Nie sądzę. Nie czuję Ŝaru, a w obecności demonów zawsze go czuję. - Wichrzy

chłopczykowi włosy. - MoŜe to tylko pies.

- Nigdy nie słyszałem, Ŝeby pies wydawał takie dźwięki - mówi Alexander.

Devon uświadamia sobie, Ŝe jeśli pani Crandall jest jego matką, to Alexander, jako syn

jej brata Edwarda, jest jego kuzynem. Devon poznał juŜ Edwarda Muira:

nieodpowiedzialnego i wiecznie włóczącego się po świecie playboya, który zostawił swego

syna w Kruczym Dworze pod opieką siostry. ChociaŜ Alexander podziwia nieobecnego ojca,

Devon Ŝałuje, Ŝe chłopczyk ma tak chłodnego i nieczułego rodzica.

Ja przynajmniej miałem wspaniałego tatę, nawet jeśli nie był moim biologicznym

ojcem, myśli Devon, wspominając Teda Marcha. Tato zawsze miał dla mnie czas. Był

najlepszym ojcem, jakiego moŜna mieć.

Jeśli jednak pani Crandall jest jego prawdziwą matką, zadaje sobie pytanie Devon,

spoglądając przez okno, to kto jest moim prawdziwym ojcem?

Wycie rozlega się znowu, tym razem jeszcze głośniejsze, bardziej przeciągłe i

przejmujące.

- Myślisz, Ŝe go boli? - Pyta Alexander.

Słońce zaczyna wznosić się nad horyzont, rzucając róŜowy blask na dachy domów

miasteczka.

- Być moŜe - mówi Devon. - Wydaje się dość zrozpaczony.

- Ale jesteś pewien, Ŝe to nie demon?

Devon kiwa głową. Alexander widział wiele tych paskudnych stworów i wie o nich

dość, Ŝeby się ich obawiać. I chociaŜ nie pamięta, jak Jackson Muir porwał go do Otchłani,

podświadomie obawia się następnego ataku Szaleńca.

- Jestem pewien, Ŝe to tylko pies - mówi Devon, próbując go uspokoić. - Albo

niedźwiedź, który wpadł w sidła.

- Biedak - mówi Alexander.

- Słońce wschodzi - mówi Devon, odchodząc od okna. - Powinienem przygotować się

do pójścia do szkoły.

- Tak, ja teŜ - mówi Alexander. - Hej, ucichło. To wycie.

- MoŜe ktoś mu pomógł - podsuwa Devon.

Chłopczyk kiwa głową i kieruje się do swojego pokoju.

- Do zobaczenia przy śniadaniu, Devonie.

- W porzo, kolego.

Oczywiście Devon wie, Ŝe przy śniadaniu spotka nie tylko Alexandra. Spotka równieŜ

Cecily, a tego wolałby uniknąć.

Jednak Devon nie zastaje na dole energicznej rudowłosej dziewczyny. Jako pierwszego

napotyka Bjorna, który podaje talerze z jajecznicą i francuskimi grzankami. Devon nakłada

sobie, gdy gnom mierzy go karcącym wzrokiem.

- Widzisz, co narobiłeś - szepcze do chłopca. - Uwolniłeś ją. Teraz krąŜy po całym

domu. Jak mam to wyjaśnić pani Crandall?

- Powiedz jej, Ŝe ja to zrobiłem - rzuca wyzywająco Devon.

- Jeśli jej powiem, urwie ci głowę!

- Powiedz jej nie tylko to, Ŝe ja to zrobiłem - mówi Devon, siadając przy stole i talerzu

- ale równieŜ to, Ŝe wiem wszystko. Znam całą prawdę!

Bjorn mruŜy oczy, patrząc na Devona.

- Całą prawdę o czym?

- Będzie wiedziała o czym. Powiedz jej to.

- Och, będzie na mnie wściekła. - Bjorn zaciska pięści. Devon widzi, jak długie pazury

gnoma, nawykłe do drąŜenia tuneli w ziemi i skale, wbijają się w skórę dłoni. - Mogę przez to

nawet stracić pracę.

- Nie pozwolę jej cię wylać - zapewnia Devon przyjaciela. - Wezmę całą winę na

siebie. - Wkłada sobie do ust trochę jajecznicy. - Dlaczego Obłąkana Dama nie mogła

wcześniej przejść przez sekretne drzwi? Dlaczego w przeszłości nie grasowała po całym

domu?

- Czar rzucony na tę komnatę stracił moc, kiedy rozbiłeś mur - mówi Bjorn. - Złamałeś

zaklęcie, które ją tam więziło.

- To nieludzkie, więzić ją w taki sposób - orzeka Devon. - Mam ochotę zgłosić to na

policję. Jeśli pani Crandall spróbuje cię zwolnić, zrobię to.

Bjorn siada obok Devona.

- Och, ona właściwie była dla niej bardzo miła. Ona i zmarła pani Muir. Prowadziły z

nią długie rozmowy, w podziemiach i w wieŜy, w której przebywała przedtem. Czytały jej i

grały z nią w róŜne gry... Uwielbiała grać w karty. Najbardziej lubiła grać w durnia.

Devon uśmiecha się krzywo.

- Czemu mnie to nie dziwi?

- I chodziły na długie spacery po dziedzińcu lub po lesie, kiedy wy byliście w szkole.

- Jednak trzymać tak kogoś w zamknięciu, Bjornie...

- To dla jej własnego dobra - upiera się gnom. - W ten sposób ją chroniły.

- Przed czym?

- Nie wiem - wzdycha gnom. - Nigdy mi nie wyjaśniły.

- Pani Crandall robi tylko to, co jest dobre dla niej samej - mówi kwaśno Devon. -

Przede wszystkim myśli o własnych korzyściach. Jestem pewien, Ŝe z egoistycznych pobudek

trzymała biedną Obłąkaną Damę pod kluczem.

Gnom spogląda mu w oczy.

- Dlaczego jesteś do niej tak nieprzychylnie nastawiony?

- Słuchaj, Bjornie, ona walczyła ze mną, od kiedy przyjechałem do Kruczego Dworu.

Wiesz o tym. Próbowała ukryć przede mną prawdę o moim dziedzictwie.

- PoniewaŜ obawiała się powrotu Szaleńca - przypomina mu Bjorn.

Devonowi nie chce się juŜ jeść. Stracił apetyt. Odsuwa talerz. Nie ma ochoty dłuŜej

prowadzić tej rozmowy.

- Będę w salonie - mówi, wstając. - Zawołaj mnie, kiedy trzeba będzie jechać do

szkoły.

Wychodzi z jadalni i idzie przez hall. Mija wysokie dzielone okno, wychodzące na

frontowy podjazd, na którym dostrzega czerwone camaro D. J. Cieszy go ten widok:

potrzebuje teraz przyjaciela. Pospiesznie podchodzi do drzwi i otwiera je na ościeŜ.

- Hej, D. J.! - Woła. - Człowieku, muszę z tobą pogadać! Przyjechałeś podwieźć nas do

szkoły?

Jego przyjaciel, siedzący za kierownicą, opuszcza boczną szybę.

- Cześć, facet - mówi D. J. i metalowy ćwiek w jego górnej wardze lśni w porannym

słońcu. Bejsbolówkę Red Sox ma nasuniętą na oczy, a jego głos brzmi trochę mniej raźnie niŜ

zwykle. Zazwyczaj D. J. wita Devona głośnym okrzykiem i serdecznym klepnięciem w plecy.

Dziś wydaje się cichy i powściągliwy.

Devon natychmiast pojmuje dlaczego. Na fotelu obok D. J. siedzi Cecily. Gwałtownie

odwraca głowę, podrzucając długimi włosami, gdy Devon podchodzi do auta.

- Słuchaj, facet - mówi D. J., patrząc na niego błagalnie przez okienko samochodu. -

Cess... No, zadzwoniła do mnie i... No wiesz, poprosiła, Ŝebym przyjechał i podwiózł ją do

szkoły.

- Rozumiem - rzuca Devon. - śeby nie musiała jechać ze mną.

- No, hm, ja tylko... No wiesz, człowieku, tylko pomyślałem, Ŝe...

Devon przeciągle wzdycha.

- W porządku, D. J. Pewnie tak będzie lepiej.

- Zobaczymy się w szkole, człowieku - mówi D. J. - Nadal przyjaciele, prawda, facet?

- Tak - mówi ze smutkiem Devon. - Nadal przyjaciele.

Wie, Ŝe zanim się tu pojawił, D. J. i Cecily byli parą. No, przynajmniej D. J. tak

uwaŜał. Cecily bawiła się nim i Devon jest pewien, Ŝe teraz znów zacznie to robić. Złości go

myśl, Ŝe Cecily wykorzysta D. J., Ŝeby dopiec jemu.

W ponurym milczeniu jedzie sam na tylnym siedzeniu Starego cadillaca Bjorna.

Alexander siedzi z przodu i z oŜywieniem opowiada o wyciu, które słyszał w nocy. Bjorn teŜ

Je słyszał, ale tak samo jak Devon jest przekonany, Ŝe nie mógł to być demon.

Najpierw wysadzają Alexandra, pod nową szkołą podstawową, do której właśnie

zaczął uczęszczać, a potem jadą do liceum.

- Spróbuję ją złapać i ponownie zamknąć w tej komnacie, zanim dowie się o niej pani

Crandall - mówi Bjorn, gdy Devon wysiada z samochodu.

- Nie trudź się - mówi Devon. - Daj jej trochę pobyć na swobodzie. Co do pani

Crandall, to sam opowiem jej wszystko, kiedy zobaczę się z nią dziś wieczorem.

Gnom tylko wzrusza ramionami i odjeŜdŜa.

Devon spogląda na szkołę. Uczniowie kręcą się wokół, rozmawiając w małych

grupach. WciąŜ jest tak zimno, Ŝe para unosi się z ich ust, ale w powietrzu wyczuwa się juŜ

wiosnę. Devon nie ma wątpliwości. MoŜe dzięki swoim magicznie wyostrzonym zmysłom

wyraźnie czuje zapach odwilŜy. Nie moŜe doczekać się wiosny i lata. Chce, Ŝeby ta zima

skończyła się jak najszybciej.

- Co zaszło między tobą a Cecily?

Odwraca się. To Ana podchodzi do niego, przyciskając ksiąŜki do piersi. Słońce zapala

błyski w jej kruczoczarnych włosach i skry w ciemnobrązowych oczach. Devon uśmiecha się.

- Zerwaliśmy - wyjaśnia zwięźle.

- Cecily mówi, Ŝe twierdzisz, Ŝe ona jest twoją siostrą.

Devon wzdycha.

- To wydaje się moŜliwe. Tak. MoŜe nawet bardzo prawdopodobne.

Oczekuje na jakiś docinek. Ana i Cecily są przyjaciółkami, ale czasem ostro ze sobą

rywalizują. Devon spodziewa się jakiegoś gruboskórnego Ŝartu, który będzie mógł skwitować

nieartykułowanym pomrukiem i odejść. Jednak dziewczyna go zaskakuje.

- Bardzo mi przykro, Devonie. Tak teŜ powiedziałam Cecily. To musi być naprawdę

trudne. Wiem, Ŝe pewnie uwaŜaliście, Ŝe...

Devon uśmiecha się krzywo.

- Tak. UwaŜaliśmy.

- Nie potrafię sobie wyobrazić, przez co przechodzicie. Naprawdę mi przykro.

Patrzy na nią. MoŜe nie docenił Any. Wydaje się szczerze mu współczuć. W końcu

wiele razem przeszli: groźba poŜarcia przez stado demonów zbliŜa ludzi. Jest wdzięczny Anie

za te miłe słowa. Zdecydowanie potrzebuje teraz jej przyjaźni.

Po pierwszym dzwonku razem wchodzą do szkoły.

A tam, oparty czołem o swoją szafkę, czeka piąty członek ich paczki: Marcus.

- Hej, człowieku, co jest? - Pyta Devon, stając za plecami przyjaciela.

Marcus powoli odwraca twarz w jego stronę. Gdy ich oczy spotykają się, Devon

wydaje zduszony okrzyk zdziwienia. Znów tam jest. Ten pentagram. Pięcioramienna gwiazda,

którą Devon od czasu do czasu widuje przed twarzą Marcusa.

I widząc ją znowu, Devon nagle coś sobie uświadamia: to ten sam znak, który duch

nakreślił zeszłej nocy! Duch, którego widział w ukrytym przejściu. Narysował w powietrzu

pięcioramienną gwiazdę!

- Nic ci nie jest, człowieku? - Pyta Devon, nachylając się do Marcusa.

Przyjaciel ma podkrąŜone oczy i zadrapania na nosie, policzkach oraz szyi.

- Miałem okropną noc - mówi. - Naprawdę złe sny.

- Skąd masz te zadrapania? - Pyta Ana, zaglądając Devonowi przez ramię.

- Chyba sam je sobie zrobiłem. Kiedy się zbudziłem, miałem zaschniętą krew pod

paznokciami.

- Jakie to były sny? - Pyta Devon.

Marcus kręci głową.

- Nie pamiętam. Uciekałem... Walczyłem. Wiem tylko, Ŝe przez całą noc

przewracałem się i rzucałem na łóŜku.

Devon dochodzi do wniosku, Ŝe coś się szykuje. Zbyt wiele dzieje się naraz: duch

nakreślił w powietrzu pentagram, a teraz ten znak pojawił się przed twarzą Marcusa. Chłopak

miał złe sny i podrapał się w nocy. Czy istnieje jakiś związek między tymi faktami i tym, Ŝe

Devon złamał zaklęcie, które więziło Obłąkaną Damę? CzyŜby w ten sposób zbudził jakieś

moce?

Rozlega się drugi dzwonek i muszą iść do swoich klas.

- Słuchajcie - mówi do obojga przyjaciół Devon. - Musimy koniecznie spotkać się po

szkole. Nie obchodzi mnie, jakie mieliście plany. Powinniśmy się spotkać. Ana, zawiadom

Cecily i D. J. Jeśli Cecily zamierza się na mnie boczyć, to niech na chwilę o tym zapomni.

Chodzi o bezpieczeństwo Marcusa. Coś się szykuje i musimy być przygotowani.

Marcus uwaŜnie przygląda się Devonowi.

- A więc znów widziałeś ten znak na mojej twarzy. Pentagram.

- Tak - potwierdza Devon. - Widziałem.

- Jaki pentagram? - Pyta Ana. - O czym wy mówicie?

- Opowiem wam wszystko po szkole. Spotkamy się w pizzerii Gia. Powiedz to D. J. i

Cecily.

Pospiesznie rozchodzą się do swoich zajęć. Devon ma geometrię, która bynajmniej nie

jest jego ulubionym przedmiotem. Usiłuje się skupić, gdy pani Bouchier monotonnie omawia

róŜnice między kątem ostrym a rozwartym i linie proste prostopadłe. Devon modli się, Ŝeby

nie wyrwała go do odpowiedzi, poniewaŜ patrząc na tablicę, widzi tylko jeden wielki

pentagram - który równieŜ jest figurą geometryczną, ale dzisiaj nie omawianą. Przynajmniej

nie przez panią Bouchier.

Co oznacza ten znak? Od wielu miesięcy widuje go czasem na twarzy Marcusa. Jednak

mimo wszelkich wysiłków ani jemu, ani Rolfe’owi Montaigne’owi nie udało się odkryć

znaczenia tego symbolu. Dowiedzieli się tylko, Ŝe pentagram jest figurą uŜywaną jako amulet,

a osoba nosząca go lub stojąca w jego wnętrzu jest zabezpieczona przed atakiem

nadnaturalnych sił. MoŜe powinien znaleźć jakiś pentagram, który Marcus mógłby nosić przy

sobie.

Tylko co właściwie mu grozi? Czy te sny Marcusa mają jakieś znaczenie? Dlaczego

pojawił się ten duch i kim był za Ŝycia? Czy istnieje jakiś związek między tym wszystkim a

kobietą, która teraz błądzi w labiryncie tajemnych przejść Kruczego Dworu?

Musi znów porozmawiać z Obłąkaną Damą. Musi ją zapytać o...

- Panie March?

Devon mruga. Nauczycielka. Niech to diabli. Wywołała go.

- Hmm, przepraszam - mówi Devon. - Mogłaby pani powtórzyć pytanie?

Pani Bouchier splata ręce na piersiach.

- Zadałam je juŜ dwa razy. Myślę, Ŝe zamiast tego powinien pan zgłosić się do mnie po

lekcjach.

- Och, ale nie mogę. Widzi pani, muszę...

- Po lekcjach, panie March - mówi stanowczo nauczycielka i podejmuje przerwany

wywód.

Wspaniale. Po prostu wspaniale. Teraz spóźni się do pizzerii Gia. Musi przesłać

wiadomość przyjaciołom. Jeśli po lekcjach nie wsiądzie do samochodu D. J., to juŜ widzi, jak

Cecily odjedzie w dal, wciąŜ Ŝywiąc urazę.

Pospiesznie pisze w notatniku: Zaczekajcie na mnie. Po lekcjach muszę spotkać się z

Bouchier, ale przyjdę jak najszybciej.

Potem wyrywa kartkę z kołonotatnika, powoli, Ŝeby nie robić hałasu. Dwukrotnie

składa liścik i pisze na nim „Ana". Następnie sprawia, Ŝe karteczka znika.

Oczami duszy widzi, jak karteczka pojawia się na ławce Any w pracowni języka

angielskiego w głębi korytarza. Widzi, jak dziewczyna rozkłada ją i czyta. Devon uśmiecha

się pod nosem. Staje się coraz lepszy w tej całej magii. Potrafi juŜ posyłać liściki na lekcjach

za pomocą czarów.

Po lekcjach wysłuchuje kazania Bouchier i zgadza się odrobić kilka dodatkowych

zadań domowych, Ŝeby dowieść, Ŝe wcale nie jest taki słaby z geometrii. Potem wypada z

klasy i pędzi korytarzem w kierunku parkingu - bo przecieŜ nie moŜe zrobić swojej sztuczki

ze znikaniem na oczach tylu uczniów. Wyhamowuje jakiś metr przed samochodem D. J., w

którym czekają na niego przyjaciele.

- Hola, Speedy Gonsalvez - Ŝartuje D. J.

- Pędziłeś naprawdę szybko, Devonie - mówi Ana. - Ludzie się gapili. Nie powinieneś

tak ujawniać swoich zdolności.

- Bałem się, Ŝe odjedziecie beze mnie.

Cecily mierzy go chłodnym spojrzeniem.

- Odjedziemy? Nie zrobilibyśmy tego, jeśli to prawda, Ŝe Marcusowi moŜe grozić

jakieś niebezpieczeństwo. - Uśmiecha się złośliwie. - Widzisz, my jesteśmy lojalni. Nie

rezygnujemy tak łatwo z przyjaciół.

Devon ignoruje jej sarkazm.

- Jedźmy do Gia.

Przy pizzy pepperoni Devon opowiada im o ostatnich wydarzeniach. Mówi o duchu, o

Obłąkanej Damie i o tym, jak wyjawiła, Ŝe pani Crandall jest matką Devona. Cecily tylko

prycha, mając nadzieję, Ŝe pozostali równieŜ odrzucą tę teorię, ale nikt tego nie robi. Tylko D.

J. podziela jej oburzenie, choć z tego powodu, Ŝe dopiero teraz dowiadują się o pentagramie

Marcusa.

Ana broni decyzji Devona.

- Mieliśmy dość innych problemów - mówi. - Na przykład z Szaleńcem i zbuntowaną

wiedźmą Isobel.

Devon spogląda na nią z wdzięcznością, a Marcus dodaje:

- Poza tym to dotyczyło mnie. Devon powiedział mi o tym i tylko to się liczy. - Próbuje

ukryć strach. - Teraz po prostu musimy zrozumieć, co to oznacza. I posłuchajcie, ludzie. Jeśli

się okaŜe, Ŝe wszystkim wam grozi niebezpieczeństwo, nie będę miał wam za złe, jeśli...

- Jeśli co? - Pyta D. J. - Facet, jesteśmy związani ze sobą. Zawsze tak było i zawsze

będzie.

Związani ze sobą, myśli Devon, gdy po zjedzeniu pizzy pakują się do samochodu D. J.

Cecily nadal traktuje go chłodno. To tyle, jeśli chodzi o więź.

Devon prosi, Ŝeby D. J. podrzucił go do Rolfe'a Montaigne’a.

- Zrób coś dla mnie - mówi do Cecily. - Kryj mnie przed twoją matką. Byłaby

wściekła, gdyby wiedziała, Ŝe jestem u Rolfe'a, ale on moŜe pomóc nam zrozumieć, co się

dzieje.

- Zrobię to dla Marcusa, nie dla ciebie - fuka Cecily.

Devon patrzy, jak odjeŜdŜają. Nie moŜe uwierzyć, jak bardzo boli to zerwanie.

Naprawdę zaczynał lubić Cecily - i to bardzo. Teraz jest nawet w pewnej mierze zadowolony,

e ona zachowuje się tak dziecinnie. Łatwiej będzie mu się z tym pogodzić - przynajmniej

taką ma nadzieję - i przestać myśleć o niej jak o dziewczynie, a zacząć traktować jak siostrę.

Nieznośną i rozpuszczoną, ale jednak siostrę.

Odwraca się i spogląda na dom Rolfe'a. Ten budynek z kamienia jest osadzony w

cianie klifu i zwrócony ku morzu. To dom pełen magicznych ksiąg i dziwnych jarzących się

kryształów, zawierających wiedzę, którą Devon musi zdobyć, jeŜeli chce zostać mistrzem

magii. Rusza w kierunku domu, słysząc huk rozbijających się o skały fal. Słońce jest juŜ

bardzo nisko i otaczają go coraz dłuŜsze cienie nagich, poskręcanych drzew. Devon znów

tęsknie myśli o wiośnie. Ma juŜ dość tych zimnych, ciemnych, krótkich dni.

Niecierpliwie czeka na spotkanie z Rolfe'em - tym tajemniczym człowiekiem, którego

jako pierwszego napotkał po przyjeździe do Biedy i który okazał się kluczem do przeszłości

Devona. GdyŜ Rolfe był Opiekunem - jednym z tych długowiecznych, szlachetnych

nauczycieli i obrońców młodych czarodziei. Tylko Ŝe Rolfe, podobnie jak Devon, utracił

znaczną część swego dziedzictwa w wyniku przedwczesnej śmierci ojca, który nie zdąŜył

przekazać potomkowi swej wielowiekowej wiedzy. ChociaŜ w ciągu kilku ostatnich miesięcy

Rolfe ogromnie pomógł Devonowi, wciąŜ stara się jak najlepiej poznać arkana magii Skrzydła

Nocy, aby być dobrym Opiekunem i pokierować magiczną edukacją chłopca.

Jednak tego popołudnia Devon chce zadać mu znacznie bardziej prozaiczne,

zwyczajne ludzkie pytanie, które dręczyło go przez cały dzień. Zastanawia się tylko, czy

znajdzie w sobie odwagę, Ŝeby je wypowiedzieć.

- Devonie! - Woła Rolfe na widok chłopaka. - Przychodzisz w samą porę. Popatrz, co

odkryłem!

Rolfe jest w swoim gabinecie o przeszklonych ścianach, przez które widać morze.

Ilekroć Devon go odwiedza, fale w dole są rozkołysane i wzburzone, z łoskotem biją o skały.

Jasny zygzak błyskawicy bezgłośnie przecina niebo, po czym znika, pozostawiając wolno

wspinający się po niebie księŜyc.

- Co takiego, Rolfe?

- Zejdź tutaj, to ci pokaŜę - mówi Rolfe.

Devon schodzi po spiralnych schodach, wiodących z głównej części domu do gabinetu

Rolfe'a. MęŜczyzna trzyma w dłoniach jakiś kryształ, róŜowoniebieski i pulsujący światłem.

- Patrz, co mogę zrobić - mówi Rolfe, podniecony jak mały chłopiec.

I natychmiast na rozwieszonym przez niego na biblioteczce prześcieradle pojawia się

obraz. Stado ptaków - kruków - wściekle łopoczących skrzydłami. Devon mruŜy oczy, Ŝeby

lepiej im się przyjrzeć. Lądują na dachu...

- Kruczy Dwór? - Pyta.

- Tak, istotnie! - Rolfe odrywa od niego wzrok i z wyraźnym upodobaniem spogląda na

prowizoryczny ekran. - Sądzę, Ŝe za pomocą tego kryształu mój ojciec uczył Randolpha Muira

historii jego rodu.

Devon podchodzi i staje u boku Rolfe'a. Randolph Muir był ojcem pani Crandall. I

wielkim czarodziejem. Po jego tragicznej śmierci Muirowie wyrzekli się magii i dlatego

Cecily nie miała pojęcia o swoim czarodziejskim dziedzictwie, dopóki Devon jej tego nie

wyjawił, ku zgryzocie jej matki.

- Patrz dalej - zachęca Rolfe.

Nie musi mu tego mówić. Devon nie moŜe oderwać oczu. Nagle miejsce kruków

zajmuje twarz jakiegoś męŜczyzny, posępnego i powaŜnego, w cylindrze i z okazałymi

bokobrodami. Devon natychmiast rozpoznaje Horatia Muira, budowniczego Kruczego Dworu

i jednego z największych magów wszech czasów.

- Wspaniale! - Wykrzykuje Devon. - W końcu dowiem się więcej o rodzinie Muirów!

O mojej rodzinie, dodaje ponuro w duchu. Trudno mu się oswoić z tą myślą.

Nagle jego uwagę odwraca jakiś dźwięk. ChociaŜ jest zafascynowany widokiem

Horatia Muira, błyskawicznie wyostrzonym słuchem wychwytuje jakiś odgłos na zewnątrz.

Słyszy wycie. Takie samo jak zeszłej nocy. Wycie jakiegoś zwierzęcia...

- Rolfe, słyszysz to?

Jednak uwagę jego Opiekuna całkowicie pochłaniają obrazy ukazywane przez kryształ.

- Patrz! To Horatio ze swoimi dziećmi. Randolph, Gideon... A tam, spójrz tylko! To

Jackson - Szaleniec - jako mały niewinny chłopiec!

Devon musi przyznać, Ŝe to niesamowite oglądać Jacksona Muira jako nastolatka

niewiele starszego niŜ on teraz. Jednak ten chłopiec wcale nie wygląda na niewinnego. Ma w

oczach zimny, wyrachowany błysk, juŜ wtedy...

Uwagę Devona znów zwraca to wycie. Tym razem rozbrzmiewa bliŜej. Niemal jakby

tuŜ obok domu.

- Rolfe, czy słyszysz...

Lecz zanim zdąŜy dokończyć, wielkie okno po prawej rozpada się i odłamki szkła

padają wokół jak grad...

Cuchnąca, oślizgła, włochata i warcząca bestia rzuca się na Rolfe’a, chwytając go za

gardło wielką łapą.

3. Urodzinowa niespodzianka

Wracaj! - Rozkazuje Devon. - Wracaj do swej Otchłani! Jednak nawet wykrzykując to,

wie, Ŝe bestia nie odejdzie. To nie demon, posłuszny magicznej potędze czarodzieja Skrzydła

Nocy. To coś innego, coś, czego Devon nie rozpoznaje - coś, co moŜe w jednej chwili zabić

Rolfe'a.

Kryształ wypada z dłoni Rolfe'a i obrazy znikają z ekranu. Rolfe usiłuje się bronić,

chwytając bestię za ręce - a raczej łapska, wielkie niedźwiedzie łapy - i starając się oderwać je

od swojego gardła.

PoniewaŜ jego moc nie działa na napastnika, Devon czuje się bezradny. W przypływie

rozpaczy chwyta srebrny lichtarz i z całej siły wali nim we włochaty łeb. Bestia z rykiem

puszcza Rolfe'a i odwraca się do Devona.

Te oczy, myśli Devon. Dlaczego wyglądają znajomo?

Stwór opada na cztery łapy. Istotnie przypomina niedźwiedzia, ale takŜe wilka. A

ponadto człowieka, myśli Devon. Ten owłosiony pysk ma ludzkie rysy - jak u jednego z tych

neandertalczyków, o których Devon uczył się w szkole. Bestia z rykiem szykuje się do ataku -

lecz z jakiegoś powodu zwleka. Spogląda na młodego czarodzieja, który trzyma w

podniesionej ręce srebrny lichtarz.

Znajdujący się za plecami bestii Rolfe podnosi się z podłogi. Devon obserwuje go

jednym okiem, drugiego nie spuszczając z bestii. Rolfe powoli przechodzi przez pokój i po

cichu otwiera szufladę biurka. Devon wie, Ŝe męŜczyzna sięga po broń.

- Kim jesteś? - Pyta Devon bestię, usiłując odwrócić jej uwagę. - Skąd się tutaj

wziąłeś?

Bestia tylko warczy.

- Jakiego rodzaju stworem jesteś?

Bestia znów staje na tylnych łapach i syczy.

- No juŜ, paskudo. Porozmawiaj ze mną. Co cię tu sprowadza?

Stwór z rykiem rusza wreszcie do ataku, najwyraźniej zdenerwowany brzmieniem

głosu chłopca. Jednak nie rzuca się na Devona: zamiast tego próbuje złapać lichtarz, jakby

chciał mu go wyrwać, zanim znów zaatakuje. Devon natychmiast znika i ponownie się

pojawia za plecami stwora, który odwraca się, zaskoczony i zbity z tropu.

- Tego chcesz? - Pyta Devon, machając do niego lichtarzem, zbliŜając się do bestii i

prowokując ją. - No juŜ! Spróbuj mi go zabrać! MoŜe nie zdołam pokonać cię magią, ale

mogę cię zmęczyć!

Stwór cofa się, jakby widok lichtarza sprawiał mu ból.

- Odsuń się na bok, Devonie! - Woła Rolfe. Kątem oka Devon widzi, jak męŜczyzna

mierzy z pistoletu do bestii. - Stąd oddam dobry strzał.

- Nie!

To kobiecy głos, dobiegający z góry. Devon spostrzega Roxanne. Przyjaciółka Rolfe'a,

posiadająca własną tajemniczą moc, stoi na szczycie spiralnych schodów. Z niepokojem

spogląda na rozgrywającą się na dole scenę.

- Nie strzelaj, Rolfe! PoŜałowałbyś tego!

- PoŜałowałbym? Ten stwór właśnie próbował mnie zabić!

- Podejrzewam, Ŝe jeśli te pociski nie są ze srebra - mówi Roxanne - tylko rozwścieczą

to biedne stworzenie. - Zaczyna schodzić po schodach, trzymając przed sobą wielki srebrny

amulet. To jeden z naszyjników, które Devon tak często widywał na jej szyi. - Devonie, dalej

podchodź do niego z lichtarzem. JeŜeli zaatakujemy go jednocześnie...

Devon wykonuje polecenie. Oboje powoli idą w kierunku warczącej, toczącej pianę z

pyska bestii. JuŜ są pół metra od niej, Devon z lichtarzem i Roxanne z amuletem. To jednak

wystarcza, Ŝeby stwór zadrŜał i zawył. Ten dźwięk jest tak Ŝałosny, Ŝe budzi współczucie

Devona. Z bliska spogląda w ślepia bestii. Są czarne i szkliste, ale dziwnie znajome...

Nagle bestia jednym susem opuszcza pokój - rozbijając drugie okno i lądując na

piasku. Widzą, jak wlecze się plaŜą i znika w ciemności.

- Co... - Jąka się Rolfe, łapiąc oddech. - Co to było?

Roxanne podbiega do niego i ogląda szyję, za którą złapał go stwór. Devon patrzy na

nią.

- Zdaje się, Ŝe wiesz, co to było - mówi.

- Niedokładnie. - Kobieta dotyka gardła Rolfe'a, a ten się krzywi. - To nie jest powaŜna

rana, kochany. Na szczęście będziesz miał tylko sińca.

- A co dokładnie wiesz? - Nalega Devon, stając tuŜ za nią.

Ona przez kilka sekund nie odejmuje dłoni od szyi Rolfe'a, niemal jakby zamierzała go

uzdrowić. Spogląda przez ramię na Devona.

- Kiedy wracałam z miasteczka - wyjaśnia - księŜyc przemówił do mnie. Gdy tylko

zobaczyłam tę bestię, od razu wiedziałam, Ŝe to księŜycowe stworzenie.

Devon drapie się po głowie.

- Hm, Roxanne. Wiesz, Ŝe moim zdaniem jesteś w porządku i dysponujesz naprawdę

potęŜną magią. Jednak... - Krzywi się. - KsięŜyc przemówił do ciebie?

Ona śmieje się tym swoim serdecznym, melodyjnym, jamajskim śmiechem. Odchodzi

od Rolfe'a i staje w blasku księŜyca, wyglądając tak eterycznie, jakby nie była istotą z krwi i

kości, lecz ze światła i mgły. Devon obserwuje ją uwaŜnie.

- Tak, Devonie March, księŜyc przemówił do mnie. Cały świat, cały wszechświat,

przemówi do ciebie, jeśli tylko go wysłuchasz. - Roxanne uśmiecha się. - Mam rację, Rolfe?

- Tak, tak - mruczy Rolfe, wyjmując z szafy kilka rolek folii. - W tym momencie świat

mówi mi, Ŝe ten stwór zrujnował mój gabinet. PomóŜcie mi zasłonić rozbite okna, zanim

zamokną ksiąŜki. Zaczęło padać.

- Hej, Rolfe - mówi z krzywym uśmiechem Devon. - Nie wysilaj się. Ja to naprawię.

Macha ręką, bezgłośnie nakazując oknom złoŜyć się, a szybom poskładać i stać takimi

jak przedtem. Łatwizna. Prosta magiczna sztuczka.

Jednak okna pozostają rozbite, a odłamki szkła nadal leŜą na podłodze. Podmuch

wiatru niesie deszcz ze śniegiem.

Rolfe przewraca oczami.

- Nie popisuj się, Devonie. Wiesz, Ŝe twoja magia nie działa, jeśli próbujesz się nią

popisywać.

- Dobrze, dobrze, pozwól mi spróbować jeszcze raz.

WciąŜ nic.

- Zapomnij o tym, kolego, jest za późno. Nie napinaj się, bo i tak nie dostaniesz za to

orderu. PomóŜ mi w tradycyjny sposób.

Zmieszany Devon pomaga Rolfe’owi umocować plastikową folię. ZauwaŜa, Ŝe

Roxanne tłumi śmiech.

- No dobrze - mówi Devon. - Powiedz mi, co to było. Dlaczego nazwałaś to

księŜycowym stworzeniem?

- Spójrz przez okno - radzi Roxanne. - ChociaŜ mamy juŜ drugą noc pełni, księŜyc

wciąŜ jest okrągły, jasny i dobrze widoczny na niebie. Nawet ci naukowcy, którzy

kategorycznie zaprzeczają istnieniu nadnaturalnych sił, doceniają moc pełni księŜyca.

- Zatem chcesz powiedzieć - pyta Devon, któremu zaczyna coś świtać - Ŝe to był

jakiś... Wilkołak?

Rolfe prycha.

- Raczej niedźwiedziołak. Albo potworołak.

- Właśnie - potwierdza Roxanne. - Stara legenda mówi, Ŝe księŜycowe stworzenie

moŜna odpędzić jedynie srebrem. Dlatego zdołałeś go przegnać zwyczajnym lichtarzem, a nie

twoją magiczną mocą.

- Traktujesz go jak osobę - zauwaŜa Devon.

Ona kiwa głową.

- Znasz stare opowieści. Widziałeś filmy.

- Chcesz powiedzieć...? - Devon odwraca się, pozostawiając Rolfe'a samego z

plastikową folią. Ta odwija się i uderza w twarz męŜczyznę, który klnie pod nosem. - Ten

stwór... To w rzeczywistości był jakiś człowiek, który w czasie pełni księŜyca przemienia się

w bestię?

Roxanne uśmiecha się.

- Jak brzmi ta stara rymowanka? „Nawet człek czystego serca, nie tylko grzeszny

bluźnierca, wilkiem prędko stać się moŜe, gdy pełnia i wilcze łyko w borze"

Rolfe wzdycha i cofa się o krok, Ŝeby obejrzeć swoje dzieło.

- No cóŜ, to powinno wytrzymać do przyjazdu szklarza.

- Przykro mi, Ŝe nie mogłem ci bardziej pomóc - mówi Devon.

Rolfe uśmiecha się.

- Nie przejmuj się tym, dzieciaku. Po to jest polisa ubezpieczeniowa. - Śmieje się. -

ChociaŜ nie wiem, co wpiszę do formularza. Czy polisa obejmuje ataki wilkołaków?

- Zastanawiam się, kim jest ten nieszczęśnik - zauwaŜa Devon, zerkając w mrok - i jak

stał się potworem.

- Zazwyczaj jest to skutek klątwy - mówi mu Roxanne.

- Powinniśmy zawiadomić policję. - Rolfe spogląda na plaŜę, sprawdzając, czy bestia

nie czai się w pobliŜu. - Zeszłej nocy John Harker zgłosił, Ŝe widział jakiegoś intruza na

farmie i znalazł tuzin zaduszonych kur i poranioną krowę. Trzeba złapać to stworzenie.

- Tylko dlaczego zaatakowało ciebie, Rolfe? - Zastanawia się Devon. - Dlaczego

wskoczyło tutaj tak, jakby dobrze wiedziało, co robi? A raczej jakby wiedział, co robi. -

Spogląda na Roxanne. - Jestem pewien, Ŝe masz rację. To był człowiek. Miałem wraŜenie, Ŝe

juŜ go gdzieś spotkałem.

Rolfe zastanawia się.

- Zatem... To musi mieć jakiś związek z Bractwem Skrzydła Nocy. Spróbuję ponownie

uŜyć kryształów i zobaczymy, co nam powiedzą...

Devon wzdycha.

- Znowu dzieją się róŜne dziwne rzeczy, Rolfe. Dlatego tu przyszedłem.

- Powinniście o tym porozmawiać - mówi Roxanne. - Ja zadzwonię na policję i

zgłoszę, Ŝe widzieliśmy to stworzenie. Nie martwię się tym, Ŝe je zastrzelą, bo bez srebrnych

kuł w najlepszym razie zdołają je tylko schwytać - i rano dowiemy się, kim jest ten

nieszczęśnik.

- Tak, a ja powinienem wracać do Kruczego Dworu - mówi Devon. - Czeka mnie

przeprawa z panią Crandall.

Rolfe mierzy go wzrokiem, wyraźnie zaciekawiony.

- Odwiozę cię i porozmawiamy po drodze - mówi.

Jadą wąską i krętą drogą wzdłuŜ klifu, a wycieraczki porsche Rolfe'a usiłują

powstrzymać zalewający szyby deszcz ze śniegiem. Devon dochodzi do wniosku, Ŝe mógł

wykorzystać sztuczkę ze znikaniem i powtórnym pojawianiem się, Ŝeby szybko i

niepostrzeŜenie znaleźć się w salonie Kruczego Dworu. Jednak po ostatniej klapie nie palił się

do kolejnych popisów. Ponadto potrzebuje trochę czasu na rozmowę z Rolfe’em.

Jeszcze nie zadał tego bardzo waŜnego pytania, które musi zadać. JeŜeli znajdzie w

sobie dość odwagi.

Opowiada Rolfe'owi o wszystkim co się wydarzyło: jak włamał się do sekretnej

komnaty, o duchu i pentagramie, o spotkaniu z Obłąkaną Damą i wieści, Ŝe pani Crandall jest

matką Devona.

- To raczej trudno przełknąć, Devonie - mówi Rolfe.

- Zaczekaj, daj mi skończyć.

Mówi mu o tym, jak rano znów zobaczył pentagram przed twarzą Marcusa, który

skarŜył się, Ŝe miał złe sny.

- PrzecieŜ nie masz pojęcia, czy pentagram ma z tym jakiś związek - przypomina

Rolfe. - Widywałeś go juŜ wcześniej i nic się nie stało.

- Tak, ale teraz, kiedy duch nakreślił ten znak i mówił o księŜycu, a potem pojawiła się

ta bestia...

Rolfe prowadzi w milczeniu. Sprawia wraŜenie zatopionego w myślach.

- No i co? - Nalega Devon. - Co o tym wszystkim myślisz?

- Ja tylko... - MęŜczyzna kręci głową. - Ta historia z obłąkaną kobietą... Jesteś pewien,

e powiedziała, Ŝe Amanda jest twoją matką?

Devon wzdycha.

- Powiedziała, Ŝe moja matka przez cały czas była w Kruczym Dworze, a kiedy

zapytałem, czy mówi o pani Crandall, klasnęła w dłonie i uśmiechnęła się.

Rolfe przygląda mu się.

- Zatem nie potwierdziła tego. Wcale nie przyznała, Ŝe Amanda jest twoją matką.

- Jednak właśnie to miała na myśli, Rolfe! PrzecieŜ to oczywiste!

- Jest obłąkana, Devonie. Sam tak mówiłeś.

- Jest jednak czarodziejką, Rolfe. Czułem Ŝar. Widziałem jej sztuczki...

Rolfe unosi brew, mierząc go wzrokiem.

- Skrzydła Nocy?

- Nie jestem pewien, czy naleŜy do Bractwa, ale ma magiczną moc. I wiedzę. Wie o

mnie! Od wielu miesięcy wołała mnie po imieniu. I wewnętrzny głos, moja czarodziejska

intuicja, podpowiada mi, Ŝe ona zna prawdę.

Rolfe znów milczy.

- To, Ŝe pani Crandall jest moją matką, ma sens - upiera się Devon. - To dzięki temu

dysponuję magiczną mocą. Dzięki niej. A ojciec przysłał mnie tutaj, poniewaŜ znał prawdę.

- Gdyby Amanda była twoją matką, Devonie - mówi Rolfe, spokojnie i stanowczo - nie

miałbyś Ŝadnych magicznych zdolności. Ona wyrzekła się magii, zanim przyszedłeś na świat.

Dlatego Cecily nie jest czarodziejką.

Devon uświadamia sobie, Ŝe to celny argument, którego dotychczas nie brał pod

uwagę.

- Mimo to - mówi, tylko trochę mniej pewny swego - wiem, co ta kobieta mi

powiedziała, i wiem, Ŝe to prawda.

- Dlaczego tak bardzo chcesz wierzyć, Ŝe Amanda jest twoją matką?

Devon nie odpowiada. Spogląda przez okno samochodu na zimny, zacinający deszcz.

Milczą przez kilka minut i nie wypowiedziane słowa wiszą w powietrzu.

- Rolfe - w końcu mówi Devon;

- Tak?

- Jeśli pani Crandall jest moją matką...

- Tak?

- No wiesz, w takim razie zastanawiam się, czy...

- Czy co?

- CóŜ, wiem, Ŝe ty i ona... Dawno temu...

Rolfe obraca się do niego z łagodnym wyrazem twarzy.

- Zastanawiasz się, czy jeśli ona jest twoją matką, ja jestem twoim ojcem.

- CóŜ - mówi Devon ochrypłym głosem - taka myśl przyszła mi do głowy.

Rolfe wyciąga dłoń i ściska ramię chłopca.

- Niczego nie pragnąłbym bardziej niŜ być twoim ojcem, Devonie. Niczego. Jednak

widzisz... Tak, Amanda i ja byliśmy zakochani. Miałem nadzieję, Ŝe pewnego dnia ją

poślubię. Jednak my nigdy...

Milknie.

- Och - mówi cicho Devon. - Rozumiem.

- Nigdy nie wyszliśmy poza fazę pocałunków - mówi Rolfe, kładąc dłoń z powrotem

na kierownicy.

Jazda przez przełęcz wymaga uwagi. Devon uświadamia sobie, Ŝe właśnie w tym

miejscu, wkrótce po tym, jak zerwała z nim młoda Amanda Muir, przygnębiony i pijany Rolfe

zjechał z drogi. PrzeŜył upadek samochodu z urwiska do morza, ale dwoje jego pasaŜerów,

chłopiec i dziewczyna zatrudnieni w Kruczym Dworze - nie. To właśnie zeznanie Amandy -

e widziała Rolfe’a za kierownicą - posłało go na dziesięć lat do więzienia za nieumyślne

zabójstwo.

Rolfe nigdy nie przebaczył jej tej zdrady i poprzysiągł zemstę - jej i całej rodzinie

Muirów. Uparcie twierdził, Ŝe to nie on prowadził tamtej nocy, tylko tamta dziewczyna,

Clarissa. Clarissa Jones - słuŜąca, którą Rolfe nie tylko całował i przez którą Amanda z nim

zerwała. Zazdrość, uraza, nienawiść były powodem tego, Ŝe złoŜyła obciąŜające go zeznania,

a przynajmniej tak zawsze uwaŜał.

- Jeśli Amanda jest twoją matką - mówi teraz Rolfe, przerywając milczenie -

toŜsamość twojego ojca pozostaje zagadką. Ja oczywiście siedziałem w więzieniu, więc nie

wiem, z kim się spotykała. Jednak musiałaby to robić zaraz potem, gdyŜ mniej więcej rok

później poślubiła Petera Crandalla i urodziła Cecily.

Devon kiwa głową.

- Właśnie dlatego zaczynam sądzić, Ŝe jestem o rok starszy, niŜ zawsze uwaŜałem. Nie

mam prawie piętnastu lat, tylko prawie szesnaście.

Nad nimi w deszczu pojawiają się światła Kruczego Dworu.

- Sam nie wiem, Devonie - wzdycha Rolfe. - Po prostu nie wiem...

- A ja wiem - zaczyna Devon, patrząc na dom.

- Na razie - mówi Rolfe - waŜniejsze jest to, kim jest ta kobieta, jaką posiada moc i

dlaczego Amanda tak długo ją więziła. - Uśmiecha się zjadliwie. - Ten fakt z pewnością

zainteresuje władze...

- Nie, Rolfe. Na razie nikomu o tym nie mów. Dopóki nie uzyskam od niej odpowiedzi

na kilka pytań. - Devon wciąŜ patrzy na jasne okna wielkiego domu. - Potem - czy jest moją

matką, czy nie - moŜesz zrobić, co zechcesz. MoŜesz posłać ją do więzienia. Dobrze by jej to

zrobiło.

ChociaŜ jest na nią zły, Devon natychmiast Ŝałuje tych słów. W końcu przyjęła go pod

swój dach, a Cecily byłaby załamana, gdyby jej matka poszła do więzienia...

Rolfe spogląda na chłopca.

- Myślisz, Ŝe ona odpowie na twoje pytania? Jeszcze nigdy nie udzieliła ci Ŝadnej

jednoznacznej odpowiedzi.

Zatrzymuje porsche w połowie podjazdu. Lepiej, Ŝeby Devon wysiadł tutaj, bo pani

Crandall i tak będzie wystarczająco wściekła. Nie ma sensu denerwować jej jeszcze bardziej

widokiem Devona wysiadającego z samochodu Rolfe'a Monaigne’a.

- Zamierzam spróbować - mówi Devon, otwierając drzwi. - Teraz, kiedy spotkałem

Obłąkaną Damę, musi się do paru rzeczy przyznać.

- Powodzenia, kolego - mówi Rolfe.

- Tobie teŜ. Sprawdź, co mówią o tym wszystkim kryształy.

Devon salutuje mu i wysiada w deszcz. Patrzy, jak porsche zawraca, omiata go

smugami świateł i znika za wzgórzem.

Rusza w kierunku domu.

I znów to słyszy w oddali.

Zwierzęce wycie.

I jeszcze coś.

Jakieś jęki w pobliŜu. Ciche skomlenie, jakby innego cierpiącego zwierzęcia. Słyszy je

za plecami, potem przed sobą i z lewej. Coś tam jest, w lesie obok podjazdu. Devon

przyspiesza kroku, aby jak najszybciej znaleźć się pod dachem, uciec przed zimnym

deszczem. I tymi odgłosami...

Nagle jednak go widzi. TuŜ przed sobą, na swojej drodze.

To duch. Ten sam co zeszłej nocy. MęŜczyzna z fryzurą Beatlesa. Wije się, skręca i

kurczy, a blask księŜyca oświetla go jak punktowy reflektor. Jęczy i krzyczy - i nagle

przemienia się w zwierzę.

Opada na cztery łapy i warczy na Devona. śółta ślina cieknie mu z pyska, gdy szykuje

się do skoku.

Nie mam niczego ze srebra, myśli przeraŜony Devon, gdy stwór skacze.

Devon krzyczy.

Jednak stwór nie dopada go, tylko znika w ciemnościach.

Devon biegiem pokonuje resztę drogi do domu.

No - zaczyna władczo pani Crandall z rękami załoŜonymi na piersi - w końcu wróciłeś,

eby zobaczyć, co narobiłeś!

- Mogę zdjąć mokre ubranie, zanim zacznie pani na mnie krzyczeć? - Pyta Devon,

uwalniając się od przemoczonej dŜinsowej kurtki i zostawiając ją na wieszaku.

Amanda Crandall stoi w drzwiach salonu. Jak zawsze jest wystrojona, jakby wybierała

się na bal, a nie kręciła się po domu w deszczową noc: sięgająca podłogi suknia z zielonego

brokatu, szmaragdowe kolczyki i naszyjnik z pereł, jasnoblond włosy upięte w kunsztowną

fryzurę. Jest piękna, pewnie, z tymi zielonymi oczami, głęboko osadzonymi w bladej twarzy, i

Devon rozumie, dlaczego Rolfe tak za nią szalał. Jednak wróćmy do rzeczywistości: ona jest

jego matką, on jest na nią zły i nie potrafi spojrzeć na nią obiektywnie.

- Nie masz pojęcia, co narobiłeś, Devonie - mówi pani Crandall, mierząc go gniewnym

wzrokiem.

W tym momencie słychać szereg głuchych uderzeń, a potem opętańczy śmiech. To

Obłąkana Dama, szalejąca za ścianą salonu. Kilkakrotnie uderza w ścianę, a później parska

piskliwym śmiechem, aby dać im znać, Ŝe tam jest. Potem Devon słyszy jej kroki, gdy kobieta

wbiega na jakieś sekretne schody i - tup, tup, tup! - Przemyka piętro wyŜej nad ich głowami.

- Przez ciebie biega teraz jak szalona po całym domu - warczy pani Crandall,

odwracając się i wchodząc do salonu. - Chodź tutaj! Musimy porozmawiać!

- Tak, z pewnością - zgadza się Devon.

Idzie za nią do salonu. To wspaniały pokój, zdominowany przez wiszący nad

kominkiem portret Horatia Muira. Od podłogi po sufit wznoszą się tam półki pełne

zakurzonych starych ksiąg, czaszek i kryształowych kuł, wysuszonych głów i wypchanych

ptaków - pamiątek kilku pokoleń czarodziei. Stara zbroja stoi na stojaku obok podwójnych

drzwi z szybami z barwionego szkła, za którymi znajduje się taras z widokiem na klifowe

skały i wzburzone morze u ich podnóŜa. W powietrzu unosi się silny zapach kadzidła i

olejków, a w kamiennym kominku trzeszczą i syczą płomienie.

- Nie miałeś prawa - Ŝadnego prawa! - Rozbijać tego muru - mówi pani Crandall,

stojąc twarzą do Devona. - To złośliwe uszkodzenie cudzego mienia!

Chłopiec podejmuje wyzwanie.

- To niech mnie pani kaŜe aresztować. Czy szeryfa nie zainteresuje fakt, Ŝe więziła

pani kogoś w tym domu?

- Nie prowokuj mnie, Devonie. Tym razem posunąłeś się za daleko. Znasz

niebezpieczeństwa kryjące się w tym domu, okropności, z jakimi mieliśmy do czynienia za

sprawą Szaleńca. Chcesz, Ŝeby to wszystko znowu się zaczęło?

- Zatem istnieje jakiś związek między Obłąkaną Damą a Jacksonem Muirem?

Amanda Muir Crandall przeciągle wzdycha, gdy nad jej głową znów rozlega się tupot

nóg i przez mury przebija się piskliwy chichot.

- Od miesięcy wołała mnie po imieniu - mówi Devon. - Jak mogłem tego nie

sprawdzić? Jeśli ona jest niebezpieczna, proszę mi powiedzieć. Mam moc. Mogę się nią

zająć. Jak pani wie, radziłem juŜ sobie z podobnymi kłopotami.

- Och, sir Galahadzie - mówi sarkastycznie pani Crandall. - MoŜe jednak tym razem to

cię przerasta.

Devon prycha z niedowierzaniem.

- Obłąkana Dama jest groźniejsza od Jacksona Muira? Albo od Isobel Apostaty?

- Och, Devonie - mówi pani Crandall, nagle sprawiając wraŜenie osoby kompletnie

wyczerpanej. Opada na fotel. - Naprawdę uwaŜasz, Ŝe zamykalibyśmy ją i ukrywali najpierw

na wieŜy, a potem w piwnicy, gdyby od tego nie zaleŜało nasze Ŝycie?

Devon syczy ze złości.

- Dlaczego po prostu nie powie mi pani, kim ona jest? Wszystkie sprawy, które

próbowała pani trzymać przede mną w sekrecie, w końcu wyszły na jaw...

Pani Crandall znów wstaje i zaczyna przechadzać się po pokoju. Kroki za ścianami,

ten śmiech i łoskoty działają jej na nerwy.

- Och, dlaczego Bjorn jeszcze jej nie złapał? Ilekroć zapędza ją w kąt, ona jakoś mu się

wymyka. Jest sprytna. Pamięta, jak znikać...

Devon kiwa głową.

- Domyślam się, Ŝe zaklęcie, które tak długo ją pętało, nie pozwalało jej uŜyć

magicznej mocy.

- Dotychczas - przyznaje pani Crandall.

- Ona naleŜy do Bractwa?

- Jej moc... Jest inna niŜ twoja, Devonie. Ona nigdy nie została naleŜycie wyuczona,

jak się nią posługiwać. I nie pamięta nawet podstawowych zasad prawidłowego jej

wykorzystywania, co czyni ją jeszcze niebezpieczniejszą. Gdybyś ją poznał, Devonie,

zrozumiałbyś, jaka jest niezrównowaŜona...

- Och, poznałem ją - mówi Devon. - Czy Bjorn pani nie powiedział?

Pani Crandall nagle odwraca się na pięcie i spogląda na Devona.

- Nie. Powiedział mi tylko, Ŝe widziałeś, jak otworzyła ukryte drzwi...

Devon uśmiecha się.

- Sądzę, Ŝe starał się nas obu uchronić od kłopotów, których i tak mamy mnóstwo.

Owszem, poznałem Obłąkaną Damę. - Wytrzymuje jej spojrzenie. - Przeprowadziliśmy

ciekawą rozmowę.

Pani Crandall blednie.

- W istocie powiedziała mi, kim jestem - ciągnie spokojnie Devon.

Pani Crandall przytrzymuje się oparcia fotela.

- Devonie - mówi drŜącym głosem - ona jest szalona.

Musisz o tym pamiętać...

- Powiedziała mi, kto jest moją matką.

Pani Kruczego Dworu wygląda tak, jakby miała zemdleć. WciąŜ przytrzymując się

fotela, siada na nim, lecz ani na chwilę nie odrywa oczu od twarzy Devona.

- Ona... Powiedziała... Ci...

- Tak - mówi Devon. - Powiedziała mi, Ŝe to pani jest moją matką.

Pani Crandall milczy, patrząc na niego.

- Czy nie ma pani mi nic do powiedzenia? - Pyta Devon.

Ona w końcu odrywa wzrok od jego twarzy i spogląda w dal.

- Powiedziała ci, Ŝe ja jestem twoją matką? Naprawdę tak powiedziała?

- Tak, naprawdę.

Pani Crandall wstaje. W mgnieniu oka gniew na jej twarzy ustępuje miejsca

yczliwości. Podchodzi do Devona, bierze jego twarz w dłonie i spogląda mu w oczy.

- Och, Devonie - mówi. - JakŜe musi ci być cięŜko, nie wiedzieć, kim są twoi

prawdziwi rodzice. Współczuję ci. Proszę, nie sądź, Ŝe jest inaczej. Jednak nie jestem twoją

matką. Ta kobieta jest szalona. Jest obłąkana i niebezpieczna, a my musimy ją znaleźć i

zamknąć w bezpiecznym miejscu, dla naszego dobra.

I z tymi stówami odchodzi. Jej długa suknia szeleści, gdy pani Crandall wychodzi z

salonu i idzie przed holl do schodów. Devon patrzy, jak wchodzi na piętro, dumnie

wyprostowana, niczym królowa.

Co jest prawdą? Devon nie jest pewien. Jeśli pani Crandall jest jego matką, dlaczego

nie chce się do tego przyznać?

No cóŜ, zapewne z wielu powodów, z których najwaŜniejszym jest zapewne Cecily.

Nie chce, by jej córka wiedziała, Ŝe przed ślubem miała juŜ dziecko. Przyznawszy się do tego,

musiałaby wyjaśnić, kim był ojciec Devona, a być moŜe po prostu nie chce go pamiętać.

A moŜe - w ciągu kilku następnych dni róŜne myśli przychodzą Devonowi do głowy -

moŜe jego ojciec jest potęŜnym czarodziejem i gdyby połączył się z chłopcem, magia

powróciłaby do Kruczego Dworu.

Który, jeśli się nad tym zastanowić, naleŜy się tak samo Devonowi jak Cecily i

Alexandrowi.

Oczywiście, jeśli pani Crandall jest jego matką.

W ciągu następnych dni Devon znów dopuszcza tę ewentualność, Ŝe moŜe jednak nie

jest. Rolfe ma rację: skąd Devon miałby magiczną moc, jeśli jego matka wyrzekła się swojej,

zanim się narodził? A Obłąkana Dama właściwie nie potwierdziła jego przypuszczeń, o czym

wszyscy mu przypominają - nawet jeśli jest pewien, co chciała powiedzieć.

No dobrze, pewien na dziewięćdziesiąt dziewięć procent.

Co się dzieje z moim Głosem? Powinien podpowiadać mi, w co mam wierzyć.

Dlaczego wciąŜ dręczą mnie wątpliwości?

Jednak pomimo tych wątpliwości nie godzi się z Cecily. WciąŜ ma zbyt wiele pytań, za

wiele obaw. Podczas lunchu siedzi w stołówce z Aną. Cecily siada przy innym stoliku z D. J.

Devon obawia się, Ŝe ich grupce łowców demonów grozi rozpad.

Szczególnie pod nieobecność Marcusa. Nazajutrz po rozmowie Devona z panią

Crandall przyjaciele z niepokojem zauwaŜają, Ŝe Marcusa nie ma w szkole. Po lekcjach

pakują się do samochodu D. J. i jadą do domu Marcusa. Mijają farmę Harkera na rogu ulicy,

przy której mieszka Marcus. Devon przypomina sobie, Ŝe to tu bestia zaatakowała kury i

krowy...

Drzwi otwiera im ojciec Marcusa.

- Och, on leŜy w łóŜku. Nie... Nie czuje się dobrze.

- MoŜemy się z nim zobaczyć? - Pyta Devon.

- No cóŜ - mówi męŜczyzna, oglądając się przez ramię. - To koledzy Marcusa, Gigi.

Mogą wejść i zobaczyć się z nim?

- Wpuść ich - woła matka Marcusa.

Wchodzą. To zwyczajny, normalny dom. Nie ma tu czaszek ani kryształowych kuł,

tylko zwykła kanapa w kwiatki, rozkładany fotel i telewizor. Na ścianie wiszą szkolne rysunki

Marcusa. To przypomina Devonowi dom, w którym dorastał, ten trzypokojowy domek w

Coles Junction w stanie Nowy Jork, w którym mieszkał z ojcem. Tamten dom był równie

zwyczajny jak ten, bez zamaskowanych drzwi i portretów posępnych, tajemniczych

przodków. Wchodząc do mieszkania Marcusa, Devon czuje przypływ tęsknoty za domem i

nie po raz pierwszy marzy, Ŝeby cofnąć czas. Wszystko było wtedy znacznie prostsze.

Matka Marcusa stoi przed nimi w fartuchu, załamując ręce. Wygląda okropnie, jakby

przez całą noc była na nogach.

- Marcus śpi - mówi. - On... Przeszedł trudne chwile.

- Co mu jest? - Pyta Cecily.

Lekarz nie jest pewien. On... Lunatykował. Czy ostatnio nie wydawał wam się dziwny?

- No cóŜ, niedawno powiedział nam, Ŝe miał złe sny - mówi Devon, zastanawiając się,

czy powinien poinformować rodziców Marcusa o pentagramie. Dochodzi do wniosku, Ŝe nie:

i tak by nie uwierzyli.

- Złe sny, złe sny - powtarza matka Marcusa, przyciskając dłoń do czoła i siadając na

kanapie. Zaczyna płakać.

- W porządku, Gigi - mówi mąŜ, kładąc dłoń na jej ramieniu.

- MoŜemy go zobaczyć? - Pyta Ana.

- Nie - odpowiada przez łzy matka Marcusa. - Nie chcę, Ŝebyście go oglądali. Minie

trochę czasu, zanim wróci do szkoły. Musi wyzdrowieć...

Właśnie, myśli Devon, a Ŝeby wyzdrowiał, trzeba go chronić.

Oto sens tego pentagramu. To znak ochronny. Marcusa trzeba chronić. Devon nie wie

przed czym, ale rozumie, Ŝe musi coś zrobić.

Gdybym tylko mógł mu dać jakiś pentagram...

PrzecieŜ jestem czarodziejem Skrzydła Nocy. Oczywiście mogę mu jakiś dać.

Devon wkłada rękę do kieszeni dŜinsowej kurtki. Rzeczywiście jest tam coś, czego

przed chwilą nie było. Wyjmuje srebrny łańcuszek z zawieszoną na nim pięcioramienną

gwiazdą.

- Da mu to pani? - Pyta Devon, podając łańcuszek matce Marcusa. - Proszę mu

powiedzieć, Ŝe to ode mnie. Pozna go. Powinien go nosić.

- Nosić? - Pyta kobieta, przyjmując łańcuszek.

- Tak, to coś w rodzaju amuletu.

Kobieta obiecuje dać go Marcusowi. Czworo przyjaciół Ŝegna się i wychodzi, myśląc o

leŜącym na piętrze, chorym przyjacielu i wyobraŜając sobie najgorsze.

W kolejnych dniach i tygodniach nadal trwa odwilŜ i wiosna powoli wraca do Biedy.

Dni wciąŜ są chłodne i wietrzne, czasem nawet prószy śnieg, ale w miasteczku

pozdejmowano juŜ okiennice z witryn pozamykanych na zimę sklepów. W skrzynkach na

parapetach nagle wyrastają niebieskie i Ŝółte bratki, a Ŝeby dostać stolik w Niespokojnej

Przystani, czasem trzeba stać w kolejce.

KsięŜyc juŜ nie jest w pełni, więc bestia przestała się pojawiać. Rolfe, po wielu

próbach, przestaje szukać odpowiedzi w kryształach: nie powiedziały mu nic o tym stworze i

jego pochodzeniu. Tamtej nocy, kiedy bestia go zaatakowała, zabiła parę psów i przestraszyła

dziewczynę wracającą do domu z Niespokojnej Przystani. Gdyby dziewczyna nie uciekła

szybko do samochodu, stwór z pewnością zaatakowałby i ją. Policja zbadała kilka tropów,

włącznie z telefonem Roxanne, ale nie zdołała znaleźć bestii.

Devon wie, Ŝe nie muszą martwić się tym przez miesiąc, do pełni księŜyca.

Właściwie wszystko zdaje się wracać do normy - nie licząc sporadycznych wybryków

Obłąkanej Damy, której śmiech odbija się echem w całym dworze. Grając z nią w karty i

przynosząc jej ulubione przysmaki, takie jak deser lodowy z karmelową polewą, Bjorn przez

pewien czas zatrzymuje ją w jednym pokoju. Jednak po pewnym czasie Obłąkana Dama znów

znika i zaczyna biegać po domu, doprowadzając panią Crandall do szału. Alexander uwaŜa,

e to śmieszne, i odpowiada na te hałasy stukaniem w ściany, doskonale się bawiąc. Cecily

narzeka, Ŝe ma przez to migrenę, i jak najczęściej wychodzi z domu, kaŜąc D. J. wozić się do

pasaŜu handlowego lub do kina. Devon stara się nie zastanawiać nad uczuciami, jakie do niej

ywi. Zamiast tego skupia uwagę na Anie, z którą co wieczór rozmawia przez telefon.

ToŜsamość Obłąkanej Damy to zakazany temat. Ilekroć Devon próbuje go poruszyć,

pani Crandall go ucisza i mówi, Ŝe „dość juŜ narobił szkód". Nie pozwala mu równieŜ

zobaczyć się z Obłąkaną Damą, chociaŜ chłopiec argumentuje, Ŝe mógłby uŜyć swojej mocy i

okiełznać ją. Sam Devon jest równie zniechęcony nieustannymi niepowodzeniami: próby

ponownego spotkania z Obłąkaną Damą i wyciśnięcia z niej kolejnych odpowiedzi za kaŜdym

razem spełzają na niczym. Ona mnie unika, myśli Devon. Wie, jak mi się wymknąć. Muszę

pamiętać, Ŝe ona teŜ ma magiczna moc.

Po około tygodniu wszyscy z zadowoleniem witają Marcusa w szkole, ale on nie chce

mówić o swojej chorobie. Jest trochę obolały i trochę chudszy, ale poza tym wygląda dobrze.

Devon zauwaŜa, Ŝe chłopiec nosi pentagram i kaŜe mu obiecać, Ŝe go nie zdejmie. Marcus

obiecuje, ale upiera się, Ŝe jest juŜ po wszystkim - Ŝe to, co mu dolegało, minęło i nie powinni

się o niego martwić.

Z nadejściem wiosny są urodziny Devona. Zasypiając wieczorem, zastanawia się, czy

kiedy zbudzi się nazajutrz rano, będzie miał piętnaście czy szesnaście lat. Śni mu się tato -

Ted March - chociaŜ nie jego rodzony ojciec, to jedyny, jakiego znał.

- Tato - pyta Devon - czy kiedyś poznam prawdę?

- MoŜe juŜ ją znasz, mój synu - odpowiada ojciec.

To jeden z tych długich i zawiłych snów, w których obrazy stapiają się ze sobą, a jedno

zdarzenie prowadzi do drugiego bez Ŝadnego sensu czy związku. Po ojcu pojawia się Cecily,

potem Ana, a później bestia wyjąca do księŜyca. Jej wycie staje się coraz bardziej przeciągłe,

niemal melodyjne, aŜ absurdalnie przypomina piosenkę Happy Birthday.

- Happy birthday, dear Devon...

Otwiera oczy. Ktoś gładzi go po policzku.

Czy to sen, czy...?

JuŜ świt. RóŜowy blask sączy się do jego pokoju, migocze na ścianie.

Devon podnosi wzrok.

Tak, ktoś naprawdę siedzi na skraju jego łóŜka, gładząc go po policzku i śpiewając.

To Obłąkana Dama!

- Happy birthday... to yooooooou!

Nagle kobieta odchyla głowę do tyłu i śmieje się. Tym piskliwym, opętańczym

miechem.

Devon siada na łóŜku.

To nie łuna świtu migocze na ścianie.

Jego pokój się pali!

4. Ręka nieboszczyka

Devon wyskakuje z łóŜka. Jego szafa, biurko i zasłony okna, wszystko się pali.

Płomienie z trzaskiem przeskakują łobuzersko z zasłon na ścianę.

A Obłąkana Dama, z rozwianymi włosami, stoi tam i zanosi się śmiechem.

- Chcesz spalić dom! - Krzyczy Devon. - Próbujesz zniszczyć Kruczy Dwór!

Jej śmiech staje się jeszcze bardziej histeryczny.

Devon szeroko rozkłada ręce i koncentruje się. Lepiej nie myślcie, Ŝe chcę się popisać,

mówi wszelkim moŜliwym siłom Skrzydła Nocy. Robię to, Ŝeby ten dom nie poszedł z

dymem:

Ogień natychmiast gaśnie, pozostawiając tylko poczerniałe, dymiące resztki.

Obłąkana Dama zasłania dłonią usta i chichocze, po czym odwraca się i wślizguje w

otwór ziejący w jednej ze ścian.

Devon rzuca się za nią i zagląda w tajemne przejście, którego istnienia nawet nie

podejrzewał. Nagle słyszy krzyk.

Cecily.

Wybiega na korytarz wypełniony kłębami dymu.

- Pali się! - Krzyczy Cecily. - Mój pokój się pali!

Alexander równieŜ biegnie korytarzem w swojej piŜamie w ciapki, a na jego okrągłej

pucołowatej buzi maluje się przeraŜenie.

- Ogień w moim pokoju! Dom się spali!

- Och, nie, na pewno nie - mówi Devon, ponownie rozkłada ręce i koncentruje się, tym

razem usiłując zgasić płomienie w całym domu.

Udaje mu się to - aŜ za dobrze. Gasną nawet lampki kontrolne pieca i płomyk pod

bojlerem. Pani Crandall nie jest zachwycona takim ostentacyjnym pokazem mocy.

- PrzecieŜ gdyby Devon tego nie zrobił, cały dom spaliłby się do fundamentów -

zauwaŜa później Alexander, gdy wszyscy domownicy zbierają się w salonie. - Jego moc jest

super.

Pani Crandall tylko wzdycha i posyła go na górę, Ŝeby przygotował się do szkoły.

- CóŜ - mówi Cecily po jego odejściu. - Alexander ma rację. NaleŜy się uznanie za ten

czyn. - Patrzy Devonowi w oczy i ciaśniej opatula się frotowym szlafrokiem. - Dzięki,

Devonie.

On odwraca głowę, nie chcąc przypominać sobie, co kiedyś do niej czuł.

- Mam usunąć szkody? - Zwraca się do pani Crandall. - Pewnie mógłbym naprawić

większość z nich...

- Tak, jeśli zamierzasz zrobić to za pomocą młotka, gwoździ i farby - odpowiada pani

Kruczego Dworu. - Ale nie za pomocą magii.

Devon krzywi się.

- Zatem chyba będzie musiała pani wezwać stolarza.

- Jeśli moŜna coś powiedzieć, proszę pani - mówi Bjorn do pani Crandall. - Ona staje

się naprawdę niebezpieczna. Nigdy nie wiadomo, gdzie uderzy. Wczoraj wieczorem

myślałem, Ŝe jest zadowolona i spokojna. Przyniosłem jej deser lodowy z karmelową polewą.

Wydawało się, Ŝe jest w dobrym humorze. Jednak widocznie juŜ wtedy to knuła.

Następnym razem moŜemy nie mieć tyle szczęścia. Mistrz Devon moŜe być w szkole...

- CóŜ więc proponujesz, Bjornie? - Warczy pani Crandall. - Od kiedy zaklęcie, które ją

więziło, zostało zerwane, ilekroć ją złapiesz, znów ci się wymyka. - Obrzuca Devona

miaŜdŜącym spojrzeniem.

- Jeśli wybaczy mi pani tę śmiałą sugestię - mówi Bjorn - to moŜe ktoś powinien rzucić

nowe zaklęcie.

Devon pojmuje, Ŝe Bjorn ma na myśli jego. Tylko on w Kruczym Dworze - poza

Obłąkaną Damą - ma magiczną moc.

- śadnych nowych zaklęć - sprzeciwia się słabo pani Crandall, opadając na fotel. -

Robią jeszcze większe zamieszanie. Przywabiają tu siły...

- Skoro raz próbowała spalić dom - mówi Cecily - zrobi to znowu.

- Poza tym czy mogę tego dokonać? - Pyta Devon. - Chcę powiedzieć, Ŝe jeśli ona teŜ

ma moc, to kto wie, czy zdołam ją poskromić?

- Ona nigdy nie umiała prawidłowo posługiwać się swoją mocą - mówi pani Crandall. -

Nie została naleŜycie przeszkolona. - Mierzy Devona zimnym spojrzeniem. - Ty teŜ nie,

Devonie, jednak pomimo moich zastrzeŜeń poczyniłeś niejakie postępy.

Niejakie postępy? Devon byłby gotów spierać się z tym stwierdzeniem, przypominając,

e wybawienie Alexandra z Otchłani i pokonanie nieśmiertelnej władczyni demonów to

znacznie więcej niŜ „niejakie postępy". Jednak gryzie się w język.

- Byłbym skłonny spróbować - mówi - pod warunkiem, Ŝe powie mi pani, kim ona jest

i co o mnie wie. To chyba uzasadnione Ŝądanie, jeśli to ja mam ją poskromić.

Pani Crandall jest oburzona.

- Targujesz się o bezpieczeństwo naszej rodziny?

- Tak, Devonie - mówi Cecily, podchodząc bliŜej i stając obok matki. - To naprawdę

samolubne.

Zakłada ręce na piersi i dumnie podnosi brodę. Devon myśli, Ŝe matka i córka nigdy

nie były bardziej podobne do siebie niŜ w tej chwili.

- Słuchajcie - zaczyna - chcecie, Ŝebym uwięził kogoś wbrew jego woli.

- Czarownicę, Devonie, która z kaŜdym dniem staje się bardziej niebezpieczna. - Pani

Crandall uderza dłońmi o poręcze fotela. - A jeśli przyjdzie jej do głowy, Ŝeby otworzyć drzwi

Otchłani? Co wtedy?

Ta myśl zaskakuje Devona. No właśnie, co wtedy? Oczami duszy widzi portal we

wschodnim skrzydle - te zaryglowane metalowe drzwi, za którymi kłębią się demony,

błagające, by je uwolnić. Tylko czarodziej Skrzydła Nocy moŜe otworzyć lub zamknąć te

drzwi.

- Dobrze, dobrze, zrobię to - mówi Devon. - Jednak i tak chcę otrzymać odpowiedzi na

moje pytania. I jeśli nie uzyskam ich od pani, poszukam ich gdzie indziej.

- Po prostu znajdź ją i zamknij w jednym pomieszczeniu - mówi pani Crandall. - Z

najwyŜszą niechęcią pozwalam ci uŜywać magii w tym domu, ale nie mam innego wyjścia. Po

prostu nasącz jedno z piwnicznych pomieszczeń mistyczną energią, która nie pozwoli jej się

uwolnić, energią, która będzie otaczała ją nawet podczas spacerów na dziedzińcu.

- Nie - mówi Devon. - Nie zamknę jej znowu w piwnicy. Ani na wieŜy. Teraz, kiedy

juŜ wiemy ojej istnieniu, powinna mieszkać w normalnym pokoju. Nie moŜna jej traktować

jak więźniarki, nawet jeśli nią jest. Ona potrzebuje pomocy. Musi być jakiś sposób, Ŝeby jej

pomóc.

Pani Crandall śmieje się drwiąco.

- Jaki? MoŜe jakiś psychiatra dla czarodziei?

- No, tak. - Devon zwraca się do Bjorna. - Są lekarze dla czarodziei, prawda? Muszą

być.

- Aha, pewnie - mówi ze śmiechem Cecily. - Jak doktor Bombay z Czarownic.

- Tak - mówi Bjorn, kiwając głową - są szamani i inni uzdrowiciele ducha i ciała,

zajmujący się czarodziejami. W istocie, proszę pani, kiedy tutaj przyjechałem, polecałem

pewną osobę dla tej damy...

- Ona nie potrzebuje konowałów, z Bractwa - upiera się pani Crandall, przerywając

mu. - Devonie, moŜesz umieścić ją w dawnym pokoju mojej matki. Na to pozwolę. Jest

dobrze urządzony, z ładnym widokiem, ale na tyle oddalony od reszty domu, Ŝe nie będziemy

mieli kłopotów.

Devon dochodzi do wniosku, Ŝe więcej nie wytarguje.

- W porządku - mówi. - Co mam robić? Wystarczy, jeśli się skoncentruję...?

- Kiedyś - mówi pani Crandall głosem, w którym słychać tęskną nutę - po prostu

mrugnęłabym okiem i byłoby po wszystkim. To łatwe zadanie, nie nastręczające Ŝadnych

problemów komuś, kto miał najlepszych nauczycieli.

- A ty ich miałaś, prawda, mamo? - Pyta Cecily, która chętnie posłuchałaby opowieści

z przeszłości, do której jej matka tak niechętnie wraca.

- Och tak - mówi Amanda Muir Crandall z nieobecnym spojrzeniem. Devon po raz

pierwszy widzi, jak ogarnęła ją tęsknota za utraconą magią. - Thaddeus sprowadził kilku

wspaniałych nauczycieli...

- Thaddeus - mówi cicho Devon. Wie, Ŝe jego ojciec, Ted March, uŜywał nazwiska

Thaddeus Underwood, kiedy był Opiekunem tutaj, w Kruczym Dworze. Gdyby tylko

wyszkolił Devona tak, jak wyszkolił Muirów, gdyby wyjawił mu wszystkie sekrety i potęgę

Skrzydła Nocy, zamiast tak długo utrzymywać to dziedzictwo w tajemnicy...

- Och, mamo, jaka szkoda, Ŝe wyrzekłaś się swojej mocy - mówi Cecily. - Gdyby nie

to, ja teŜ mogłabym być czarodziejką...

- Nie! - Ucina pani Crandall, wyrwana z zadumy. - To było niebezpieczne Ŝycie!

Lepiej jest tak jak teraz, gdy Ŝyjemy jak zwyczajni ludzie. - Wstaje i przyciąga do siebie

córkę. - Nie zniosłabym utraty kolejnego członka mojej rodziny.

Z rozmysłem spogląda na Devona.

- To dotyczy i ciebie, Devonie - mówi łagodnie. - Tak więc bądź ostroŜny, proszę.

Zrób, co musisz, i niech się to skończy.

Devon nie ma czasu zastanawiać się nad słowami pani Crandall - czy nazywając go

członkiem rodziny, przyznała, Ŝe jest jej synem? Zanim zdąŜył coś powiedzieć, wyszła z

pokoju, zabierając ze sobą Cecily i zostawiając go w salonie, Ŝeby skupił się na kwestii

pochwycenia Obłąkanej Damy.

Najwyraźniej wszyscy zapomnieli o jego urodzinach. Wzdycha. To powaŜna sprawa,

przywołać magiczną moc i wykorzystać ją do poskromienia innego czarodzieja, w dodatku

przed wyjściem do szkoły. Szkoła... Nagle przypomina sobie, Ŝe jego ksiąŜki i zeszyt z

zadaniem domowym z geometrii leŜały na biurku. Teraz został z nich tylko popiół.

Wspaniale, po prostu wspaniale.

- Skoncentruj się - nakazuje sobie, usiłując oczyścić umysł z wszelkich innych myśli.

Stoi na środku pokoju, otoczony pamiątkami z czarodziejskiej przeszłości rodu Muirów.

Horatio Muir spogląda na niego z portretu na ścianie.

Devon nabiera tchu. - Skoncentruj się na poszukiwaniu Obłąkanej Damy.

Jednak nigdzie jej nie widzi. Pewnie za słabo się skoncentrował. Przyciska dłonie do

skroni i zamyka oczy.

- Przybywaj, Obłąkana Damo, gdziekolwiek jesteś - mruczy. - Koniec zabawy. Tym

razem posunęłaś się za daleko, próbowałaś spalić dom. Zbudziłaś mnie swoim śpiewem i...

Otwiera oczy.

- Skąd wiedziała, Ŝe dziś są moje urodziny? - Pyta głośno.

Jest czarodziejką,, mówi sobie. Ona teŜ słyszy wewnętrzny glos.

A moŜe była przy tym, jak pani Crandall rodziła...

- Skoncentruj się - nakazuje sobie ponownie, lecz tym razem rozprasza go jakiś

dźwięk.

Cichy płacz. Pospiesznie rozgląda się po pokoju. Wbija wzrok w portret Emily Muir.

To Ŝona Jacksona - której duch krąŜy po tym domu i Czarciej Skale. Której

modlitewnik był w pokoju Obłąkanej Damy...

Devon podchodzi do portretu. JakŜe śliczna była Emily, taka jasnowłosa, tak urocza i

niewinna. Istotnie, z jej oczu na portrecie płyną łzy. Widywał to juŜ nieraz, ale nie ostatnio.

- Dlaczego teraz płaczesz? - Szepcze Devon. - Próbujesz mi coś powiedzieć, Emily?

Coś o wydarzeniu związanym z Obłąkaną Damą? Co cię z nią łączyło?

Łzy wciąŜ spływają po olejnym portrecie, jedna po drugiej.

Devon zna legendy. Usłyszał je juŜ pierwszego dnia po przybyciu do Kruczego Dworu.

O tym, jak w pewną burzową noc podczas Halloween Emily zastała męŜa z inną kobietą i w

rozpaczy rzuciła się z Czarciej Skały. Spotkawszy Jacksona Muira w Otchłani, Devon wie, Ŝe

ta tragedia wywarła ogromny wpływ na późniejsze występne Ŝycie Szaleńca, dręczonego

przez Ŝal i wyrzuty sumienia.

Ponownie skupia się na poszukiwaniu Obłąkanej Damy, lecz i tym razem bez

powodzenia. Ukrywała się przed nim juŜ wcześniej; najwyraźniej nie chce, by ją znalazł.

Devon odnajduje Bjorna i mówi mu, Ŝe skoro nie moŜe znaleźć jej za pomocą magii, będą

musieli zrobić to w zwyczajny sposób - korzystając ze swych oczu i uszu. Dochodzi takŜe do

wniosku, Ŝe będzie musiał opuścić zajęcia, bo kto wie, ile to potrwa? No i dobrze, poniewaŜ

jego praca domowa spłonęła.

Bjorn bierze piwnicę i parter, a Devon rusza do wschodniego skrzydła. Zawsze

przechodzi go dreszcz, kiedy tam wchodzi. To tam znajduje się brama do Otchłani, w

sekretnej komnacie bez okien. Jest tam teŜ portret, który fascynuje Devona. Przedstawia

chłopca, który wygląda dokładnie jak on, tylko ma na sobie strój z dawnych czasów. To

kolejny dowód przemawiający za jego powiązaniami z Kruczym Dworem.

Jednak nie musi sprawdzać tej sekretnej komnaty. Gdyby Obłąkana Dama była przy

drzwiach Otchłani, wyczułby to. DrŜałaby kaŜda komórka jego ciała. Tak więc zamiast iść

tam, sprawdza tajemne przejścia w murach wschodniego skrzydła. Trzymając w ręku

magiczną świetlną kulę, przemyka wąskimi, zasnutymi pajęczynami korytarzami, czasami

mającymi nie więcej niŜ kilkadziesiąt centymetrów szerokości. Czy ona mogłaby się ukryć w

lepszym miejscu od tej części domu, zamkniętej i nieuŜywanej od czasów Emily Muir?

Oczywiście, rozmyśla Devon, Obłąkana Dama odkryła, jak w magiczny sposób stawać

się niewidzialną. Mógłby przejść obok niej i nawet jej nie zauwaŜyć. Czarodziej lub

czarodziejka potrafi uniknąć wykrycia przez wszystkie zmysły, włącznie z intuicją. Rolfe

nazywa to „płaszczem niewidzialności" Wyczytał o nim w jednej z ksiąg. Devon wykorzystał

tę sztuczkę, aby ukryć się przed Isobel Apostatą.

Zatem Obłąkana Dama zna się na magii. Jest dobra, myśli Devon. Pani Crandall moŜe

twierdzić, Ŝe nigdy naleŜycie jej nie przeszkolono, ale jest oczywiste, Ŝe nauczyła się czarów

na tyle, Ŝeby pozostać w ukryciu.

Musi być inny sposób, Ŝeby ją znaleźć, mówi sobie Devon.

Jeśli jest niewidzialna i chroniona przed jego mocą, będzie zawsze wygrywała w tej

zabawie w chowanego. Musi być inny sposób...

JakŜe chciałby mieć takiego Opiekuna, jakiego mają wszystkie dzieci Skrzydła Nocy.

Wprawdzie Rolfe stara się, jak moŜe, ale często bywa równie bezradny jak Devon. Gdyby

tylko Devon mógł chodzić do tej wspaniałej szkoły Skrzydła Nocy, prowadzonej przez

Wiglafa w szesnastym wieku. Devon poznał Wiglafa podczas wyprawy w przeszłość i

osobiście przekonał się, jak dobrze mieć Opiekuna, który naprawdę zna się na rzeczy i potrafi

nauczyć wszelkich odmian magii. Wiglaf wiedziałby, co robić, jak okiełznać Obłąkaną

Damę...

MoŜe ja teŜ wiem, myśli Devon, gdy nagle przychodzi mu do głowy pewien pomysł.

Kiedyś, w trakcie próby, jakiej poddał go sam Sargon Wielki, załoŜyciel Bractwa

Skrzydła Nocy, Devon nie popisał się, poniewaŜ pozwolił, by przeszkodziły mu strach i

zwątpienie, nie dostrzegł czegoś oczywistego.

Jestem czarodziejem Skrzydła Nocy, mówi sobie Devon. I nie tylko. Jestem

potomkiem Sargona w setnym pokoleniu, stworzonym do wielkich rzeczy. Jeśli nie mogę

znaleźć Obłąkanej Damy, myśli Devon, znajdę całą resztę.

Wychodzi ukrytymi drzwiami w pokoju na piętrze, który niegdyś był salonikiem Emily

Muir. Z sufitu złowrogo zwisa pokryty pajęczynami Ŝyrandol. Zasłony niemal zupełnie nie

przepuszczają światła i przedostaje się przez nie tylko kilka promyków porannego słońca.

Devon staje na środku pokoju, usiłując oczyścić umysł z wszystkich myśli poza czekającym

go zadaniem.

- Niech wszystko w tym domu - mówi - drewno, szkło, marmur, meble, przewody

elektryczne, dywany, rury, ksiąŜki, sprzęty, Ŝywność, portrety, ubrania, ludzie - wszystko

prócz Obłąkanej Damy - zniknie mi z oczu!

W pierwszej chwili nic się nie dzieje. Potem, powoli, pokój zaczyna drŜeć. Najpierw

naroŜnik po prawej, potem podłoga pod stopami Devona. śyrandol kołysze się i znika, a w

lad za nim cały sufit, pozostawiając tylko białą nicość. Devon spogląda pod nogi. Nie widzi

podłogi. Stoi w białym powietrzu. Reszta pokoju drŜy jeszcze przez chwilę, po czym teŜ

znika.

Nie ma całego domu. Devona otacza biała pustka. Nicość, bez dźwięków, bez

zapachów.

- A teraz - mówi Devon - co mogę zauwaŜyć?

Gdy znikły rozpraszające go szczegóły, moŜe skupić uwagę na zlokalizowaniu

Obłąkanej Damy. Ona moŜe i jest niewidzialna, spowita magicznym płaszczem

niewidzialności, ale teraz tkwi w kompletnej pustce.

I Devon natychmiast coś wychwytuje. Zapach, wyczuwalny tylko jego wyostrzonym

węchem czarodzieja.

Karmel.

Bjorn mówił, Ŝe zeszłego wieczoru przyniósł jej deser lodowy w polewie karmelowej.

Widocznie odrobina tego smakołyku pozostała na jej wargach lub palcach.

Devon koncentruje się na tym zapachu. Nie potrafi powiedzieć, dokąd dokładnie

zmierza, gdyŜ wszystkie punkty orientacyjne znikły, ale z łatwością porusza się w tej bieli. Z

początku ma wraŜenie, Ŝe idzie w dół, ale po chwili czuje, Ŝe się wznosi. Coraz wyŜej i wyŜej.

Na wieŜę? To miałoby sens. Przez długi czas była dla niej domem...

Przystaje. Zapach jest bardzo silny. Devon wyciąga ręce i dotyka jakiegoś ciała.

Czyjejś twarzy. Słyszy okrzyk przestraszonej Obłąkanej Damy.

- Jak mnie znalazłeś? - Wrzeszczy kobieta i nagle biel znika.

Stoją twarzą w twarz w pokoju na wieŜy. Obłąkana Dama trzyma w ramionach

bezgłową plastikową lalkę.

- Jestem czarodziejem - mówi Devon. - To było łatwe. Ona cofa się przed nim,

przyciskając lalkę do piersi.

- Nie zrobię ci krzywdy - zapewnia Devon. - Nie musisz się mnie obawiać.

- Masz zamiar znowu mnie uwięzić, prawda?

Teraz nie wygląda na obłąkaną. Wydaje się tylko wystraszona i znacznie młodsza niŜ

przedtem, jakby była niewiele starsza od Devona. Włosy ma zebrane w kucyk, a oczy

spuszczone i wlepione w okaleczoną lalkę. Ten widok budzi współczucie Devona.

- Próbowałaś spalić dom - mówi. - Dlaczego to zrobiłaś?

- Nie chcę znowu być więziona - oznajmia Obłąkana Dama, wciąŜ czule spoglądając

na lalkę, kołysząc ją w ramionach. - Moje dziecko i ja chcemy być wolne. Chcemy wrócić do

wiata.

- Sądzę, Ŝe jeszcze nie jesteście gotowe. MoŜe moglibyśmy jakoś pomóc...

Kobieta natychmiast podnosi wzrok i napotyka jego spojrzenie. W jej oczach znów

pojawia się obłęd.

- Nie dam się znowu zamknąć w tym pokoju!

- Nie, nie w tym, w ładnym...

- Nie!

- Uspokój się, proszę - mówi Devon, wyciągając ręce. - Chcę być twoim przyjacielem.

Ona mierzy go podejrzliwym wzrokiem.

- Moim przyjacielem?

- Tak. Znasz moje imię, więc moŜe wyjawisz mi swoje?

Obłąkana Dama przez kilka sekund przeszywa go pałającym spojrzeniem, po czym

nagle odskakuje w tył, na parapet. Przysiada tam jak ptak.

- Nauczyłam się latać - mówi mu, odsuwając zasuwkę. - Czy ty umiesz latać, Devonie?

- Proszę, nie rób tego - błaga ją. - Jesteśmy na szczycie wieŜy. To bardzo wysoko.

- PrzecieŜ ci mówiłam - odpowiada spokojnie Obłąkana Dama. - Nauczyłam się latać.

Odwraca się i wystawia za okno głowę i ramiona.

Devon rzuca się ku niej, ale ona jest na to przygotowana.

Odrzuca go w tył. Chłopiec gwałtownie siada na podłodze.

- Och, jeszcze jedno, Devonie - mówi kobieta, oglądając się przez ramię. - Mam na

imię Clarissa. I z tymi słowami wylatuje w poranne niebo.

Jesteś pewien? - Pyta go Rolfe. - Jesteś absolutnie pewien, Ŝe tak powiedziała?

- Powiedziała, Ŝe ma na imię Clarissa - powtarza Devon.

Oszołomiony Rolfe siada w milczeniu.

- Tak miała na imię ta dziewczyna w twoim samochodzie - mówi Devon. - Ta, która

podobno utonęła, która ma nagrobek na cmentarzu na Orlim Wzgórzu.

- To niemoŜliwe - mamrocze Rolfe.

Devon siada obok niego. Są w biurze restauracji Rolfe'a, jednej z kilku, które ma w

okolicy. Gdy tylko Obłąkana Dama znikła mu z oczu, Devon od razu przybył do niego.

- Mówiłeś mi, Ŝe jej ciała nigdy nie odnaleziono - przypomina Devon.

Rolfe Montaigne pochmurnieje.

- Poszedłem do więzienia za spowodowanie jej śmierci. Amanda złoŜyła obciąŜające

mnie zeznanie, a przez cały czas ukrywała ją w Kruczym Dworze! Oto, dlaczego ją więziła!

W ten sposób mogła przekonać policję, Ŝe Clarissa nie Ŝyje, i wpakować mnie do więzienia!

Devon moŜe duŜo zarzucić pani Crandall, ale wydaje się, Ŝe to zbyt wiele nawet jak na

nią. Zniszczyć dziewczynie Ŝycie dla samej zemsty? Kazać postawić jej nagrobek tylko po to,

eby podtrzymać bajeczkę o jej śmierci i wpakować Rolfe'a do więzienia? Czy naprawdę

byłaby zdolna do takiej nienawiści i okrucieństwa?

- Posłuchaj - mówi Devon - Obłąkana Dama, jakkolwiek naprawdę się nazywa, ma

magię, moc, nad którą trzeba zapanować. Czy Clarissa, którą znałeś, miała taką moc?

- Nie, oczywiście, Ŝe nie. Była zwyczajną dziewczyną.

SłuŜącą...

Nagle Devonowi coś świta.

- To była ona, prawda? To z nią kręciłeś...

Rolfe kiwa głową.

- To była głupota, napędzana młodzieńczymi hormonami. - Uśmiecha się krzywo. -

Jestem pewien, Ŝe w swoim czasie to zrozumiesz.

Devon tylko wzdycha. Chyba juŜ rozumie.

- Kiedy Amanda odkryła, co się dzieje - mówi Rolfe - była wściekła. Całkiem słusznie.

Przeprosiłem i obiecałem, Ŝe juŜ nigdy nie spotkam się z Clarissą. Robiłem, co mogłem, Ŝeby

ją udobruchać. Jednak ona była taka uparta i zawzięta...

- To rodzinne - zauwaŜa Devon, myśląc o Cecily.

- Jednak zrobić coś takiego - mówi Rolfe, wstając i uderzając pięścią w otwartą dłoń. -

To przekracza wszelkie wyobraŜenie! Posłała mnie do więzienia za nieumyślne zabójstwo,

którego nie popełniłem!

Devon woli nie przypominać mu o tym, Ŝe tamtej nocy w samochodzie była jeszcze

jedna osoba - chłopiec, który prawdopodobnie naprawdę utonął. Teraz jednak wszystko,

włącznie z toŜsamością Clarissy, zaczyna budzić wątpliwości.

- Jeśli to ta sama osoba - zastanawia się Devon - to dlaczego wtedy nie posiadała

mocy? Dlaczego ma ją teraz? I kiedy postradała zmysły?

- Będziemy musieli zadać te pytania Amandzie - mówi Rolfe, zacierając dłonie,

niewątpliwie nie mogąc doczekać się ostatecznej rozgrywki.

- Jeszcze nie, Rolfe - mówi Devon. - Pozwól mi spróbować...

- Dziesięć lat mojego Ŝycia - warczy Rolfe. - Oto, co mi zabrała! Dziesięć lat

siedziałem w więzieniu! Zamierzam pójść do jej domu i zaŜądać odpowiedzi!

Rolfe robi taki ruch, jakby juŜ zamierzał wyjść, ale zatrzymuje się. Odwraca się i

patrzy na Devona, pozornie spokojniejszy, choć wciąŜ widać w jego oczach gniew.

- Dziś są twoje urodziny, prawda, Devonie? - Pyta nieco łagodniejszym tonem.

Chłopiec kiwa głową.

- ChociaŜ nikt o tym nie pamiętał.

- Ja pamiętałem, Devonie, i wieczorem przyniosę ci prezent.

Devon uśmiecha się krzywo.

- I wtedy wybuchnie bomba?

- Później - mówi Rolfe ze złośliwym uśmieszkiem na twarzy - wezmę Amandę na bok

i pogawędzimy sobie trochę.

Devon postanawia wrócić do Kruczego Dworu na piechotę. Nie samochodem, nie za

pomocą sztuczki ze znikaniem i pojawianiem się. Musi uporządkować fakty i przemyśleć

kilka spraw.

W miasteczku nadal trwa szalony pęd ku wiośnie. WzdłuŜ chodników wyrastają

zielone liście narcyzów. ŚwieŜo odmalowane sklepy pysznią się szyldami głoszącymi

OTWARCIE ZA 2 TYGODNIE! Przybywają sezonowi robotnicy z Europy Wschodniej i

stoją w kolejce po pracę w domu Shack i Frosty Fingers Creamery. Devon nie wyobraŜa sobie

Biedy jako gwarnego letniego kurortu, ale wszyscy mówią, Ŝe tym właśnie będzie, i to

wkrótce.

Wspinając się po stromych i kruchych stopniach wykutych w skale klifu, Devon ma

dobry widok na miasteczko, wybielone od morskiej soli ściany i karłowate, poskręcane czarne

sosny. Ojciec przysłał go tutaj, niczego mu nie wyjaśniając, ale teraz Devon wie, Ŝe tutaj jest

jego dom - prawdziwy dom, którym ten w Coles Junction nigdy nie mógłby być. Pobyt w

Coles Junction był dla mnie tylko okresem przejściowym, myśli, pnąc się w górę.

Oczekiwaniem na spotkanie z przeznaczeniem. Oczekiwaniem na przy jazd tutaj.

Na końcu schodów i na szczycie Orlego Wzgórza jest cmentarz, prywatne miejsce

pochówku Muirów. Spoczywają tam wszyscy: Horatio Muir, budowniczy Kruczego Dworu,

oraz rodzice pani Crandall, Randolph i Greta Muirowie. Nad morzem znajduje się pomnik

Emily Muir oraz grób samego Jacksona Muira, na którego widok zawsze przechodzą Devona

ciarki. Na nagrobku jest wyryty napis PAN KRUCZEGO DWORU, choć ten tytuł nie

przysługiwał mu za Ŝycia.

Byłem tam, myśli Devon, przystając i z dreszczem zgrozy spoglądając na grób. Byłem

tam ze szkieletem Jacksona, uwięziony w jego trumnie.

To Szaleniec go tam wpakował. Czasem Devon budzi się w nocy przeraŜony i zlany

zimnym potem, bo śni mu się, Ŝe znów jest w tym strasznym miejscu. Jednak wydostałem się,

przypomina sobie. Wydostałem się, poniewaŜ byłem silniejszy od niego.

Minąwszy ten okropny nagrobek, odgarnia nogą kilka zeschłych liści. Spogląda na

zwyczajny, płaski kamień z wyrytym tylko jednym słowem:

CLARISSA.

- Dlaczego? - Głośno pyta. - Dlaczego pani Crandall udawała, Ŝe ona zginęła w tym

wypadku samochodowym? Dlaczego zadała sobie tyle trudu i kazała umieścić tu ten

nagrobek? Czy naprawdę tylko po to, Ŝeby się zemścić na Rolfie?

Odwraca się i jego spojrzenie jak zwykle przyciąga to, co tutaj najbardziej go

fascynuje. Obelisk na środku cmentarza. Na jego podstawie znajduje się najbardziej

zagadkowa wskazówka dotycząca jego przeszłości. Jego imię, DEVON, wyryte grubymi

literami.

Nie odnotowano, kto jest tu pochowany, myśli Devon, patrząc na ten napis. A jeśli

nawet zapisano to w jakiejś księdze, to nie w takiej, którą pani Crandall chciałaby udostępnić.

Czy to mój ojciec? Czy to on? Mój prawdziwy, rodzony ojciec, czarodziej Skrzydła

Nocy?

- A twoim zdaniem któŜ miałby nim być?

Devon błyskawicznie odwraca się.

5. Krew na tarczy księŜyca

To juŜ kiedyś się wydarzyło, myśli Devon. Kiedyś zaatakowała mnie tu armia zombi...

Tym razem jednak tylko jeden zmarły powstaje z grobu. Okropny, cuchnący

nieboszczyk, z dziurami zamiast oczu.

Rozkładające się trupy przeraŜają Devona bardziej niŜ cokolwiek innego. Bardziej niŜ

demony, bardziej niŜ zbuntowani czarodzieje, bardziej niŜ wilkołaki. Chłopiec cofa się z

odrazą, gdy nieboszczyk wstaje z grobu.

- Odejdź - rozkazuje, a serce łomocze mu w piersi. - Odejdź!

Jednak zombi chwiejnie rusza naprzód, wymachując rozkładającymi się rękami i

usiłując złapać chłopca. Devon odskakuje, ale czuje woń gnijącego ciała. To chyba najgorsza

cecha zombi: ten odór.

- Wracaj do swojego grobu! - Krzyczy Devon, lecz nieboszczyk wciąŜ naciera, z

kaŜdym krokiem budząc w nim coraz większe obrzydzenie. Devon zastanawia się, czy po

prostu nie zniknąć, ale dochodzi do wniosku, Ŝe pozostawianie zombi w okolicy Kruczego

Dworu to kiepski pomysł. Ponadto byłoby to tchórzliwe i...

W tym momencie Devon pojmuje, dlaczego nie moŜe pokonać nieboszczyka. Boję się,

mówi sobie. On mnie przeraŜa. Boję się, Ŝe ten cuchnący i gnijący trup moŜe być moim

ojcem. To dlatego moja moc nie działa.

Jak mówiono mu wiele, wiele razy, jedynie strach moŜe go pokonać. Pozbawić

czarodziejskiej mocy.

Słyszy głos ojca:

- Jesteś silniejszy od nich wszystkich. Zawsze o tym pamiętaj, Devonie.

- Tak! - Woła chłopiec, przestając się cofać i stawiając czoło nacierającemu zombi. -

Jestem silniejszy od ciebie, ty zgniłku!

Dłonie nieboszczyka dotykają ciała chłopca. Devon pokonuje odrazę i wyzywająco

patrzy w puste oczodoły, usiłując nie zwracać uwagi na kłębiące się w nich robaki.

- Wracaj do swojego grobu! - Rozkazuje ponownie i tym razem stwór znika.

Ziemia pod nogami chłopca wygląda na nieporuszoną.

Devon wzdycha z ulgą.

Zostałem poddany próbie, uświadamia sobie. I przeszedłem ją.

Tylko kto go jej poddał?

Powoli wraca przez las do Kruczego Dworu. Będzie musiał wyjaśnić pani Crandall, Ŝe

Obłąkana Dama wymknęła mu się. Jeszcze nie wie, czy powie jej więcej - Ŝe wyjawiła mu, Ŝe

ma na imię Clarissa. MoŜe zaczeka, aŜ wieczorem zrobi to Rolfe, poniewaŜ potem rozpadnie

się cały jego świat. Pani Crandall moŜe wyrzucić go z Kruczego Dworu za niewykonanie jej

polecenia i widywanie się z Rolfe’em Montaigne’em. Nie wiadomo, dokąd mogą go wysłać.

Musi być przygotowany na wszystko.

Jest późne popołudnie. Ominął go lunch, ale widok - i zapach - tego umarlaka odebrały

mu apetyt. Teraz tylko chce mu się spać.

Gdy idzie przez podjazd do frontowych drzwi posesji, słyszy klakson.

- Hej, Devonie!

To D. J. Z piskiem opon wjeŜdŜa swoim camaro na podjazd i zatrzymuje się przed

domem. Wyskakuje z samochodu, a Ana, Marcus i Cecily wysiadają z drugiej strony.

- Wszystkiego najlepszego, koleś! - Mówi D. J., klepiąc go w plecy. - Czekaliśmy na

ciebie z tortem i wszystkim, ale nie pokazałeś się w szkole!

Marcus, teraz wyglądający juŜ nieco lepiej, wręcza mu to, co zostało. Kawałek

czekoladowego tortu Sary Lee na papierowym talerzyku, z krzywo zatkniętą w nim świeczką.

Devon uśmiecha się.

- Dzięki, ludzie.

Ana podchodzi do niego.

- Chyba nie myślałeś, Ŝe zapomnieliśmy, co?

Spogląda w jej piwne oczy. Są takie ładne.

- Nie, wiedziałem, Ŝe będziecie pamiętali.

Wchodzą do środka, siadają przy stole i Marcus zapala świeczkę.

- No juŜ - mówi. - Pomyśl jakieś Ŝyczenie i zdmuchnij ją.

- Zanim to zrobi - słyszą inny głos - moŜe powinien oszczędzić tchu na to.

To Bjorn. Gnom wkracza do pokoju, niosąc ogromny czekoladowy tort na srebrnej

tacy, tak szeroki i wysoki, Ŝe praktycznie większy od niego samego. Stawia go na stole. Na

torcie palą się świeczki.

- Piętnaście świeczek - mówi Alexander, przybiegając za Bjornem. - Sam je

pozapalałem.

- Piętnaście, tak? - Pyta Devon.

Spogląda na Cecily, która stoi z boku pod ścianą. Tylko ona nie złoŜyła mu Ŝyczeń.

Devon wyciąga rękę i wyjmuje świeczkę z resztek ciasta Sary Lee. Zatyka ją na torcie

przyniesionym przez Bjorna.

- MoŜe powinno ich być szesnaście - mówi i dmuchnięciem gasi je wszystkie. Cecily

odwraca głowę.

- Pomyślałeś jakieś Ŝyczenie? - Pyta Ana, trzymając się blisko Devona.

- Tak.

- ZałoŜę się, Ŝe chciałeś się dowiedzieć, kim byli twoi prawdziwi rodzice - mówi D. J.

Devon uśmiecha się.

- Jeśli wam je wyjawię, to Ŝyczenie się nie spełni. ZauwaŜa, Ŝe Cecily zerknęła na

niego, ale zaraz znów odwróciła głowę.

- Stare przesądy - wtrąca Bjorn.

- Coś w nich jest. Ja traktuję je bardzo powaŜnie.

- CóŜ, trzeba to wrąbać - mówi D. J. - Ukrój mi duŜy kawałek, Devonie.

Przez pewien czas jest to zwyczajne urodzinowe przyjęcie. Tort czekoladowy i coca-

cola - dla dziewcząt dietetyczna - oraz beztroski śmiech. Nie ma mowy o czarach, demonach,

bestiach czy zombi. Zamiast tego D. J. obiecuje zabrać wszystkich latem na Florydę. Mówi,

e jego rodzice kupują tam mieszkanie, Ŝeby uciec przed cięŜkimi zimami w Biedzie.

- Demony nigdy nie znajdą was na West Palm Beach - śmieje się.

Devon teŜ się śmieje. Odzyskuje apetyt i pochłania trzy kawałki tortu. Siedząc na

podłodze pod ścianą obok Any, czuje uniesienie i radość, a kiedy dostrzega odrobinę lukru na

jej górnej wardze, nachyla się i delikatnie ją całuje.

- Devonie! - Mówi Ana, chichocząc, i oddaje mu pocałunek.

- No dobra, wy dwoje - mówi Marcus, celując w nich widelcem. - Nie migdalić się.

Devon uśmiecha się, patrząc na niego. ZauwaŜa, Ŝe Cecily wychodzi z pokoju. D. J.

rusza za nią. Devon przez chwilę ma poczucie winy, ale zaraz dochodzi do wniosku, Ŝe tak

jest najlepiej: powinni zapomnieć o sobie.

Jak śmiesz wchodzić do tego domu?

Pani Crandall jest na górnym podeście schodów, patrząc szeroko otwartymi, pełnymi

gniewu oczami na Rolfe'a Montaigne'a, który stoi z Devonem w hallu.

Kiedy męŜczyzna zapukał, Devon otworzył mu drzwi, mając nadzieję złagodzić

nieuchronne starcie. Jednak pani Crandall najwyraźniej zauwaŜyła nadjeŜdŜający samochód

przez okno sypialni i - delikatnie mówiąc - nie jest zachwycona tą wizytą.

- Jak zawsze, Amando - mówi Rolfe, patrząc na nią - jesteś szczególnie piękna, kiedy

się złościsz.

Ten komplement tylko podsyca jej gniew. Pani Crandall schodzi po schodach i mówi

lodowatym tonem, sypiąc skry z oczu:

- Kiedy byłeś tu ostatnio, powiedziałam ci, Ŝebyś nigdy nie wracał.

- Musiałem przynieść Devonowi prezent urodzinowy - oznajmia niewinnie Rolfe.

Ona staje przed nim.

- Zapewne jakiś magiczny drobiazg, który tylko zachęci go do praktykowania tego,

czego mu zabroniłam.

- Daj spokój, Amando - mówi Rolfe. - Czy nie moŜemy zachowywać się jak

cywilizowani ludzie, choćby ze względu na chłopca? W końcu to jego urodziny.

Pani Crandall zaciska wargi, patrząc na Devona i Rolfe’a.

- Daj mu ten prezent i wyjdź.

- MoŜe przynajmniej wejdziemy do salonu? Stanie w przedpokoju wydaje się takie

formalne.

Ona tylko wzdycha. Wszyscy idą do salonu, Devon z mocno bijącym sercem.

Chciałby, Ŝeby Rolfe skrócił swój występ i przeszedł do sedna sprawy,

Nie musi długo czekać.

- Przy okazji, Amando - mówi Rolfe, gdy pani domu siada na swoim fotelu z wysokim

oparciem. - Miałaś jakieś wieści od Clarissy?

Devon bacznie obserwuje panią Crandall. Ta zimno spogląda na Rolfe'a. Nie zdradza

adnych uczuć.

- Clarissa nie Ŝyje - mówi w końcu. - Ty najlepiej powinieneś o tym wiedzieć.

- Zatem to jej duch tłukł się w murach dworu przez kilka ostatnich tygodni? - Pyta

Rolfe.

Pani Crandall przenosi spojrzenie na Devona.

- Przykro mi - mówi chłopiec. - Musiałem mu to powiedzieć. Dzisiaj znowu się z nią

widziałem, pani Crandall. I wyjawiła mi, jak ma na imię.

- Jest obłąkana - mówi spokojnie pani Crandall. - Wiesz o tym, Devonie.

Rolfe stoi nad nią, przeszywając ją gniewnym wzrokiem. - Zatem zaprzeczasz, Ŝe ta

tajemnicza dama to w rzeczywistości Clarissa Jones?

- Ta tajemnicza dama ma magiczną moc - oświadcza pani Crandall, pozornie wciąŜ

nieporuszona, chociaŜ magicznie wyostrzony słuch Devona wychwytuje przyspieszone bicie

jej serca. - Czy Clarissa kiedykolwiek ją posiadała?

- Nie - przyznaje Rolfe. - Poza umiejętnością oczarowania nastolatka, który był

zakochany w tobie.

Po tych słowach pani Crandall nie jest w stanie dłuŜej udawać. Wstaje, omija Rolfe’a i

przechodzi przez pokój.

- To nonsens! - Mówi głośno, ale drŜą jej dłonie. - Daj Devonowi prezent i wyjdź.

- Nie wyjdę, dopóki nie powiesz mi prawdy, Amando. Przesiedziałem dziesięć lat w

więzieniu za spowodowanie śmierci Clarissy. Jeśli ona Ŝyje, przyjdzie do mnie. Powiedz mi

prawdę, Amando, zanim sam ją odkryję!

- W porządku! - Pani Crandall odwraca się twarzą do niego. - Tak, to była Clarissa!

Tak, trzymałam ją w ukryciu przez te wszystkie lata! I co zamierzasz z tym zrobić, Rolfe?

On uśmiecha się zjadliwie.

- MoŜe dam ci posmakować tego, przez co przeszedłem przez te wszystkie lata.

Krzywoprzysięstwo to przestępstwo, Amando.

- Zeznałam, Ŝe widziałam cię za kierownicą, co było prawdą - mówi wyzywająco pani

Crandall. - Nie popełniłam krzywoprzysięstwa.

- To kłamstwo i dobrze o tym wiesz. Prowadziła Clarissa!

Ona śmieje mu się w twarz.

- Byłeś tak pijany, Ŝe nie mogłeś nawet ustać na nogach!

- Tylko Ŝe ukrywanie tu Clarissy, kiedy skazywano mnie za spowodowanie jej

mierci...

Pani Crandall ponownie odsuwa się od niego i z gracją geparda przemierza pokój.

Devon schodzi jej z drogi.

- Clarissa wróciła, kiedy juŜ złoŜyłam zeznania i zakończył się proces. Wcześniej nie

miałam pojęcia, Ŝe ona Ŝyje. - Obrzuca spojrzeniem Rolfe’a, a potem Devona. - Wyobraźcie

sobie moje zdziwienie, kiedy stanęła we frontowych drzwiach.

- Gdzie była? - Ośmiela się zapytać Devon.

- Nigdy nam nie wyjaśniła - odpowiada pani Crandall. - Postradała rozum. Zapewne na

skutek wypadku.

- A jej moc? - Pyta Devon. - Skąd się wzięła?

- Tego równieŜ nie wiemy - odpowiada pani Crandall. - Wiem tylko, Ŝe wróciła do

Kruczego Dworu zupełnie odmieniona. Poszła prosto do portalu we wschodnim skrzydle i

próbowała otworzyć Otchłań!

Usłyszawszy to, Devon i Rolfe na chwilę oniemieli. Pani Crandall posyła im

zdawkowy uśmieszek.

- MoŜe teraz rozumiecie, dlaczego moja matka i ja musiałyśmy to zrobić. Dlaczego

trzymałyśmy tu Clarissę pod kluczem. Dlaczego nigdy nie pozwoliłyśmy, aby w pełni poznała

swoje umiejętności. Gdybyśmy ją uwolniły, otworzyłaby Otchłań. Jej czary sprowadziłyby z

powrotem Szaleńca! Byłam tego pewna!

Rolfe drapie się po głowie.

- Dlaczego mam wraŜenie, Ŝe słyszymy tylko część prawdy?

- Mówię wszystko, co wiem.

Rolfe prycha.

- Po prostu wydaje mi się niezwykle dogodne, Ŝe broniąc Kruczego Dworu przed

Szaleńcem, jednocześnie zdołałaś się zemścić na mnie.

Ona wytrzymuje jego spojrzenie.

- To objaw twojego narcyzmu, Rolfe. Sądzisz, Ŝe wszystko kręci się wokół ciebie.

- Mogłaś znaleźć jakiś sposób na to, Ŝeby utrzymać Clarissę z daleka od Otchłani i

poinformować władze, Ŝe ona Ŝyje.

- Po co? śeby wydostać cię z więzienia? - Pani Crandall podchodzi i staje oko w oko z

Rolfe'em. - A dlaczego miałabym to robić? Chyba zapominasz, Ŝe w tym samochodzie był

jeszcze ktoś. Ten słuŜący. On nigdy nie wrócił. Nie. Ten biedny chłopiec rzeczywiście utonął

przez ciebie, przez twój brak szacunku dla ludzkiego Ŝycia. Tak więc bez względu na to, czy

Clarissa przeŜyła czy nie, zasłuŜyłeś na odsiadkę.

Rolfe odwraca głowę i milczy.

W salonie zapada niezręczna, nieprzyjemna cisza. śadnego z nich nie cieszy to starcie.

Devon wyraźnie wyczuwa, Ŝe tak naprawdę nie chcą być dla siebie okrutni.

- CóŜ - mówi, przerywając milczenie. - Przynajmniej juŜ nie musimy się o nią martwić.

Nie ma potrzeby jej więzić. Odleciała stąd. Dosłownie. Pomachała rękami jak skrzydłami i

odleciała. Próbowałem ją powstrzymać, ale nie zdołałem. A mój wewnętrzny głos

podpowiada mi, Ŝe naprawdę nas opuściła.

- MoŜemy tylko mieć nadzieję, Ŝe to prawda - mówi pani Crandall.

Rolfe doszedł do siebie.

- Powinnaś na to liczyć, poniewaŜ przetrzymywanie kogoś wbrew jego woli teŜ jest

przestępstwem.

- Była tu gościem, nie więźniem. Bardzo dobrze ją traktowaliśmy.

Pamiętając, ile razy słyszał jej szloch odbijający się echem w całym domu, Devon

zastanawia się, czy to prawda. Jednak Clarissa rzeczywiście jest obłąkana. Kto wie, co

oznaczał jej płacz?

Pani Crandall znów mierzy wzrokiem Rolfe’a.

- Chcę, Ŝebyś w ciągu dziesięciu minut opuścił ten dom. Daj Devonowi prezent, a

potem odejdź, proszę.

Szybko wychodzi z salonu, a jej długa zielona suknia z szelestem ociera się o podłogę.

Kiedy pani Crandall znika im z oczu, wyczerpany Rolfe opada na jej fotel.

- WciąŜ jest w tobie zakochana - mówi Devon, siadając na sofie naprzeciw męŜczyzny.

- To najzupełniej oczywiste.

- Ona mnie nienawidzi - mówi niezbyt przekonująco Rolfe - tak samo jak ja ją.

- Taak, pewnie - wzdycha Devon, przewracając oczami na tę głupotę dorosłych. -

Zatem sądzisz, Ŝe tajemnica Obłąkanej Damy została rozwiązana? MoŜe nie ma się juŜ czym

przejmować. MoŜe Clarissa wyniosła się razem ze swoimi magicznymi umiejętnościami,

jakiekolwiek one są, Ŝeby gdzie indziej wieść Ŝywot czarodziejki.

Rolfe śmieje się.

- Gdybyś nie miał takich doświadczeń z Kruczym Dworem, moŜe byś w to uwierzył.

Daj spokój, Devonie. Clarissa jest częścią tajemnicy tego domu tak samo jak kaŜdy z nas. Ona

wróci. - Potrząsa głową - Nie rozumiem tylko, w jaki sposób zdobyła magiczne umiejętności.

Była zwykłą, niemądrą dziewuchą.

Siedzący na sofie Devon pochyla się i uśmiecha kącikiem ust.

- No cóŜ... Nie chcę bynajmniej zmieniać tematu, ale... Naprawdę masz dla mnie

prezent urodzinowy?

Rolfe śmieje się.

- Pewnie, Ŝe mam.

Sięga do kieszeni i wyciąga jakieś pudełko. Devon bierze je z wdzięcznością, zdejmuje

wieczko i zagląda do środka.

- To pierścień mojego ojca!

- Sądzę, Ŝe udało mi się go uaktywnić - mówi Rolfe. - Sprawdziłem w kilku księgach i

dowiedziałem się, Ŝe jeśli kryształ w pierścieniu Opiekuna zaczyna źle działać, naleŜy go

umieścić w pobliŜu innych kryształów, bo w ich obecności się „naładuje"

Devon spogląda na złoty pierścień, na osadzony w nim niebieski kryształ. To był

pierścień Teda Marcha, i Devon z radością go przyjął. Jednak dotychczas pierścień okazał się

słaby i nie moŜna było na nim polegać. Jeśli Rolfe rzeczywiście go naprawił, mógł stać się dla

Devona istną skarbnicą wiedzy.

- Dziękuję ci, Rolfe - mówi chłopiec, wsuwając pierścień na palec. - Wypróbuję go

wieczorem.

- Wszystkiego najlepszego, przyjacielu. - Rolfe spogląda na hall i schody. - Teraz

lepiej juŜ pójdę. Moje dziesięć minut prawie się kończy, a chyba juŜ dostatecznie

rozzłościłem Amandę.

- Posłuchaj, Rolfe - mówi Devon, gdy idą razem do drzwi. - Za tydzień znów będzie

pełnia księŜyca. Musimy być przygotowani na ewentualny powrót bestii.

Rolfe kiwa głową.

- Próbowałem znaleźć więcej informacji o takich stworach w mojej bibliotece, ale

niewiele się dowiedziałem. Będę szukał dalej.

Devon spogląda na pierścień na palcu. MoŜe on udzieli mu kilku odpowiedzi.

Chłopiec Ŝegna się z Rolfe’em i spieszy na górę, Ŝeby wypróbować pierścień.

Jego pokój pachnie świeŜym drewnem. Stolarze skończyli pracę po południu.

Wymienili zwęglone deski podłogi i framugi okien. Devon ma teŜ nowe biurko. Nie podobają

mu się nowe zasłonki, wybrane przez panią Crandall. śółte w róŜowe róŜyczki - co ona sobie

wyobraŜa? Rozsuwa je jak najszerzej i otwiera okno. Podnosi oczy ku niebu.

MŜy, ale mimo to widać sierp księŜyca. Devon wyciąga rękę, mierząc weń

wskazującym palcem i koncentruje się.

Z początku nic się nie dzieje. Devon zaczyna się obawiać, Ŝe Rolfe jednak nie naprawił

kryształu. Nagle czuje mrowienie, przesuwające się od dłoni do głowy. Wszystko wokół

nabiera tak ostrych zarysów, Ŝe otoczenie zdaje się wibrować. Devon nie odrywa oczu od

księŜyca.

Ten nagle zabarwia się czerwienią.

Krew! KsięŜyc jest oblany krwią!

Gęsta jak syrop, ścieka po jego tarczy, plamiąc nocne niebo. MŜący deszcz równieŜ

zmienia się w krew, która lepką warstwą oblepia rękę Devona. Chłopiec cofa się, starannie

zamykając okno.

Gdy tylko to robi, krew znika, lecz mdlący skurcz w brzuchu pozostaje. Co oznacza ta

wizja? Co ma powiedzieć mu o bestii?

Siada na łóŜku i zamyka oczy.

- PokaŜ mi więcej - rozkazuje. - Powiedz mi to, co chcę wiedzieć.

I nagle juŜ nie jest w swoim pokoju. Kroczy jakimś zasnutym pajęczynami korytarzem,

zapewne w zamkniętym wschodnim skrzydle domu. Słyszy swój oddech, jak na wzmocnionej

cieŜce dźwiękowej jakiegoś filmu. Czuje strach, poniewaŜ nie wie, co go czeka na końcu

korytarza, ale stara się opanować, wiedząc, Ŝe ten lęk pozbawi go magicznej mocy.

Wreszcie na odległym końcu korytarza dostrzega jakąś postać. To męŜczyzna. ZbliŜa

się. Devon poznaje ducha, którego po raz pierwszy napotkał w sekretnym przejściu. Tego

młodzieńca z fryzurą Beatlesa. Młodzian stoi i tylko patrzy na Devona. Ma na sobie

bawełnianą koszulkę i dŜinsy. Wygląda na strasznie smutnego i znuŜonego.

- Kim jesteś? - Pyta Devon.

Nieznajomy znów kreśli w powietrzu pięcioramienną gwiazdę.

- Tak, wiem, wiem, pentagram - mówi Devon. - Ale kim ty jesteś? Co masz wspólnego

z bestią? Czy jesteś jakoś związany z Clarissą?

Młodzieniec nie odpowiada, tylko spogląda w górę. Devon podąŜa wzrokiem za jego

spojrzeniem. Nagle juŜ nie znajdują się na zakurzonym starym korytarzu, ale w lesie. Devon

czuje w nozdrzach zapach zeschłych liści i wilgotnej ziemi. Spogląda na wiszący na ciemnym

niebie księŜyc. Ten jest teraz w pełni, a nie cienki jak przedtem.

I owszem: ocieka krwią.

Devon powraca wzrokiem do stojącego przed nim młodzieńca, Tylko Ŝe ten znikł, a

pojawiła się warcząca bestia. Z rykiem szczerzy długie, ostre kły. Potem skacze.

Devon otwiera oczy.

Siedzi na swoim łóŜku, w swoim pokoju. Na zewnątrz deszcz bębni w okna. Chłopiec

wypuszcza powietrze z płuc, pozbywając się lęku wywołanego przez tę wizję. Czuje dziwne

zmęczenie.

- Zostawię pierścień na palcu - mówi do siebie, rozbierając się przed pójściem do

łóŜka. - MoŜe we śnie udzieli mi odpowiedzi.

Zasypia, ledwie przyłoŜywszy głowę do poduszki.

Devonie.

Słyszy dobiegający skądś głos, gdzieś z oddali, ale nie wiadomo skąd.

- Devonie.

- Tato?

We mgle dostrzega twarz ojca. To Ted March, jego pucołowate, rumiane policzki, jego

jasnoniebieskie oczy. Wyciąga ramiona do Devona.

- Tato, to naprawdę ty?

- Tak, Devonie, to ja.

Chłopiec zdaje sobie sprawę z tego, Ŝe śni, lecz to wcale nie zmniejsza radości

wywołanej widokiem ojca. Zaczyna zdawać sobie sprawę z tego, Ŝe jego sny często bywają

równie realne jak to wszystko, czego doświadcza na jawie. MoŜe śni, ale to wcale nie

oznacza, Ŝe ojciec nie jest teraz przy nim.

Jednak jak to często bywa we snach, czas i odległość tracą swój sens: im bardziej

Devon stara się dotrzeć do ojca, tym bardziej ten się oddala.

- Tato, tyle się dzieje - woła we mgle Devon. - Tyle muszę zrozumieć.

- Poradzisz sobie, Devonie. MoŜesz poskładać wszystkie kawałki tej łamigłówki.

Wiem, Ŝe potrafisz.

Jego głos dobiega z oddali. Devon biegnie coraz szybciej, próbując go dogonić, zbliŜyć

się. Jednak ojciec jest coraz dalej.

- Tato! Potrzebuję twojej pomocy! Musisz mi powiedzieć, kim jest Clarissa! I co

oznacza krew na tarczy księŜyca? Proszę, powiedz mi, tato!

Teraz juŜ ledwie go słyszy, gdyŜ postać ojca szybko znika w gęstej, wilgotnej mgle.

- Mój pierścień - zaczyna Ted March, ale reszta zdania juŜ nie dochodzi do uszu

Devona.

- Tato! Nie słyszę cię! Tato!

Twarz Teda Marcha migocze, pojawia się i znika, stapiając się z czymś innym. Jego

głos jest teraz ledwie szeptem, zagłuszanym przez inny dźwięk. Cichy i piskliwy, coraz

głośniejszy.

miech.

To śmiech jakiegoś szaleńca.

- Tato! - Woła Devon.

- Tato! - Przedrzeźnia go ktoś. - Tato! Tato! Ja ci dam tatę!

I nagle twarz we mgle nie naleŜy juŜ do Teda Marcha, lecz do Jacksona Muira,

okropnego, rozkładającego się trupa. Szczękając zębami, Szaleniec śmieje się z Devona.

- Tyle się dzieje - mówi Jackson Muir, nadal przedrzeźniając Devona. - Tyle musisz

zrozumieć.

- Jesteś martwy - mówi Devon. - JuŜ nigdy nie wydostaniesz się z Otchłani!

- Wydostanę się, Devonie - rozlega się głos Szaleńca, niski i ciągnący się jak melasa. -

PoniewaŜ sam mnie wypuścisz.

- Nigdy!

- Och, mój chłopcze, nigdy to okropnie długi czas. Maniacki śmiech wypełnia cały sen

Devona. Chłopiec próbuje się obudzić, ale nie moŜe. Ma wraŜenie, Ŝe jest w potrzasku, i

Szaleniec to wyczuwa.

- No cóŜ, jeśli nigdy mnie nie uwolnisz, to moŜe będę musiał zatrzymać cię tutaj, w

twoich snach - mówi Jackson Muir radosnym tonem. - Biedny mały czarodziej, będą mówili,

patrząc, jak wijesz się, skręcasz i rzucasz na łóŜku. Na zawsze uwięziony w koszmarnym

nie!

- Nie moŜesz tego zrobić - woła Devon.

- Nie mogę?

Teraz tuŜ przed Devonem stoi Jackson Muir w swojej ludzkiej postaci, wysoki

ciemnowłosy męŜczyzna w czarnym płaszczu i błyszczących skórzanych butach czarodzieja.

Płonącym wzrokiem mierzy nastolatka.

- Zapominasz, jak długo praktykowałem magię, Devonie. Ile miałem lat na jej

perfekcyjne opanowanie. Potrafię robić rzeczy, których ty nawet nie jesteś w stanie sobie

wyobrazić. - Uśmiecha się demonicznie. - I zapominasz, jak realne są sny czarodzieja

Skrzydła Nocy.

Nagle dłonie Szaleńca zaciskają się na szyi Devona. Coraz mocniej.

- A teraz, Devonie March, przygotuj się na śmierć we śnie - śmierć, której będziesz

doświadczał raz po raz przez całą wieczność, w Otchłani swojego umysłu!

6. Porwanie

Devon rozpaczliwie łapie oddech, bezskutecznie usiłując oderwać od swojej szyi

zimne palce Szaleńca.

- MoŜesz robić, co chcesz, chłopczyku, mały czarodzieju, ale nie zdołasz się wyrwać -

mówi Jackson Muir, wbijając kciuki w grdykę Devona.

To koniec, myśli w popłochu Devon. Znalazł sposób, Ŝeby mnie zabić.

To twój strach, Devonie, słyszy głos ojca. Twój strach zawsze czyni cię słabym.

Wiem, wiem, krzyczy w myślach Devon, bliski utraty przytomności. Jednak on mnie

zabija, ojcze. Jak mam się nie bać?

- Puść go, Apostato.

To inny głos, którego Devon nie rozpoznaje. Jackson na moment rozluźnia chwyt i

chłopiec z trudem nabiera powietrza w płuca.

- Kto śmie...? - Warczy Szaleniec, oglądając się przez ramię. - Ja tu rządzę! Kto śmie

przeszkadzać?

- Ja - mówi głos, zwyczajnie i po prostu.

- Ty! - Jackson Muir jest tak zaskoczony, Ŝe stawia Devona na ziemi.

Oczywiście we śnie nie ma ziemi, tylko mgła. Mimo to Devon łapie równowagę i

jakoś utrzymuje się na nogach.

Oraz dostrzega twarz wybawcy.

To duch z sekretnego przejścia. Młodzieniec z fryzurą Beatlesa stoi tu teraz i ponownie

kreśli w powietrzu pentagram.

- Ośmielasz się przeszkadzać, McNutt? - Ryczy Szaleniec. - Powinieneś juŜ wiedzieć,

e nie potrafisz ocalić nikogo, nawet siebie!

- Nie masz tu Ŝadnej władzy - mówi mu duch, spokojnie, roztropnie i bez cienia

obawy. - To królestwo snów Devona. Tylko on moŜe nam rozkazywać.

Jackson Muir śmieje się.

- Devon? Spójrz na niego! To drŜący, roztrzęsiony dzieciak! Niegodny zwać się

czarodziejem!

- Niegodny? - Prycha Devon. Dźwięk własnego głosu przywraca mu pewność siebie.

Uścisk Szaleńca słabnie. - Uwięziłem cię w Otchłani, Muir! Myślę, Ŝe to czyni mnie godnym

miana czarodzieja Skrzydła Nocy.

Jackson Muir juŜ znika, bezsilny. Devon odwraca się do ducha, którego Szaleniec

nazwał McNuttem.

- Teraz jednak opowiedz mi o sobie - mówi Devon. - Powiedz mi to, co muszę

wiedzieć.

- Devonie.

A czyj to głos przeszkadza mu teraz?

- Devonie, obudź się!

Chłopiec otwiera oczy. To Bjorn.

- Spóźnisz się do szkoły - mówi gnom.

- Szkoła? - Devon siada na łóŜku. Jego pokój skąpany jest w blasku słońca. -

Obudziłeś mnie, Ŝebym szedł do szkoły?

- Taak, owszem, skoro przespałeś dźwięk budzika i nie zszedłeś na śniadanie - mówi

Bjorn. - Czy nie masz dziś czasem klasówki z geografii?

- Bjornie, zajmowałem się czymś znacznie waŜniejszym niŜ klasówka z geografii.

- Czy chrapanie przypominające warkot piły tartacznej jest waŜniejsze od klasówki z

geografii?

Devon wstaje z łóŜka, mamrocząc:

- Dlaczego wszyscy zapominają o tym, Ŝe jestem czarodziejem Skrzydła Nocy? I Ŝe

mój sen moŜe być waŜny?

Bjorn uśmiecha się drwiąco.

- Ubieraj się. Czekamy na ciebie w samochodzie. Przez całą drogę do szkoły i na

pierwszych lekcjach Devon jest milczący i ponury. Tak niewiele brakowało, a dowiedziałby

się wszystkiego, co chciał wiedzieć. Pierścień ojca działał. Teraz Devon będzie musiał

zaczekać do wieczora, Ŝeby poznać odpowiedzi. PrzecieŜ nie moŜe wpaść w trans, siedząc w

ławce szkolnej. Na pewno nie podczas klasówki z geografii, którą pewnie zawali, bo zupełnie

się do niej nie przygotował.

- Szkoda, Ŝe nie mogę wykorzystać moich magicznych umiejętności, Ŝeby zdać

wszystkie sprawdziany - mówi Devon później, w stołówce, nakładając spiralę keczupu na

swojego hamburgera. - Byłoby mi łatwiej w szkole.

- Hm, lepiej z tym uwaŜaj, Devonie - mówi Marcus.

- Dlaczego? Lubię duŜo keczupu.

Marcus przewraca oczami.

- Nie chodzi mi o keczup, tylko o to, czego byś chciał.

Ustawiają tace na stoliku.

- O czym ty mówisz?

- Pragniesz wykorzystać swoje umiejętności dla własnych korzyści. - Marcus siada

naprzeciw Devona, przeszywając go wzrokiem. - Zapewne mógłbyś to zrobić, gdybyś

naprawdę chciał. Jednak wiesz, kim byś się wówczas stał.

- Tak - mówi z drwiącym uśmiechem Devon. - Prymusem.

- Apostatą - prostuje przyjaciel. - Jak Isobel. Jak Jackson Muir. Jak wszyscy ci

czarodzieje Skrzydła Nocy, którzy zeszli na złą drogę i w końcu przegrali.

- Zastanawiam się - mówi Devon.

Marcus odgryza kęs rolady z indyka.

- Nad czym się zastanawiasz?

- Właśnie tego nas uczą, Ŝe kaŜdy Apostata został pokonany. Ani jednemu z nich złe

czyny nie przyniosły korzyści. No wiesz, stary morał, Ŝe zbrodnia nie popłaca. Tylko czy to

prawda? MoŜe niektórzy z tych, którzy zeszli na złą drogę, skorzystali na tym.

- Nie podoba mi się takie gadanie.

- Nie martw się, Marcusie. Nie zejdę na złą drogę. Tylko się zastanawiam.

Spogląda na przyjaciela. Jest tam, ten pentagram na twarzy Marcusa. Pojawia się teraz

zbyt często.

- Jesteś moim idolem, Devonie - mówi Marcus. - Nie tylko dlatego, Ŝe wciąŜ

pokonujesz demony i wtrącasz je z powrotem do Otchłani. Jesteś moim idolem, poniewaŜ nie

boisz się robić tego, co słuszne. Wstać i walczyć. - Uśmiecha się znacząco. - Siedzieć przy

stoliku z pedałem.

- Hej - mówi zaskoczony Devon. - Nie uŜywaj tego słowa.

- Inni go uŜywają. Słyszę ich. Jednak ty, Devonie, nie wahałeś się ani chwili, czy

zadawać się ze mną - gejem - nie zwaŜając na to, co mogą pomyśleć o tym inni.

Devon krzywi się.

- Gdyby ci idioci wiedzieli, co się dzieje, czego naprawdę powinni się obawiać, gdyby

widzieli, jak razem ze mną walczysz z demonami... No cóŜ, wtedy nie nazywaliby cię tak.

Pentagram wciąŜ unosi się przed twarzą Marcusa. Devon nie moŜe go dłuŜej

ignorować.

- Nadal nosisz ten wisiorek? - Pyta.

Marcus kiwa głową i klepie się w pierś.

- Zawsze, Devonie. Od kiedy mi go dałeś.

- To dobrze.

Ana przychodzi z tacą. Siada obok Devona.

- Rozmawiacie o zwyczajnych sprawach czy o demonach?

- O jednych i drugich - mówi Marcus.

Ona skrapia sałatkę winnym octem.

- No cóŜ, tej nocy miałam sen i chcę się upewnić, Ŝe wszystko jest w porządku.

- Jaki to był sen? - Pyta Devon.

- Głupi - odpowiada Ana.

- Opowiedz - nalega Devon.

- No cóŜ, to był dziecinny sen. O wielkim złym potworze. Chciał mnie dopaść. To

wszystko. Jestem pewna, Ŝe to nic takiego.

- Co to był za potwór?

Ona wzdycha.

- Nie powinnam była poruszać tego tematu. Devonie, to miło, Ŝe tak się przejmujesz,

ale nie moŜemy ogłaszać alarmu za kaŜdym razem, gdy ktoś z nas ma koszmarny sen. To był

tylko sen.

- Nie ma czegoś takiego - mówi jej Devon. - Nie w naszej paczce. Opowiedz mi, jak

wyglądał ten potwór.

Ana uśmiecha się krzywo.

- No cóŜ, niech pomyślę. Właściwie nie pamiętam. Chyba był włochaty. Wielki i

włochaty. Tylko tyle pamiętam.

Devon spogląda na jej okrągłą, śliczną twarz i piwne, niewinne oczy.

Teraz pentagram unosi się równieŜ przed Aną.

Co to oznacza? Co znak pięcioramiennej gwiazdy oznacza dla jego przyjaciół?

To pytanie dręczy Devona przez cały następny tydzień i jeszcze jeden. Panuje spokój,

wprost niesamowity. śadnych snów, Ŝadnych wizji, Ŝadnych ataków Clarissy czy kogoś

innego. Gdyby nie pentagram, chwilami pojawiający się przed twarzami Marcusa i Any,

mogłoby się wydawać, Ŝe wszyscy wiodą zupełnie zwyczajne Ŝycie.

Zwyczajne Ŝycie. Devon nie potrafi go sobie wyobrazić. Pierścień ojca okazał się

pomocny. A przynajmniej tak uwaŜa Devon. ChociaŜ nie podał mu Ŝadnych konkretnych

informacji o pochodzeniu faceta zwanego McNuttem oraz znaczeniu pentagramu, wyjaśnił

wiele innych spraw.

Na przykład pewnej nocy ukazał mu Horatia Muira, budowniczego Kruczego Dworu,

jako małego chłopca mieszkającego w Anglii. W tle siedział ojciec Horatia, wiktoriański

dŜentelmen o surowym wyrazie twarzy, Quentin Muir. Zasiadał na krześle z wysokim

oparciem, niemal jak na tronie, a na jego ramionach siedziało kilka duŜych kruków, od czasu

do czasu trzepoczących skrzydłami.

Devon zobaczył, jak ludzie w długich purpurowych szatach - zapewne Opiekunowie -

wchodzą rzędem do komnaty i spoglądają na małego Horatia, siedzącego na podłodze.

- Do Ameryki - powtarzają wszyscy po kolei. - Do Nowego Świata.

- To przeznaczenie mojego syna - mówi Quentin Muir.

- ZałoŜyć placówkę Skrzydła Nocy na zachodniej półkuli - mówi najstarszy Opiekun,

zapewne mający z tysiąc lat - i zamknąć ogromną Otchłań, która pojawiła się na wybrzeŜu

Nowej Anglii.

- Muszę jednak sprostować twoje słowa, o Mądry Ceolwulfie - wtrąca inny Opiekun. -

Sądzimy, Ŝe Bractwo Skrzydła Nocy od dawna jest obecne w Nowym Świecie, tylko

straciliśmy z nimi kontakt...

- Tamtejsi czarodzieje poszli swoją drogą - przyznaje Ceolwulf - i mamy nadzieję, Ŝe

Quentin Muir znajdzie sposób, abyśmy połączyli się z naszymi dawno utraconymi braćmi.

- Zatem wśród amerykańskich Indian są czarodzieje Skrzydła Nocy - mówi później

Devon Rolfe’owi. - Czy nie byłoby wspaniale ich znaleźć?

Ze swej strony Rolfe nadal zgłębiał zagadkę bestii. Niewiele jednak znalazł oprócz

starych legend o wilkołakach. Roxanne, obserwująca ich jak cichy i milczący straŜnik, mogła

tylko dodać, Ŝe dowiedzą się więcej podczas następnej pełni księŜyca.

Innej nocy pierścień pokazał Devonowi kolejną scenę z przeszłości, tuŜ po

zbudowaniu Kruczego Dworu. Horatio stał na schodach przed frontowymi drzwiami, a setki

kruków lądowały na dachu, kracząc i łopocząc skrzydłami. Obsiadły cały dom, od dachu po

gargulce przy parapetach okien. Horatio, teraz dwudziestokilkuletni męŜczyzna o ciemnych

oczach pełnych Ŝycia i radości, otworzył ramiona, zapraszając Ŝonę do domu. Ta trzymała na

rękach dziecko.

Małego Jacksona Muira.

Jednak uwagę oglądającego to Devona nie przykuwa niewiarygodny widok Szaleńca

jako gaworzącego, niewinnego dziecka, lecz twarz matki niemowlęcia. Silnej, barczystej

kobiety, energicznej i pełnej Ŝycia.

- Cecily - pyta Devon później, w sobotnie popołudnie, zdejmując z półki w gabinecie

zakurzoną starą księgę - jak miała na imię Ŝona Horatia Muira?

- Hmm, chyba Chloe - mówi dziewczyna, zwinięta na fotelu i oglądająca program o

całkowitej odmianie wyglądu na VH-1.

Na zewnątrz wczesnowiosenna burza bębni deszczem i gradem o szyby.

- Właśnie, tak mi się zdawało. - Devon z trzaskiem kładzie cięŜką księgę na stole.

Kurz unosi się w powietrze, gdy przewraca kartki. - No tak, jest tutaj.

- Dlaczego tak się nią interesujesz? Ona nie naleŜała do Bractwa. Była zwyczajną

kobietą, która umarła młodo. - Cecily spogląda na Devona i krzywi się, jakby nagle coś

odkryła. - Och, rozumiem. WciąŜ myślisz, Ŝe moja prababcia była równieŜ twoją prababcią.

Innymi słowy, Ŝe jesteśmy bratem i siostrą.

- Cecily - mówi Devon. - Sam juŜ nie wiem, co myśleć.

Ona wyłącza pilotem telewizor.

- Och, wspaniale. Zatem to był tylko pretekst do zerwania ze mną. Tak właśnie

myślałam!

- Wiesz co, jesteś taka opryskliwa, Ŝe zaczynam myśleć, Ŝe i tak bym z tobą zerwał.

- Opryskliwa? Och, jakie wyszukane słowo. Przestając z Aną, tym molem

ksiąŜkowym, stajesz się małym mądralą.

- No cóŜ, to lepsze niŜ zgłupieć od przestawania z D. J.!

Ona wstaje i podpiera się pod boki.

- Myślałam, Ŝe D. J. jest twoim przyjacielem!

- Ja teŜ tak myślałem. Jednak juŜ go nie widuję, poniewaŜ wy dwoje wiecznie gdzieś

jeździcie. I wiem, Ŝe palisz, Cecily. Czuję, jak twój płaszcz śmierdzi dymem, kiedy wracasz.

Kiedyś nie znosiłaś papierosów i zawsze ganiłaś D. J. za palenie, a teraz sama teŜ to robisz.

Naprawdę mądrze.

- Robię, co chcę, i widuję się, z kim chcę, Devonie.

- Bardzo proszę. Nabaw się raka płuc. Stań się kaszlącą, śmierdzącą ruiną.

Cecily odwraca się, opada z powrotem na fotel i ze złością włącza telewizor. Devon

obserwuje ją. Nie potrafi określić, co do niej czuje. W tym momencie nienawidzi jej. No, nie

całkiem. To przedziwne uczucie, tak jakby chciał cisnąć w nią tą grubą księgą i jednocześnie

w jakiś sposób ją rozśmieszyć, Ŝeby znów go polubiła. Rozmawiał o tym z Rolfe’em, o tych

zwariowanych, mieszanych uczuciach, jakie Ŝywi do Cecily. Opiekun zapewnił go, Ŝe trzeba

bardzo długiego czasu, Ŝeby pogodzić się z utratą dziewczyny. Rolfe powiedział, Ŝe on

potrzebował wielu lat, Ŝeby odkochać się w pani Crandall i zakochać w Roxanne. Wielu lat.

Tylko Ŝe - Devon jest tego pewien - Rolfe tak naprawdę nigdy nie przestał kochać

Amandy Muir Crandall. WciąŜ jest zadurzony, bez względu na to, jak usilnie temu zaprzecza.

Czy tak samo będzie ze mną? Devon wzdryga się na samą myśl, kiedy siada przy stole,

próbując znów skupić uwagę na księdze. Czy będę Ŝywił te uczucia do Cecily przez resztę

ycia, bez względu na to, jak bardzo będzie mi zaleŜało na Anie?

Horatio Muir teŜ miał dwie kobiety w swoim Ŝyciu.

To staje się oczywiste, gdy Devon skupia wzrok na zamieszczonej w księdze, starej

sepiowej fotografii Horatia i jego rodziny. Są tam wszyscy: pan Kruczego Dworu, a obok

niego jego skromna Ŝona Chloe, trzymająca w ramionach ich trzeciego syna, Randolpha.

Jackson jest teraz chłopcem w wieku około ośmiu lat, sięgającym ojcu do ramienia, z

zaczepnym uśmiechem na śniadej twarzy. Obok niego stoi chudy drugi syn, Gideon, który

zginie podczas drugiej wojny światowej. Jednak patrząc na twarz kruchej Chloe - która umrze

zaledwie kilka tygodni po tym, jak zrobiono to zdjęcie - Devon jest czegoś całkowicie

pewien:

To nie jest kobieta, która pojawiła się w jego wizji. Tak więc dwóch braci Jacksona

Muira urodziła inna matka, kobieta, której imienia nie odnotowano w kronikach rodziny.

Kobieta, która nie była tak krucha i delikatna jak Chloe, lecz silna i tryskająca Ŝyciem. Devon

jest pewien, Ŝe ta kobieta naleŜała do Bractwa Skrzydła Nocy, tak samo jak jej mąŜ.

Dzień później pierścień pozwala mu po raz ostatni zajrzeć do historii Kruczego

Dworu, pokazując jeszcze jedną panią Muir, ulubionego ducha wszystkich mieszkańców,

Emily.

Jeśli nie liczyć dnia, gdy jej portret ronił rzewne łzy, Devon nie widział ostatnio Emily,

lecz od kiedy w pokoju Clarissy znalazł jej modlitewnik, wiedział, Ŝe ona jest z tym

wszystkim jakoś powiązana. W wizji, którą pokazał mu pierścień ojca, Emily Muir siedziała

samotnie w swoim pokoju we wschodnim skrzydle, czekając na męŜa, Szaleńca. W pewnej

chwili wstała i zaczęła przechadzać się po pokoju, zerkając na zegar. Było po północy,

dochodziła pierwsza, lecz ona wciąŜ czekała, coraz bardziej zaniepokojona.

A potem on wrócił, w powiewnej czarnej szacie, a głos miał łagodny i uspokajający.

Wziął Ŝonę w ramiona i ucałował. Devon wie, Ŝe Jackson kochał Emily - a mimo to nie mógł

się powstrzymać i źle ją traktował. Ona mięknie w jego ramionach. Wybacza mu, zapomina o

jego postępku. Devon zastanawia się, ile razy powtarzała się ta scena do owego feralnego

dnia, gdy biedna Emily w końcu miała juŜ dość i rzuciła się z Czarciej Skały?

MoŜe naprawdę naleŜę do tej rodziny, myśli z lekkim rozbawieniem Devon,

zasypiając. PoniewaŜ najwyraźniej wszyscy męŜczyźni z tego rodu mieli kłopoty z kobietami.

Devonie, dzisiaj będzie pełnia księŜyca.

Tego ranka, kiedy Alexander budzi go tą wiadomością, Devon czuje, Ŝe temperatura w

pokoju rośnie. Pościel jest wilgotna od potu. Zrywa się i rozgląda wokół.

Coś się wydarzy.

- Słyszałeś, Devonie? - Pyta Alexander. - Pełnia. Dziś w nocy.

- Taak - mówi Devon. - Słyszałem. JuŜ wiem, Ŝe dziś będzie pełnia.

Spogląda na chłopca, ubranego do szkoły, ze świeŜo umytą i rumianą buzią. Ale

przecieŜ nie powiedzieli Alexandrowi, Ŝe czekają na pełnię, licząc noce do powrotu bestii.

Nie chcieli przestraszyć malca.

- No i co z tego? - Pyta Devon, spuszczając nogi z łóŜka i stawiając stopy na podłodze.

- Dlaczego budzisz mnie prognozą pogody?

- Po prostu pomyślałem, Ŝe chciałbyś wiedzieć. - Chłopczyk uśmiecha się. - Mówię o

pełni.

Devon spogląda w okrągłe jak guziki oczy Alexandra i wstrzymuje oddech. To

spojrzenie, jakim odpowiada mu chłopczyk - Devon juŜ je widział. Zimne, wyrachowane.

Kiedy Alexander spoglądał tak ostatnio, Szaleniec mącił dziecku w głowie.

- Wszystko w porządku, Alexandrze? Czy moŜe coś się stało?

Chłopczyk znowu się uśmiecha.

- Ja tylko pomyślałem, Ŝe chciałbyś wiedzieć, Ŝe będzie pełnia.

Odwraca się i wychodzi z pokoju. Temperatura wzrasta o kilka kolejnych stopni.

- Wspaniale - mówi Devon. - Po prostu wspaniale.

Wieczorem nie tylko będzie musiał poradzić sobie z bestią, ale być moŜe równieŜ z

ponownie opętanym Alexandrem.

Wszyscy powinniśmy się stad wyprowadzić, myśli Devon, idąc do łazienki. Wynieść się

z tego domu. Kupić mieszkanie na Florydzie obok rodziców D. J.

Nie moŜe powstrzymać krzywego uśmiechu. Jakoś trudno mu sobie wyobrazić

Amandę Muir Crandall, z jej sukniami i klejnotami mieszkającą na Florydzie.

Jednak to rozbawienie nie trwa długo. Niepokoi go ten Ŝar, nie tylko dlatego, Ŝe chwilę

po wyjściu spod prysznica znów jest rozgrzany i spocony. To oznacza jedno z dwojga:

obecność demonów lub innego czarodzieja. Po ostatnim spotkaniu Devon jest pewien, Ŝe

bestia nie jest demonem, więc zastanawia się, czy Ŝar nie sygnalizuje powrotu Clarissy. Albo

gorzej: powrotu Szaleńca. Ten niedawny sen sprawił, Ŝe Devon zaczął się zastanawiać, czy

Jackson na pewno jest uwięziony w Otchłani. CzyŜby to dziwne zachowanie Alexandra tak

naprawdę oznaczało, Ŝe Szaleniec znów jest na wolności?

Nie moŜe jednak zbyt długo zastanawiać się nad tym wszystkim - musi przygotować

się do szkoły. Po prostu przez cały dzień będzie musiał zachować czujność.

Siedząc na tylnym fotelu starego cadillaca Bjorna, Devon co chwilę zerka na

Alexandra. Chłopczyk jest ponury i milczący, a dłonie trzyma splecione na podołku. Zwykle

kręci się, grzebie w swoim pudełku ze śniadaniem i zajada batoniki. Dzisiaj siedzi,

spoglądając przed siebie szklistym wzrokiem.

- Chcesz o czymś porozmawiać, kolego? - Szepce Devon, nie chcąc zwracać uwagi

Bjorna lub siedzącej z przodu Cecily.

Alexander obraca się do niego sztywno jak robot.

- MoŜe porozmawiamy o księŜycu?

Upiorne. Mały znów traktuje go tak jak wtedy, kiedy Devon przybył do Kruczego

Dworu. Devona przechodzi dreszcz.

- Skąd ta nagła fascynacja pełnią księŜyca?

- On ma taką moc - mówi chłopczyk nieswoim głosem. Zbyt głębokim, niskim i

modulowanym jak na dziewięciolatka. - Wielką moc, nie uwaŜasz, Devonie?

Devon nachyla się do niego i mówi cicho, tak Ŝeby nie usłyszeli go Bjorn i Cecily:

- W porządku, kolego. Dość tej zabawy. Coś znów cię opętało. Nie jestem pewien, czy

mnie słyszysz, Alexandrze, ale nie pozwolę temu czemuś pozostać tam długo. Jak tylko się

dowiem, co to takiego...

Chłopczyk zaczyna się śmiać. Ciche, bulgoczące dźwięki wzbierają mu w piersi i

wydobywają się z ust.

- Co was tak śmieszy? - Pyta Cecily, obracając się na przednim siedzeniu.

- Nic - mówi Devon i rzeczywiście tak jest.

PodwoŜą Alexandra pod szkołę. Przez chwilę Devon zastanawia się, czy powiedzieć

Bjornowi i Cecily o swoich podejrzeniach, ale intuicja, której zawsze ufa, przestrzega go

przed tym. Na razie Alexander jest bezpieczny, mówi sobie. W szkole nic nie powinno mu się

stać.

Dopiero w nocy - kiedy wzejdzie księŜyc - będę musiał uwaŜać.

Devon podchodzi do stojącego przy swojej szafce Marcusa i kładzie dłoń na jego

ramieniu.

- Nosisz wisiorek?

- Nigdzie się bez niego nie ruszam - zapewnia Marcus i na dowód wyjmuje go spod

koszuli.

Jednak Devon widział pentagram takŜe przed twarzą Any. Dostrzega dziewczynę,

kiedy ta ma właśnie zamiar wejść do klasy na zajęcia z literatury dla zaawansowanych.

- Masz - mówi, wyjmując z kieszeni kolejny naszyjnik z pięcioramienną gwiazdą,

którego przed chwilą jeszcze tam nie było.

- To dla mnie? - Piękne migdałowe oczy Any ze zdziwieniem spoglądają na niego zza

firanek rzęs.

- Tak, dla ciebie.

- Och, Devonie, dziękuję.

Zawiesza go, a potem zarzuca mu ręce na szyję. Całuje go w usta.

- Zawsze będę go nosić - zapewnia.

Devon spogląda jej przez ramię i widzi Cecily. Dziewczyna teŜ jest na korytarzu,

razem z D. J., i obserwowała to wszystko.

Rozbrzmiewa ostatni dzwonek.

- Muszę wejść do klasy - mówi Ana, odsuwając się. - Chcę jednak, Ŝebyś wiedział,

Devonie, Ŝe naprawdę bardzo cię lubię. Od pierwszej chwili, gdy przyjechałeś do Biedy. Ten

naszyjnik wiele dla mnie znaczy. Bardzo ci dziękuję.

Devon zdobywa się na uśmiech. Nie moŜe ostudzić jej romantycznych uczuć,

wyjaśniając, Ŝe ten naszyjnik ma tylko ją chronić. ChociaŜ moŜe nie tylko. Devon naprawdę

lubi Anę. Obdarowanie jej - nawet takim samym naszyjnikiem, jaki nosi Marcus - to moŜe

wcale nie taki zły pomysł.

A więc dlaczego tak bardzo się martwi tym, Ŝe widziała ich Cecily?

Po szkole D. J. obiecuje odwieźć ich wszystkich do domów i wpadają do Gia na pizzę.

Ich mała paczka rzadko gdzieś bywała przez kilka ostatnich tygodni. Przedtem byli

nierozłączni jak klej: kiedy inne dzieciaki po szkole zajmowały się sportem lub czymś innym,

ich piątka spotykała się w pizzerii Gia, Ŝeby opracować strategię walki z demonami. Teraz

niebezpieczeństwo nie jest wcale oczywiste - nawet Devon nie jest pewien, z czym mają do

czynienia - ale chyba trzeba juŜ poinformować przyjaciół o obecnym stanie rzeczy.

Mówi im o dziwnym zachowaniu Alexandra, o Ŝarze, który poczuł w Kruczym

Dworze, o obawie, Ŝe bestia powróci tej nocy, o dziwnym śnie o Szaleńcu.

- On zaczyna się burzyć w Otchłani - mówi Cecily, wzdrygając się. - Właśnie tego

zawsze obawiała się mama. Tego, Ŝe on tam nie zostanie, Ŝe powróci.

- Nie moŜe wrócić, dopóki ktoś nie otworzy Otchłani - pociesza ją Devon.

- I tylko czarodziej Skrzydła Nocy moŜe to zrobić - dodaje D. J.

- A to jest jedyny czarodziej, jakiego znamy - mówi Ana, ściskając ramię Devona. - I

on nie zamierza zrobić niczego takiego.

- Proszę wybaczyć, panno Lopez - mówi Cecily - ale jeszcze raz przypomnę, Ŝe j a

takŜe jestem z rodu czarodziei. Zdajesz się o tym zapominać.

- No tak, Cess - wtrąca D. J. - ale nie masz mocy, więc...

- Wiem, Ŝe nie mam magicznej mocy, którą powinnam była odziedziczyć! - Warczy

Cecily. - Dziękuję, Ŝe to podkreśliłeś, D. J.! Cholera!

Odsuwa się od niego.

- Słuchajcie, musimy przestać sobie dogryzać - mówi Devon. - Spotkajmy się wszyscy

wieczorem u Rolfe'a. JeŜeli bestia znowu się pojawi...

- Czy wiedziałeś, Ŝe taka bestia juŜ kiedyś grasowała w Biedzie?

To odezwał się Marcus, który niewiele mówił, od kiedy przyjechali do pizzerii. Tylko

siedział przy stole, zdejmując ser ze swoich kawałków pizzy, zwijając go i jedząc palcami.

Devon obraca się i patrzy na niego. Oczywiście dostrzega pentagram, który teraz jest

tam prawie przez cały czas.

- Co chcesz przez to powiedzieć? Kiedy?

- Powiedziała mi o tym matka. Pamięta, Ŝe jako mała dziewczynka o mało co nie

została zaatakowana przez taką bestię, jaką w zeszłym miesiącu opisywano w gazetach.

- Co jeszcze ci powiedziała, Marcusie?

- Nic. Wydawała się niemal Ŝałować, Ŝe poruszyła ten temat. Domyślam się, Ŝe

przeŜyła wtedy szok.

Ana spogląda na Devona wielkimi piwnymi oczami. Są pełne lęku, a on pragnie ją

chronić.

- Myślisz, Ŝe to ma jakiś związek z tym, co się dzieje, Devonie? - Pyta dziewczyna.

- Nie wiem. Jest tak wiele niewiadomych. Mam jednak wraŜenie, Ŝe tej nocy, gdy

wzejdzie księŜyc, bardzo wiele się dowiemy.

Zgodnie z planem mają się spotkać u Rolfe'a tuz przed zachodem słońca. D. J.

przyjeŜdŜa po Devona i Cecily. Oczywiście mówią pani Crandall, Ŝe jadą do kina, bo nigdy

nie pozwoliłaby im odwiedzić Monaigne’a. Devon dziwnie się czuje, kiedy siedzi na tylnym

fotelu camaro, a jadąca z przodu Cecily demonstracyjnie wyciąga rękę, by pogładzić D. J. po

głowie lub dotknąć jego kolana. Devon z ponurą miną wygląda przez okno. Dlaczego miałoby

go to obchodzić? Ponadto ma na głowie znacznie waŜniejsze sprawy niŜ pannę Cecily

Crandall.

- Gdzie dwoje pozostałych? - Pyta Rolfe, gdy zbierają się w przeszklonym gabinecie z

widokiem na morze.

Wszystkie szyby zostały wstawione, a zachodzące słońce zmieniło fale w feerię

złotych i pomarańczowych barw.

- Ana i Marcus zamierzali przyjść tutaj razem - oznajmia Devon. - Na razie nie

chciałem im nic mówić, Ŝeby ich nie wystraszyć, ale to o nich najbardziej się niepokoję.

- Jakby to nie było oczywiste - prycha Cecily.

Devon ignoruje ją.

- Wiecie, Ŝe widziałem pentagram przed twarzą Marcusa. No cóŜ, przez ostatnie dni

był tam niemal stale. A teraz widzę go takŜe przed twarzą Any.

- Och - wzdycha Cecily i na jej twarzy pojawia się lęk.

ChociaŜ ostatnio dąsała się na Anę, widocznie martwi się o przyjaciółkę.

Czekają. Długo czekają.

Słońce chowa się za wzgórza.

- Gdzie oni są? - Pyta Devon, przyciskając nos do szyby. - Nie podoba mi się, Ŝe idą tu

sami po zmroku.

Cecily sięga po telefon komórkowy i wystukuje numer Any. Młodsza siostra Any

mówi jej, Ŝe Ana przed godziną poszła na spotkanie z Marcusem i mieli razem wybrać się do

Rolfe'a.

- Mieli na to więcej niŜ dość czasu - zauwaŜa D. J.

Próbują dodzwonić się do domu Marcusa. Nikt nie odpowiada.

- Pójdziemy ich poszukać - oznajmia Devon, wstając.

W tym momencie w oddali słyszą przeciągłe wycie bestii.

- Nie chcę, Ŝebyście szli tam sami - mówi Rolfe. - Pojedziemy moim samochodem.

Roxanne obiecuje zostać w domu i czekać, na wypadek gdyby pojawili się tutaj Ana i

Marcus. Rolfe wyprowadza z garaŜu terenowego range rovera, a nie sportowego porsche,

którym zwykle jeździ. Wszyscy pakują się do środka.

Devon zauwaŜa, Ŝe Rolfe ma przy pasie broń.

- Myślisz, Ŝe będzie ci potrzebny?

- Srebrne kule - mówi Rolfe. - Ręcznie odlewane. Na wszelki wypadek.

- Nie strzelaj do niego - prosi Devon.

- MoŜe będzie trzeba.

Oczywiście ma rację. Jednak Devon jest pewien, Ŝe śmierć tej bestii byłaby tragedią, z

którą nikt z nich nie zdołałby się pogodzić.

Gdzieś w lesie, przez który wiedzie droga do miasteczka, znów to słychać: udręczone,

okropne, rozdzierające uszy wycie.

- Kieruj się tam, skąd dobiega ten dźwięk - mówi Devon i dreszcz przechodzi mu po

plecach.

Nie udaje im się zajechać daleko. Policyjna barykada zagradza drogę do miasteczka.

Migające czerwone światła sześciu radiowozów zaparkowanych w literę V przeszywają noc.

- Co się dzieje? - Pyta Rolfe przez okno samochodu.

Zastępca szeryfa oświetla latarką wnętrze range rovera.

- Och, cześć, Montaigne. - Światło latarki pada na Cecily, siedzącą z przodu obok

Rolfe'a. - Och, witaj, Cess.

To ten irytujący Joey Potts, pryszczaty dwudziestolatek, który zawsze gapi się na

Cecily. Devon uśmiecha się szyderczo. Powinni zamknąć tego świra w kiciu.

- Co się dzieje? - Cecily powtarza pytanie Rolfe'a.

Potts prędzej odpowie jej niŜ komukolwiek innemu.

- Jakieś dzikie zwierzę, to samo, co grasowało tu w zeszłym miesiącu. - Zastępca

krzywi się. - Nie wiem, czy to niedźwiedź czy coś innego, ale najwyraźniej porwało jakąś

dziewczynę.

- Nie - szepcze Devon, czując nagły przypływ lęku.

- Jak sądzicie, gdzie teraz jest? - Pyta Rolfe.

Potts wzrusza ramionami.

- Gdzieś w lesie. Od czasu do czasu słyszymy jego ryk.

Jednak niestety droga jest zamknięta.

- Ale ja muszę wrócić do Kruczego Dworu - mówi Cecily, najwyraźniej próbując

wykorzystać swój urok osobisty, Ŝeby przedostać się przez barykadę.

- Przykro mi, Cess, ale będziecie musieli pojechać dookoła.

- To nam zajmie godzinę! Proszę, Joey!

On nie ustępuje.

- Nie przestawią tych radiowozów dla nikogo.

- Zatem będę musiał je ominąć - mruczy Devon.

- Facet - szepcze D. J., nachylając się do niego. - Zamierzasz zrobić tę sztuczkę ze

znikaniem?

Rolfe słyszy to. Kiedy zastępca szeryfa odchodzi od samochodu, odwraca się na

siedzeniu i gniewnie spogląda na młodego czarodzieja.

- Pamiętaj, Ŝe nie masz Ŝadnej władzy nad tym stworem - mówi. - Nie atakuj go bez

zastanowienia.

- Będę musiał - mówi Devon, nagle absolutnie pewien tego, co zaraz powie. - Ta

dziewczyna, którą porwała bestia... To Ana.

- Co?

- Jestem tego pewien. Właśnie to sobie uświadomiłem.

Muszę iść, Rolfe.

- Devonie. - To Cecily. Ich spojrzenia spotykają się nad oparciem fotela. - Proszę,

uwaŜaj.

- Zaczekaj, Devonie - pospiesznie dorzuca Rolfe. Odpina od pasa kaburę z pistoletem.

- Przynajmniej weź to.

Devon bierze broń i spogląda na nią z odrazą. Byłby jednak głupcem, gdyby odmówił.

- Spotkamy się w domu - mówi i znika.

Słyszy bestię, zanim zdąŜył ją zobaczyć: jej głuchy, wściekły warkot. Tutaj, w lesie,

wysokie czarne sosny zasłaniają księŜyc. Wiosna roztopiła zmarzniętą skorupę i pokryta

grubym dywanem igieł ziemia pachnie nowym Ŝyciem. Devon stoi zupełnie nieruchomo,

miarowo oddychając, koncentrując wszystkie zmysły na bestii. Znów ją słyszy. Jej chrapliwy

oddech. Zgrzytanie zębami.

- PokaŜ się - rozkazuje.

Wie, Ŝe bestia nie musi go słuchać. Cokolwiek to jest, na pewno nie demon, posłuszny

woli czarodzieja Skrzydła Nocy. Mimo to chłopiec jest pewien, Ŝe bestia się pokaŜe. Chce

stanąć przez nim. Coś nas łączy, nabiera przekonania Devon. Nie wiem tylko co. Jednak tak

jest.

- Jestem tutaj! - Obraca głowę, rozglądając się w gęstym mroku, lecz pewnie stojąc na

ziemi. W prawej ręce mocno trzyma broń. - No juŜ, jestem tutaj! Nie kaŜ mi czekać!

Przed nim pojawiają się ślepia. Czerwone ślepia, mrugają raz, a potem drugi w

ciemności.

- Cześć, brzydalu - mówi Devon spokojnym i pewnym głosem.

Rozlega się ogłuszający ryk, który sprawia, Ŝe Devon cofa się o krok, jeszcze mocniej

ciskając w ręku broń.

Nagle bestia pojawia się tuŜ przed nim. Jej powykręcane, kosmate ciało przywodzi na

myśl zarazem małpę, niedźwiedzia i wilka. I - co znów zauwaŜa Devon - człowieka. Z Ŝółtych

kłów ścieka ślina. Uniósłszy pysk, bestia wydaje przeciągle wycie.

W tym momencie Devona otacza mocna srebrna zbroja.

- Hej, niezła robota - mruczy do siebie.

Nawet tego nie planował. Zrobił to instynktownie. Tak właśnie działa dobra magia,

mówi mu intuicja.

Bestia wcale nie jest z tego zadowolona. Wściekle syczy, cofając się przed jasnym

błyskiem srebra. Chwiejnie wycofuje się w chaszcze. Devon idzie za nią.

- Nie, nie, odejdź ode mnie!

Dziewczęcy głos.

Ana!

Devon widzi ją teraz wyraźnie. PrzeraŜona dziewczyna w podartym ubraniu próbuje

się odczołgać po sosnowych igłach.

- Ana! - Krzyczy Devon.

Bestia obnaŜa kły, gotowa ją ugryźć. I nagle Ana znika. Bestia, wściekła i zaskoczona,

staje na tylnych łapach i warczy.

- Tak - mówi Devon, gdy stwór odwraca się i patrzy na niego. - Ja to zrobiłem. To

moja robota. Ana jest juŜ z moimi przyjaciółmi, w domu Rolfe'a. W przyszłości wybierz

kogoś równego sobie.

Bestia odchyla łeb i wydaje przeciągły, straszliwy ryk.

- Kim jesteś? - Pyta Devon. - Co nas łączy i co się tu dzieje?

Bestia spogląda mu w oczy. Tak, wygląda znajomo, myśli Devon. Zdecydowanie

znajomo...

- Policjanci chcą cię zabić. Ja mam tu broń, którą mogę to zrobić. Jeśli nie zdołam się z

tobą porozumieć, moŜe dam te srebrne kule policjantom i pozwolę im cię zastrzelić.

PoniewaŜ nie mogę pozwolić, Ŝebyś nadal zagraŜał moim przyjaciołom.

W czarnych zwierzęcych ślepiach nie ma błysku rozpoznania ani zrozumienia. To

tylko zwierzę. Jeśli nawet kiedyś było człowiekiem, jak podejrzewa Roxanne, dawno straciło

ludzką inteligencję. To tylko głupie zwierzę, kierujące się Ŝądzą mordu. Te podejrzenia

potwierdzają się, gdy stwór nagle rzuca się na Devona, nie zwaŜając na srebrną zbroję.

Devon odrzuca łokciem bestię, ale ta zaraz podnosi się z ziemi. Niczym ściśnięta

spręŜyna przysiada na tylnych łapach, szykując się do skoku.

Tym razem Devon jest przygotowany. Jako pierwszy wyskakuje w powietrze, po czym

srebrnymi podeszwami obu stóp kopie w pierś bestii, obalając ją na ziemię.

- Spójrz prawdzie w oczy - mówi Devon, stając nad bestią i opierając nogę na jej klatce

piersiowej. - Nie jesteś dla mnie równorzędnym przeciwnikiem.

Stwór jest wściekły. Chwyta Devona za kostkę, chociaŜ srebro pewnie pali mu łapy.

Trzyma i nie puszcza, aŜ młody czarodziej traci równowagę i z rozmachem siada na swoim

srebrnym tyłku.

Teraz bestia z wściekłością rzuca się na niego. Devon wymierza pistolet w jej pierś. To

będzie czysty strzał, prosto w serce. MoŜe połoŜyć ją trupem na miejscu.

Jednak nie jest w stanie nacisnąć spustu.

Nie moŜe jej zabić.

Zamiast tego ponownie paruje atak nogami, uderzając w pierś bestii i odrzucając ją

między drzewa. Stwór szybko zrywa się z ziemi, lecz tym razem z wyciem ucieka w las i po

chwili Devon juŜ go nie słyszy.

Czekałam na Marcusa - mówi Ana, cała roztrzęsiona - a ten stwór pojawił się jak spod

ziemi i chwycił mnie.

Bjorn przyjechał z Kruczego Dworu, po czym opatrzył jej skaleczenia i sińce maściami

oraz wywarami ze swojej sakwy z medykamentami. Działają znacznie szybciej niŜ zwyczajne

lekarstwa. Rozcięcie na jej ramieniu szybko się goi.

- Gdzie jest Marcus? - Pyta Devon.

W oczach Any pojawia się strach.

- Nie pojawił się. Myślisz, Ŝe jemu teŜ grozi niebezpieczeństwo?

- Ten stwór w jakiś sposób rozpoznaje moich przyjaciół. - Devon siada, znów

zmroŜony niebezpieczeństwem, jakie jego magia sprowadza na bliskie mu osoby. - Chce ze

mną walczyć, a wie, Ŝe zmusi mnie do tego, jeśli zaatakuje moich przyjaciół.

- Przed chwilą znów próbowałam dodzwonić się do Marcusa - mówi Cecily. - W jego

domu nikt nie odpowiada.

- MoŜe wszyscy wyszli - mówi Rolfe. - Nie wyciągajmy przedwczesnych wniosków.

- Miał się z nami spotkać - przypomina Devon. - Nie zapomniałby o spotkaniu.

Nie mówi im o tym, Ŝe kiedy próbuje zobaczyć Marcusa oczami duszy, widzi tylko

ciemność. Jakby Marcus nie istniał. Jakby po prostu...

Nie Ŝył. Jakby Marcus nie Ŝył.

Czy właśnie to sygnalizował pentagram? Zapowiadał śmierć Marcusa? Czy bestia

zabiła go, zanim złapała Anę? Czy jego rodzice szukali go teraz - a moŜe byli w kostnicy,

identyfikując ciało?

Devon musi się skupić i opanować lęk.

- Ana - mówi. - Gdzie masz wisiorek?

Ona patrzy na niego przepraszająco.

- Chciałam go załoŜyć! Zamierzałam to zrobić! Dostałam go od ciebie, Devonie, i

bardzo ceniłam! - Płacze. - Jednak kiedy chciałam go wziąć wieczorem, nie było go!

PołoŜyłam go na sekretarzyku, ale znikł! Po prostu znikł!

Zapewne to samo przytrafiło się Marcusowi, myśli Devon. Kto zabrał wisiorki? I

dlaczego?

Daje jej nowy wisiorek w kształcie pięcioramiennej gwiazdy. Daje po jednym

wszystkim, na wszelki wypadek. KaŜe im nie zdejmować ich nawet do snu. Nie wie, czy to

coś da czy nie. Jednak na pewno nie zaszkodzi. Te wisiorki z pewnością mają jakąś moc, jeśli

ktoś postarał się ukraść je Anie i Marcusowi.

Po powrocie do Kruczego Dworu znowu dzwoni do domu Marcusa. Tym razem jego

matka podnosi słuchawkę.

- Witam, pani Dedecko. Tu Devon. Przepraszam, Ŝe dzwonię tak późno, ale szukam

Marcusa...

- Dlaczego?

Kobieta wydaje się spięta, podenerwowana.

- No, miał spotkać się z nami wieczorem...

- On śpi! - Niemal krzyczy do słuchawki. - Mocno śpi w swoim pokoju!

Devon w tle słyszy głos ojca Marcusa:

- Kto to, Gigi?

- To Devon - odpowiada mu Ŝona. - Powiedziałam, Ŝe Marcus śpi!

- OdłóŜ słuchawkę - poleca jej mąŜ.

- Pani Dedecko - mówi Devon - czy z Marcusem wszystko w porządku? Na pewno?

- Śpi w swoim pokoju! - Oznajmia pani Dedecko załamującym się głosem. - Dlaczego

coś z nim miałoby być nie tak?

- W porządku - mówi Devon. - Przepraszam, Ŝe niepokoiłem.

Marcusowi z pewnością coś jest.

Jeśli jednak śpi w swoim pokoju, to przynajmniej jest bezpieczny. Devon znów

próbuje go zobaczyć, zajrzeć do domu Marcusa, ale nie moŜe. Coś blokuje jego czarodziejski

wzrok. Kiedy usiłuje zniknąć i pojawić się w pokoju Marcusa, nie potrafi tego zrobić.

Zdecydowanie ktoś mu przeszkadza. Clarissa? A moŜe ktoś inny?

Szaleniec?

NiemoŜliwe! Mógł próbować dopaść Devona w jego snach, ale nie na jawie. Jest

uwięziony w Otchłani. Bezsilny.

Doprawdy?

Devon przeciągle wzdycha. Będzie musiał uwierzyć na słowo pani Dedecko, Ŝe

Marcusowi nic nie jest, i jutro w szkole dowiedzieć się od przyjaciela, co naprawdę się stało.

Jednak Devon musi sprawdzić jeszcze coś, zanim spróbuje - z pewnością

bezskutecznie - zasnąć. Musi zajrzeć do Alexandra.

Chłopczyk mocno śpi. Kiedy się patrzy na niego, trudno sobie wyobrazić, Ŝe coś znów

mogło go opętać. Śpi jak niemowlę, cicho i miarowo sapiąc.

Devon juŜ ma zamknąć drzwi jego pokoju, gdy coś przykuwa jego wzrok. Jakiś błysk

na toaletce. Devon postanawia bliŜej się temu przyjrzeć.

I wydaje stłumiony okrzyk zdumienia. To dwa wisiorki z pięcioramiennymi

gwiazdami. Te, które dał Marcusowi i Anie.

7. Straszna przemiana

Nie udaje mu się niczego wydobyć z chłopca, poza tym maniackim śmiechem.

Alexander śmieje się z niego, tocząc błędnym wzrokiem. Devon wycofuje się z jego pokoju,

zdjęty zgrozą.

Alexander jest opętany. Znów zawładnął nim jakiś zły duch.

Szaleniec?

Nie, to niemoŜliwe!

Proszę, tylko nie to! Nie znowu!

Przestraszony i stropiony Devon niepewnym krokiem wraca do swojego pokoju i nie

moŜe zmruŜyć oka, tak jak podejrzewał. LeŜy z otwartymi oczami i gapi się w sufit, gdy

słońce wyłania się zza horyzontu.

Wszystko dzieje się naraz, myśli Devon, ubierając się. Alexander, Marcus, bestia... Tej

nocy wszystko się zbiegło.

Marcusa nie ma w szkole. Tak jak przed miesiącem, podczas pełni księŜyca.

- Znikam stąd - szepcze Devon do D. J., zdecydowawszy, Ŝe zajęcia z geometrii mają

drugorzędne znaczenie.

- Za nieobecność mogą ci obniŜyć końcową ocenę, wiesz - przypomina mu przyjaciel.

D. J. otwiera swoją szafkę. - Dobra. Znikaj. Będę cię krył. Dowiedz się, co tu się dzieje.

- Spotkamy się po szkole u Rolfe’a - mówi Devon.

D. J. salutuje mu.

- Tak jest, kapitanie.

Devon wie, Ŝe nie zdoła przenieść się do domu Marcusa, więc ma nadzieję, Ŝe

zmaterializuje się tam, gdzie moŜe znaleźć wyjaśnienia. Kiwa głową D. J., po czym znika,

zasłonięty drzwiczkami jego szafki.

Dopiero po paru sekundach zdaje sobie sprawę z tego, gdzie się zjawił.

- Biblioteka publiczna? - Pyta głośno.

- Cii - karci go siedząca za biurkiem bibliotekarka z krótkimi siwymi włosami i w

okularach w wąskich niebieskich oprawkach.

Dlaczego tutaj? - Zadaje sobie pytanie Devon. Czego mogę się dowiedzieć o bestii i

stanie zdrowia Marcusa w miejskiej bibliotece publicznej?

W bibliotekach są odpowiedzi na wszystkie pytania, podpowiada mu intuicja.

I moŜe dowiem się, kiedy bestia poprzednio pojawiła się w Biedzie, jak pamięta matka

Marcusa...

- Mogę ci w czymś pomóc, młody człowieku? - Pyta bibliotekarka, dziwnie na niego

patrząc. - Nawet nie zauwaŜyłam, kiedy wszedłeś. Czy nie powinieneś być w szkole?

- Jestem... Przyszedłem tu w związku z wypracowaniem - mówi Devon.

- Szkolne wypracowanie? Na jaki temat?

- O, hmm... No... Trochę trudno to opisać...

Ona podejrzliwie mruŜy oczy.

- Mam nadzieję, Ŝe nie przyszedłeś do biblioteki publicznej na wagary?

- Nie, nie, nic podobnego. Szukam pewnych materiałów. Naprawdę.

Istotnie, uświadamia sobie Devon. Wcale nie kłamię.

- Zajmuję się niewyjaśnionymi zjawiskami - rzuca. - No wie pani, dziwnymi

wypadkami, których nie moŜna wytłumaczyć. Takimi, które wydarzyły się tutaj, w Biedzie.

Brwi bibliotekarki unoszą się nad niebieskimi okularami.

- Niewyjaśnione zjawiska? Na przykład UFO?

- MoŜe. Albo inne. Spotkania z dziwnymi istotami... Jak na przykład z Wielką Stopą.

- Wielka Stopa? W Biedzie?

- Albo coś podobnego.

Bibliotekarka krzywi usta w uśmiechu.

- Dobrze, młody człowieku. Zobaczmy, co uda nam się znaleźć.

Wstaje i podchodzi do metalowych szafek katalogowych. Trzecia szuflada od dołu

nosi napis LOKALNE WIADOMOŚCI.

- Jeśli cokolwiek mamy, będzie tutaj - mówi, wyciągając szufladę.

Devon uwaŜnie obserwuje, jak przerzuca brązowe koperty, czytając opisy.

- Zbieram wycinki z lokalnej gazety. Robię to codziennie od dwudziestu lat, a

wcześniej przez dwadzieścia lat robiła to moja poprzedniczka.

- Wspaniale - chwali Devon.

- Erozja plaŜ - czyta bibliotekarka. - Statystyka przestępstw. Morderstwa. Restauracje.

Turystyka. Jednostki pływające. - Wzrusza ramionami. - Nie ma nic o niewyjaśnionych

zjawiskach. ChociaŜ wiem, Ŝe były pewne historie...

- Jakie historie?

Bibliotekarka zdejmuje okulary i bacznie przygląda się Devonowi.

- No, dziwne przypadki. Takie jak z tymi krukami, które nie wiadomo dlaczego

przesiadywały na Kruczym Dworze. A potem zniknęły.

- I wróciły - przypomina jej Devon.

- I wróciły - powtarza kobieta, wciąŜ przeglądając koperty. - Jest tyle legend o tym

miasteczku i rodzinie Muirów, tyle opowieści o duchach. Mieszkańcy lubią plotkować o

bogatych ludziach. Wiem, Ŝe wycinałam róŜne historie...

Nagle wyjmuje kopertę i podaje ją Devonowi.

- Muszą być tutaj - mówi. On bierze od niej kopertę. Ma napis RÓśNE i zawiera

mnóstwo wyblakłych gazetowych wycinków.

- Przejrzyj je, moŜe coś znajdziesz.

Devon siada za stołem. Oczywiście jest tam kilka artykułów o krukach, a w jednym z

nich, opublikowanym w 1964 roku, zamieszczono zdjęcie wielkiego domu dosłownie

pokrytego tymi ptakami, o wiele liczniejszymi wtedy niŜ obecnie. TŁUMY TURYSTÓW

PRZYJEśDśAJĄ ZOBACZYĆ DOM KRUKÓW - głosi nagłówek.

Jednak Devon ledwie zerka na artykuł. Nie ma czasu go czytać. Równie pobieŜnie

przegląda artykuły o dziwach, duchach i zjawach, widzianych w lasach otaczających Kruczy

Dwór. Oczywiście będzie chciał tu wrócić i przeczytać je wszystkie, ale teraz szuka

konkretnej wiadomości. Właściwie sam nie wie jakiej, ale jest pewien, Ŝe będzie wiedział,

kiedy ją zobaczy.

Odkłada kolejny wycinek i spogląda na następny.

Zdumiony prostuje się na krześle. Wycinek jarzy się.

To ten!

WIDZIANO DZIWNE ZWIERZĘ.

Data: l listopada 1969 roku.

Dzień po Halloween. Dzień po tym, jak Emily Muir rzuciła się z Czarciej Skały.

Devon pamięta tę datę. Jest wyryta w jego pamięci tak samo jak na jej nagrobku na starym,

smaganym wiatrem cmentarzu na szczycie wzgórza.

Czyta:

Dzisiaj szeryf George Elcar sprawdzał doniesienia o duŜym zwierzęciu, kręcącym się w

pobliŜu miasteczka. Według Sama Pierce'a, właściciela apteki przy Main Street, zwierzę widziano

zeszłej nocy, około trzeciej. Pierce obudził się, słysząc głośny warkot, i zobaczył zwierzę na tyłach

swego domu. Opisał je jako podobne do niedźwiedzia. Inny świadek, pani Ingersoll, zamieszkała przy

Adkins Place 16, tuŜ obok Pierce'a, równieŜ widziała to zwierzę, chociaŜ opisała je jako skrzyŜowanie

wilka z gorylem. „Czasem chodziło na czterech łapach, czasem na dwóch" - powiedziała reporterowi.

„I wyło do księŜyca" Szeryf Elcar zapewnia obywateli, Ŝe prowadzi energiczne śledztwo.

- Zatem bestia była tu wcześniej - szepcze Devon. - Ponad trzydzieści lat temu...

Jednak to jedyny wycinek, który się jarzy. Devon odwraca się i skupia wzrok na

szalkach katalogowych. Dostrzega inny świecący wycinek, słabo pulsujący za czarnym

metalem.

- Mogę sam poszukać? - Pyta bibliotekarki.

Ona kiwa głową.

- Tylko nie pomieszaj kopert.

Devon z mocno bijącym sercem wyciąga szufladę. Teraz wyraźnie widać poświatę.

Emanuje z koperty z napisem MORDERSTWA.

Kiedy wraca z nią do stolika, jeszcze łatwiej jest mu szukać, gdyŜ poświata jest teraz

jaśniejsza. Czyta nagłówek i zapiera mu dech. DZIEWCZYNA ZAMORDOWANA NA

PLAśY.

Czyta:

Niezidentyfikowaną młodą kobietę znaleziono dziś rano martwą na East Seaboard Beach,

okropnie okaleczoną i zmasakrowaną. Policja ogrodziła cały teren jako miejsce zbrodni. Pobliscy

mieszkańcy zeznali, Ŝe w nocy słyszeli jakieś hałasy. Na razie nie wiadomo, czy zabójcą był człowiek

czy zwierzę.

Devon zerka na datę. 2 listopada 1969. Dzień po tym, jak po raz pierwszy zauwaŜono

bestię.

Nie ma innych uŜytecznych informacji ani późniejszych artykułów o zabójstwie.

Widocznie sprawa nie została rozwiązana. Jednak inny wycinek intensywnie jarzy się pod

spodem i Devon pospiesznie odkłada ten leŜący na górze. Następny artykuł zaskakuje go

jeszcze bardziej od poprzednich.

Jest w nim fotografia ducha ze wschodniego skrzydła Kruczego Dworu!

Tytuł głosi: OGDEN MCNUTT ZASTRZELONY.

Data: 3 listopada 1969. Dzień po tym, jak na plaŜy znaleziono martwą dziewczynę.

Devon czyta:

Pana Ogdena McNutta, zarządcę Kruczego Dworu, dziś rano znaleziono martwego w lasach

otaczających posiadłość. Szeryf Elcar ustalił, Ŝe McNutt został zastrzelony jednym strzałem w serce.

Pan Randolph Muir powiedział zastępcom szeryfa, Ŝe w nocy nie słyszał Ŝadnych podejrzanych

odgłosów i nie wie, czy McNutt miał jakichś wrogów. Ten młody człowiek pracował w posiadłości

zaledwie od kilku miesięcy. Zostawił Ŝonę i trzyletnią córkę.

Sekcja zwłok wykazała interesujący fakt: McNutt został zastrzelony srebrną kulą. Szeryf Elcar

wyraził nadzieję, Ŝe to pozwoli mu wytropić zabójcę.

Srebrna kula.

W mojej wizji widziałem, jak zmienia się w bestię, myśli Devon. To Ogden McNutt był

bestią, która zabiła tę biedną dziewczynę na plaŜy - a potem ktoś, kto wiedział, co się dzieje,

zabił go srebrną kulą.

Tylko dlaczego McNutt powrócił teraz, Ŝeby atakować Devona i jego przyjaciół?

Bardzo proszę, czy mogę się z nim zobaczyć? - mówi Devon, stojąc na ganku domu

Marcusa, którego matka zerka na niego przez szparę w drzwiach.

- Mówiłam ci, Ŝe jest chory. Proszę, odejdź, Devonie.

Devon zastanawia się, czy spytać ją o bestię, którą widziała jako młoda dziewczyna,

ale wie, Ŝe to tylko jeszcze bardziej by ją zdenerwowało. Pani Dedecko ma przekrwione i

podkrąŜone oczy, jakby wcale nie spała. Zamyka mu drzwi przed nosem.

Wszystko to moja wina, myśli Devon, złaŜąc po schodach na chodnik. To ja naraziłem

moich przyjaciół na niebezpieczeństwo. Powinienem odejść. Znaleźć innych takich jak ja.

MoŜe powinienem opuścić Biedę. Nigdy by mnie nie znaleźli, gdybym tego nie chciał.

Mógłbym odszukać tych indiańskich czarodziei...

Jednak myśl o opuszczeniu Biedy przygnębia go. Tu jest jego dom. Tak jakby śmierć

ojca, chociaŜ była dla Devona cięŜkim ciosem, otworzyła przed nim nowe horyzonty, dała mu

okazję znalezienia swojego miejsca na świecie. A Rolfe, Marcus, D. J., Ana i nawet Cecily są

tego częścią. Nie moŜe sobie wyobrazić Ŝycia bez nich.

Jednak musi. Nie moŜe wciąŜ naraŜać ich na niebezpieczeństwo. To wszystko dzieje

się z jego powodu. Zeszłej nocy Ana mogła zginąć. D. J. i Cecily kilkakrotnie groziła śmierć.

Kto wie, co się stało z Marcusem?

- Cii, Devonie.

Odwraca się.

- Tutaj.

Za gęstą kępą forsycji, dopiero wypuszczających swe Ŝółte kwiaty, stoi Marcus. W

piŜamie. DrŜy.

- Hej! - woła Devon. - Twoja mama powiedziała...

- Wiem. Słyszałem waszą rozmowę przy drzwiach. Wyszedłem przez okno. Musiałem

się z tobą zobaczyć.

Devon podchodzi do niego. Marcus jest mocno podrapany i posiniaczony. Ma

zapadnięte oczy i obejmuje się ramionami.

- Facet - mówi Devon, chwytając go za barki. Czuje, jak Marcus drŜy. - Ty naprawdę

jesteś chory. Co się z tobą dzieje?

- Nie jestem chory, tylko przestraszony - mówi Marcus. - Tak samo jak miesiąc temu.

Mam te okropne sny, a potem budzę się cały podrapany i posiniaczony.

Devon spogląda na rany na rękach Marcusa.

- Jak to się stało?

- Nie wiem. Jednak najwyraźniej lunatykuję. W zeszłym miesiącu rodzice byli

przeraŜeni, poniewaŜ znikałem z mojego pokoju. Zapewne tą samą drogą co teraz, przez

okno. Działo się tak przez trzy noce z rzędu. Myśleliśmy, Ŝe to juŜ się skończyło. Jednak tej

nocy zaczęło się znowu. Nie byliśmy na to przygotowani. Zniknąłem i rodzice szukali mnie,

ale znaleźli mnie dopiero rano, nieprzytomnego na podwórku za domem.

Devon mocniej ściska ramiona przyjaciela i zagląda mu w oczy.

- To przez pełnię księŜyca.

- Tak - mówi Marcus. - KsięŜyc mnie przeraŜa. Przyznaję.

- Istnieje jakiś związek między tobą a bestią. Nie wiem jaki, ale dowiedziałem się, kim

ta bestia jest. To duch z przeszłości Kruczego Dworu. - Devon parska śmiechem. - TeŜ mi

niespodzianka, co?

- Ale dlaczego ja? I co się ze mną dzieje w nocy?

- MoŜe pomagasz jej w jakiś sposób. MoŜe idziesz do tej bestii, gdziekolwiek ona jest.

Dlatego jesteś rano taki pokiereszowany.

- Mój naszyjnik z gwiazdą - mówi Marcus z miną winowajcy, patrząc na Devona. -

Zdjąłem go, Ŝeby wziąć prysznic, a potem...

- Wiem. Ukradł go Alexander.

- Alexander? Po co?

Devon zamyka oczy i odwraca się plecami do Marcusa.

- Znów jest opętany.

- Przez Szaleńca?

- NiemoŜliwe - mówi Devon, lecz jego głos zdradza dręczące go wątpliwości. -

Szaleniec jest uwięziony w Otchłani. Siedząc tam, nic nam nie moŜe zrobić.

- A jeŜeli zdołał jakoś wyjść? Jeśli to wszystko jego sprawka?

Devon nawet nie chce o tym myśleć.

- Dowiemy się, czyja to robota, Marcusie - mówi. - Obiecuję ci. - Znowu spogląda na

przyjaciela. - Człowieku, naprawdę źle z tobą. Czy twoi rodzice wezwali lekarza?

- Zrobili to w zeszłym miesiącu, ale powiedział, Ŝe nic mi nie jest. - Marcus robi

zdziwioną minę. - Jednak zachowują się tak dziwnie. Na przykład nie chcą, Ŝebym rozmawiał

z tobą ani nikim innym. WciąŜ powtarzają, Ŝe poradzą sobie z tym, Ŝe nikt nie powinien

wiedzieć, co się ze mną dzieje.

- Po prostu się boją - mówi Devon.

- MoŜe. Jednak nie chcę tam wracać, Devonie. Pozwól mi iść z tobą. Nie chcę dłuŜej

siedzieć zamknięty w moim pokoju.

Devon uśmiecha się krzywo.

- Zatem najpierw powinieneś się ubrać.

Marcus patrzy na swoją piŜamę.

- MoŜesz mi w tym pomóc, facet? - pyta.

- Spróbuję. - Devon wyobraŜa sobie przyjaciela ubranego w dŜinsy oraz podkoszulek i

nagle Marcus jest tak ubrany, a na nogach ma nowiutkie tenisówki. Devon uśmiecha się. -

Niesamowite. Udało się. W tych sprawach nigdy nic nie wiadomo.

- To chyba oznacza, Ŝe powinienem iść z tobą - mówi Marcus. - Hm, a dokąd

właściwie pójdziemy?

- Do Rolfe'a. D. J. i pozostali mają spotkać się tam ze mną po szkole. Musimy być

przygotowani. Tej nocy księŜyc teŜ jest w pełni, a ponadto trzeba coś zrobić z Alexandrem.

Dzieciak dość juŜ przeszedł. Musimy znaleźć jakiś sposób, Ŝeby go uwolnić.

Kiedy przybywają do domu Rolfe'a, ten jest akurat w swojej restauracji, ale zastają

Roxanne, która zdaje się ich oczekiwać. Stół jest zastawiony do lunchu: świeŜe owoce, sery i

krewetki z ostrymi jamajskimi przyprawami. Obaj jedzą łapczywie, nagle głodni jak wilki.

Devon kolejny raz zastanawia się, kim jest ta kobieta i jaką posiada moc. Wie tylko tyle, Ŝe

się cieszy, iŜ Roxanne, kimkolwiek jest i cokolwiek potrafi, jest po ich stronie.

- Wiecie co - mówi Marcus - moi rodzice będą mnie szukać. Na razie sądzą, Ŝe śpię,

ale kiedy zajrzą do mojego pokoju i zobaczą, Ŝe znowu zniknąłem, bardzo się przestraszą.

- Racja - zauwaŜa Devon.

Roxanne siedzi naprzeciw nich, w wielkim okrągłym fotelu z wikliny. Uśmiecha się

lekko.

- Dlaczego nie zastąpisz go sobowtórem?

Devon robi zdumioną minę.

- Kim?

- Sobowtórem. - Kobieta uśmiecha się szerzej. - KaŜdy go ma. To cień, towarzyszący

kaŜdemu człowiekowi.

- Nie nadąŜam - mówi Devon.

- Wyglądają tak samo jak my - wyjaśnia Roxanne - ale zazwyczaj są niewidoczne dla

ludzkich oczu. Niemal zawsze stoją za osobą i nie odbijają się w lustrach. Jednak wiadomo,

e psy i koty je widzą. Zwróciliście uwagę, jak pies szczeka bez powodu, kiedy ktoś wchodzi

do pokoju?

- I co robi taki sobowtór? - pyta Marcus.

- Zwykle jest sympatycznym towarzyszem. Wysłuchuje właściciela i doradza mu.

Nazywamy to intuicją.

Devon kiwa głową.

- Zatem ten Głos w moim umyśle... moja intuicja. To tak naprawdę mój sobowtór.

- To część ciebie. Sobowtór ma wszystkie twoje cechy, dobre i złe. Zazwyczaj jest

twoim sprzymierzeńcem, ale czasem bywa złośliwy, a nawet groźny. - Roxanne uśmiecha się.

- Jednak podejrzewam, Ŝe w tym przypadku sobowtór Marcusa chętnie pomoŜe. -

Proponujesz, Ŝebyśmy posłali go do mojego domu - mówi Marcus.

Ona kiwa głową.

- Właśnie. MoŜe smacznie spać w łóŜku i twoi rodzice nie zauwaŜą twojej

nieobecności.

- Świetnie - woła Devon i nagle przychodzi mu do głowy pewien pomysł. - Czy

sobowtór moŜe zastąpić właściciela w szkole?

Roxanne uśmiecha się porozumiewawczo.

- Och, jakŜe jesteśmy wdzięczni za ograniczenia czarodziejskiej mocy. W przeciwnym

razie młodzi czarodzieje, tacy jak ty, nie zdobyliby naleŜytego wykształcenia. - Wstaje. -

Teraz zrób to. Wyczuwam, Ŝe jakaś matka zamierza otworzyć drzwi i sprawdzić, jak się ma

jej syn.

Devon spogląda na Marcusa. I rzeczywiście, niemal tak jak na podwójnie naświetlonej

rolce filmu, tuŜ za nastolatkiem siedzi jego sobowtór. Kontury jego ciała co chwilę

rozmywają się i nikną, ale jest tam i naśladuje kaŜdy ruch i wyraz twarzy Marcusa. Co zdaje

się jeszcze bardziej niesamowite, sobowtór nagle przestaje to robić i sam z siebie zwraca się

w kierunku Devona, jakby chciał powiedzieć, Ŝe jest gotowy.

- W porządku - mówi mu Devon. - Idź do pokoju Marcusa i włóŜ jego piŜamę.

Sobowtór znika.

- Myślisz, Ŝe to się uda? - pyta Marcus.

- Przekonamy się - odpowiada Devon.

Rolfe przybywa mniej więcej w tej samej chwili, gdy D. J. podjeŜdŜa swoim camaro z

Aną i Cecily. Ana jest wciąŜ wstrząśnięta po nocnym spotkaniu z bestią, ale zachowała je w

tajemnicy, nawet przed rodzicami, dopóki nie zdobędą więcej informacji. To, w jaki sposób je

uzyskają, pozostaje największą zagadką.

- Wydaje mi się - mówi Rolfe - w świetle informacji zebranych przez Devona w

bibliotece, Ŝe mamy do czynienia z jakimś złym duchem z przeszłości. Świadczy o tym

powrót bestii po tak długim czasie i opętanie Alexandra. Nie wiadomo tylko, jaki to ma cel.

- To Ogden McNutt - mówi Devon. - To on jest tym złym duchem.

- Nie jestem pewien, Devonie. - Rolfe staje przed szklaną ścianą z widokiem na morze.

Jego toń, dotychczas spokojna, zaczyna się burzyć - jak zwykle, ilekroć Devon jest w tym

pokoju. - Mój ojciec znał McNutta - ciągnie Rolfe. - Obaj jednocześnie pracowali w Kruczym

Dworze, pod koniec lat sześćdziesiątych. Ojciec lubił go i zawsze mówił, Ŝe to dobry

człowiek. Nie wiedziałem, w jaki sposób zginął, ale nigdy nie miałem wraŜenia, Ŝe jest złym

człowiekiem, który potrafiłby chować urazę aŜ za grób.

- Jeśli został zamordowany - przypomina Cecily - moŜe Ŝywić urazę i pragnąć zemsty.

- MoŜliwe - przyznaje Rolfe. - Jednak w wizjach Devona McNutt wydawał się chętny

do pomocy i ostrzegał, a nie groził.

- To prawda - przyznaje Devon. - A jeśli mój sen tamtej nocy był rzeczywisty, to

McNutt pomógł mi odpędzić Jacksona Muira.

Dźwięk tego nazwiska sprawia, Ŝe w pokoju zapada cisza.

W końcu przerywa ją Ana.

- To nie moŜe być on, prawda?

D. J. podziela jej niepokój.

- Nie palę się do ponownego spotkania z Szaleńcem - mówi.

- Szaleniec siedzi w Otchłani - upiera się Devon. - To nie moŜe być on.

- Zastanawiam się - mówi Rolfe. - Myślę, Ŝe twój sen był rzeczywisty, Devonie.

Jackson zdołał znaleźć jakiś sposób, Ŝeby nawiązać z tobą kontakt. ChociaŜ bardzo nie chcę

w to wierzyć, sądzę, Ŝe Jackson Muir jest jakoś powiązany z tym wszystkim.

- A co z Clarissą? - pyta Cecily. - Wszyscy niby przypadkiem zdajemy się o niej

zapominać. Czarodziejka, którą moja matka przez dziesięć lat trzymała zamkniętą w sekretnej

komnacie. Ona miałaby powód, Ŝeby się mścić.

- Jeszcze nie wiem, jaką rolę, jeśli w ogóle, odgrywa w tym wszystkim Clarissa - mówi

Rolfe. Zaciska wargi. - Nie zapominajcie, Ŝe ją znałem. Bardzo dobrze. I mogę wam

powiedzieć, Ŝe nie była ani trochę mściwa.

- MoŜe wtedy, kiedy ją znałeś - zauwaŜa Devon. - Jednak Cecily ma rację. Uwięziona

przez tyle lat, mogła oszaleć. Ja jeszcze nie skreślałbym jej z listy.

Rolfe wzdycha i odwraca się, by spojrzeć na morze. Przez długie lata sądził, Ŝe ono

zabrało ciało Clarissy. UwaŜał, Ŝe zginęła i Ŝe mógł w pewien sposób przyczynić się do jej

mierci. Teraz okazało się, Ŝe Ŝyje - i ma magiczną moc, o czym nic nie wiedział. Devon

zdaje sobie sprawę, Ŝe Rolfe czuje się za nią odpowiedzialny. Dlatego wszystko to traktuje tak

osobiście.

- Odpowiedź - mówi Rolfe, wciąŜ stojąc plecami do nich - moŜna znaleźć w jednym

miejscu. - Po chwili ogląda się przez ramię. - Alexander.

- Tak - przytakuje Devon. - Jeśli się dowiemy, co go opętało...

- PrzecieŜ próbowałeś - przypomina mu Marcus. - Chciałeś sprawdzić, co to takiego,

ale niczego nie wykryłeś.

- To prawda - przyznaje Devon.

- Seans spirytystyczny - podsuwa Roxanne.

Jej słowa zaskakują ich, bo siedzi na drugim końcu pokoju i dotychczas nie brała

udziału w rozmowie. Wszyscy odwracają się i patrzą na nią.

- Seans spirytystyczny? - pyta ją Rolfe.

- To sposób kontaktowania się z duchami. Przeprowadziłam ich wiele. Wydaje mi się,

e to typowy przypadek wymagający takiego postępowania.

- Absolutnie bombowo - mówi D. J. z szerokim uśmiechem na ustach. - Zawsze

chciałem wziąć udział w takim seansie.

- Seans spirytystyczny to nie zabawa - ostrzega go Rolfe. - Widziałem kilka i czasem

bywają przeraŜające.

- Jeśli jednak to nasza jedyna nadzieja na uzyskanie odpowiedzi - mówi Devon - to

musimy to zrobić.

Roxanne wstaje z fotela i podchodzi do nich.

- Brakuje nam jednej osoby - mówi. - Kogoś najwaŜniejszego.

- Kogo? - pyta Devon.

- Musi tu być Alexander.

Cecily wybucha śmiechem.

- Matka nigdy nie wypuści go z domu, nie zadawszy najpierw miliarda pytań. I z

pewnością nie pozwoli mu przyjść tutaj.

- Zatem Bjorn będzie musiał go przemycić - mówi Devon. - Cecily, pozwól mi

skorzystać z twojego telefonu komórkowego.

Po długich namowach Bjorn w końcu zgadza się spróbować. Niebawem okaŜe się, czy

Alexander, opętany przez jakiegoś ducha, będzie skłonny do współpracy.

Jak się okazuje, chłopczyk z przyjemnością jedzie z Bjornem na przejaŜdŜkę, nie

zadając Ŝadnych pytań i bez sprzeciwu zgadzając się zachować to w sekrecie przed panią

Crandall. Gdy tylko wchodzi do domu Rolfe'a, Devon zaczyna podejrzewać, Ŝe Alexander ma

złe zamiary i nie moŜna mu ufać. W jego okrągłych jak guziczki oczach pali się przebiegły,

chytry błysk, a zastygły na wargach uśmiech zdaje się zbyt dojrzały u dziecka w jego wieku.

- Seans spirytystyczny? - pyta Alexander, kiedy mówią mu, po co go tu ściągnęli. - To

fascynujące. Próba nawiązania kontaktu ze zmarłym. Po prostu cudowne.

- Jesteś niesamowity, mały - mówi mu D. J. - Pozwolisz, Ŝe ci powiem, Ŝe zawsze

trochę mnie przeraŜasz? Nawet kiedy podobno jesteś normalny.

Chłopczyk tylko zanosi się tym cichym, przebiegłym, złowrogim śmiechem.

- Och, niedobrze, bardzo niedobrze - martwi się Bjorn, zacierając rączki. - Pani

Crandall byłaby bardzo niezadowolona, gdyby wiedziała, co tu robimy i w co wciągamy

chłopca. Jednak zrobiłem to dla ciebie, mistrzu Devonie. Dla ciebie.

Devon uśmiecha się do gnoma.

- Zostało to odnotowane i docenione, Bjornie. A teraz dołącz do naszego kręgu.

Rolfe ustawił na środku pokoju duŜy okrągły stół. Roxanne umieściła na nim jedną

zapaloną świecę. Gasną światła i wszyscy siadają przy stole.

- Podajcie ręce siedzącym obok osobom - mówi Roxanne.

Devon podaje rękę Anie, ta Marcusowi, ten Cecily, ta Rolfe’owi, ten D. J., ten

Bjornowi, ten Roxanne, a ta Alexandrowi, który zamyka krąg, chwytając dłoń Devona. Ręka

małego chłopca jest zaskakująco zimna.

Słońce opadło jeszcze niŜej na niebie, a furia fal poniŜej jeszcze się wzmogła. W

oddali za horyzontem przetacza się grom.

- Oczyśćcie głowy z wszelkich myśli - poleca Roxanne. - Zamknijcie zmysły na

otaczający was świat. Otwórzcie serca na świat tuŜ poza waszym zasięgiem.

Devon koncentruje się. Czuje wibrację energii w pokoju. Spogląda na Alexandra.

Chłopiec przygląda mu się z dziwnym uśmiechem. Devon szybko odwraca głowę i zamyka

oczy, nie chcąc się rozpraszać.

- Jesteśmy tu, poniewaŜ szukamy odpowiedzi - zaczyna Roxanne i fale rozbijające się

o przybrzeŜne skały na dole zdają się uderzać w niemal hipnotycznym rytmie. - Odpowiedzi

na pytania, których nawet nie umiemy sformułować. Odpowiedzi, które musimy poznać dla

dobra wszystkich siedzących przy tym stole.

Devon ma zamknięte oczy. Odnosi wraŜenie, Ŝe wszyscy wirują.

- Jesteśmy tutaj, poniewaŜ niektórym z nas grozi niebezpieczeństwo - mówi Roxanne.

Devonowi się wydaje, Ŝe jej głos dobiega z coraz większej odległości. - Musimy znaleźć

przyczynę zagroŜenia i usunąć ją, zanim komuś z nas stanie się krzywda.

Devon mocniej ściska dłoń Alexandra. Jeśli opętany chłopczyk wciąŜ coś czuje, Devon

chce dać mu znać, Ŝe zamierza mu pomóc. Obiecał, Ŝe zadba o jego bezpieczeństwo, po tym,

jak Szaleniec porwał malca do Otchłani. Devon obiecał Alexandrowi, Ŝe zawsze będzie mógł

na niego liczyć.

- Odpowiedz nam! - podnosi głos Roxanne. - Przemów do nas!

Nagły podmuch wiatru uderza w okna. Devon otwiera oczy. Zrobiło się ciemniej.

Drzewa kołyszą się. Nadchodzi burza.

- Przy tym stole siedzi ktoś, kto nie jest sobą - mówi Roxanne. - Przemów do nas,

duchu w ciele Alexandra Muira! Powiedz nam, kim jesteś i po co przybyłeś!

miech.

Alexander znów zanosi się tym cichym, maniackim, paskudnym śmiechem.

- Podziel się z nami radością - mówi Roxanne, teraz juŜ bezpośrednio do Alexandra. -

Pośmiejmy się razem.

- Myślisz, Ŝe się ciebie przestraszę, czarownico? - mówi Alexander głuchym,

głębokim, nie swoim głosem. - Wiem, kim jesteś i skąd przybyłaś, ale nie boję się ciebie. Bez

obawy siedzę w twojej obecności.

- Nie zamierzam cię straszyć - mówi Roxanne z jeszcze wyraźniejszym jamajskim

akcentem. - Chcę tylko uzyskać odpowiedzi.

- Odpowiedzi? Dlaczego miałbym udzielać odpowiedzi?

- PoniewaŜ rozkazujemy ci to zrobić. PoniewaŜ sprowadziliśmy cię i pozwoliliśmy ci

mówić. PoniewaŜ nasza moc jest o wiele większa od tej, jaką ty masz.

- Tak sądzisz? - Tym razem Alexander ściska dłoń Devona. - Chyba nie mówisz o tym

małym czarodzieju po mojej lewej ręce? On się mnie boi. Prawda, Devonie?

- Nie wiem, kim jesteś - odpowiada Devon - lecz kimkolwiek jesteś, nie boję się

ciebie.

- Ach tak? To dlaczego drŜysz w mojej obecności? Dlaczego wciąŜ budzisz się po

nocach, spocony ze strachu, na wspomnienie tego, jak zamknąłem cię w moim grobie?

- O mój BoŜe! - wykrzykuje Ana. - To Szaleniec!

- Cicho! - rozkazuje Roxanne. - Nie boimy się ciebie. Nasz krąg łączy oddanie,

przyjaźń i siła. Nie strach. Powiedz nam, po co wróciłeś, Jacksonie Muirze.

- I w jaki sposób - wydusza z siebie Devon, rozpaczliwie usiłując opanować

przyspieszone bicie serca.

Szaleniec wyczuje jego strach. Na pewno juŜ czuje, jak spoconą ma dłoń.

- Ktoś mnie szukał i wezwał. - Wargi Alexandra poruszają się, ale słychać głos

Szaleńca. - Znów będę Ŝył. Zemszczę się na was wszystkich i zapanuję nad Kruczym Dworem

oraz drzwiami do świata demonów.

- Nie, jeśli będziemy mieli w tej sprawie coś do powiedzenia - ucina Rolfe. - JuŜ raz

cię powstrzymaliśmy, Jacksonie. Zrobimy to znowu.

Chłopczyk wybucha śmiechem.

- Czy to ty, Montaigne? Chciałbyś przywitać się ze swoim ojcem? Jest tu ze mną - w

Otchłani!

Alexander odchyla głowę do tyłu i znów parska śmiechem.

Rolfe robi taki ruch, jakby chciał się na niego rzucić, ale Roxanne powstrzymuje go.

- Nie przerywaj kręgu!

- Wszyscy umrzecie - mówi Szaleniec. - Jako ostatni skona wasz młody czarodziej,

który najpierw zobaczy śmierć wszystkich pozostałych.

- Nie ciesz się za wcześnie, Apostato - warczy Devon.

Jednak Szaleniec juŜ drwi z kogoś innego.

- Słońce juŜ zachodzi, Marcusie. - Alexander obraca głowę, tak by Jackson Muir mógł

spojrzeć na chłopca. - Masz umówione spotkanie z księŜycem?

- O czym ty mówisz? - pyta przeraŜony Marcus.

Znów ten śmiech, odraŜający i triumfalny.

- Co ja mam z tym wszystkim wspólnego? - krzyczy Marcus, zrywając się z krzesła.

Puszcza ręce Any i Cecily, przerywając krąg i seans. Świeca na środku stołu gaśnie.

Alexander milknie.

- Przepraszam - mówi Marcus, bliski tez. - Po prostu... okropnie mnie wystraszył. I

słońce zachodzi. Zacząłem sobie przypominać... przypominać, co się ze mną dzieje!

Roxanne zapaliła światło. Rolfe obejmuje Marcusa i prowadzi go do fotela. Chłopiec

siada i chowa twarz w dłoniach.

- Powiedz nam - mówi Rolfe. - Co pamiętasz?

- Bestię - odpowiada Marcus. - Ona mnie zmusza... zmusza do robienia róŜnych

rzeczy...

Devon klęka przed przyjacielem.

- Jakich rzeczy?

Marcus nagle odejmuje dłonie od twarzy i obrzuca go błędnym spojrzeniem.

- Musisz mnie obronić, Devonie! Nie pozwól, Ŝeby to się powtórzyło!

- Nie pozwolę. Dam ci nowy wisiorek...

- To na nic. Zerwę go z szyi, kiedy wzejdzie księŜyc. Wiem, Ŝe to zrobię.

- Spokojnie, człowieku - uspokaja go Devon.

Kuca, oszołomiony druzgocącymi nowinami ujawnionymi w trakcie seansu. A więc

istotnie znowu walczą z Szaleńcem. Ta myśl rzeczywiście go przeraŜa, jak słusznie zakładał

Jackson. Jednak Devon nie moŜe pozwolić na to, aby obezwładnił go strach. Musi się skupić.

Szaleniec powiedział, Ŝe ktoś go wezwał, próbował sprowadzić z powrotem. Kto? I dlaczego?

I co Szaleniec ma wspólnego z bestią?

- Jackson znał McNutta - mówi Rolfe, jakby czytając mu w myślach. - MoŜe miał nad

nim władzę. MoŜe wykorzystuje bestię, Ŝeby z jej pomocą wyrwać się z Otchłani?

- Posłuchajcie - mówi Cecily, przeciskając się do nich. - Nie moŜemy tu stać i

załamywać rąk z powodu Jacksona Muira. - Wskazuje na roztrzęsionego przyjaciela,

siedzącego na fotelu. - Marcus jest załamany i kto wie, co się z nim stanie, kiedy wzejdzie

księŜyc. I czy ktoś raczył spojrzeć na Alexandra?

Wszyscy odwracają głowy. Chłopczyk nie ruszył się od stołu. Siedzi nieruchomo jak

głaz, patrząc przed siebie niewidzącym wzrokiem.

- O rany, o rany - mamrocze Bjorn, dotykając malca. - Co powie pani Crandall? Jak ja

jej to wytłumaczę?

- Lepiej jeśli przez jakiś czas będzie nieprzytomny - mówi Roxanne, dotykając czoła

Alexandra. - Zawieź go z powrotem do Kruczego Dworu. Prześpi spokojnie całą noc.

Bjorn aŜ nazbyt chętnie spełnia jej polecenie.

- A co ze mną? - pyta Marcus po ich odjeździe. - Słońce zachodzi.

Istotnie zachodzi, wyłaniając się zza rzednących burzowych chmur i rzucając na fale

złociste oraz czerwone smugi. Marcus zaczyna się pocić.

- Co się dzieje, kiedy wschodzi księŜyc? - pyta go Rolfe. - Co pamiętasz?

- Pojawia się... bestia - jąka się Marcus.

- Chcesz powiedzieć, Ŝe ty ją widzisz? - pyta Devon.

Marcus kręci głową.

- Nie. Ona... sam nie wiem. Pojawia się, tak jakoś się pojawia... I opanowuje mnie...

- Nie tym razem - oznajmia Devon, sięgając do kieszeni i wyjmując kawałek białej

kredy, której przed dziesięcioma sekundami jeszcze tam nie było. - Przepraszam, Rolfe, ale

będę musiał pisać po twojej podłodze.

Rolfe robi zdziwioną minę.

- Pisać po mojej podłodze?

- To tylko kreda. Da się zmyć.

Devon opada na czworaki i zaczyna kreślić linię na starym ciemnym drewnie.

Prowadzi ją prosto przez ponad metr, po czym dalej pod kątem czterdziestu pięciu stopni.

Rysuje coś wokół Marcusa, który wciąŜ trzęsie się na fotelu.

- Kapuję, facet - woła D. J., bacznie przyglądający się Devonowi. - Rysujesz gwiazdę!

- Tak, pentagram - mówi Devon - a Marcus będzie w jego środku.

- Świetnie - mruczy Rolfe, zakładając ręce na piersi i z wyraźną dumą spoglądając na

Devona.

- Pentagram jest symbolem bezpieczeństwa i ochrony - mówi Devon, skończywszy

rysować. Wstaje. - Marcus będzie bezpieczny, dopóki zostanie w środku znaku.

- A co z nami? - pyta Cecily. - Jeśli bestia tu przyjdzie...

- Znów powybija mi szyby - narzeka Rolfe.

- Nic się nam nie stanie - uspokaja ich Devon. - Intuicja mówi mi, Ŝe tym razem będzie

inaczej. I w razie potrzeby wyczaruję nam wszystkim srebrne zbroje.

Słońce znika. Pokój pogrąŜa się w słabej róŜowej poświacie, jaka zawsze pojawia się

po zachodzie słońca. Trwa to zaledwie kilka chwil, a potem cienie zaczynają przybierać

granatowe i szare barwy. Roxanne zapala lampę.

- Przypomniałem sobie coś jeszcze - mówi znacznie juŜ spokojniejszy Marcus.

- Co takiego? - pyta Rolfe.

- Ból. Zaraz znów się zacznie. Prawdę mówiąc... - Krzywi się. - JuŜ się zaczął.

- Jaki ból? - pyta Roxanne, podbiegając do niego.

Jednak Marcus nie odpowiada. Zaczyna wić się na fotelu, wykręcając się to w jedną, to

w drugą stronę. Na zewnątrz, nad wodą, pojawia się jasno świecący księŜyc w pełni.

- Niechaj aniołowie mają nas w opiece - wzdycha Roxanne. - Dlaczego nie

zorientowaliśmy się wcześniej?

- Musimy mu pomóc - woła Ana, podbiegając do Marcusa. - Spójrzcie na niego! Jakby

miał atak serca!

Roxanne powstrzymuje ją przed wejściem w obręb pentagramu.

- Cofnij się - mówi cichym i przestraszonym głosem. - Zostań na swoim miejscu i

zacznij się modlić.

Devon patrzy, jak jego przyjaciel nadal się skręca, a jego twarz zdradza potworny ból.

Marcus wywraca krzesło, na którym siedział, ale udaje mu się utrzymać na nogach, rękami

zasłania twarz...

A jego dłonie...

- Nie! - krzyczy Devon.

Dłonie Marcusa są pokryte sierścią.

Całe jego ciało zmienia się - skręca, rośnie, wydłuŜa. Ubranie rozpada się podczas tej

przemiany. Kiedy Marcus odejmuje ręce - a raczej łapy - od twarzy, nie jest juŜ nastoletnim

chłopcem, ale warczącym, dzikim zwierzęciem z pyskiem pełnym kłów...

Cecily krzyczy.

- To on! - woła D. J. - To Marcus jest bestią!

8. Schody Czasu

Stwór teraz stoi przed nimi. Szykuje się do skoku, ale nie moŜe zaatakować:

powstrzymuje go pentagram na podłodze. Wyje długo i przeciągle.

- Marcus - mówi Devon, zdumiony i przeraŜony. - To byłeś ty. Nie McNutt...

Teraz wszystko nabiera sensu, zadrapania i siniaki Marcusa, przeraŜenie jego

rodziców. CzyŜby byli świadkami takiej przemiany? Zapewne nie, bo Marcus opuściłby swój

pokój, zanim cokolwiek by się stało. Jednak najwyraźniej wiedzieli, Ŝe coś się dzieje z ich

synem. Coś strasznego, niewytłumaczalnego...

- Jak? Dlaczego? - Devon stoi tak blisko pentagramu, jak moŜe. Bestia próbuje go

uderzyć, lecz podobna do niedźwiedziej łapa zatacza łuk w powietrzu, w odległości jakichś

piętnastu centymetrów od twarzy młodego czarodzieja. Devon nie odskakuje. Tylko spogląda

na stwora. - Zdawałem sobie sprawę, Ŝe twoje oczy wyglądają znajomo... Och, Marcusie, tak

mi przykro. Obiecuję, Ŝe dowiem się, dlaczego to ci się przytrafia, i połoŜę temu kres.

Obiecuję!

Rolfe jest wyraźnie zaniepokojony tym, Ŝe nastolatki były świadkami czegoś takiego.

Ana głośno szlocha. D. J. tylko stoi, gapiąc się na warczącą wściekle bestię, w którą przed

chwilą zamienił się jego przyjaciel. Cecily absurdalnie próbuje ułagodzić bestię,

przemawiając do niej, tak jakby Marcus mógł ją usłyszeć.

- Uspokój się, siedź - mówi, choć ledwie ją słychać przez ryki bestii. - To się

niebawem skończy, gdy znów wzejdzie słońce...

- Chodźmy wszyscy na górę - mówi Rolfe. - Teraz nic nie moŜemy dla niego zrobić.

Tej nocy pentagram zapewni mu bezpieczeństwo - i wszystkim mieszkańcom Biedy teŜ.

- Zostanę na straŜy - mówi Roxanne. - Och, biedny chłopiec, uwięziony w ciele bestii...

Bestia znów usiłuje wydostać się z pentagramu, ale nie moŜe. Przysiada, wściekła i

zniechęcona, i wyje do księŜyca. śółta ślina ścieka jej z pyska.

Ana pozwala Rolfe'owi zaprowadzić się na górę. D. J. odsuwa się powoli, nie

odrywając oczu od warczącego i kłapiącego zębami stwora. Cecily kładzie dłoń na ramieniu

Devona.

- Rolfe ma rację - mówi. - Teraz nic nie moŜemy dla niego zrobić. Przynajmniej jest

bezpieczny.

- Muszę wiedzieć, dlaczego to się dzieje - mówi Devon. - Nie mogę stać bezczynnie i

czekać, aŜ wzejdzie słońce.

- Ale co moŜesz zrobić? Jeśli stoi za tym Szaleniec...

- JuŜ raz go pokonałem, mogę zrobić to znowu. - Devon odrywa oczy od bestii, by

spojrzeć na Cecily. - Ten pokój z księgami we wschodnim skrzydle. MoŜe tam znajdę

odpowiedź.

Cecily wzdryga się.

- Mówisz o pokoju z drzwiami do Otchłani? PrzecieŜ nigdy nie mogłeś się tam dostać,

Devonie. Nie wpuszczała cię jakaś siła.

- Podejrzewam, Ŝe to się zmieniło - mówi Devon. - Kiedy rozbiłem mur ukrytej

komnaty w piwnicy, najwidoczniej przełamałem magiczne bariery, ustawione w domu przez

twoją babcię - bariery, które miały powstrzymać mnie przed odkryciem prawdy. ZałoŜę się, Ŝe

gdybym chciał, mógłbym zniknąć i pojawić się w tym pomieszczeniu we wschodnim

skrzydle.

Cecily uśmiecha się.

- Wiesz co, jestem pewna, Ŝe mógłbyś. W końcu jesteś potomkiem Sargona Wielkiego

w setnym pokoleniu.

Devon odwzajemnia uśmiech. Jak wspaniale jest znowu uśmiechać się do Cecily.

- Powiedz pozostałym, Ŝe musiałem iść - prosi. Odwraca się, aby jeszcze raz spojrzeć

na bestię. - Nie wiem, czy mnie słyszysz, Marcusie, ale zamierzam odkryć sposób na złamanie

tego czaru, jaki na ciebie rzucono. Znajdę go, a potem przywrócę ci twoją dawną postać.

Obiecuję ci! Niedługo wrócę!

- Powodzenia, Devonie March - szepcze Roxanne.

- UwaŜaj - wtóruje jej Cecily, patrząc mu w oczy.

Devon znika z domu Rolfe a.

Rozgląda się wokół i widzi, Ŝe miał rację: jest we wschodnim skrzydle, przed

drzwiami do ukrytej komnaty. Tę część starego domu zamknięto przed ponad trzydziestoma

laty - po śmierci Jacksona Muira i jego Ŝony Emily. Devon właśnie stoi w saloniku Emily.

Tutaj przyjmowała gości, którzy przychodzili powitać ją w Kruczym Dworze. Była wtedy

młodą Ŝoną, nieświadomą czarnoksięskich praktyk męŜa. Nie tylko ona. Nikt nie wiedział, co

planuje Jackson. Jego brat Randolph, pan Kruczego Dworu, być moŜe to podejrzewał, lecz

gdy Jackson powrócił do Kruczego Dworu, z początku wszyscy darzyli go zaufaniem. Sądzili,

e zerwał z czarną magią. Myśleli, Ŝe się poprawił.

Bardzo się mylili - o czym przekonała się biedna Emily.

Jedyną pozostałością po dawnej świetności salonu jest zepsuty, zakurzony Ŝyrandol

pod sufitem. Ściany są poznaczone szramami zardzewiałych haków po obrazach. Kurz

kilkucentymetrową warstwą pokrywa podłogę oraz stojące tu i ówdzie antyczne stoliki. W

tym mrocznym pomieszczeniu o pozasłanianych oknach Devon wyczuwa obecność

obserwującego go ducha Emily. Jednak nie tę komnatę przybył zbadać, lecz sąsiednią - małe

pomieszczenie bez okien, zawierające największą tajemnicę tego domu.

Otchłań.

Devon spodziewa się, Ŝe drzwi do tej komnaty będą zamknięte na klucz, ale nie są. W

rzeczy samej są nawet uchylone. Ktoś tutaj był i swoim magicznie wyostrzonym wzrokiem

Devon zauwaŜa poruszony kurz na podłodze. Ślady stóp.

Tyle ksiąg na półkach. Devon ogląda ich grzbiety, zastanawiając się, czy w którejś z

nich moŜna znaleźć rozwiązanie problemu Marcusa. Rolfe ma kopie niektórych ksiąŜek, ale

nie wszystkich: to była czarodziejska biblioteka wspaniałego Horatia Muira. W tym pokoju są

zawarte wieki historii i dziedzictwo Bractwa.

Devon rozchyla palce, odsłaniając magiczną świetlną kulę, rozpraszającą ciemność.

Kieruje jej blask na ścianę, na której wisi portret nastoletniego chłopca, bliźniaczo podobnego

do niego, tylko ubranego w strój z lat trzydziestych.

- Jeszcze jedna wskazówka co do mojej przeszłości - szepcze Devon. - Gdybym tylko

wiedział, co oznacza.

Odwraca się, kierując światło na drugi koniec pokoju. Dostrzega zaryglowane

metalowe drzwi. Przejście do królestwa demonów. Do Otchłani.

- Oto powód, dla którego zbudowano Kruczy Dwór - szepcze Devon, znajdując

pocieszenie w dźwięku swojego głosu w tym okropnym, lecz fascynującym miejscu. - Zakryć

największą Otchłań na zachodniej półkuli. I zamknąć ją na zawsze. Horatio Muir próbował

tego dokonać, lecz jego chorobliwie ambitny, wyrodny syn Jackson zdołał ją otworzyć,

zdobywając władzę nad demonami. I wciągnął tam Alexandra, w te cuchnące trzewia piekieł -

lecz Devon rzucił się tam, uratował chłopca i zamknął Szaleńca w Otchłani.

- Teraz jednak on usiłuje się wydostać - głośno mówi Devon. - I ktoś mu pomaga...

- Witaj, Devonie.

Odwraca się błyskawicznie.

- Clarissa! - woła.

- Wiedziałam, Ŝe przyjdziesz - mówi kobieta. - Wiedziałam, Ŝe naszym

przeznaczeniem jest ponownie się spotkać tutaj, w tym pokoju.

- Dlaczego? - pyta, zły na siebie, Ŝe nie zachował czujności. Powinien wyczuć jej

przybycie, jej obecność. Dobrze wyszkolony czarodziej nie powinien dać się zaskoczyć.

Odpycha od siebie te myśli i skupia się na chwili obecnej. - Co ty tu robisz, Clarisso? Nie

jesteś tu po raz pierwszy, prawda?

- Nie, przychodziłam tu juŜ kilkakrotnie, Ŝeby popatrzeć na te drzwi.

Pani Crandall przewidziała, Ŝe Clarissa będzie próbowała je otworzyć.

- Czy nie wiesz, jakie zło się za nimi kryje? - pyta Devon, podchodząc do niej i mając

nadzieję, Ŝe w jej oczach ujrzy błysk rozsądku. - Powinnaś trzymać się od nich z daleka.

- Nic nie wiem o złu - mówi Clarissa i rzeczywiście wydaje się rozsądna, mniej

szalona. - Wyczuwam tylko moc, która na mnie czeka. Na nas oboje, Devonie. Ciebie i mnie.

Za tymi drzwiami jest nasze przeznaczenie.

- Nie. To słowa Szaleńca. On cię omamił, Clarisso. To ty go wezwałaś, prawda? I

próbowałaś sprowadzić go z powrotem!

Ona patrzy mu w oczy.

- Nasze przeznaczenie, Devonie...

- Nie! Naszym przeznaczeniem jest pilnować, by te drzwi pozostały zamknięte!

Szaleniec opanował twój umysł! Dlatego Greta Muir trzymała cię zamkniętą za magicznymi

cianami. Wiedziała, Ŝe gdybyś była wolna, dopadłby cię Jackson Muir. I tak się stało!

Clarissa uśmiecha się pobłaŜliwie, jakby był małym dzieckiem.

- Dlaczego opowiadasz się po ich stronie, Devonie? Czy Greta Muir lub jej dzieci,

Amanda lub Edward, kiedykolwiek powiedzieli ci słowo prawdy? Czy nie stawali ci na

drodze, ilekroć próbowałeś odkryć swoje dziedzictwo?

Devon nie odpowiada.

- Czy nie chcesz poznać odpowiedzi, Devonie? - pyta Clarissa. - Nie chcesz wiedzieć,

kim jesteś?

- Chcę - odpowiada. - Jednak to moŜe poczekać. Dziś wieczór szukam tylko jednego.

Czegoś, co pomoŜe mojemu przyjacielowi Marcusowi.

- Temu, który zmienia się w bestię?

- Zatem wiesz! Powiedz mi, co wiesz!

Clarissa uśmiecha się.

- Nie mogę ci pomóc. Odpowiedzi, których szukasz, są gdzie indziej.

- Pewnie chcesz powiedzieć, Ŝe za tymi drzwiami - mówi gniewnie Devon. - Próbujesz

mnie nakłonić do otwarcia Otchłani, obiecując, Ŝe tam znajdę odpowiedzi, których szukam.

MoŜe poznałbym sekrety mojej przeszłości, gdybym otworzył portal. Tylko Ŝe równocześnie

wpuściłbym do tego świata demony - demony, nad którymi panuje opętany Ŝądzą władzy

Jackson Muir!

- Otchłań moŜe poczekać - mówi zniecierpliwiona jego nastawieniem Clarissa. - Tam

nie ma odpowiedzi, których szukasz, Devonie.

Podejrzliwie mierzy ją wzrokiem.

- Gdzie więc są?

- W przeszłości.

- W przeszłości?

Kobieta uśmiecha się.

- Daj spokój, Devonie. Jeszcze mniej znam się na magii niŜ ty, ale z pewnością wiesz o

przeszłości.

Przygląda się jej. Ona zdaje się bawić tą rozmową. I co się dzieje z jej twarzą?

Nieustannie się zmienia i ani przez moment nie pozostaje taka sama. W jednej chwili jest

zmęczona i stara, znacznie starsza, niŜ powinna być twarz rówieśnicy Rolfe’a i pani Crandall.

W następnej jest twarzą młodej dziewczyny, niewiele starszej od Devona. Czasem jej oczy są

niebieskie, a czasem zielone lub brązowe. Chwilami jej skóra zdaje się błyszczeć, a czasem

wygląda jak wyblakły pergamin. Jednak jej włosy są zawsze białe, długie i lśniące.

- Jakiej przeszłości? - pyta Devon. - Czyjej?

Ona jednak juŜ znika, roztapiając się w tuman wirującego kurzu.

- Przeszłość, Devonie - mówi. - Odpowiedzi są w przeszłości...

- Zaczekaj, nie moŜesz teraz tak po prostu zniknąć!

- Przeszłość, Devonie - powtarza kobieta.

- Zaczekaj! Co to oznacza?

Ona jednak juŜ znikła.

Odpowiedzi są w przeszłości? Niewielki tam z nich poŜytek, gdyŜ Devon jest w

teraźniejszości. A poza tym co Clarissa moŜe wiedzieć? Jest obłąkana. MoŜe ma jakąś moc,

ale sama przyznała, Ŝe jest jeszcze mniej wprawna w magii niŜ Devon.

Jednak kontaktowała się z Szaleńcem...

Chłopiec znowu zerka na Otchłań i wyczuwa za drzwiami obecność biegających i

skrobiących demonów. Słyszy ich błagania:

Wypuść nas.

Uwolnij nas.

O panie, moŜemy dać ci taka. władzę...

Odwraca się z obrzydzeniem. Tam nie ma Ŝadnych odpowiedzi.

I nagle pojmuje, Ŝe Clarissa miała rację.

Odpowiedzi są. w przeszłości.

Bestia istniała juŜ ponad trzydzieści lat temu, w ten sam Halloween, podczas którego

czarna magia zalała Kruczy Dwór. Oto powiązanie. To oczywiste. Tylko w jaki sposób moŜe

to pomóc Marcusowi?

- Przeszłość rodzi tylko kolejne pytania - mówi głośno Devon, wychodząc z bocznej

komnaty do dawnego salonu Emily Muir.

Zejdzie na dół. Po raz tysięczny stawi czoło pani Crandall. Opowie jej, co się stało,

zaŜąda, by mu wyjawiła, co wie - jeśli w ogóle coś wie. Zapyta ją o przeszłość. Nastraszy ją,

jeśli będzie musiał, wyjawiając, Ŝe Alexander jest opętany i Ŝe w trakcie seansu

spirytystycznego odkryli, iŜ Szaleniec próbuje wrócić...

Otwiera drzwi na korytarz, prowadzący do sekretnego przejścia wiodącego do głównej

części domu.

Kiedy jednak otwiera drzwi, korytarza nie ma.

Są tylko schody, które wiodą w dół.

Devon wydaje cichy okrzyk zdziwienia. Wie, co to takiego.

To Schody Czasu!

Schody Czasu, jedno z największych magicznych dokonań Horatia Muira, pojawiają

się i znikają w róŜnych miejscach domu, pozwalając wchodzącym lub schodzącym po nich

dotrzeć tam, gdzie powinni się znaleźć. Przeniosły raz Devona do szesnastowiecznej Anglii,

eby mógł odkryć pochodzenie władczyni demonów, która zagraŜała jego przyjaciołom.

Ciekawe, dokąd zaprowadzą go teraz?

Odpowiedzi są w przeszłości.

To właśnie powiedziała Clarissa.

Devon zaczyna iść w dół po ciemnych schodach. Ciągną się daleko, tak daleko, Ŝe

Devon nie widzi, gdzie się kończą. Nie czuje lęku. Raczej rosnące podniecenie, bo jest

pewien, Ŝe wspaniałe osiągnięcie magicznej sztuki Horatia Muira ochroni go i zaprowadzi

tam, gdzie musi dotrzeć. A kiedy juŜ dowie się tego, co chce wiedzieć, schody sprowadzą go

tutaj, uzbrojonego w informacje, które pomogą Marcusowi, jak równieŜ zniweczą próby

wyrwania się Szaleńca z Otchłani.

Jednak po około piętnastu minutach, gdy schody wciąŜ opadają w ciemność i nie

widać ich końca, Devon zaczyna mieć wątpliwości.

- Albo cofnę się w czasie tak daleko, Ŝe napotkam dinozaury - szepcze głośno - albo to

jakiś podstęp.

Wyczułby jednak, gdyby to był podstęp. Prawda? Intuicja ostrzegłaby go. A moŜe nie?

Nagle czuje Ŝar. To zły znak. śar zapowiada bliskość demonów - albo innego

czarodzieja. Devon zastanawia się, czy nie powinien zawrócić i ruszyć schodami w górę.

Teraz jednak w końcu widzi w dole światło. Schody stają się lepiej widoczne. Zamiast

gołego drewna są wyłoŜone dywanem. Ten wygląda znajomo.

To schody wiodące do hallu Kruczego Dworu. Schody, z których korzysta

codziennie...

Muzyka. Słyszy muzykę.

These boots are made for walking...

Devon pokonuje ostatni stopień. Istotnie, jest w hallu Kruczego Dworu. Tylko Ŝe ten

wygląda nieco inaczej. Zasłony mają inny kolor. Pod przeciwległą ścianą stoją krzesła,

których tu nigdy przedtem nie było. A telefon na stoliku na środku ma obrotową tarczę.

Z salonu płynie muzyka. Devon zerka tam i widzi, Ŝe pokój wygląda prawie tak jak

zawsze. Między ksiąŜkami na półkach poupychano czaszki i kryształowe kule Horatia Muira,

a zbroja stoi w tym samym miejscu co zawsze. Jednak meble są inne. Sofa jest niska, w

kwiatki. Nigdzie nie widać fotela pani Crandall. A na środku pokoju ciemnowłosa

dziewczyna słucha gramofonu, tańczy i śpiewa do wtóru.

- One of these days these boots are gonna walk all over you!

Ma na sobie jaskraworóŜową minispódniczkę i buty z róŜowej skóry, sięgające jej do

kolan. Śpiewa i pstryka palcami w rytm muzyki, nie zdając sobie sprawy z tego, Ŝe Devon stoi

w drzwiach i obserwuje ją. Wygląda na starszą o kilka lat od Devona, ale nie jest wyŜsza, a

włosy ma uczesane w stylu lat sześćdziesiątych, podwinięte na końcach.

Nagle dostrzega Devona.

- No, najwyŜszy czas - mówi.

- Spodziewałaś się mnie?

Za jej plecami automatyczny gramofon opuszcza następny winylowy singiel, igła

opada i zaczyna się nowa piosenka. Take the last train to Clarksville, and I’ll meet you at the

station...

- Oczywiście, Ŝe się spodziewałam - mówi z urazą dziewczyna. - Czekałam cały ranek.

Mamy mnóstwo roboty, jeśli chcemy przygotować dom, zanim się tu zjawią.

Devon patrzy na pokój. Portret Horatia Muira wisi nad kominkiem tak jak zawsze, ale

na ścianie naprzeciwko niego czegoś brakuje.

- Gdzie jest portret Emily Muir? - pyta Devon.

Dziewczyna krzywi się.

- Jak moŜe wisieć tu jej portret, jeśli nikt jej dotąd nie poznał?

Devon odwraca się i patrzy na nią. Nagle pojmuje, gdzie - a raczej kiedy - jest.

Obrotowa tarcza telefonu, gramofon, fryzura tej dziewczyny. To 1969 rok, w którym Emily

Muir pojawiła się w Kruczym Dworze!

- To ona teraz przyjeŜdŜa, prawda? - pyta Devon. - Emily Muir. To na jej powitanie

mamy przygotować dom?

Dziewczyna kiwa głową.

- Ona i jej mąŜ, tak. Syn marnotrawny wraca ze swoją narzeczoną po wielu latach

pobytu w Europie.

- Jackson Muir - krztusi się Devon.

- Jak się nazywasz? Montaigne obiecał wyjątkowego chłopca, naleŜycie

przeszkolonego, więc mam nadzieję, Ŝe nie będę musiała cię uczyć.

Intuicja podpowiada Devonowi, Ŝeby rozegrać to najlepiej, jak się da.

- Mam na imię Teddy - mówi, gdy przed oczami staje mu ojciec, Ted March.

- W porządku, Teddy Bear, więc mamy wiele do zrobienia...

- MoŜna tak powiedzieć - słychać znajomy, arogancki głos.

Devon odwraca się. TuŜ za nim stoi pani Crandall, która jak zwykle przyszła cicho jak

kot. Nie, niemoŜliwe. Nie w 1969 roku.

- Właśnie bierzemy się do roboty, pani Muir - zapewnia dziewczyna.

Devon uwaŜnie przygląda się nowo przybyłej. To nie pani Crandall, lecz Greta Muir -

która ponad trzydzieści lat później, jako stara i krucha kobieta, ocali go przed zbuntowaną

czarownicą, Isobel Apostatą, i przypłaci to Ŝyciem. Teraz jednak jest młoda i w pełni sił - a

takŜe bliźniaczo podobna do swojej córki, Amandy Muir Crandall.

- Wyłącz ten gramofon, Mirando - rzuca. - Jak ma na imię ten chłopiec?

Zadaje to pytanie tak, jakby Devon tam nie stał, jakby nie istniał. Teraz chłopiec

rozumie, skąd się wzięła ta wyniosłość pani Crandall.

- Ma na imię Teddy - odpowiada Miranda, zdejmując igłę z płyty i przerywając w

połowie przebój The Monkees. - Montaigne zapewnia, Ŝe jest naleŜycie przeszkolony.

- Będą tu koło szóstej - oznajmia Greta Muir.

Nic więcej nie musi mówić. To rozkaz: do tej pory wszystko musi być przygotowane. -

Co mamy robić? - pyta Devon po wyjściu wielkiej damy.

- Jak to, co mamy robić? - Miranda patrzy na niego nieufnie. - Kiedy czarodziej

Skrzydła Nocy wraca na łono rodziny, odbywa się ceremonia. Jeśli masz być Opiekunem,

powinieneś znać podstawy.

Ona myśli, Ŝe jestem początkującym Opiekunem. Pewnie sama nim jest. Montaigne -

czyli ojciec Rolfe'a - musiał wezwać młodego asystenta do pomocy w przygotowaniu

ceremonii z okazji powrotu Jacksona do Kruczego Dworu. A Miranda wzięła mnie za niego!

- Chodź - mówi dziewczyna. - Zaprowadzę cię do Montaigne'a, niech on zdecyduje, co

będziesz robił.

Daje mu znak, Ŝeby szedł za nią. Przechodzą przez frontowe drzwi i dziedziniec. To ta

sama pora roku, jaka była wtedy, gdy Devon opuścił swoją teraźniejszość. W powietrzu

wyczuwa się wiosnę, mocno zieleni się trawa, a na drzewach z pączków zaczynają rozwijać

się liście. Z odległego klifu nadlatuje słony zapach morza. Niemal wszystko wygląda tak

samo: lasy i ścieŜki niewiele się zmienią przez te trzydzieści lat.

Gdy idą, Devon przygląda się tej dziewczynie, Mirandzie. Czuje do niej dziwną

sympatię. A jej imię...

Nagle coś przychodzi mu do głowy.

Kiedy przyjechał do Kruczego Dworu, razem z Cecily ślęczeli nad starymi zapisami w

ratuszu, chcąc znaleźć jakąś wzmiankę o jego narodzinach, jakąś wskazówkę co do jego

pochodzenia. Nic tam nie było - oprócz jednego nazwiska.

- Mirando - mówi, kładąc dłoń na jej ramieniu. Dziewczyna przystaje i ogląda się na

niego.

- O co chodzi? - pyta.

- Twoje nazwisko - mówi Devon. - Jak ono brzmi?

- A co cię to obchodzi? Jesteś tylko dorywczym pomocnikiem. Kiedy zrobisz swoje,

wrócisz do Opiekuna, który cię szkoli.

- Mimo to - nalega Devon - chciałbym wiedzieć.

Ona uśmiecha się znacząco.

- Odgadłeś, prawda? To, Ŝe nie jestem zwyczajną dziewczyną, szkoloną na Opiekuna.

Domyśliłeś się, Ŝe naleŜę do sławnej rodziny, prawda?

- Tak - pochlebia jej. - Tak, to widać.

- Nazywam się - mówi dziewczyna, patrząc na niego ciemnymi oczami - Miranda

Devon.

Chłopiec czuje dreszcz, wstrząsający niczym elektryczny ładunek całym jego ciałem.

Devon - to nie moŜe być zbieg okoliczności. Ta kobieta jest jego krewną - jest tego pewien.

Te czarne włosy i oczy, ten lekko oliwkowy kolor skóry.

Czy ona moŜe być jego matką?

Nie, natychmiast mówi mu intuicja. On urodzi się dopiero za prawie dwadzieścia lat, a

z księgi z ratusza wie, Ŝe, niestety, Miranda Devon umrze wcześniej. Jednak coś ich łączy.

Jeszcze nie wiadomo co, ale z całą pewnością istnieje między nimi jakaś więź.

- Devonowie pochodzą z Martyniki - mówi Miranda. - Jesteśmy starym rodem,

wywodzącym się z Francji. Nie jesteśmy tylko Opiekunami. My teŜ mamy moc. Oczywiście

niewielką w porównaniu z magią czarodziei Skrzydła Nocy. Jednak zawsze to coś.

Umiejętność rzucania czarów. Zaklęć, uroków... Na wyspie mój ojciec był uwaŜany za

wielkiego szamana.

- Dlaczego więc pracujesz tu, w Kruczym Dworze, jako słuŜąca?

Ona zjeŜa się.

- Potrzebowali kobiety do pomocy przy szkoleniu małej Amandy, i to oczywiście

najlepszej. Dawno temu moja rodzina poznała czarodziei Skrzydła Nocy z Nowego Świata i

od tej pory jesteśmy sprzymierzeńcami. - Miranda dumnie podnosi brodę. - Nie jesteśmy tylko

Opiekunami. Jesteśmy wspólnikami Skrzydła Nocy.

Devon podejrzewa, Ŝe to złudzenia: Greta Muir z pewnością nie traktowała

dziewczyny jak równej sobie. Mimo to nie wyprowadza jej z błędu: jest pewien, Ŝe historia

Devonów z Martyniki jest częścią jego dziedzictwa,

Miranda jednak na tym zakończyła opowieść o swojej rodzinie.

- Chodź - nalega, - Montaigne czeka.

Ojciec Rolfe’a mieszka w domku zarządcy - który trzydzieści lat później zostanie

przerobiony na garaŜ dla sportowych samochodów Edwarda Muira. W przyszłości będzie się

tu unosiła woń oleju i smarów, lecz teraz, gdy otwierają drzwi i wchodzą do środka, wita

Devona zapach kadzidła i tytoniu.

- Jest tutaj - oznajmia Miranda. - Nazywa się Teddy Bear.

MęŜczyzna spogląda na Devona z fotela, na którym siedzi, paląc fajkę. To

niesamowite, jak bardzo jest podobny do syna - a raczej jak bardzo jego syn będzie pewnego

dnia podobny do niego. Devon mógłby przysiąc, Ŝe to Rolfe patrzy na niego tymi głęboko

osadzonymi oczami.

- Młodszy, niŜ oczekiwałem - mówi Jean-Michel Montaigne z paryskim akcentem. -

Teddy Bear? Sądzę, Ŝe to imię nadała ci nasza przebojowa Miranda. Niestety, przyjacielu, ono

do ciebie przylgnie.

- Nie ma sprawy - mówi Devon, ściskając dłoń męŜczyzny.

- Dziwne ubranie - zauwaŜa Montaigne, spoglądając na dŜinsy Tommy’ego Hilfigera i

długą koszulkę koszykarza. - I nie mówisz jak Anglik.

W mgnieniu oka intuicja podpowiada Devonowi, Ŝe chłopiec, po którego posłali,

pochodził z Anglii i zapewne miał jakieś rodzinne powiązania z Muirami. Na poczekaniu

wymyśla wytłumaczenie.

- Moja matka była Amerykanką - oznajmia - dlatego mówię z amerykańskim

akcentem.

- Szkoda - mówi Montaigne, wstając z fotela. Wskazuje na jaskrawe buty sportowe

Nike na grubych podeszwach. - Dziwna moda panuje teraz w Londynie.

- Och, Londyn to najbardziej wystrzałowe miejsce na świecie - mówi Miranda. - Takie

odlotowe. Nie tak jak ta zakazana dziura. Londyn to rozrywka i ekscytacja. Julie Christie,

Twiggy, Petula Ciark... - Spogląda na Devona. - Przyślesz mi parę takich butów, kiedy

wrócisz do Londynu? Mijają całe wieki, zanim moda dotrze do nas przez Atlantyk.

Montaigne uśmiecha się.

- Dość o modzie. Mamy sporo roboty.

Devon przez chwilę zastanawia się, co przydarzyło się temu chłopcu, którego tu

wezwano - prawdziwemu kandydatowi na Opiekuna, którego z tej szczególnej okazji wysłano

do Kruczego Dworu. Czy jeszcze się pojawi, niwecząc bajeczkę Devona? Czy ich drogi

kiedyś się przetną?

Jednak szybko przestaje się nad tym zastanawiać, gdy Montaigne przydziela im

zadania. Devon przyswaja sobie podstawowe wiadomości o Kruczym Dworze z tych czasów.

Panem domu jest Randolph Muir, ojciec Amandy i Edwarda, późniejszy dziadek Cecily i

Alexandra. Montaigne jest prawą ręką Randolpha i Opiekunem, który go wychował, a teraz

nadzoruje szkolenie jego dzieci. Opiekunowie doŜywają bardzo podeszłego wieku. ChociaŜ

Montaigne wygląda najwyŜej na trzydziestokilkulatka, z pewnością ma co najmniej

kilkadziesiąt lat więcej, jeŜeli był dorosły juŜ wtedy, kiedy Randolph był jeszcze dzieckiem.

Devon dowiaduje się o szczególnym znaczeniu tego dnia. Jackson Muir, starszy brat

Randolpha, za młodu był buntownikiem. Jego ojciec, Horatio, wydziedziczył go i zapisał

Kruczy Dwór posłuszniejszemu Randolphowi. Jackson zadawał się z róŜnymi podejrzanymi

typami i wykorzystywał magię dla własnych korzyści. Wzbogacił się i przemierzał Europę z

coraz to innymi czarownicami lub czarnoksięŜnikami, a nawet (jak głosiły plotki)

inteligentnymi demonami, uwolnionymi z Otchłani. Horatio podjął nawet pewne kroki, aby

Witenagemot - zgromadzenie czarodziei Skrzydła Nocy - ogłosiło jego syna Apostatą,

czarodziejem renegatem. JednakŜe umarł, ze złamanym sercem, zanim zdąŜył do tego

doprowadzić.

Teraz rodzina miała świętować powrót Jacksona, poniewaŜ ten zrozumiał swoje błędy

i wrócił na dobrą drogę, dowodząc swoich szlachetnych intencji przez zamknięcie kilku

Otchłani na odległych wschodnich krańcach Syberii i Półwyspu Koreańskiego. Okazał się

wiernym, godnym zaufania sprzymierzeńcem tamtejszych czarodziei Skrzydła Nocy, którzy

napisali do Randolpha listy zaświadczające o nawróceniu się Jacksona. OŜenił się z poznaną

w Kopenhadze dziewczyną, która, jak wszystko wskazywało, była uczciwa i miła. Teraz

wracał do Kruczego Dworu, aby prosić brata o wybaczenie i ponownie stać się członkiem

rodziny.

- Tylko czy nie zechce zostać panem Kruczego Dworu? - pyta Devon, zaskakując

Montaigne'a.

- Oczywiście, Ŝe nie - odpowiada Montaigne. - Ten zaszczyt z woli jego ojca przypadł

Randolphowi Muirowi.

- Jednak Jackson będzie uwaŜał, Ŝe powinien przypaść jemu - upiera się Devon. Tę

wiedzę zdobył w swoich czasach, kiedy spostrzegł, Ŝe ta idea jest obsesją Szaleńca. - W

końcu jest najstarszym synem.

Miranda uśmiecha się do niego.

- Impertynent z ciebie, co? To mi się podoba.

- Nie rozgłaszaj takich poglądów - karci go Montaigne. - Bracia godzą się i nie

zamierzają się kłócić.

Devon wzdycha. Ile powinien im wyjawić? Czuje, Ŝe moŜe im zaufać, a jednak jest

pewien, Ŝe na razie powinien utrzymać swoją toŜsamość w tajemnicy, jeśli chce dowiedzieć

się więcej.

Te rozwaŜania przerywa jakiś cichy głosik. Devon spogląda w dół. Obok Monaigne’a,

ciągnąc go za nogawkę, stoi mały chłopczyk.

- Tata - mówi. - Bawić?

To Rolfe. Devon wbija w niego wzrok. Malec ma najwyŜej dwa latka, wielkie piwne

oczy i orzechowe masło na policzkach.

- Zjadłeś śniadanie? - pyta Montaigne.

Chłopczyk kiwa głową.

- Na dwór? - mówi.

- Najpierw umyj buzię - poleca mu ojciec. - Potem moŜesz bawić się na dworze, ale

daleko nie odchodź.

Chłopczyk tupta do sąsiedniego pokoju. Devon obserwuje go, oszołomiony myślą, Ŝe

pewnego dnia ten malec będzie jego przyjacielem, mentorem, Opiekunem.

- To wspaniały dzieciak - grucha Miranda. - Mam nadzieję, Ŝe pewnego dnia będę

miała takiego. - Uśmiecha się krzywo. - Jednak nie za szybko. Chcę jeszcze przez jakiś czas

zachować figurę.

- Gdzie jego matka? - pyta Devon.

Przez chwilę na twarzy Monaigne’a maluje się smutek.

- Umarła przy porodzie. Od tego czasu polegam na dobroci rodziny Muirów. Greta

Muir była dla niego równie kochającą matką jak dla własnych dzieci.

- W porządku - mówi z rosnącym zniecierpliwieniem Miranda. - Mamy przynieść

kryształy ze wschodniego skrzydła?

- Nie trzeba - odpowiada Montaigne. - Pan Muir chce, by ceremonia odbyła się tutaj, w

duŜym salonie na piętrze. Oddaje to skrzydło domu Jacksonowi i jego Ŝonie.

- I wszystkie instrukcje są w Księdze Rytuałów, tak?

Montaigne kiwa głową.

- Ściśle ich przestrzegaj, przygotowując ten pokój.

- KaŜde z nas będzie musiało odegrać swoją rolę - mówi Miranda Devonowi. -

Wszystko jest napisane w Księdze Rytuałów.

- To Rytuał Powrotu - wyjaśnia Montaigne. - Odprawia się go, przyjmując z powrotem

w szeregi Bractwa czarodzieja, który zbłądził. To radosna chwila, gdy renegat wraca

skruszony.

Devon ma ochotę krzyczeć: On wcale nie jest skruszony! To podstęp! Chce tylko

przejąć kontrolę nad Otchłanią!

Jednak nie moŜe. Na razie nie moŜe ich ostrzec. MoŜe przyjdzie na to czas, ale teraz

wie, Ŝe musi trzymać język za zębami, jeśli chce poznać odpowiedzi, które pozwolą mu ocalić

Marcusa i zapobiec ponownemu powrotowi Jacksona za ponad trzydzieści lat od tej chwili.

Ruszają z powrotem przez teren posiadłości, aby rozpocząć przygotowania.

- Jest bardzo przystojny, ten Jackson Muir - mówi Miranda. - Widziałam jego zdjęcia.

Devon nic nie mówi.

- WyobraŜam sobie, Ŝe fajnie się bawił, przemierzając świat - rzuca dziewczyna. -

Pewnie gdybym była czarodziejką Skrzydła Nocy, teŜ trochę poszalałabym sobie, a potem

wyraziła skruchę i wszystko byłoby dobrze. Przynajmniej miałabym dobrą zabawę.

- Zatem to chyba dobrze, Ŝe nie jesteś czarodziejką - mówi Devon.

Ona śmieje się.

- Jakby z tobą było inaczej, Teddy Bear! Jakbyś ty był wielkim i szlachetnym

czarodziejem!

mieje się jeszcze głośniej.

- Zaczekajcie na mnie! - słyszą cichy głosik.

Odwracają się. Mały Rolfe biegnie ku nim przez trawnik.

- No, Rolfe - mówi Miranda. - Wracaj do ojca...

W tym momencie Devon czuje to. Mrowienie. śar.

- Cofnij się! - krzyczy do Mirandy.

- Co?

Chłopczyk biegnie do nich.

- Powiedziałem, cofnij się! - rozkazuje Devon. - Stań za mną!

Dziewczyna uparcie nie rusza się z miejsca.

- Za kogo ty się masz, Ŝeby mi rozkazywać?

Mały Rolfe rzuca się na nich.

Miranda szeroko otwiera oczy, gdy mały szybuje w powietrzu.

I wrzeszczy, gdy chłopczyk nagle zmienia się w olbrzymiego nietoperza o wielkich

błoniastych skrzydłach i pysku pełnym kłów.

- Nic z tego, jestem przygotowany! - woła Devon, skacząc mu na spotkanie, nogami do

przodu, i kopiąc demona.

Ten jednak wgryza się w jego stopę i Devon z łoskotem pada na ziemię.

Stwór ląduje na nim, zanosząc się głośnym śmiechem i zamierzając zatopić kły w jego

twarzy.

9. Syn marnotrawny

Nie tak szybko - mówi Devon, zasłaniając ręką twarz.

Demon skrzeczy z wściekłości.

Ten moment zwłoki wystarcza, Ŝeby Devon zgiął nogi w kolanach i zepchnął

napastnika. Demon bije powietrze wielkimi skrzydłami, łapiąc równowagę.

- Więcej nie próbuj - mówi Devon. - Skaleczyłeś mnie, a to zawsze doprowadza mnie

do szału!

Czerwone ślepia demona jarzą się.

- Wracaj do swojej Otchłani! - rozkazuje Devon. - Wracaj do swej cuchnącej czeluści!

Stwór znów piszczy, szeroko rozkładając skrzydła - lecz zaraz zostaje wessany i

przelatuje po niebie, aby zniknąć za horyzontem.

- O rany - mruczy Devon, wydając przeciągłe westchnienie ulgi i siadając, Ŝeby

obejrzeć swoją nogę. - Naprawdę chciałbym mieć teraz medykamenty Bjorna. Infekcje

wywołane przez demony bywają paskudne.

Miranda stoi i gapi się na niego, oniemiała.

- W porządku, więc juŜ wiesz - mówi do niej Devon. - Nie jestem młodym

Opiekunem. Jestem czarodziejem.

- I... wygląda na to, Ŝe naleŜysz do Bractwa - zauwaŜa cichutko dziewczyna.

Devon rozgląda się.

- Myślisz, Ŝe ktoś to widział?

Dzień wydaje się równie spokojny jak przedtem i wciąŜ są daleko od budynku.

- Kim jesteś? - duka Miranda. Robi krok w jego kierunku, ale zaraz się cofa. - Po co tu

przybyłeś?

Devon nie słucha, skupiając całą uwagę na nodze. DŜinsy ma rozerwane na prawej

łydce, a z rany sączy się krew.

- Montaigne musi coś na to mieć - mówi. - MoŜe nie tak dobry środek jak

medykamenty gnomów, ale jakiś musi mieć.

Miranda patrzy na ranę.

- Tak, Opiekunowie mają swoje lekarstwa. Umiemy opatrywać rany zadane przez

demony. - Nagle blednie, jakby miała zemdleć. - Demon! Widziałam demona!

Devon uśmiecha się drwiąco.

- Co z ciebie będzie za Opiekun, jeśli tak przeraŜa cię widok demona?

Ona z przeraŜeniem spogląda na Devona.

- Nigdy przedtem Ŝadnego nie widziałam. Otchłań jest zamknięta. A przynajmniej

zawsze tak sądziłam. Pani Muir powiedziała nam wszystkim, Ŝe ją zamknęła. Jeszcze nigdy

nie zagraŜały nam tutaj demony.

- Otchłań pod Kruczym Dworem nadal jest zamknięta - zapewnia Devon. - Ten demon

przyszedł z innego miejsca. Podejrzewam, Ŝe w ślad za kimś. Za kimś, kogo uwaŜa za

przyjaciela.

- Co chcesz przez to powiedzieć?

- To jeden ze stworów Jacksona, jestem tego pewien. I wyczuł, kim jestem. - Devon

wzdryga się. - Cieszę się, Ŝe zdołałem odesłać go z powrotem do Otchłani, zanim zdąŜył

donieść o wszystkim Szaleńcowi.

- Szaleńcowi? Czy tak nazywasz Jacksona Muira?

- Pod takim przydomkiem będzie znany.

Miranda klęka w trawie obok Devona.

- Kim jesteś?

- Czarodziejem z przyszłości - odpowiada chłopiec, doszedłszy do wniosku, Ŝe tyle

moŜe wyjawić. - Cofnąłem się w czasie, Ŝeby znaleźć odpowiedzi na kilka pytań - a w trakcie

tego być moŜe zapobiec kilku strasznym rzeczom, jakie czekają rodzinę Muirów.

- PrzeraŜasz mnie, Teddy Bear - mówi Miranda, po czym nagle coś przychodzi jej do

głowy. - Ten dzieciak. Mały Rolfe...

- Nie martw się. Nic mu nie jest. Demony potrafią przybierać postać naszych

znajomych, Ŝeby nas zmylić. - Uśmiecha się. - Temu się to nie udało. Wyczułem go.

- Sporo wiesz, jak na kogoś w tak młodym wieku - mówi Miranda.

- No cóŜ... - mówi Devon, lekko się rumieniąc.

- A teraz pewnie wymaŜesz mi pamięć o tym, co się stało? Po to, Ŝeby twoja

toŜsamość pozostała tajemnicą?

Mogę tego dokonać? - zastanawia się Devon. A głośno mówi:

- Nie, sądzę, Ŝe mogę ci ufać, Mirando. Ponadto moŜesz mi pomóc.

Ona uśmiecha się i odzyskuje trochę pewności siebie.

- Oczywiście. Musiałeś słyszeć o Devonach. Moi krewni zawsze byli bardzo znani.

On odpowiada jej uśmiechem. Krewny. Trudno w to uwierzyć, ale jest z nią

spokrewniony. Kuzynka? Ciotka? To dziwne uczucie, wiedzieć o tym. Uczucie, jakiego nigdy

wcześniej nie doznał. Fakt, Ŝe nigdy nie znał Ŝadnego z członków swojej rodziny - nawet za

ycia ojca zawsze byli tylko we dwóch - pozostawił głęboką ranę w jego duszy. A teraz ktoś

naleŜący do jego rodziny po prostu przed nim siedzi.

- Chodź - mówi Devon. - Mamy sporo roboty.

Pospiesznie wracają do wielkiego domu, szybko wbiegają po schodach na piętro i

ruszają do wschodniego skrzydła. W tych czasach nie jest ono opuszczone i zamknięte, tak

jak później. Nie ma tu pajęczyn. Okna nie są zasłonięte przed słońcem. A przecieŜ zaledwie

godzinę temu Devon stał w tym właśnie pokoju, w którym zalegały kurz i cienie. Teraz pokój

jest jasny i słoneczny, a przez otwarte okno wpada poranne powietrze. śyrandol, który Devon

pamięta jako zepsuty i wyblakły, wisi pod sufitem, błyszczy i skrzy się.

- Pani Muir tak pięknie przygotowała pokój - zauwaŜa Miranda, przesuwając dłonią po

inkrustowanym złotem stoliku na środku pokoju. - Tutaj mamy połoŜyć kryształy.

Kiedy jednak Devon kieruje się do bocznego pokoiku, Ŝeby je przynieść, staje jak

wryty. Gdzie są magiczne księgi, które tu trzymano? I coś jeszcze bardziej zaskakującego:

gdzie są drzwi do Otchłani? Na ich miejscu jest zwyczajna ściana, a zamiast ksiąŜek są tam

tylko skrzynki. W przyszłości będzie to komnata zawierająca największe tajemnice rodziny

Muirów; teraz, w 1969 roku, to tylko zwyczajny magazyn.

Devon uświadamia sobie, Ŝe to ma sens. W przyszłości rodzina zapragnie ukryć

wszelkie ślady czarodziejskiej przeszłości, wyrzekłszy się magii i Bractwa Skrzydła Nocy.

Teraz, w tych czasach, są dumni i otwarcie mówią (przynajmniej między sobą) o swoim

wspaniałym dziedzictwie. Nie muszą niczego ukrywać.

A Otchłań? Gdzie ona jest?

- W najdalszym zakątku piwnicy - wyjaśnia mu Miranda. - Dlaczego portal miałby być

tutaj? śeby demony mogły kręcić się po domu? - DrŜy, najwidoczniej na wspomnienie

spotkania na dziedzińcu. - W ten sposób siedzą w ciemnościach, tam, gdzie ich miejsce.

Mimo to Devon wie, Ŝe kiedyś portal powstanie właśnie tutaj, w tym pokoju.

Dlaczego?

Pomagając Mirandzie rozmieścić kryształy i zakryć okna zasłonami w ceremonialnym

purpurowym kolorze, Devon poznaje pozostałych członków rodziny, którzy przyszli na górę,

eby sprawdzić postępy prac. Grecie Muir towarzyszy dwoje dzieci: mała Amanda, o włosach

równie ogniście rudych jak kiedyś będzie miała jej córka Cecily, oraz Edward, niemowlę

trzymane na rękach przez matkę. Devona nieustannie zaskakuje to niesamowite rodzinne

podobieństwo. Gdy do pokoju wchodzi wysoki, krzepki i jasnowłosy męŜczyzna, Devon

natychmiast domyśla się, Ŝe to Randolph Muir - bo wygląda on dokładnie tak, jak jego syn,

dorosły Edward Muir, będzie wyglądał w przyszłości.

Tylko Ŝe - co bardzo waŜne - Edward Muir wyglądałby tak, gdyby był szlachetnym i

porządnym człowiekiem. Tymczasem zdaniem Devona Edward Muir to nic dobrego:

podróŜujący po świecie playboy, tchórz, człowiek unikający wszelkiej odpowiedzialności,

zaniedbujący swojego syna Alexandra. Randolph Muir jest całkowitym przeciwieństwem

swojego paskudnego syna: uczciwy, solidny, słowny.

Randolph dostrzega, Ŝe Devon mu się przygląda, i teŜ nie odrywa od niego oczu, gdy

krąŜy po pokoju. Spojrzenie czarodzieja niepokoi Devona, który upuszcza kryształ.

- OstroŜnie, młody człowieku - mówi Randolph Muir, podchodząc. Podnosi kryształ z

podłogi i kładzie go na stole. - Montaigne mówił mi, Ŝe pochodzisz z Anglii.

Skąd?

- Hmm, z Yorkshire - mówi Devon, przypomniawszy sobie swoją podróŜ do

szesnastowiecznego Yorku.

MęŜczyzna podejrzliwie mruŜy oczy.

- Mówisz bez śladu tamtejszego akcentu.

- No cóŜ, moja matka...

Randolph Muir kiwa głową.

- Była Amerykanką. Tak, Montaigne mi mówił.

Nie wierzy mi, myśli Devon, gdy pan wielkiego domu odchodzi. Dopiero wtedy Devon

zdaje sobie sprawę z tego, Ŝe jest mu gorąco nie tylko ze zdenerwowania. To uczucie

wywołane obecnością innego czarodzieja - jednego z największych, Randolpha Muira.

O wyznaczonej godzinie czarna limuzyna zatrzymuje się na długim podjeździe przed

Kruczym Dworem. Devon obserwuje z okna na piętrze, jak szofer wysiada i otwiera tylne

drzwiczki.

- To on - szepcze Devon, nie odrywając oczu od Szaleńca, gdy ten w długim czarnym

płaszczu wyłania się z limuzyny.

Wygląda inaczej. Oczywiście: teraz jest Ŝywy. Nie jest bezcielesnym duchem, lecz

zwyczajnym człowiekiem z krwi i kości, aczkolwiek znającym się na magii. Ciemnowłosy, w

przeciwieństwie do swego jasnowłosego brata Randolpha, Jackson Muir sprawia wraŜenie

osoby nawykłej do wydawania rozkazów. A jednak wydaje się wzorem uprzejmości, gdy

podaje rękę wysiadającej z samochodu Ŝonie.

Ta jest piękna. Znacznie piękniejsza niŜ na portrecie. Łagodna, delikatna i jasnowłosa

Emily Muir spogląda na dom szeroko otwartymi oczami. ZauwaŜa patrzącego na nią z okna

na piętrze Devona. Chłopiec szybko puszcza odsuniętą zasłonę.

Z podestu schodów Devon i Miranda obserwują ciepłe powitanie w hallu. Greta,

wysoka i krzepka, grzecznie wita Emily, tak drobną, kruchą i eteryczną. Mała Amanda, w

długiej i białej koronkowej sukience, dyga przed wujostwem. Randolph serdecznie ściska

dłoń brata.

- Witamy w Kruczym Dworze - mówi.

- Dobrze jest być w domu - odpowiada Jackson, omiatając wzrokiem pomieszczenie.

Dreszcz przebiega po plecach Devona.

Czas przedstawić Opiekunów. Montaigne obiema rękami ściska dłoń Jacksona,

energicznie nią potrząsając.

- Zawsze wiedziałem, Ŝe kiedyś do nas wrócisz, Jacksonie - mówi głosem ochrypłym

ze wzruszenia.

Jackson impulsywnie wyrywa dłoń, aby objąć swego Opiekuna, człowieka, który

nauczył go magii. Jego czarny płaszcz spowija ich oboje, na moment zasłaniając Montaigne'a.

- Twój syn? - pyta Jackson, zauwaŜywszy Rolfe’a, który nieśmiało chowa się za

ojcem.

- Tak. To Rolfe.

Jackson pochyla się i zagląda w oczy dziecka.

- Obyśmy zawsze byli przyjaciółmi - mówi, podając dłoń malcowi.

Niemal moŜna by uwierzyć, Ŝe jest szczery, myśli obserwujący to Devon. MoŜna by

uwierzyć, Ŝe naprawdę się nawrócił.

Jednak niedawny atak demona świadczy o czymś wręcz przeciwnym.

Teraz kolej na Devona. Montaigne popycha go naprzód.

- To Teddy, nasz uczeń z Anglii.

Devon zbiera siły. Jednak zamiast złowrogiego błysku, jaki przywykł oglądać w

oczach Szaleńca, dostrzega tylko zmęczenie. Jackson Muir potrząsa dłonią Devona uprzejmie,

ale bez cienia zainteresowania. Jestem tylko uczniem. Nikim takim, kim naleŜałoby się

przejmować.

Nagle Devon przypomina sobie to, czego nauczył go wielki nauczyciel czarodziei

Skrzydła Nocy, Wiglaf. Nasze kontinua czasowe są róŜne. Tutaj, w tych czasach, Jackson

nigdy mnie nie spotkał, chociaŜ ja spotkałem jego. Pokonałem go i wtrąciłem do Otchłani,

lecz on jeszcze o tym nie wie. Kiedy spotkałem go po raz pierwszy w Kruczym Dworze, miał

przewagę. Nic dziwnego, Ŝe tyle o mnie wiedział, skoro poznał mnie tutaj, w 1969 roku. Teraz

jednak ja mam w ręku lepsze karty...

Jackson wykazuje znacznie większe zainteresowanie, witając się z Mirandą. Z

galanterią całuje jej dłoń, oczarowując dziewczynę i wszystkich obecnych. Tylko nie Devona.

Ten nie daje się zwieść pozornej uprzejmości.

Przybył tutaj, Ŝeby zniszczyć tę rodzinę.

Ceremonia przebiega zgodnie z planem. Randolph czyta wers z Księgi Powrotu: „I

powiadam ci, Ŝe błędy młodości zostają zapomniane, a więzy rodzinne odnowione. Witamy

cię z powrotem na łonie rodziny i przywracamy na naleŜne ci miejsce w szlachetnym

Bractwie Skrzydła Nocy".

Emily, cała ubrana na biało, zaczyna płakać z radości.

Jackson robi krok naprzód i przyklęka na jedno kolano przed swoim bratem. Jak

wcześniej przećwiczył, Devon podchodzi do nich z mieczem Quentina Muira, złociście

błyszczącym na purpurowej aksamitnej poduszce.

Randolph bierze ten miecz i delikatnie dotyka nim ramienia Jacksona.

- Niniejszym zostajesz przywrócony do łask - mówi. Jackson bierze miecz od brata i

podnosi się z klęczek.

Devon spręŜa się. Czy Jackson zamierza zaatakować? Czy teraz odsłoni swe

prawdziwe oblicze?

Lecz Jackson zwraca miecz przeciwko sobie, kalecząc się w lewy nadgarstek.

PoniewaŜ nikt nie reaguje, Devon zakłada, Ŝe to część ceremonii. Tak teŜ jest: Montaigne

podchodzi ze złotą miseczką i chwyta w nią krople krwi Szaleńca.

- Oddałem moją krew - mówi Jackson. - Wyzbyłem się pychy. Oczyściłem moją duszę

z wszelkich nieprawości. Teraz wydobrzeję dzięki waszej dobrej woli.

Miranda owija mu przegub kawałkiem złotogłowiu.

- Zatem dołącz do nas! - mówi Randolph, teraz głośniej. - JuŜ nie jesteś apostatą!

Jesteś moim bratem, Jacksonem Muirem! Czarodziejem Skrzydła Nocy!

Wszyscy prócz Randolpha klękają, Devon bardzo niechętnie. Jego wahanie nie umyka

uwagi Randolpha, który obrzuca go przeciągłym spojrzeniem, zanim kaŜe wszystkim wstać i

dołączyć do siebie i Jacksona przy biesiadnym stole na dole.

Po dwóch dniach Devon zaczyna się zastanawiać, jak długo będzie musiał przebywać

w przeszłości. Wszystko to jest interesujące i wypełnia luki w jego wiedzy o Muirach oraz

własnym dziedzictwie. Tylko jak ma mu to pomóc uratować Marcusa przed przekleństwem

bestii albo uwolnić Alexandra, ponownie opętanego przez Szaleńca? Gdyby tylko, cofając się

w czasie, miał na palcu pierścień ojca. Kryształ mógłby udzielić mu kilku wskazówek.

Devon chciałby juŜ wrócić do domu, do swoich przyjaciół. Zasypiając w pokoiku w

kwaterach słuŜby, mimo woli niepokoi się, co teŜ się z nimi dzieje... ale zaraz przypomina

sobie, Ŝe oni wszyscy - Marcus, Cecily, Ana, D. J., Alexander - jeszcze się nie urodzili. Ma

tylko nadzieję, Ŝe po powrocie do swojego świata nie okaŜe się, Ŝe zbyt wiele go ominęło.

WciąŜ ma przed oczami obraz bestii, wyjącej w pentagramie na środku gabinetu Rolfe'a.

Uroczystości nadal trwają. Ucztowanie, szermierka na miecze, zawody w magii. To

cudowny widok, jak bracia zakładają zbroje, dosiadają koni i walczą na niewidzialne kopie.

Na moment Devon zapomina o swoich obawach i podziwia zręczność Szaleńca w magii -

choć, z braku wprawy lub z szacunku dla brata, Jackson zawsze przegrywa z Randolphem. To

musi być dla niego upokarzające jako starszego, myśli Devon.

Jednak Jackson błyszczy, gdy zabawia dzieci, dając magiczne przedstawienie. Chłopcy

i dziewczęta z miasteczka patrzą, jak Jackson, przebrany za klauna, wyłania się zza czarnej

aksamitnej kurtyny, zawieszonej w salonie. Devon musi mocno przytrzymać się krzesła, Ŝeby

nie spaść z wraŜenia. W taki sposób po raz pierwszy spotkał ducha Jacksona Muira:

przebranego za okropnego klauna o twarzy ukrytej pod białym makijaŜem i bulwiastym

czerwonym nosie. Zwał siebie Majorem Musickiem i udawał gospodarza programu

telewizyjnego dla dzieci. Obserwując go teraz, Devon czuje ten sam strach. To nie jest wesoły

i beztroski klaun, lecz demoniczna postać o ochrypłym głosie i ze złośliwym błyskiem w

oczach.

Devon zauwaŜa, Ŝe nawet mała Amanda boi się swojego wujka w przebraniu klauna.

Zaczyna płakać i Miranda musi wziąć małą na ręce i wynieść.

Jackson wygląda na rozbawionego jej strachem. Zaciera ręce.

- Jest jakiś ochotnik? - chrypi.

Devon juŜ ma podnieść rękę, ale uprzedza go inny chłopak, jakiś wielkooki dzieciak z

miasteczka. Wszyscy sądzą, Ŝe to Ŝarty, ale Devon wie lepiej: to prawdziwa magia i nikt z

nich nie jest bezpieczny.

Chłopiec z miasteczka zajmuje swoje miejsce na prowizorycznej scenie. Jackson rzuca

się do niego w swych bufiastych białych spodniach w czerwone grochy.

- Wierzysz w istnienie innych światów? - pyta chłopca. - Wierzysz, Ŝe istnieją inne

królestwa oprócz naszego?

Chłopiec kiwa głową.

Klaun śmieje się.

- To dobrze! Bo zaraz je zobaczysz!

Nagle macha przed chłopcem duŜym kawałkiem czerwonej satyny, a kiedy znów ją

zwija w dłoniach, chłopca juŜ nie ma.

Dzieci wydają głośny jęk.

Nagle z aksamitnego tła wyłania się pysk demona - dzieci sądzą, Ŝe to dinozaur -

kłapiącego zębami, warczącego i unoszącego się nad widownią. Powietrze wypełniają

wrzaski, ale zanim moŜe rozpętać się pandemonium, czerwonooki stwór z ostrymi kłami

znika i klaun wybucha śmiechem.

- Spójrzcie za siebie, chłopcy i dziewczęta - mówi, pokazując palcem.

A tam, na końcu pokoju, stoi ten chłopczyk, który zniknął. Jest oszołomiony i

wstrząśnięty. Emily Muir delikatnie prowadzi go na miejsce.

- Na chwilę zamieniłem ich rolami - mówi klaun przy ogłuszających brawach dzieci. -

Młodzieniec cofnął się w czasie, a Tyrannosaurus rex wyruszył w przyszłość!

- Ooo! To było świetne!

- Niesamowity facet!

- Zrób to jeszcze raz!

Jednak to juŜ koniec pokazu. Randolph Muir pojawił się w drzwiach salonu i nie

wygląda na zachwyconego. Dzieci zostają wyprowadzone, a Randolph zamyka drzwi, Ŝeby

porozmawiać z bratem w cztery oczy.

- Mam nadzieję, Ŝe Randolph nie jest zły na Jacksona - mruczy Emily, spoglądając na

drzwi salonu. - Mój mąŜ chciał tylko trochę zabawić te dzieci.

Devon chciałby złapać ją za drobne, kruche ramiona i wyjawić prawdę. Jednak nie

moŜe - przynajmniej na razie. Musi zyskać na czasie, jeśli chce się dowiedzieć tego, co

przybył tu odkryć. Tylko Ŝe patrząc na jej słodką, niewinną buzię, wie, Ŝe spróbuje jej pomóc.

Wie, w jaki sposób zginie Emily Muir - skoczy z Czarciej Skały po odkryciu nieprawości

męŜa. Devon spróbuje temu zapobiec. Nie moŜe pozwolić jej umrzeć.

- Pewnego dnia - mówi Emily, odwracając się do Devona - ja takŜe otrzymam

magiczną moc Skrzydła Nocy, tak jak dał ją swojej Ŝonie Randolph. CóŜ to będzie za

wspaniały dzień!

Devon nie wyobraŜa sobie tej potulnej owieczki jako czarodziejki.

- To wielki zaszczyt - mówi, wiedząc o tym aŜ za dobrze - być częścią dziedzictwa

Skrzydła Nocy.

- Och tak - przyznaje Emily. - Pamiętam, jak Jackson powiedział mi prawdę o sobie.

Byliśmy w Kopenhadze, spacerowaliśmy po brzegach Stadsgraven i obserwowaliśmy

łabędzie. Wtedy otworzył dłoń i stworzył brylant. Dla mnie! - Podnosi rękę, pokazując

pierścionek z brylantem. - Wcześniej nikt się mną nie interesował. Byłam wystraszoną,

nerwową dziewczyną, lecz Jackson coś we mnie dostrzegł. I teraz jestem tutaj, w tym wielkim

domu, w którym czeka mnie wspaniała przyszłość.

Devon czuje się okropnie. Jej przyszłość to zmasakrowane ciało na skatach klifu i

dziesięciolecia wędrówek po korytarzach Kruczego Dworu w postaci szlochającego ducha.

Devon nie wie, czy Randolph skarcił Jacksona za taki ostentacyjny pokaz magii, ale

podejrzewa, Ŝe tak, co jeszcze bardziej podsyciło niechęć brata. W końcu ten dom miał

naleŜeć do Jacksona, dopóki ten wszystkiego nie popsuł, zmuszając ojca do wydziedziczenia

go i zapisania Randolphowi całego Kruczego Dworu wraz z ukrytą w nim Otchłanią. Teraz

jednak przybył upomnieć się o to, co uwaŜa za naleŜne mu dziedzictwo, myśli Devon, i

niebawem rozpęta się tu piekło. Dosłownie.

Czy Devon wciąŜ będzie tutaj i to zobaczy? Czy teŜ wcześniej bezpiecznie wróci do

domu?

Mijają kolejne dwa dni. Devon wpada w wir rutynowych czynności. Codziennie

najpierw pomaga kucharzom przygotować śniadanie. W tych czasach w duŜym domu jest

gromada słuŜby, a nie tylko jeden słuŜący - Bjorn - jak w przyszłości. Jednym z obowiązków

Opiekuna jest oddanie - czy teŜ varshan - więc kaŜdy musi wykonywać jakieś drobne prace

pomocnicze, symbolizujące podległość Skrzydłu Nocy. Devon ma podbierać jajka kurom,

które są trzymane w kurniku na tyłach domu - jeszcze jeden szczegół Ŝycia w Kruczym

Dworze, który zniknie trzydzieści lat później. Devon wyraźnie widzi, Ŝe są to szczególne

kury: wielkie, odwaŜne ptaki, które znoszą ogromne jaja. Ich błyszczące oczy dziwnie

inteligentnie spoglądają na Devona, gdy ostroŜnie wkłada rękę w słomę, Ŝeby zabrać jajka. Te

kury są bardzo dobrze traktowane i mogą swobodnie spacerować po duŜym wybiegu, podczas

gdy kilka kruków siedzi na krokwiach niczym pilnujący ich straŜnicy.

Po powrocie do domu Devon układa talerze w duŜym pokoju stołowym i usuwa się na

bok, gdy najpierw Randolph i Greta Muir, a potem Jackson i Emily zajmują swoje miejsca.

Potem przy stole siada dwójka ich dzieci i cała rodzina je śniadanie złoŜone z jajek, stosów

naleśników z cynamonem oraz domowego chleba z rodzynkami. Devon mimo woli rozmyśla

o zdrowszych śniadaniach, jakie w jego czasach będą spoŜywane przy tym stole, ze względu

na niechęć Cecily do nadmiaru kalorii i węglowodanów. Po zakończeniu posiłku Devon

pomaga Mirandzie zebrać talerze i wtedy moŜe sam coś zjeść.

JednakŜe dopiero po śniadaniu zaczynają się dziać ciekawe rzeczy. Devon i Miranda

idą do domku Monaigne’a, który uczy ich, jak pełnić rolę Opiekuna małej Amandy i Edwarda.

Oczywiście Devon przebywa tam tylko czasowo i wszyscy spodziewają się, Ŝe kiedyś wróci

do swojego „domu" w Anglii. Dopóki jednak tu jest, oczekują od niego pomocy w szkoleniu

dzieci Muirów. Montaigne demonstruje ćwiczenia mające przyzwyczaić dzieci do

posługiwania się mocą - na przykład najpierw powinny doprowadzić do zniknięcia samego

palca, zanim spróbują z całym ciałem.

- Nagłe i całkowite zniknięcie moŜe być dla dziecka niepokojącym przeŜyciem - mówi

Montaigne. - Lepiej oswajać je z tym małymi krokami.

Jakbym o tym nie wiedział, myśli Devon. Kiedy jako chłopiec przypadkowo odkrywał

swoje moŜliwości, był przeraŜony. I nikt nie wyjaśniał mu, dlaczego i jak się to dzieje. Ojciec

powiedział mu tylko, Ŝe Devon jest silniejszy od wszystkiego, co mogłoby go przestraszyć, i

e zawsze powinien wykorzystywać swoje umiejętności w szlachetnym celu. JakŜe Devon

chciałby mieć takich Opiekunów jak Montaigne i Miranda, którzy pomogliby mu nauczyć się

stosowania magii Skrzydła Nocy, tak jak uczyli Amandę i Edwarda Muirów. I pomyśleć, Ŝe

tych dwoje pewnego dnia zrezygnuje z tego wszystkiego, wyrzeknie się magii i dziedzictwa

Skrzydła Nocy!

Devon lubi Montaigne'a, zapewne dlatego, Ŝe ten męŜczyzna tak bardzo przypomina

mu Rolfe'a. Jest tak samo Ŝarliwy jak jego syn w przyszłości, ma takie same głęboko

osadzone zielone oczy i starannie modulowany głos, chociaŜ mówi z francuskim akcentem.

JednakŜe najprzyjemniejszą częścią dnia jest wczesne popołudnie, kiedy Devon i

Miranda wykorzystują to, co pokazał im Montaigne. Siedząc z dziećmi na trawie,

wypróbowują róŜne sztuczki, Ŝeby oswoić dzieci z ich zdolnościami. Devon uwaŜa za

zabawne, Ŝe mała Amanda natychmiast go polubiła. Za trzydzieści lat od tej chwili będzie

lodowatą panią Crandall, traktującą go z dystansem lub wręcz wrogo, lecz teraz śmieje się z

jego zabawnych min i zachęt do wypróbowania jakiegoś czaru.

- Otwórzmy jeden z tych pięknych kwiatów dla twojej mamy - mówi Devon,

wskazując narcyz, jeszcze nie rozwinięty z pąka. - Skup się, Amando. Wyobraź sobie, jak

rozwija się w jasnoŜółty kwiat.

Ona śmieje się, przechodzi po trawie i staje nad narcyzem. Jednak po kilku minutach,

wyraźnie zniechęcona, wyciąga rękę i usiłuje rozchylić płatki palcami. Kwiat rozpada się i

mała zaczyna płakać.

- W porządku - mówi Devon, przychodząc jej z pomocą. Decyduje się na małe

oszustwo. - Rób to tak.

Koncentruje się na rosnącym obok kwiatku. Powoli jego płatki zaczynają się

rozchylać, gdy Devon nakazuje im to siłą woli. Obserwująca to Miranda krzywi się z

dezaprobatą - Opiekun nie powinien mieć takich umiejętności - ale mała Amanda patrzy z

podziwem.

- Teraz ty spróbuj - mówi Devon.

Z wysiłkiem i zmarszczonym czołem dziewczynka otwiera po chwili trzeci kwiat.

Zachwycona, zarzuca rączki na szyję Devona.

Czy to moŜliwe, Ŝe to dziecko kiedyś zostanie moją matką? - zastanawia się Devon. Czy

naprawdę to miała na myśli Clarissa? Patrząc teraz w oczy dziewczynki, Devon usiłuje

znaleźć odpowiedź. Czy to dlatego wróciłem? Czy w końcu się dowiem, kim byli moi

prawdziwi rodzice?

Tymczasem Miranda jest zajęta małym Edwardem. Trzyma go na rękach, pozwalając

mu bawić się magicznym kryształem. Montaigne powiedział im, Ŝe nawet takie małe dzieci

jak Edward mogą wchłonąć wiedzę z kryształów Opiekunów. Chłopczyk gaworzy z

zadowoleniem, zafascynowany jarzącą się w jego pulchnych rączkach kulą.

- Dobrze sobie radzisz z dziećmi - rozlega się głos.

Devon podnosi głowę. To Jackson Muir zwraca się do Mirandy, idąc po trawie ze

swym bratem Randolphem. Obaj czarodzieje mają na sobie czarne płaszcze i czerwone

fontazie.

Miranda rumieni się, spoglądając na Jacksona.

- To dla mnie zaszczyt, panie - mówi.

Devon dostrzega tę wymianę spojrzeń. Ostrzegał Mirandę przed Jacksonem, ale ona to

zignorowała. Devon widział, jakie wraŜenie wywarł na niej ciemnooki czarodziej swoimi

komplementami i pochwałami pod adresem jej rodziny - Devonów. Kompletnie zapomniała o

ostrzeŜeniach Devona, urzeczona wyrachowanym czarem Szaleńca.

Nie moŜe jednak zbyt długo o tym rozmyślać, gdyŜ podszedł do niego Randolph Muir.

Stoi teraz, spoglądając na Devona i małą Amandę.

- Kwiatek, tatusiu - mówi Amanda, pokazując mu narcyz. - Otworzyłam go.

- Bardzo ładnie, kochanie - mówi ojciec, ale nie odrywa oczu od Devona. - MoŜe

pobiegniesz do domu i dasz ten kwiatek mamie? Chciałbym porozmawiać z twoim młodym

Opiekunem.

Amanda ochoczo to robi. Devon patrzy, jak dziewczynka biegnie po trawie, a potem

zauwaŜa, Ŝe Miranda, wciąŜ trzymając na rękach Edwarda, odchodzi w kierunku stajni z

Jacksonem. Randolph zdaje się nie zwracać na nich uwagi. Interesuje go tylko Devon.

- Moja córka wydaje się bardzo cię lubić - mówi pan Kruczego Dworu.

- Tak, panie. To cudowne dziecko.

- I ma wszystkie cechy prawdziwej czarodziejki Skrzydła Nocy. - Jego oczy wyjawiają

więcej niŜ słowa. - Stoczyłeś jeszcze jakieś bitwy w tym ogrodzie? Pojawiły się następne

demony, które musiałeś odesłać do Otchłani?

Devon jest zaskoczony. Randolph wie.

Wielki czarodziej uśmiecha się.

- Myślałeś, Teddy, Ŝe nie rozpoznam innego czarodzieja, przebywającego w moim

własnym domu? śe nie wyczuję twojej obecności? Z pewnością mogłeś się zamaskować,

skrywając swoją moc, gdybyś chciał pozostać niedostrzeŜony.

- Ja... nie jestem całkiem pewien, jak to zrobić - przyznaje Devon.

Randolph wygląda na zdumionego.

- To jedna z pierwszych lekcji, jakie daje Opiekun. Dlaczego twój tego zaniedbał?

- Ja... nigdy go nie miałem, panie.

- Nie miałeś Opiekuna? - Randolph zakłada ręce na piersi. - Podejrzewałem, Ŝe jest w

tobie coś dziwnego. Nie groźnego, ale dziwnego. Właśnie dlatego sam otoczyłem cię

ochronnym płaszczem, Ŝeby moja Ŝona i brat nie dostrzegli twoich zdolności. Przynajmniej

dopóki nie usłyszę twojej opowieści. Zechcesz mi ją wyjawić?

Devon waha się.

- Nie jestem pewien, czy powinienem, panie. Randolph unosi brwi ze zdziwienia.

- Stoisz na mojej ziemi, w mojej obecności i odmawiasz odpowiedzi na proste pytanie?

- Niech pan posłucha, nie chciałem być nieuprzejmy. Jednak przysłano mnie tutaj,

ebym dowiedział się paru rzeczy...

- Kto cię przysłał?

Teraz Randolph Muir marszczy czoło, zaniepokojony.

- Zszedłem po Schodach Czasu - mówi Devon.

Randolph uśmiecha się.

- Ach, to największe magiczne osiągnięcie mojego ojca.

- Powiedz mi, Teddy. Muszę to wiedzieć. Z jakiego przybyłeś czasu i z jakiego

miejsca?

Devon przełyka ślinę i postanawia zawierzyć intuicji, która podpowiada mu, Ŝe moŜe

wyjawić więcej szczegółów.

- Przybyłem z przyszłości, odległej o jakieś trzydzieści lat - mówi. - I... stąd.

- Z Kruczego Dworu? - Randolphowi opadają ręce, a jego twarz zdradza szczere

zaciekawienie. - Jesteś z Kruczego Dworu w przyszłości?

- Tak, panie. I muszę panu powiedzieć, Ŝe pański brat...

- Nic więcej nie mów. - Randolph Muir podnosi dłoń, uciszając Devona. - Chcesz

powiedzieć, Ŝe nie powinienem mu ufać. I Ŝe przybyłeś do naszych czasów, Ŝeby mnie ostrzec

przed jego wybrykami.

- No cóŜ...

- Nic nie mów. Podczas podróŜy w czasie nie wolno zdradzać tego, co stanie się w

przyszłości. Inaczej moŜna zakłócić bieg historii. Nie mów mi, co będzie.

- Ale...

Randolph Muir spogląda na niego ze smutkiem.

- Nie jestem strusiem, który chowa głowę w piasek, mój Teddy. Czy sądzisz, Ŝe nie

mam Ŝadnych wątpliwości co do mego brata? Sądzisz, Ŝe nie śledzę kaŜdego jego kroku?

- Jeśli ma pan co do niego wątpliwości, to dlaczego pozwolił mu pan wrócić?

- A co miałem zrobić? Zezwolić, Ŝeby nadal przemierzał świat? Lepiej mieć go tutaj,

gdzie mogę go obserwować. - Wielki człowiek wzdycha, patrząc w tym kierunku, gdzie znikł

Jackson. - Muszę wierzyć, Ŝe jest ze mną szczery. MoŜe przybyłeś powiedzieć mi, Ŝe nie jest.

MoŜe twoja obecność oznacza, Ŝe myliłem się, mając nadzieję, Ŝe się zmienił. Na razie jednak

muszę nadal w to wierzyć i mieć nadzieję. - Zamyka oczy i z wysiłkiem znowu je otwiera. -

Miłość do Ŝony, takiej czystej, takiej uczciwej - oto, co go zmieniło. Muszę wierzyć, Ŝe taki

pozostanie.

- Czy chce pan wiedzieć, co się stanie, panie? Jeśli panu powiem, moŜe uda nam się

zapobiec...

MęŜczyzna znów go ucisza.

- Historii nie moŜna zmienić, Teddy. Sam się przekonasz. W przeciwnym razie

wszystko byłoby płynne. Zmień jeden drobny szczegół w naszych czasach i w wyniku tego

moŜesz nigdy się nie narodzić. Przerwiesz ciągłość czasu.

- Tylko Ŝe Jackson spróbuje...

- Nie chcę znać Ŝadnych szczegółów, młodzieńcze. Być moŜe jesteś tutaj po prostu po

to, Ŝebym zapoczątkował własny proces, który zmieni Jacksona na dobre. Jednak to, czy tak

się stanie czy nie, zaleŜy od losu. - Randolph Muir ze smutkiem spogląda w kierunku domu. -

Niemniej twoja obecność mnie niepokoi. Jeśli Jackson rzeczywiście knuje coś złego, muszę

chronić moje dzieci. Odeślę je stąd, gdy przyjdzie na to pora. Nie mam prawa pytać - to

wbrew prawom podróŜy w czasie - ale jestem ojcem. Powiedz mi, Teddy... Czy przynajmniej

zdołam ochronić moje dzieci?

- Tak, panie. Pańskie dzieci będą bezpieczne.

Randolph Muir oddycha z ulgą.

- Nie zdradzaj mi niczego więcej, Teddy. Nie chcę, byś mnie straszył czy uspokajał.

MoŜesz jednak być pewny, Ŝe będę nadal bacznie obserwował brata.

Nie mówi nic więcej, tylko odchodzi po trawie.

Przez kilka następnych dni Devon jest okropnie sfrustrowany. Gdyby tylko Randolph

go wysłuchał, gdyby pozwolił mu powiedzieć to, co wie. O tym, Ŝe Emily umrze. A Jackson

spróbuje otworzyć Otchłań. O nadchodzącym starciu, w którym zwycięŜy Randolph. Historia

skazuje Jacksona na klęskę.

Tylko Ŝe te informacje, wyjawione z naruszeniem prawidłowej sekwencji wydarzeń,

uczyniłyby Randolpha zbyt pewnym siebie. A przynajmniej taki podał powód, wyjaśniając,

dlaczego nie chce wiedzieć, co przyniesie przyszłość. Jednak coś w tym rozumowaniu

niepokoi Devona.

Jeśli historii nie da się zmienić, to czym się tu niepokoić?

Nadmiernie pewny siebie czy nie, Randolph i tak pokona Jacksona.

Chyba Ŝe historię moŜna zmienić. Chyba Ŝe Randolph wciskał mu kit. Devon zaczyna

się zastanawiać, czy naprawdę nie da się zmienić biegu historii. MoŜe Randolph nie był z nim

całkiem szczery. MoŜe miał własne powody, aby chcieć przekonać Devona, Ŝe historia jest

niezmienna. MoŜe bardziej obawia się przerwania ciągłości wydarzeń niŜ zdrady Jacksona.

Zmień jeden drobny szczegół w naszych czasach i w wyniku tego moŜesz nigdy się nie

narodzić.

Przestałbym istnieć, myśli Devon. MoŜe Cecily i Alexander równieŜ. I nie wiadomo kto

jeszcze.

Tej nocy Devon czuje Ŝar.

Randolph opuścił dwór wcześniej w jakiejś tajemniczej sprawie. Odjechał swoim

długim czarnym samochodem, który w magiczny sposób znikł na końcu podjazdu. Pod

nieobecność Randolpha Devon czuje się słaby i osamotniony, szczególnie kiedy teraz budzi

się w nocy, cały zlany potem.

Otchłań. Ktoś jest przy Otchłani.

Wie, Ŝe nie powinien jej szukać we wschodnim skrzydle. W tych czasach Otchłani tam

nie ma. Jest w piwnicy. Devon znika ze swojego łóŜka i pojawia się w tym samym miejscu,

gdzie trzydzieści kilka lat później będzie się znajdować komnata z uwięzioną w niej obłąkaną

Clarissą.

Spogląda w ciemność. Tam, osadzone w przeciwległej ścianie, znajdują się

zaryglowane metalowe drzwi, szerokie na jakieś dziewięćdziesiąt centymetrów i wysokie na

metr dwadzieścia. Devon ostroŜnie podchodzi do nich, czując coraz silniejszy skwar. Dotyka

dłonią drzwi, niemal parząc się o rozpalony do białości metal. Jego obecność budzi Ŝyjące za

nimi stwory. Demony zaczynają cisnąć się do drzwi.

Czy to ty, panie?

Wypuść nas, panie!

Gdzieś z głębi podziemi do jego uszu dochodzi ciche echo kroków. Devon odskakuje

od portalu, usiłując ukryć się w mroku. Rozgląda się na boki, próbując rozpoznać przybysza.

Przechodzi przez pajęczynę, która lepkimi palcami czepia się jego twarzy.

I w tym momencie ktoś kładzie dłoń na jego ramieniu.

- Co ty tu robisz?

Devon spogląda w górę, na twarz Jacksona Muira.

Na chwilę zapiera mu dech.

Szaleniec wbija w Devona ciemne, pałające oczy. Mocniej ściska jego ramię.

- Ja tylko szukam - mówi Devon, lekko się jąkając - szukam ksiąŜek z obrazkami dla

Amandy.

Udaje mu się jednak opanować strach i ostroŜnie spowolnić bicie serca, tak by

Szaleniec nie wyczuł jego niepokoju.

Jackson przygląda mu się. Nie wie, kim jestem. Jeszcze nie. Randolph okrył mnie

ochronnym płaszczem, tak więc Jackson nie moŜe rozpoznać we mnie czarodzieja. To trochę

uspokaja Devona, lecz podejrzliwy błysk w oczach Szaleńca nie gaśnie. Devon ledwie

wytrzymuje to spojrzenie, pamiętając ich starcia w przyszłości, jak Jackson prowokował go i

wyśmiewał, jak wciągnął do swojego cuchnącego, paskudnego grobu...

- Jest strasznie późno na szukanie ksiąŜek z obrazkami - mówi w końcu Jackson, nadal

nie puszczając ramienia Devona.

Młody czarodziej wyzywająco patrzy w czarne i lśniące oczy Szaleńca.

- Chciałem mieć je przygotowane na rano. Zamierzam poczytać jej o wielkich

czarodziejach Skrzydła Nocy, którzy Ŝyli w dziesiątym wieku w Chinach.

Jackson Muir nie przestaje się gapić i ściskać ramienia chłopca. Jeszcze przez długą

chwilę patrzy w oczy Devonowi, który odpowiada mu tym samym.

W końcu Szaleniec odwraca się.

- Zmykaj stąd. Do łóŜka, chłopczyku.

Puszcza Devona i idzie w mrok. Devon przez chwilę szura nogami, udając, Ŝe

odchodzi, ale naprawdę staje się niewidzialny. Odczekuje kilka minut, aŜ ma pewność, Ŝe

Jackson sądzi, Ŝe jest sam, po czym cichutko idzie w kierunku Otchłani. Po chwili słyszy

miech Jacksona, szaleńczy chichot, który zapewnił mu miano Szaleńca.

Jackson staje przed zaryglowanymi metalowymi drzwiami. Twarz ma wykrzywioną w

upiornej ekstazie, a jego wyszczerzone zęby, ostre i poŜółkłe, przypominają kły jakiegoś

zwierzęcia. Nawet z odległości kilku metrów Devon wyczuwa silny Ŝar emanujący od

czarodzieja oraz wstrząsy wywoływane przez biegające za drzwiami demony.

Wypuść nas, mistrzu!

Uwolnij nas, abyśmy spełniały twoje Ŝyczenia!

- Wszystko w swoim czasie - mówi im Jackson. - Wszystko w swoim czasie.

W tym momencie w mroku obok Szaleńca coś się porusza. Jackson nie jest sam.

Devon szeroko otwiera usta.

To Miranda! I patrzy prosto na niego. Jakimś cudem dostrzega Devona pomimo jego

niewidzialności.

- Mamy towarzystwo - mówi i Szaleniec odwraca wykrzywioną z wściekłości twarz w

kierunku Devona.

10. Straszliwe odkrycie

Kruk - mówi Miranda. - To tylko kruk.

Na krokwi jeden z tych wielkich czarnych ptaków trzepocze skrzydłami, błyszczącymi

oczkami obserwując kaŜdy ich ruch.

- Przeklęte stwory - mówi Jackson i jednym machnięciem ręki sprawia, Ŝe ptak spada

martwy na podłogę.

- Och - mówi Miranda, pochylając się, Ŝeby obejrzeć ptaka. - Musiałeś go zabijać?

- To oczy mojego brata. Miałem pozwolić temu ptakowi Ŝyć, Ŝeby opowiedział mu, co

tu widział?

Miranda stoi i znów patrzy wprost na Devona. On jest pewien, Ŝe dziewczyna go

widzi, ale nie wydała go Szaleńcowi. Co ona tutaj robi? Dlaczego jest razem z Jacksonem

Muirem?

Portal do świata demonów pozostaje tej nocy zamknięty.

Szaleniec i Miranda patrzą nań, nic nie mówiąc. Łoskoty i błagania z drugiej strony

powoli cichną. Szaleniec obejmuje ramieniem Mirandę i razem wracają na górę. Po ich

odejściu Devon przenosi się do swojego pokoju i w końcu pozwala swemu sercu szybciej bić

w piersi.

Nazajutrz rano dopada Mirandę w kurniku.

- Dlaczego byłaś tam z Jacksonem Muirem? Widziałem cię i wiem, Ŝe ty teŜ mnie

widziałaś!

Młoda kobieta odgarnia czarne włosy na plecy i spogląda ciemnymi oczami na

Devona.

- Oczywiście, Ŝe cię widziałam, Teddy Bear! Wyspiarskiej magii Devonów nie moŜna

zwieść tymi samymi sztuczkami, które zmylą czarodziei Skrzydła Nocy. Widziałam cię jak w

dzień, głupcze! Czy wiesz, jakie to było dla ciebie niebezpieczne? Och, dlaczego musisz się

wtrącać!

- On jest zły, Mirando! Sama to wiesz. Zamierza otworzyć Otchłań!

Dziewczyna unosi brodę z tępym uporem.

- Tylko dlatego, Ŝeby odzyskać to, co mu się naleŜy. Ten dom!

- Nie obchodzi cię, Ŝe wpuści do tego świata demony?

- To nie Jackson jest zły, Teddy Bear. - Miranda pochyla się, Ŝeby z bliska spojrzeć mu

w oczy. - To Randolph. Jackson wyjawił mi prawdę. To Randolph marzy o podboju świata.

Jak myślisz, dlaczego tak zazdrośnie strzeŜe portalu? Dlaczego nie chce podzielić się

odpowiedzialnością z Jacksonem? Randolph oszukał cię, jak wszystkich. To Randolph

wypuści demony!

Przez chwilę Devon nie potrafi wydusić z siebie ani słowa.

- Jackson zrobił ci pranie mózgu - mówi w końcu.

Miranda obraŜa się.

- Nie jestem zwykłą Opiekunką, chyba o tym nie zapomniałeś? Tak, moŜesz sobie być

czarodziejem Skrzydła Nocy, wielkim i szlachetnym. Jednak ja teŜ mam moc i intuicję i sama

potrafię dostrzec prawdę. MoŜe mój dar nie jest tak wspaniały jak twój, Teddy Bear, ale nie

oślepia mnie pompa i arogancja Skrzydła Nocy. Widziałam cię, jak tam stałeś zeszłej nocy, i

równie wyraźnie widzę, Ŝe Jackson jest dobrym człowiekiem, niesłusznie wydziedziczonym i

pozbawianym przez zawistnego brata szans na prawdziwą wielkość!

- Co ci obiecał? - pyta Devon. - Co dostaniesz za to, Ŝe będziesz mu pomagała?

- Przyłącz się do nas, Teddy Bear - mówi Miranda, nagle ujmując go za ręce. - Od

pierwszej chwili poczułam do ciebie sympatię. MoŜe nawet coś więcej. Nie wiem dlaczego,

ale tak jest. Nie zdradziłam cię. Nie powiedziałam Jacksonowi o twojej mocy. On niczego nie

podejrzewa.

- Jednak powiesz mu - mówi Devon - jeśli spróbuję wam przeszkodzić.

Miranda puszcza jego ręce i odwraca wzrok.

- Nie będę spokojnie patrzeć, jak komuś w tym domu dzieje się krzywda - oznajmia

Devon.

- Nikomu nic się nie stanie. - Miranda patrzy na Devona szeroko otwartymi oczami i

nie ulega wątpliwości, Ŝe naprawdę wierzy w to, co mówi. - Randolph pojmie swój błąd. To

prawda, Ŝe Jackson moŜe będzie musiał mu zagrozić. Randolph nie podda się bez walki.

Jednak wie, Ŝe Jackson zdobył wiedzę o demonach. Jeśli Randolph, tak jak zamierza, uwolni

je, nie będą go słuchać. Uznają Jacksona za swojego przywódcę i Randolph o tym wie. W

końcu zrozumie, Ŝe najmądrzej będzie ustąpić i pozwolić Jacksonowi zająć naleŜne mu

miejsce pana Kruczego Dworu i straŜnika Otchłani.

- Oszalałaś - mówi Devon, wkładając ostatnie jajko do koszyka i kierując się z

powrotem do domu.

- Devonowie to mądry i rozsądny klan - woła za nim Miranda. - Wiemy, z kim się

sprzymierzać! Zobaczysz! W końcu sam się do nas przyłączysz!

Idąc do domu, Devon zastanawia się, czy powinien powiedzieć o zdradzie Mirandy

Randolphowi, kiedy ten wróci. Albo czy powinien pomaszerować prosto do domku

Monaigne’a i wyjawić mu to wszystko.

Jednak Devon nie jest donosicielem. Na razie to sprawa między ich dwojgiem.

Miranda ma rację: istnieje między nimi jakaś więź i Devon wie, co to takiego. To więzy krwi i

Devon nie moŜe zdradzić jedynej krewnej, jaką zna. Miranda została oszukana, zwiedziona.

Nie jest złą dziewczyną. Gdyby doniósł, co łączy ją z Szaleńcem, kto wie, co zrobiłby z nią

Randolph lub Montaigne? Devon chce ją chronić tak samo jak ona jego. Będzie musiał sam

ocalić ją przed losem, jaki szykuje dla niej Jackson.

Jednak w miarę jak płyną dni, Devon daje się zwieść fałszywemu poczuciu

bezpieczeństwa, nadziei, Ŝe wszystkie te okropne zagroŜenia nigdy nie staną się

rzeczywistością. Randolph wraca i między braćmi nie dochodzi do Ŝadnych tarć. To

szczęśliwe dni. Wiosna przechodzi w ciepłe lato i Devon widzi, jak w miasteczku robi się

tłoczno od letników otwierających swoje domki, turystów zjeŜdŜających po to, by opalać się

na plaŜach oraz studentów przybywających do pracy w sklepach i restauracjach. W swoich

czasach tak długo na to czekał: Bieda była zimnym i wyludnionym miasteczkiem, kiedy tam

przyjechał, więc z niecierpliwością wypatrywał lata. KtóŜ mógł wiedzieć, Ŝe zastanie go w

odległej o trzydzieści lat przeszłości?

To skrócony kurs historii. Na ekranie czarno-białego telewizora w gabinecie Devon

ogląda trzech nowych przywódców świata: Richarda Nixona w Ameryce, Georges'a

Pompidou we Francji i Willyego Brandta w Niemczech. W Anglii ksiąŜę Karol otrzymuje

tytuł księcia Walii. I pewnej upalnej letniej nocy wszyscy zbierają się przed telewizorem, Ŝeby

popatrzeć, jak Neil Armstrong stawia pierwszy krok na KsięŜycu.

- Spójrzcie, jakie robią z tego wielkie halo - prycha Randolph Muir. - Czarodzieje

Skrzydła Nocy byli na KsięŜycu całe wieki temu. MoŜe astronauci znajdą jeden z kryształów,

które tam zostawiliśmy.

Z plaŜ płynie muzyka Beatlesów i Rolling Stonesów. Długowłosi hipisi siedzą przed

sztalugami, malując kolorowe psychodeliczne obrazy. W miejskim parku odbywa się

pokojowa manifestacja przeciwko wojnie w Wietnamie. Devon zapuszcza dłuŜsze niŜ zwykle

włosy, a nawet zaczyna nosić koraliki, które kupił w mieście. Musiał wyczarować sobie

trochę ubrań, gdyŜ przybył z przyszłości tylko w jednej koszuli na grzbiecie. Poszerza

nogawki swoich dŜinsów, robiąc z nich dzwony, i dodaje haftowane kwiaty na kieszeniach.

Trzeba iść z duchem czasu, mówi sobie z uśmiechem.

Tęskni jednak do swoich czasów. Stracił egzaminy końcowe i zabawy na zakończenie

roku szkolnego. A takŜe obiecaną wszystkim przez D. J. wycieczkę na Florydę. JakŜe

chciałby wsiąść do camaro razem z resztą paczki i pojechać do pizzerii Gia - której w

obecnych czasach jeszcze nie zbudowano. Na jej miejscu znajduje się łąka, na której rosną

stokrotki i mlecze. Devon przyłapuje się na tym, Ŝe zastanawia się, co robią jego przyjaciele, i

nagle z dreszczem zgrozy przypomina sobie Marcusa jako bestię wyjącą na środku gabinetu

Rolfe'a.

On jeszcze się nie urodził, pociesza się. Jak wszyscy moi przyjaciele.

Jak długo ma tu zostać? Codziennie zadaje sobie to pytanie. Co pewien czas, czy w

Kruczym Dworze, czy spacerując po miasteczku, Devon zauwaŜa schody - moŜe wiodące w

dół do piwnicy drogerii Woodwarda lub w górę na taras domku na plaŜy. Nigdy nie wiadomo,

gdzie pojawią się Schody Czasu. A kiedy widzi te schody, rzuca wszystko, biegnie do nich i

rusza w górę lub w dół, mając nadzieję, Ŝe dotrze do swoich czasów. Jednak za kaŜdym razem

schody okazują się zwyczajnymi drewnianymi schodami i Devon pojmuje, Ŝe jego pobyt w

przeszłości jeszcze się nie skończył.

Pragnie wrócić do domu, nie chce oglądać tego, co wkrótce nastąpi: śmierci Emily,

walki Jacksona o Otchłań, bitwy demonów. Chce wrócić do domu, Ŝeby pomóc Marcusowi i

Alexandrowi - tylko Ŝe jeszcze nie odkrył w tej przeszłości sposobu, jak ma to zrobić.

Ponownie zadaje sobie pytanie: Jak długo będę musiał tu zostać? Emily umarła w Halloween

- czyli dopiero za cztery długie miesiące! Z pewnością Devon nie zostanie tu tak długo.

A moŜe zostanie?

Randolph Muir, który wie, Ŝe Devon jest czarodziejem, wymyśla bajeczkę, Ŝe

poproszono go, Ŝeby zatrzymał „Teddyego" w Kruczym Dworze dłuŜej, niŜ początkowo

planowano. Oznajmia, Ŝe chłopiec odbędzie kilkumiesięczną praktykę u Muirów. W ten

sposób Devon pozostaje tu dłuŜej, chociaŜ kaŜdego ranka budzi się z nadzieją, Ŝe tego dnia

dowie się tego, co chce wiedzieć, i będzie mógł wrócić do domu.

On i Miranda zawarli milczące porozumienie. Nie rozmawiają o Jacksonie i Otchłani.

Jednak bacznie się obserwują. Devon czuje na sobie jej spojrzenie, ilekroć wchodzi do

pokoju, a sam przygląda się jej równie czujnie. Teraz rzadko widuje ją z Jacksonem, ale

dostrzega znaczące spojrzenia, jakie między sobą wymieniają, czasem w obecności biednej,

niczego nie świadomej Emily.

Devon najbardziej z nich wszystkich lubi Emily. Greta Muir jest dumna i oficjalna, a

Emily skromna i sympatyczna.

- Na pewno tęsknisz za matką i ojcem - mówi pewnego dnia do Devona, siedząc w

saloniku na górze.

On uśmiecha się.

- Tęskniłbym za nimi, gdybym wiedział, kim są.

- Biedaku. Nie znasz swoich rodziców?

- Nie. Wychował mnie przybrany ojciec, który był dla mnie bardzo dobry, ale juŜ nie

yje. - Tak naprawdę, myśli Devon, Ted March gdzieś Ŝyje w tych czasach, lecz poniewaŜ

Devon jeszcze się nie narodził, Ted by go nie poznał. Tak więc nie ma sensu go szukać. - No

cóŜ - dodaje z westchnieniem Devon - jestem sam.

Emily odkłada robótkę, którą trzymała na kolanach.

- Biedne dziecko. Wiem, jakie to smutne, tak wcześnie stracić rodziców. Ja teŜ byłam

sama, dopóki Jackson nie poślubił mnie, dając mi ten cudowny dom i wspaniałą rodzinę.

Ze smutkiem spogląda w dal. Jej usta drŜą, jakby miała się rozpłakać.

- Dobrze się pani czuje, pani Muir? - pyta Devon.

- Och tak. Ja tylko...

- Tylko co? - Devon podchodzi do niej. Intuicja podpowiada mu, Ŝe to moŜe być

waŜna informacja. - MoŜe mi pani zaufać. Od tego są Opiekunowie.

- Jesteś taki młody - mówi kobieta, uśmiechając się do niego.

- Uczyniłaby mi pani ogromny zaszczyt, dzieląc się ze mną swoim smutkiem i

pozwalając mi go rozwiać, co byłoby dla mnie niezwykle cenną nauką.

Ona wzdycha.

- Czarodzieje Skrzydła Nocy mają wielką moc. Kiedy poślubiłam Jacksona, myślałam,

e ich moc jest nieograniczona.

- Ale nie jest - mówi Devon.

- Nie. Istotnie, są granice tego, co potrafi czarodziej. - Kobieta wstaje i przechodzi

przez pokój. Smuga słonecznego światła pada na jej jasne włosy i nagle otacza ją złocisty

blask. - śaden czarodziej nie zdoła sprawić, by bezpłodna kobieta poczęła dziecko.

A więc to tak, myśli Devon. Gdyby Emily mogła urodzić Jacksonowi dziecko - syna i

dziedzica, który pewnego dnia odziedziczyłby Kruczy Dwór - on nigdy by jej nie zdradził.

Nie popełniłaby samobójstwa. A jego zło nie wzniosłoby się na takie wyŜyny.

Jednak Jackson juŜ romansuje z inną kobietą: Mirandą. I zapewne właśnie z Mirandą

zaskoczy męŜa Emily w Halloween, co skłoni ją do samobójczego skoku z Czarciej Skały.

- Proszę - mówi Emily i wciska w dłonie Devona mały, oprawiony w skórę

modlitewnik.

Chłopiec jest zaskoczony. To ten sam modlitewnik, który pewnego dnia będzie w

posiadaniu Clarissy, ten, który Devon znajdzie w jej pokoju!

- Przynosił mi pocieszenie przez te wszystkie lata samotności - ciągnie Emily. -

Modlitwy dawały mi otuchę i wiarę. Zatrzymaj go, Teddy.

- Och, nie mogę - protestuje Devon. - Musi być dla pani bardzo cenny.

- Jest - mówi zacna kobieta. - Jednak ja znalazłam juŜ rodzinę. Zatrzymaj tę ksiąŜeczkę

i czytaj ją, gdy jesteś sam. Będzie ci przynosiła pociechę, dopóki i ty nie znajdziesz rodziny.

Devon spogląda na podniszczoną okładkę i wystrzępione kartki. W jaki sposób ta

ksiąŜeczka trafi w ręce Clarissy? Co go z nią łączy?

Emily przeszła przez pokój. Kiedy Devon obserwuje ją w blasku słońca, wie, Ŝe nie

moŜe bezczynnie czekać na rozwój wypadków.

Nie moŜe pozwolić jej umrzeć.

Jestem potomkiem Sargona Wielkiego w setnym pokoleniu, myśli. Jest mi

przeznaczone zostać największym czarodziejem Skrzydła Nocy. Jeśli ktoś moŜe zmienić

historię, to tylko ja.

Nie moŜe być tylko biernym świadkiem wszystkich tych okropnych wydarzeń, które

przez dziesięciolecia będą wywierać wpływ na losy rodziny Muirów. Musi im zapobiec.

Będzie musiał zaryzykować i mieć nadzieję, Ŝe nie zniszczy linii czasu.

Kilka nocy później, podczas szalejącej burzy, zło znów daje znać o sobie.

Szyba w oknie pokoju Devona rozpada się na kawałki, przez co chłopiec budzi się z

krzykiem.

Spał jak kamień. Dlatego go nie wyczuł.

Demona.

Przybysz z Otchłani ma postać wielkiego jaszczura - być moŜe to ten sam, który

podczas magicznego pokazu Jacksona udawał dinozaura. Otwiera pysk i skrzeczy na Devona,

wciąŜ siedzącego na łóŜku. Chłopiec obiema nogami kopie w brzuch potwora. Ten znów

skrzeczy.

Devonowi udaje się zeskoczyć z łóŜka i zająć lepszą pozycję.

- No chodź! - woła z mocno bijącym sercem. - Chodź do mnie jeszcze raz!

Czuje pulsujący strach - a właściwie nie strach, lecz zdziwienie. Jest zły na siebie:

nawet śpiąc, powinien zachować ostroŜność. Spokój kilku minionych tygodni osłabił jego

czujność. MoŜe jest potomkiem Sargona, lecz wciąŜ czeka go wiele pracy, jeśli ma kiedyś

stać się wielkim czarodziejem.

Stwór syczy na niego, ale nie atakuje.

- No, co jest? - prowokuje go Devon. - PokaŜ, co potrafisz. Boisz się mnie?

- Nie - odpowiada demon. - To ty się boisz.

Stwór mówi. Devon juŜ nieraz słyszał, jak demony mówią, ale to jest niezwykłe, i za

kaŜdym razem przyprawia go o ciarki. Stwór ma zgrzytliwy głos, nieprzyjemny jak pisk kredy

o tablicę. Jednak ma rację: zaskoczył go i dopóki Devon nie otrząśnie się z zaskoczenia, nie

zdoła odesłać go z powrotem do Otchłani.

- Nie boję się ciebie - mówi Devon. - Wiesz, Ŝe gdy tylko ochłonę, będzie po tobie.

- MoŜe - przyznaje stwór. - Jednak jest nas więcej. Wiemy, kim jesteś, nawet jeśli nasz

pan tego nie wie.

- Skąd się wziąłeś? Z Otchłani z której części świata?

- Nazywacie ją chyba Syberią. Nawet teraz wielcy rosyjscy czarodzieje Skrzydła Nocy

usiłują ją zamknąć. Jednak nasz pan otworzył ją, kiedy tam był, i wypuścił nas tylu, Ŝe

będziemy cię atakować, aŜ w końcu zginiesz.

- CóŜ, ty mnie nie zabijesz - mówi Devon.

- Doprawdy?

Demon skacze na niego, otwierając wielki pysk i pokazując rzędy ostrych kłów oraz

długi rozwidlony jęzor. Udaje mu się dotrzeć tak blisko, Ŝe kilka kropelek cuchnącej śliny

opryskuje twarz Devona. Rozwścieczony tym młody czarodziej otrząsa się z zaskoczenia.

- Zaczynasz mnie nudzić - oznajmia potworowi, waląc go w pysk i odrzucając pod

przeciwległą ścianę. - Wynoś się stąd. Wracaj do swojej Otchłani.

Stwór ledwie zdąŜy przekląć swój los, zanim zostaje wyssany przez otwarte okno.

Błyskawica oświetla bałagan, który pozostawił w pokoju. Półki z ksiąŜkami są

wywrócone, ściana podrapana, na podłodze jest pełno wody i odłamków szkła.

A do drzwi stuka Greta Muir.

- Co się tam dzieje? Teddy, otwórz drzwi!

Devon spełnia polecenie, jednym mrugnięciem oka sprzątnąwszy pokój i naprawiwszy

okno.

- Przepraszam, pani Muir - mówi Devon. - Wiatr otworzył okno i...

Kobieta wpycha się do środka i rozgląda dookoła. Devon wie, Ŝe wyczuła Ŝar demona,

ale teraz wszystko wróciło do normy. Kobieta obrzuca go dziwnym spojrzeniem.

- MąŜ powiedział mi, Ŝe nie ma się czym przejmować - mówi, bardziej do siebie niŜ do

Devona. - Jednak nie jestem tego pewna.

- Przykro mi, jeśli panią to zaniepokoiło - rzuca Devon.

Greta Muir tylko mierzy go podejrzliwym wzrokiem i wychodzi z pokoju.

Devon przesypia resztę nocy, mając się na baczności. ChociaŜ atak demona był

zaskakujący, jeszcze większa niespodzianka czeka Devona wczesnym rankiem.

Jest z Montaigne’em w jego domku, katalogując kryształy i poznając zawarte w nich

zasoby wiedzy, kiedy ktoś puka do drzwi.

- Dzień dobry - słyszy głos, gdy Montaigne je otwiera. - Proszę wybaczyć mi

spóźnienie, ale zatrzymały mnie bardzo dziwne wydarzenia.

Głos naleŜy do jakiegoś Anglika. Devon usiłuje dostrzec, kto to, ale Montaigne

zastania gościa.

- Spóźnienie? - dziwi się Montaigne. - Przykro mi, ale nie wiem, kim pan jest.

- Oczywiście. - MęŜczyzna zaczyna od nowa. - Przysłano mnie tu, Ŝebym pomógł w

przygotowaniach do powrotu zbłąkanego czarodzieja, Ŝebym wziął udział w Rytuale Powrotu.

- Ach tak? - Montaigne powoli odwraca się, Ŝeby spojrzeć na Devona.

No, świetnie, myśli chłopiec. JuŜ po mojej przykrywce. W końcu zjawił się prawdziwy

uczeń.

- W drodze tutaj przydarzyło mi się coś niezwykłego - ciągnie Anglik. - Bardzo chętnie

porozmawiam o tym z jakimś biegłym czarodziejem. Widzi pan, najwyraźniej odbyłem

podróŜ w czasie...

- Proszę wejść - mówi Montaigne, odsuwając się, Ŝeby młodzieniec mógł wejść. - Jak

się pan nazywa?

- Och, proszę wybaczyć, powinienem od razu się przedstawić.

Montaigne staje z boku i Devon w końcu widzi twarz gościa.

Zapiera mu dech.

- Nazywam się Ogden McNutt.

Rzeczywiście, to on: młodzieniec w bawełnianej podkoszulce i dŜinsach, z włosami

obciętymi na Beatlesa. Człowiek, którego duch pewnego dnia będzie straszył w Kruczym

Dworze. Człowiek, który w rzeczywistości jest bestią.

- Zmierzałem tutaj - mówi McNutt - lecz na statku płynącym przez Atlantyk wszedłem

na schody wiodące do mojej kajuty, po czym znalazłem się w odległej o trzydzieści lat

przyszłości. - DrŜy. - Ach, cóŜ to było za dziwne miejsce! Muszę powiedzieć, panie, Ŝe w tej

przyszłości masz swojego sobowtóra. Nazywa się Rolfe.

- Rolfe? - dziwi się Montaigne. - To mój syn.

- Jeśli spotkałeś Rolfe'a - mówi Devon, nagle podchodząc do McNutta, Ŝeby spojrzeć

mu w oczy - to musiałeś poznać równieŜ innych.

- To Teddy - mówi Montaigne, patrząc na Devona i podejrzliwie unosząc brwi. - Który

utrzymywał, Ŝe przybył tutaj zająć twoje miejsce.

- Hmm, zaraz do tego dojdziemy - obiecuje Devon. - Najpierw, Ogdenie, powiedz mi,

kogo jeszcze spotkałeś w tej przyszłości.

- Kilka osób - odpowiada McNutt ze smutną miną. - Śliczną ciemnoskórą kobietę

imieniem Roxanne. I chłopca imieniem Marcus, dręczonego przekleństwem bestii.

Devon czuje się przygnębiony. Nie wie, w którym momencie przyszłości znalazł się

McNutt, ale jeśli liczył na to, Ŝe Marcus wyzdrowiał, to te nadzieje legły teraz w gruzach.

Jest jednak jasne, Ŝe na razie McNutt nie cierpi na tę samą przypadłość. Przekleństwo

bestii jest dla niego czymś nie znanym. Siedząc nad kubkiem parującej kawy, nowo przybyły

opowiada swoją historię: jak po wieczorze spędzonym w gabinecie Rolfe’a wszedł po

schodach i znalazł się w sklepie na przedmieściu Biedy. Szybko zorientował się, Ŝe wrócił do

swoich czasów i pospieszył do Kruczego Dworu, zdając sobie sprawę z tego, Ŝe chociaŜ

spędził w przyszłości zaledwie kilka godzin, w przeszłości minęło wiele tygodni

- Bardzo mi przykro z powodu mojego spóźnienia - mówi McNutt. - Muszę jednak

stwierdzić, Ŝe ten poślizg w czasie miał jakiś cel...

- Rzeczywiście miał - rozlega się nowy głos. Wszyscy podnoszą głowy. Na środku

pokoju stoi Randolph Muir. - Dzięki temu przybył tu Teddy - mówi, podchodząc do nich. -

Przepraszam, Ŝe cię oszukałem, Montaigne, ale w tamtym momencie było to konieczne.

Teddy nie jest Opiekunem. Jest czarodziejem Skrzydła Nocy.

Montaigne ze zdumieniem spogląda na Devona.

- Zatem nie powinienem siedzieć w twojej obecności - mówi, szybko wstając od stołu,

przy którym wszyscy trzej siedzą.

- Och nie, człowieku, daj spokój, nie zaczynaj traktować mnie inaczej...

- Muszę. Jesteś czarodziejem. Ja tylko Opiekunem. Moim zadaniem jest ci słuŜyć.

McNutt równieŜ wstaje. Devon przyjmuje to jękiem, ale Randolph chichocze.

- Jeśli to wszystko prawda - mówi Montaigne - to radziłbym McNuttowi nie wyjawiać

zbyt wielu faktów z przyszłości. Mam rację, Randolphie?

Wielki czarodziej kiwa głową.

- Musimy przestrzegać reguł czasu.

- Tacy jesteście pewni, Ŝe historii nie da się zmienić? - pyta Devon. - Chcę powiedzieć,

e znam fakty... Wiem, co się stanie... Moglibyśmy zapobiec...

- Nie! - Randolph Muir ucisza go, podnosząc rękę. - JuŜ ci mówiłem, Teddy! Nie da

się zmienić biegu historii. To daremny trud.

- Jeśli daremny - upiera się Devon - to dlaczego tak nalegacie, Ŝebym nawet nie

próbował?

- Bacz, co mówię, nowicjuszu - mówi Randolph, sprytnie przypominając Devonowi o

swojej pozycji. - Nie lekcewaŜ moich ostrzeŜeń.

- No cóŜ, panie - mówi McNutt. - Za pozwoleniem... Chyba nie jestem tu juŜ

potrzebny. Spóźniłem się na Rytuał Powrotu i bardzo tego Ŝałuję, poniewaŜ niecierpliwie

oczekiwałem na okazję pracy z tobą, panie, z dziedzicem wielkiego Horatia Muira.

Randolph uśmiecha się.

- WciąŜ moŜesz się nam przydać, McNutt. śona mojego brata będzie potrzebowała

szkolenia przed ewentualnym Obdarowaniem. Na razie nie ma mocy, lecz ta zostanie jej

przekazana, tak jak ja podzieliłem się nią z moją Ŝoną. Przydałby nam się jeszcze jeden

Opiekun, Ŝeby ją uczyć.

- Jestem wielce zaszczycony, panie - mówi mu McNutt. - Jednak mój przydział miał

być tylko czasowy. Widzisz, panie, niedawno się oŜeniłem i mamy dziecko...

- Czy gdybyśmy sprowadzili ich tutaj, Ŝeby zamieszkali w Kruczym Dworze - pyta

Randolph - byłbyś zainteresowany tym stanowiskiem?

- Panie! - McNutt zrywa się na równe nogi, z uśmiechem od ucha do ucha. -

Oczywiście!

- Zatem zrobione. Poślij im wiadomość. - Randolph ściska dłoń McNutta i serdecznie

nią potrząsa. - Witamy w Kruczym Dworze, Ogdenie McNutt.

Obserwujący tę scenę Devon mimo woli czuje bezgraniczny smutek. Chciałby ostrzec

McNutta, powiedzieć mu, Ŝeby porzucił ten pomysł i jak najszybciej wrócił do swojego domu

w Anglii. Tutaj czeka go tylko jedno.

Stanie się bestią.

Na razie jednak Devon przestrzega polecenia Randolpha i nie próbuje zmienić biegu

wydarzeń. Przez resztę dnia jest otępiały i przygnębiony - gdyŜ zaczyna podejrzewać, Ŝe cała

ta podróŜ w czasie była daremna. Nad Marcusem nadal ciąŜy klątwa. Szaleniec zdoła

powrócić.

I moŜe - Devon walczy z tą myślą, lecz ta wciąŜ powraca - moŜe nigdy nie zdołam

wrócić do domu.

Powinienem zacząć energiczniej szukać odpowiedzi, myśli Devon. Muszę się

dowiedzieć, dlaczego Schody sprowadziły mnie do tych czasów.

I jak zwykle szuka odpowiedzi na dręczące go pytania w magicznych księgach. Tutaj,

w tych czasach, nie są trzymane pod kluczem we wschodnim skrzydle domu. Teraz są dumnie

ustawione na półkach w salonie i gabinecie Randolpha. Zakończywszy codzienne obowiązki,

Devon spieszy je przeglądać. Jedna z nich, cienki purpurowy tomik na najwyŜszej półce w

gabinecie, natychmiast rzuca mu się w oczy. ZAKLINACZE Z WYSP. Ta księga zdaje się

jarzyć, co zawsze wyraźnie sygnalizuje, Ŝe Devon moŜe się czegoś dowiedzieć.

- Rodzina Mirandy - szepcze do siebie, otwierając księgę i spoglądając na stronę

tytułową. Widnieje na niej mapa Karaibów, na której czerwonym ołówkiem zakreślono

Martynikę. - I moja - dodaje z przekonaniem.

Z księgi wynika, Ŝe wiele wyspiarskich rodzin praktykuje magię. Nie tak potęŜną jak

zaawansowana sztuka magiczna Skrzydła Nocy, ale niektóre z tych rodzin cieszą się dobrą

reputacją. Devon przewraca kartki, pozwalając księdze otworzyć się na tym, co powinien

wiedzieć. Wreszcie, pod ryciną przedstawiającą obelisk - podobny do stojącego na cmentarzu

nagrobka z jego imieniem - znajduje wzmiankę o Devonach.

Andres Devon na przełomie dziewiętnastego i dwudziestego wieku sprzymierzył się z

wielkim czarodziejem Skrzydła Nocy, Quentinem Muirem

Pod tym tekstem jest sepiowa fotografia, przedstawiająca dwóch męŜczyzn. Quentin

Muir jest jasnowłosy i wysoki, Andres Devon ciemnowłosy i krępy. Quentin ma brodę i obfite

bokobrody, Andres jest gładko ogolony.

Czy jest podobny do mnie? - zastanawia się Devon, oglądając obrazek. Czy Andres

Devon jest moim przodkiem?

Jednak nagle jego spojrzenie pada na tekst pod fotografią.

Po kilku latach owocnego sojuszu Andres Devon sprzeciwił się Quentinowi Muirowi, kiedy

ten postanowił posłać swego syna do Ameryki. Jak wielu pomniejszych magów, Andres zazdrościł

czarodziejowi jego zaszczytnej pozycji. Ogłosił zachodnią półkulę swoją własnością. Jednak jego

moc była znikoma w porównaniu z magią Skrzydła Nocy, i w końcu musiał ulec i powitać młodego

Horatia Muira w Ameryce. Pomimo to przymierze między Skrzydłem Nocy a Devonami zostało

zerwane i dawni partnerzy przestali sobie ufać.

- Właśnie - szepcze do siebie Devon. - Oto, co kieruje Mirandą. Ona jest dumna jak

wszyscy członkowie jej klanu. Nie moŜe znieść tego, Ŝe jej rodzina musi podporządkować się

czarodziejom Skrzydła Nocy. Dzięki przymierzu z Jacksonem ma nadzieję wskrzesić

wielkość swego rodu, tak jak niegdyś Andres Devon poprzez sojusz z Quentinem Muirem.

Wsuwając księgę z powrotem na półkę, Devon zastanawia się, jak on sam - który ma w

yłach krew zwykłych zaklinaczy z wysp - stał się czarodziejem Skrzydła Nocy. Któryś z

Devonów poślubił czarodziejkę naleŜącą do Bractwa - moŜe w Anglii? W Ameryce nie ma

innych czarodziei Skrzydła Nocy poza Muirami - no i Indianami! Devon czuje dreszcz

podniecenia. Czy jego prawdziwy ojciec mógł być północnoamerykańskim Indianinem? Czy

któryś z nich poślubił kobietę z rodu Devonów na Martynice?

Zafascynowany tą moŜliwością Devon rozmyśla o niej przez resztę dnia, obracając ją

w głowie. MoŜe jestem Czirokezem. Albo Hopi. Albo Siuksem.

Jakkolwiek jest naprawdę, wydaje się coraz mniej prawdopodobne, by jego matką była

Amanda Muir Crandall. Dlaczego w ogóle tak myślał? Czemu ta koncepcja była tak

pociągająca? Clarissa wcale tego nie powiedziała; Devon po prostu tak zinterpretował jej

słowa. Cecily wykazała mu, Ŝe wyciąga zbyt pochopne wnioski. Dlaczego tak chętnie

zaakceptował ten pomysł - i przez to kompletnie zniszczył swój związek z Cecily?

Wędrując po wielkim domu, Devon nie moŜe zaprzeczyć, Ŝe bardzo brakuje mu

Cecily. Nie moŜe zapomnieć, jak patrzyła na niego tuŜ przed tym, zanim wyruszył z gabinetu

Rolfe'a w misji, która przeniosła go do tych czasów. Tak, bliŜsze poznanie Any było cudowne

i Devon naprawdę coś czuje do tej dziewczyny. Jednak to Cecily najbardziej mu brakowało.

W miarę jak mijają dni, coraz bardziej to sobie uświadamia. Jej śmiech, jej roziskrzone

oczy, sposób, w jaki poprawiała swoje rude włosy. Devon gani się za to, Ŝe jest zakochany jak

szczeniak. Jednak rzeczywiście za nią tęskni, bardziej niŜ mógłby przypuszczać. MoŜe

dlatego, Ŝe byli do siebie tak wrogo nastawieni przez ostatnich kilka tygodni przed jego

podróŜą w czasie i o tak wielu sprawach sobie nie powiedzieli.

A teraz moŜe nigdy nie wróci do domu, Ŝeby to naprawić.

Kilka następnych dni upływa w mgnieniu oka. Devon ma mnóstwo pracy, gdyŜ

pomaga Montaigne’owi i McNuttowi opracować plan lekcji, które dzieci rozpoczną na

jesieni. Amandę będą uczyć lewitacji, znikania i czytania w myślach. Edwarda będą przede

wszystkim wystawiać na działanie róŜnych kryształów, pozwalając mu wchłonąć tyle

podstawowej wiedzy, ile tylko jest moŜliwe. Devon ponownie Ŝałuje, Ŝe brakowało mu takich

instrukcji, kiedy sam był dzieckiem, ale zdaje sobie sprawę z tego, Ŝe ten proces nauczania

przynosi mu równie duŜe korzyści jak dzieciom. Siedząc na trawie z Amandą i czytając jej

opowieści o przygodach wielkich czarodziei z przeszłości - Brutusa, Diany, Wilhelma z

Holandii i Władimira z Moskwy, Ŝeby wymienić choćby kilku - Devon czerpie z tego tyle

samo radości i wiedzy, co ona.

Tymczasem przychodzi sierpień i punkt szczytowy lata, a najwięcej turystów pojawia

się podczas trzech ostatnich tygodni miesiąca. W wolnym czasie Devon niekiedy schodzi do

miasteczka, siada nad talerzem smaŜonych małŜy i coca-colą - w oryginalnej szklanej butelce

- i patrzy z góry na plaŜę. Jest sam i obserwuje tłum. Chłopcy w jego wieku grają w siatkówkę

lub opalają się na kocach. Z tranzystorowego radia w pobliŜu słyszy transmisję z Woodstock,

gdzie właśnie teraz odbywa się legendarny koncert rockowy. The Who, Joan Baez, Jimi

Hendrix - Devon chciałby, Ŝeby D. J. mógł tego posłuchać. D. J. uwielbia tych wszystkich

starych rockmanów.

Lecz Devonowi przypomina to tylko o tym, czego brakuje mu z jego czasów, na

przykład muzyki załadowanej do odtwarzacza mp3. Brakuje mu gier komputerowych i

kolorowego telewizora z ponad dwustoma kanałami. Brakuje mu moŜliwości wyszukiwania

interesujących go rzeczy za pomocą Google'a.

Jednak najbardziej - co uświadamia sobie, samotnie sącząc colę - tęskni za Cecily.

Wracając do Kruczego Dworu z miasteczka, Devon wybiera strome schody w

klifowym urwisku, wykute w skałach Orlego Wzgórza. Nie są jeszcze tak kruche i zniszczone

jak w jego czasach, lecz i tak bardzo zdradliwe. Z ich szczytu rozpościera się piękny widok na

miasteczko poniŜej i roziskrzone btękitno-zielone morze. Ten widok zawsze wynagradza

trudy wspinaczki.

W powietrzu unosi się zapach słonej wody, gdy Devon przemyka po trawie w głąb

rodzinnego cmentarza Muirów. Za trzy dekady od tej chwili to miejsce porosną chwasty i

wysoka trawa, ale teraz jest dobrze utrzymane, nowe i czyste. Nie postawiono jeszcze

smaganych wiatrem nagrobków, które tak niepokoją go w przyszłości. Nie widać ani pomnika

Jacksona z aniołem ze złamanym skrzydłem, ani smutnego grobu Emily Muir,

obwieszczającego, Ŝe została „zabrana przez morze". Nie zbudowano równieŜ obelisku, na

którym znajdzie się słowo „Devon". W rzeczy samej na tym cmentarzu są jedynie pomniki

dedykowane Horatio Muirowi i jego Ŝonie oraz ten dziwny grobowiec, juŜ teraz porośnięty

mchem i trującym bluszczem, z krótką inskrypcją „1945"

Kiedy ostatni raz byłem w tym miejscu, wspomina Devon, miałem wizję. Ujrzałem

nieboszczyka. Na samo wspomnienie czuje niepokój, więc przyspiesza kroku, chcąc jak

najszybciej wrócić do Kruczego Dworu.

Nagle słyszy jakiś dźwięk. Trzask gałęzi.

Och, człowieku, tylko nie następny zombi, proszę...

Nie, to nie zombi.

Devon spogląda w górę. Niebo nagle pociemniało. Jednak to nie burza...

To ptaki! Kruki!

Są ich setki! MoŜe tysiące! Ci mieszkańcy Kruczego Dworu lądują wszędzie, na

drzewach, trawie, na nagrobkach i kryptach. Kraczą i wrzeszczą, łopocząc skrzydłami. Jeden

ląduje na ramieniu Devona.

- Co się dzieje? - pyta Devon, gdy kruki wciąŜ zlatują z nieba.

Patrzy na ptaka, który siedzi mu na ramieniu. W jego szklistych ślepiach widzi swoje

odbicie.

- To początek - szepcze, zrozumiawszy przekazaną przez ptaki wiadomość.

Kruk podrywa się w górę i dołącza do stada. Ptaki lecą do Kruczego Dworu, szykując

się do bitwy. Devon nabiera tchu, starając się uspokoić, po czym rusza w ślad za nimi do

wielkiego domu.

11. Miesiąc złych znaków

Małe miasto komentuje fakt, Ŝe jeszcze więcej kruków zagnieździło się w Kruczym

Dworze. Radni miejscy nawet wspinają się na wzgórze z wizytą, zaniepokojeni tym, Ŝe ptaki

mogą stanowić zagroŜenie dla zdrowia mieszkańców. Szybko jednak zauwaŜają, Ŝe ptaki

pozostawiają bardzo mało odchodów, co wielce dziwi ornitologa w okularach, który

towarzyszy radnym. ZauwaŜono nawet, Ŝe jeden ptak zeskrobywał dziobem resztki ze swojej

grzędy, zdając się sprzątać po sobie! „Naprawdę godne uwagi" - powiada ornitolog, a

Randolph i reszta rodziny tylko się uśmiechają.

Nawet Jackson.

Jednak obecność ptaków sprawia, Ŝe Devon przez cały wrzesień ma się na baczności.

Wie, Ŝe do decydującego starcia nie dojdzie przed Halloween, lecz przybycie ptaków

wiadczy o rozbudzeniu magicznych sił. Ciekawe, jak Jackson moŜe sądzić, Ŝe brat nie

zauwaŜy jego knowań. Devon dochodzi do wniosku, Ŝe to oznaka jego arogancji i szalonej

Ŝą

dzy władzy.

- Jeszcze jest nadzieja, zawsze jest - mówi Randolph pewnego ranka Devonowi, gdy

obaj przechadzają się wzdłuŜ skraju nadmorskiego urwiska. Znajdują się w pobliŜu Czarciej

Skały i Devon, mimo woli, wyobraŜa sobie stojącą tam Emily, gotową do skoku. Lato juŜ się

skończyło i choć słońce wciąŜ grzeje im twarze, nie przegania jesiennego chłodu.

Randolph ciaśniej otula się płaszczem i dodaje: - Mój brat moŜe jeszcze okazać się

godny mojego zaufania.

Devon nie odpowiada. Jego milczenie nie pozostaje niezauwaŜone.

- Nie przestałem go obserwować - zapewnia Randolph. - Czytałem w księgach mojego

ojca, Ŝe często gość z przyszłości przybywa po to, aby grać rolę adwokata diabła, i moŜe takie

jest teraz twoje zadanie. Zmusić mnie do starannego rozwaŜenia mojego stosunku do brata i w

rezultacie umocnienia zaufania, jakim go darzę. - Uśmiecha się. - I mam powód wierzyć, Ŝe

jest ono usprawiedliwione. Bo Emily spodziewa się dziecka, a to na pewno sprawi, Ŝe Jackson

juŜ nie zejdzie z drogi prawdy i światła.

Devon staje jak wryty.

- Emily? Spodziewa się dziecka?

- Tak. To daje mi nadzieję...

- PrzecieŜ to niemoŜliwe. Ona nie moŜe! Jest...

- Bezpłodna? Ona teŜ tak myślała. Jackson był strasznie rozczarowany, kiedy sądził, Ŝe

ona nie moŜe mu urodzić dziecka. Jednak myliła się. W przyszłym roku urodzi im się dziecko

i wierzę, Ŝe ten cud wystarczy, Ŝeby mój brat nie zszedł na złą drogę.

To nie moŜe być prawda. Devon wie, Ŝe w kronikach zapisano, Ŝe Emily nigdy nie

miała dzieci. Od tej chwili uwaŜnie ją obserwuje, szczególnie w dniu, kiedy z Anglii

przyjeŜdŜają Ŝona i córeczka McNutta. JakŜe jest dla nich miła! Upiekła im na powitanie

chleb i babeczki, po czym zaniosła je do kwater dla słuŜby, zapakowane w duŜy koszyk

owiązany czerwoną wstąŜką.

- Pani Muir - mówi Ŝona McNutta. - Jest pani zbyt uprzejma!

Greta Muir nigdy nie zniŜyłaby się do tego, Ŝeby zanieść wypieki do kwater dla słuŜby.

Jednak Emily obejmuje Ŝonę McNutta i pochyla się, aby spojrzeć w oczy dziewczynki.

- Jak masz na imię, moje drogie maleństwo?

- Gabrielle - odpowiada dziewczynka.

- Jakie ładne imię - mówi Emily, prostując się. - Jaka ona śliczna. - Tuli dziewczynkę

do piersi. - Mam nadzieję, Ŝe moje dziecko będzie równie słodkie i miłe.

Jak to moŜliwe? Devon jest zdumiony. Jakim cudem Emily jest w ciąŜy, skoro

mówiła, Ŝe to nigdy nie będzie moŜliwe?

Magia Skrzydła Nocy rzeczywiście ma granice. Jackson nie mógł dokonać czegoś

takiego za pomocą czarów. Zatem jak? Jak?

W miasteczku Devon patrzy, jak dzieci odjeŜdŜają do szkół jasnoŜółtymi szkolnymi

autobusami, i znów czuje ukłucie okropnej tęsknoty. Randolph ostrzegł go, Ŝe jeśli miejscowe

władze odkryją, Ŝe mieszka we dworze, będą nalegać, Ŝeby zapisał się do szkoły. To moŜe się

zdarzyć, uświadamia sobie Devon. Jeśli utknę w tej przeszłości na dłuŜej, prędze) czy później

będę musiał iść do szkoły...

JuŜ ponad cztery miesiące przebywa w przeszłości. Cztery miesiące! Czy w

przyszłości teŜ minęło tyle czasu? Czy Marcus, Rolfe, Ana, Cecily i D. J. przestali juŜ czekać

na jego powrót? Zaraz jednak przypomina sobie, Ŝe czas jest pojęciem względnym: przecieŜ

on jeszcze się nie urodził, więc nikt na niego nie czeka, nikt nie zastanawia się, gdzie się

podział. MoŜe tylko mieć nadzieję, Ŝe kiedy naprawdę wróci do domu, pojawi się tam

niedługo po swoim zniknięciu, więc nikt nie zauwaŜy jego nieobecności. Tak się stało, kiedy

poprzednio wyruszył w przeszłość. Tylko Ŝe tamta podróŜ nie trwała tak długo...

Dni wciąŜ płyną. Pod koniec września Devon na dobre przedzierzgnął się w nastolatka

z lat sześćdziesiątych. Słucha muzyki z tej epoki, a nawet kupuje sobie SierŜanta Peppera

Beatlesów za pieniądze otrzymane od Randolpha Muira. Odtwarza płytę na adapterze, z

początku nie wiedząc, co robić z igłą. Ta ze zgrzytem drapie winyl, a McNutt krzywi się i

spieszy z pomocą, pokazując mu, jak się obsługuje to urządzenie. I pewnego dnia Miranda

zaciąga Devona na psychodeliczną potańcówkę na nabrzeŜu, na którą idzie w butach do kolan

i z kolorową bandaną na głowie.

- Czy to nie jest odjazdowe? - pyta go, gdy tańczą przy The Age of Aquarius The 5th

Dimension.

- Tak, owszem - odpowiada Devon, przekrzykując muzykę. - Ciesz się tym teraz, bo

niczego takiego nie będzie, kiedy Szaleniec dopnie swego.

Ona przestaje tańczyć i krzywi się.

- Doprowadzasz mnie do szału, Teddy Bear! Nie chcesz przyjąć do wiadomości, jaki

naprawdę jest Jackson!

Devon odchodzi, przeciskając się przez tłum, po czym siada na nabrzeŜu, zwieszając

nogi nad wodą. Miranda idzie za nim i siada obok niego.

- Gdy przyjdzie czas i Jackson odzyska naleŜną mu pozycję w Kruczym Dworze -

mówi Miranda - poŜałujesz, Ŝe byłeś po przeciwnej stronie.

Devon ma jej dość.

- Naprawdę sądzisz, Ŝe on poprzestanie na Kruczym Dworze? Naprawdę myślisz, Ŝe

dzieciaki będą nadal mogły zbierać się na nabrzeŜu i tańczyć? Posłuchaj, Mirando, widziałem

wioskę sterroryzowaną przez demony. To było w szesnastowiecznej Anglii. Ludzie Ŝyli w

strachu. Demony wdzierały się do ich domów, odgryzały im nogi i porywały dzieci. Tak

będzie i tutaj, jeŜeli Jackson Muir przejmie kontrolę nad Otchłanią.

Ona zaciska zęby.

- Jesteś takim pesymistą, Teddy Bear.

- No cóŜ, nie wiem, co ty w nim widzisz.

Miranda uśmiecha się.

- Zrozumiesz, kiedy będziesz trochę starszy. W twoim wieku ja teŜ nie rozumiałam, co

to miłość. PoniewaŜ Jackson i ja kochamy się.

Devon odsuwa się od niej.

- Jak moŜesz tak mówić? Szczególnie teraz, kiedy jego Ŝona spodziewa się dziecka!

Miranda prycha drwiąco.

- Chyba w to nie wierzysz, co?

Devon nie odpowiada. Tylko patrzy na nią.

- Emily nie moŜe mieć dzieci - wzdycha Miranda. - Biedna smutna Emily! Nie

rozumiesz, Teddy Bear? Jackson tylko jej wmówił, Ŝe będzie miała dziecko.

- Dlaczego miałby to robić? To okrutne!

- PoniewaŜ w przyszłym roku urodzi się dziecko - mówi Miranda. - Tylko nie Emily

będzie jego matką.

Devon wytrzeszcza oczy.

- Ty? - udaje mu się wykrztusić.

Miranda uśmiecha się.

- Oczywiście Emily musi być przekonana, Ŝe to jej dziecko. Rozumiem, Ŝe to

konieczne. Chętnie poniosę tę ofiarę, Ŝeby mój ukochany mógł odzyskać naleŜną mu pozycję

pana Kruczego Dworu!

- Twój ukochany? Jesteś naiwna! On cię nie kocha! On tylko cię wykorzystuje. Kocha

Emily!

Miranda marszczy brwi i wstaje.

- Teddy Bear, moja cierpliwość się kończy. Musisz zdecydować, czy przechodzisz na

naszą stronę, i musisz to zrobić szybko.

Devon wstaje i patrzy jej w oczy.

- A jeśli nie, to powiesz o mnie Jacksonowi?

- Jako czarodziej Skrzydła Nocy moŜesz wymazać mi pamięć - mówi wyzywająco

Miranda. - Czemu więc tego nie zrobisz?

- PoniewaŜ wierzę w ciebie, Mirando. Wiem, Ŝe zobaczysz, jaki naprawdę jest

Szaleniec, i otrzeźwiejesz. Wiem, Ŝe tak będzie!

Ona tylko wzdycha ze złością i znika w tłumie.

A więc to tak. Tak to Jackson zaplanował. Zahipnotyzowana Emily uwierzy, Ŝe

dziecko Mirandy jest jej dzieckiem.

Wszyscy pozostali równieŜ.

Devon jednak wie, Ŝe Jackson nigdy nie miał dziecka.

A przynajmniej o Ŝadnym nie wiadomo...

Nagle zaczyna bać się o Mirandę. Ona jest jego krewną - i pakuje się w

niebezpieczeństwo. Chłopiec myśli o cmentarzu z przyszłości, na którym stanie obelisk z

napisem DEVON. To będzie nagrobek Mirandy. Jest tego pewien. Ona zginie.

Spogląda w ślad za nią, próbując odnaleźć ją w tłumie.

Znowu przyrzeka sobie, Ŝe zmieni bieg historii. Nie moŜe pozwolić, by jedyna znana

mu krewna zginęła z ręki Szaleńca.

Na początku października liście na drzewach zaczynają zmieniać kolor, z zielonych

przechodząc w Ŝółte z plamami czerwieni. Obserwując tę przemianę, Devon popada w

przygnębienie. To właśnie jesienią przybył do Kruczego Dworu. Od jego przyjazdu minął rok,

lecz teraz zamiast mieszkać w tym wielkim domu ze swoich czasów, utknął w przeszłości i

będzie musiał patrzeć, jak nieszczęścia spadają na ludzi, którzy stali mu się bardzo bliscy.

- Hej, chłopcze - rozlega się głos.

Kiedy Devon schodzi do hallu, zauwaŜa, Ŝe Jackson Muir stoi w drzwiach salonu i

kiwa na niego.

- Chcę zamienić z tobą słowo - mówi Jackson.

Devon czuje, Ŝe serce zaczyna mu mocniej bić, ale uspokaja je. Wchodzi do salonu za

Szaleńcem, który ma na sobie czarny płaszcz i wysokie buty.

Na fotelu obok kominka siedzi Emily Muir z dumnie podniesioną głową i dłońmi

splecionymi na podołku. Naprzeciw niej stoi Ŝona Ogdena McNutta i maluje jej portret, ten,

który w czasach Devona będzie wisiał na przeciwległej ścianie.

- Nie wiedzieliśmy, jaki ma talent - mówi Emily, uśmiechając się do Devona.

Następnie obraca głowę, ustawiając ją w poprzedniej pozycji. - Jeszcze nikt nie malował mi

portretu.

- Jestem pewien, Ŝe będzie piękny - mówi Devon ochrypłym z przejęcia głosem.

Jackson z nieskrywana dumą i czułością spogląda na Ŝonę.

- To z okazji obdarzenia Emily magią - wyjaśnia, kierując wzrok na Devona. - Chcę,

ebyś przyniósł księgi opisujące ceremonię Obdarowania. Musimy rozpocząć przygotowania.

Chcę podzielić się z nią mocą, zanim dziecko przyjdzie na świat.

Devon patrzy na Emily. JakŜe ta kobieta promienieje, sądząc, Ŝe naprawdę nosi

dziecko Jacksona. Młodemu czarodziejowi łamie się serce.

- Posłuchaj, chłopcze - mówi Jackson, pochylając się i spoglądając mu w oczy. - Nie

moŜe być Ŝadnych pomyłek, błędów ani niedopatrzeń. Chcę, Ŝeby ta ceremonia była idealna.

Rozumiesz?

Devon wytrzymuje jego spojrzenie.

- Oczywiście. Rozumiem.

Spoglądają sobie w oczy kilka sekund dłuŜej niŜ trzeba.

On coś podejrzewa, myśli Devon. Obserwuje mnie od tamtej nocy w piwnicy. Nie jest

pewien, jakie stanowię zagroŜenie, ale i tak czujnie mnie obserwuje.

W końcu Jackson odwraca wzrok.

- Idź juŜ - mówi i machnięciem ręki odprawia Devona.

Cały następny tydzień trwają przygotowania do Obdarowania Emily. Im bliŜej do

Halloween, tym bardziej niespokojny staje się Devon.

Jak mam zapobiec temu, co ma się zdarzyć? Nie mogę pozwolić, by Emily odkryta

prawdę o Jacksonie i Mirandzie. Jeśli nie zdołam temu zapobiec, to muszę nakłonić Mirandę,

eby wcześniej wyznała prawdę, zerwała z Jacksonem i opuściła Kruczy Dwór.

Jednak wiedząc, jak ambitna jest Miranda i jaka dumna ze swego dziedzictwa, Devon

nie wyobraŜa sobie, Ŝeby dobrowolnie wyrzekła się tego, co uwaŜa za swoją szansę.

- Muszę powiedzieć komuś, co wiem - mamrocze Devon, nagle podnosząc głowę znad

księgi, którą czyta w gabinecie Randolpha. - Potrzebuję pomocy, jeśli mam zapobiec tragedii.

Muszę ujawnić to, co wiem o przyszłości.

- A co to takiego?

Devon ogląda się. To Ogden McNutt stoi za jego plecami, trzymając stos ksiąg.

- Ogdenie - jąka się Devon. - Ja tylko... mówiłem do siebie.

- Byłem w przyszłości, o której mówisz - przypomina mu McNutt. - Ten Rolfe

wspominał o chłopcu w twoim wieku, który zniknął. O chłopcu imieniem Devon.

- Ach tak? I co ci powiedział o tym Devonie?

- Powiedział, Ŝe ten chłopiec wyruszył na poszukiwanie sposobu zdjęcia przekleństwa

bestii.

Devon kiwa głową i znów pochyla się nad księgą.

- Owszem, tak zrobił. Jednak niczego nie znalazł.

- Ty jesteś tym Devonem, prawda?

Chłopiec kiwa głową.

- Tylko co ma z nami wspólnego młody Marcus z odległej o trzydzieści lat

przyszłości? I co chcesz ujawnić?

Devon przygląda mu się. MoŜe McNutt jest tym powiernikiem, którego potrzebuje. W

końcu to duch McNutta będzie ostrzegał go w przyszłości.

- Dobrze - mówi Devon. - Sądzę, Ŝe przybyłem tutaj, aby zapobiec straszliwej tragedii.

Nie wiem, czy robiąc to, zmienię przyszłość. Oczywiście będę rad, jeśli zdołam zdjąć klątwę

z Marcusa. Tylko Ŝe w ten sposób mogę takŜe wpłynąć na inne rzeczy. - Znacząco spogląda

McNuttowi w oczy. - Na przykład na moje własne istnienie.

- Randolph Muir powiedział nam, Ŝe nie moŜna zmienić historii.

- Muszę spróbować! NiewaŜne, co to moŜe dla mnie oznaczać! Posłuchaj, McNutt,

ufasz mi, prawda?

- Jesteś czarodziejem Skrzydła Nocy. Moim zadaniem jest ci słuŜyć.

Devon uśmiecha się.

- Dochowałeś tajemnicy i jestem ci za to wdzięczny. Dlatego moŜesz mi wierzyć,

kiedy ci mówię, Ŝe jedną z najwaŜniejszych rzeczy, jakich się nauczyłem, jest to, Ŝe ogromna

moc wiąŜe się z ogromną odpowiedzialnością. Czarodzieje Skrzydła Nocy są szlachetni,

sprawiedliwi i w ogóle.

Teraz uśmiecha się McNutt.

- Tak, i w ogóle.

- Nie byłbym zbyt szlachetny, gdybym odwrócił głowę, wiedząc, Ŝe mieszkańcy tego

domu zginą, prawda?

Na twarzy McNutta widać strach.

- Mieszkańcy tego domu zginą? Kto, Devonie? Kto zginie?

Devon się waha.

- PomoŜesz mi, Ogdenie? PomoŜesz mi zapobiec tragedii?

- Tak, oczywiście! Powiedz mi, co wiesz!

Devon zerka na boki, aby się upewnić, Ŝe są sami.

- Randolph zabronił mi mówić o wydarzeniach z przyszłości. Mówi, Ŝe to wbrew

regułom podróŜy w czasie. Mimo to powiem ci. Nie jesteś czarodziejem. MoŜe zdołasz

dokonać tego, czego on nie moŜe.

- Mów! - niecierpliwi się Ogden. - Mam w tym domu Ŝonę i córkę! Proszę, powiedz

mi, Ŝe będą bezpieczne.

- Nic nie wiem o ich losie - przyznaje Devon. - Wiem tylko, Ŝe... w noc Halloween

Emily Muir zastanie Jacksona Muira z inną kobietą i zabije się, skacząc z Czarciej Skały.

- Nie!

- Tak. I jej śmierć stanie się początkiem wielu nieszczęść w tym domu. Jackson wcale

się nie poprawił. Zamierza otworzyć Otchłań. Chce wykorzystać demony do zdobycia władzy

i bogactw, o jakich zawsze marzył.

McNutt z nagłym przestrachem ogląda się przez ramię.

- Musimy go powstrzymać. To dlatego przybyłeś z przyszłości. Aby nas uratować!

- I ciebie - mówi łagodnie Devon, kładąc dłoń na ramieniu McNutta. - Tobie takŜe

grozi niebezpieczeństwo, Ogdenie.

Jednak nie moŜe mu powiedzieć jakie. Po prostu nie jest w stanie opisać, jaka

przyszłość czeka biednego McNutta. MoŜe później... ale nie teraz.

- Nie boję się o siebie - mówi Ogden.

- Mimo wszystko - dodaje Devon - jeśli zdołamy zapobiec innym tragediom, moŜe uda

nam się uratować i ciebie.

- Nie boję się o siebie - powtarza Ogden, a jego spojrzenie zdradza przeczucie

nadchodzącej śmierci. - Boję się o moją kochaną Ŝonę... i śliczną małą Gigi.

To imię kojarzy się z czymś Devonowi.

- O twoją córeczkę? Jak ją nazwałeś?

Ogden McNutt obdarza go nikłym uśmiechem.

- Oczywiście ma na imię Gabrielle, ale nazywamy ją Gigi. Naszą małą Gigi.

Gigi.

Oczywiście.

Tak ma na imię matka Marcusa!

Córka Ogdena McNutta dorośnie i będzie matką Marcusa!

Zatem Ogden McNutt jest dziadkiem Marcusa! Dlatego na Marcusa spadło

przekleństwo bestii! Przeszło przez pokolenia na kolejnego męskiego potomka Ogdena!

Teraz pytanie brzmi: Od czego się zaczęło i jak moŜna połoŜyć mu kres?

Jeszcze jedno wydarzenie z przeszłości, które Devon zamierza zmienić.

JednakŜe pomimo próśb Devona Miranda nie zamierza się ugiąć.

Mówi jej wszystko. Mówi, co się stanie, o samobójczej śmierci Emily, o własnych

zmagania z Szaleńcem w przyszłości. Ona jednak nie chce słyszeć o nim jednego złego słowa.

- Wiem, jacy przebiegli potrafią być czarodzieje Skrzydła Nocy - mówi. - Ojciec i

dziadek ostrzegali mnie, zanim tu przybyłam. Potraficie mącić ludziom w głowach, Ŝeby

nagiąć ich do swojej woli.

- Nie, Mirando, Ŝaden prawdziwy czarodziej Skrzydła Nocy nie zrobiłby czegoś

takiego. Jednak taki renegat jak Jackson...

- To ty, Teddy Bear, kroczysz drogą renegatów! To ty igrasz z apostazją!

Devon krzywi się.

- Zaczynasz nawet mówić tak jak on! - Nachyla się do niej. - Jak on zamierza to

zrobić? Powiedz! Jak chce przekonać Emily, Ŝe twoje dziecko jest jej dzieckiem? Odeśle cię

potem? Nadal będzie ją hipnotyzował?

- Nic ci nie powiem. - Dziewczyna splata ręce na piersi i mierzy go gniewnym

spojrzeniem. - Nie jesteśmy juŜ przyjaciółmi, Teddy Bear. To smutne, lecz prawdziwe, ale tu

rozchodzą się nasze drogi. Ostrzegam cię, nie próbuj się wtrącać, bo powiem Jacksonowi o

tobie. Sam mnie do tego zmusisz.

- Jeśli do tego dojdzie, rzeczywiście wymaŜę wspomnienia o mnie z twojej pamięci -

bez namysłu grozi Devon. - To ty mnie do tego zmusisz.

Ona odwraca się na pięcie, gniewnie potrząsając głową, i odchodzi. Devon wzdycha.

Jeśli Miranda nie chce ustąpić, będzie musiał spróbować z kimś innym. Kimś, kogo

moŜe uda się namówić, Ŝeby zapobiegł tragedii.

Z Jacksonem Muirem.

Devon obserwuje go, chroniony przez swoją niewidzialność. Szaleniec znów stoi w

rodku nocy przed Otchłanią, nic nie mówiąc, tylko patrząc na portal i opierając dłonie o

metalowe drzwi. Kiedy juŜ chce się odwrócić i odejść, Devon pojawia się i spotyka renegata

w połowie schodów.

- Panie - mówi.

Jackson spogląda na niego jak na uprzykrzoną muchę. W tych czasach Devon nie jest

dla niego niczym więcej. Tylko irytującym małym owadem.

- Czego chcesz, chłopcze?

- Chcę porozmawiać o planach dotyczących ceremonii Obdarowania.

Jackson wzdycha.

- Jest późno. Jestem zmęczony. Przyjdź do mnie jutro.

- Jednak, panie, z samego rana zamierzam spotkać się z pańską małŜonką. Gdybym

mógł zadać panu jedno pytanie...

Jackson przystaje, opiera się o mur i zamyka oczy. Wydaje się taki ludzki, taki

wraŜliwy, Ŝe w tym momencie Devon nie moŜe się go bać. Teraz to po prostu człowiek,

zmęczony, moŜe nawet wystraszony - wystraszony tym, co zamierza zrobić. Devon podchodzi

bliŜej i chrząka.

- No cóŜ, panie, chciałbym wiedzieć, co mam jej powiedzieć o odpowiedzialności

związanej z posiadaniem mocy.

Szaleniec otwiera czarne oczy i spogląda na Devona.

Ten mówi dalej:

- Czarodziej Skrzydła Nocy ma słuŜyć światłu, czynić dobro i wyrzec się osobistych

korzyści. Czy tak, panie?

Jackson Muir tylko spogląda na niego oczami czarnymi i szklistymi jak ślepia kruka.

- Tego zawsze nauczali Opiekunowie - mówi Devon, sam nie wierząc w to, Ŝe

wygłasza Szaleńcowi wykład o istocie dobra i zła, o prawości i niegodziwości. - Dobro jest

samo w sobie nagrodą, a ścieŜka chciwości i Ŝądzy wiedzie do apostazji. Taką prawdę zawsze

głosili wszyscy wielcy mistrzowie Skrzydła Nocy, od Sargona po twojego ojca, wspaniałego

Horatia Muira.

Jackson zmruŜonymi oczami przygląda się Devonowi.

Czy on mnie słucha? Czy zdołam do niego trafić? Poruszyć sumienie, które jeszcze

ma? Czy zdołam go powstrzymać, skłonić do zmiany planów, na zawsze odmienić bieg

historii?

Co by się stało, gdyby Jackson Muir naprawdę wyrzekł się zła? Emily Ŝyłaby. Nie

doszłoby do kataklizmu, który pewnego dnia miał wstrząsnąć Kruczym Dworem, i Muirowie

nie musieliby wyrzec się magii. Przybywający tam Devon, zamiast goryczy i zniechęcenia do

magii, znalazłby pełen radości dom - w którym uczyłby się korzystać ze swej mocy i poznał

swoje dziedzictwo...

Albo przerwałaby się ciągłość czasu.

Randolph ostrzegał, Ŝe tak się stanie, jeśli spróbuję zmienić bieg historii.

Jednak Devon musiał podjąć tę próbę. Halloween jest coraz bliŜej...

- Z mocą Skrzydła Nocy wiąŜe się odpowiedzialność - ciągnie, przypominając sobie

nauki Montaigne'ów, ojca i syna. - Oraz obowiązek...

- Sądzisz, Ŝe o tym nie wiem, mały Opiekunie?

Jackson mówi to cichym, spokojnym, obojętnym głosem, ale w oczach ma gniew.

Devon widzi to. I czuje Ŝar, który czarodziej stara się zgasić. Obezwładniający i parny...

Devon przełyka ślinę.

- No cóŜ, ja tylko powtarzam to, czego zamierzam nauczyć pańską Ŝonę.

- Moja Ŝona ma wszystkie zalety. Nie musisz uczyć jej tego, co juŜ wie.

- PrzecieŜ to nasza rola, panie. My, Opiekunowie, uczymy...

Nagle Szaleniec wyciąga rękę i łapie Devona za kołnierz koszuli.

- Nie potrzebuję nauk - warczy - od takiego chłopca jak ty.

Devon opanowuje strach. Teraz Jackson pochyla się nad nim, groźnie mierząc

czarnymi oczami i krzywiąc usta.

- Jest w tobie coś, chłopcze - mówi. - Coś, co mi się nie podoba. Do tej pory

traktowałem cię jak dokuczliwego, lecz niewaŜnego owada. Teraz jednak nie podoba mi się

twój zapach. Tak samo jak skrzywienie twoich ust i błysk w oczach. - Przysuwa się jeszcze

bliŜej, dysząc Devonowi w twarz. - Chyba nie chcę, Ŝebyś tu się kręcił.

- Jestem tu na Ŝyczenie pańskiego brata - przypomina mu Devon.

- Ach tak. Mojego brata. Pana Kruczego Dworu.

Puszcza Devona.

- Zejdź mi z oczu, owadzie - mówi Szaleniec. - I więcej nie wchodź mi w drogę.

Wiedz, Ŝe będę cię obserwował.

Devon wie, Ŝe nadszedł czas na pospieszny odwrót.

Uświadamia sobie, Ŝe zdołał jedynie umocnić opór Mirandy i podsycić podejrzenia

Jacksona. Jeśli usiłował zapobiec tragedii, to kompletnie mu się to nie udało. Zapewne

jeszcze zwiększył jej prawdopodobieństwo, a nie zmniejszył.

Historii nie moŜna zmienić.

- Nie pogodzę się z tym - mówi głośno Devon, sam w swoim pokoju. - Nie, dopóki jest

jeszcze czas. I nadzieja. Jeśli Randolph moŜe wciąŜ Ŝywić nadzieję, to ja teŜ.

Jednak kolejne wydarzenia poddają tę nadzieję próbie.

Gdy liście zaczynają przybierać rdzawobrunatny kolor, a potem opadać z drzew pod

tchnieniem zimnego północnego wiatru, z Otchłani w piwnicy dobiegają złowieszcze odgłosy.

Zaniepokojony zwiększoną aktywnością demonów Randolph obudowuje portal, tworząc

pomieszczenie, do którego tylko on moŜe wejść.

- Teraz nikt prócz mnie - zapewnia Devona - nie ma dostępu do portalu.

Mimo to kilka dni później wykrywają demona, który siedzi na okapie i udaje

kamiennego gargulca. Oczywiście Randolph natychmiast odsyła go z powrotem do Otchłani,

lecz rozmowy skupiają się na tym, skąd wziął się ten stwór i dlaczego tu przybył. Devon wie,

e pan domu nadal nie do końca wierzy w nawrócenie brata, lecz nie podejmuje przeciwko

niemu Ŝadnych działań.

- Jeszcze jest nadzieja - mówi.

Devon juŜ nie jest tego taki pewny.

Pewnego mroźnego ranka pod koniec października Randolph, zszedłszy po schodach,

spogląda na Devona i pyta prosto z mostu:

- Zaczyna się, prawda?

- Tak, panie, myślę, Ŝe tak. Sądzę...

Wielki czarodziej podnosi dłoń, uciszając Devona.

- KaŜę Grecie wywieźć dziś dzieci. Nie zamierzam naraŜać ich na niebezpieczeństwo.

I Greta Muir, pod pozorem wizyty u krewnych na Środkowym Zachodzie, pakuje

dwoje dzieci do długiej czarnej limuzyny i odjeŜdŜa. I tym razem samochód znika na końcu

długiego podjazdu.

Później tego samego dnia Ogden McNutt odszukuje Devona.

- Jackson robi coś w pokoju obok salonu na piętrze. Nie wpuszcza nikogo, nawet

Emily. Słudzy powiedzieli mi, Ŝe słychać, jak szamocze się, pomrukuje i krzyczy, jakby

wymagało to wielkiej siły.

- Randolph powinien się o tym dowiedzieć - mówi Devon.

- Powiedziałem mu. Oznajmił, Ŝe oddał wschodnie skrzydło Jacksonowi i nie będzie

wścibski. Oznajmił, Ŝe to pokoje brata, który moŜe w nich robić, co chce.

Devon uderza pięścią w lewą dłoń.

- Wiesz co, ta cała szlachetność Skrzydła Nocy doprowadza mnie do szału! Szaleniec

zamierza zniszczyć ten dom, a Randolph trzyma się idiotycznego kodeksu honorowego!

McNutt patrzy na niego ze zgrozą.

- To oczywiste, Devonie, Ŝe nie jesteś Opiekunem. Bo gdybyś był, nigdy nie nazwałbyś

kodeksu honorowego Skrzydła Nocy idiotycznym. To on trzyma nas na drodze światła. Dzięki

niemu sprzymierzamy się z aniołami, a nie demonami, on odróŜnia nas od marnych

czarnoksięŜników i czarownic - powstrzymuje prawdziwych czarodziei od zostania

apostatami. MoŜesz być pewien, Ŝe Randolph nie da się zaskoczyć Jest na to zbyt sprytny.

Jednak nie będzie deptał naszych świętych, cennych przekonań. Jest prawdziwym i

szlachetnym czarodziejem Skrzydła Nocy.

Devon czuje się upokorzony.

Niewątpliwie atmosfera w domu zmieniła się. SłuŜba stara się unikać Jacksona, gdy

ten kręci się po domu, rzadko mając na sobie coś innego niŜ swój ceremonialny strój

czarodzieja, złoŜony z czarnego płaszcza, czerwonej koszuli i spodni oraz wysokich czarnych

butów. „To szaleniec" - szepcze jeden ze słuŜących, a w miasteczku powtarzają te słowa, gdy

w okolicznych lasach coraz częściej widywane są dziwne stwory. Obwinia się o to starszego z

braci Muirów, dziwnego człowieka, który powrócił ze swych wojaŜy po świecie, otoczony

aurą opowieści o czarnej magii. I znowu, tak jak w czasach Horatia Muira, mieszkańcy

miasteczka zaczynają podejrzewać, Ŝe w wielkim domu na wzgórzu dzieją się okropne

rzeczy.

Kiedy w końcu przychodzi Halloween, Devon ledwie trzyma na wodzy swój niepokój.

Sprawdziwszy prognozę pogody, widzi, Ŝe nadciąga sztorm.

A takŜe Ŝe księŜyc będzie w pełni.

Poszukiwania w przyszłości ujawniły, Ŝe bestia po raz pierwszy pojawi się w noc

Halloween, w tym samym dniu, w którym zginie Emily.

Czy Devon moŜe zapobiec obu tym wydarzeniom?

Gdyby jakoś zdołał złamać przekleństwo bestii w tych czasach, mógłby uchronić przed

nim Marcusa. Gdyby na Ogdena nigdy nie rzucono klątwy, nie przekazałby jej Marcusowi.

- Ceremonia Obdarowania jest wyznaczona na jutro, pierwszego listopada - mówi

Devonowi McNutt.

- Nigdy się nie odbędzie - wyjaśnia Devon - chyba Ŝe zdołam zapobiec temu, co ma się

wydarzyć.

Wie, Ŝe po pierwsze, nie moŜe dopuścić, by Emily zobaczyła Jacksona z Mirandą. To

jest najwaŜniejsze. Jeśli zdołają przetrwać tę noc i do tego nie dojdzie, wszystko da się

naprawić. Oni będą bezpieczni, a Devon zmieni bieg historii!

- Czego chcesz, Teddy Bear? - pyta Miranda, nastroszona i podejrzliwa, kiedy puka do

jej drzwi.

- Tylko chwili twojego czasu - odpowiada Devon. - Dosłownie.

I w tym momencie unieruchamiają. Dziewczyna zastyga, nie mrugając, nie oddychając,

z dłonią wciąŜ na klamce.

- Kiedy się zbudzisz, wszystko będzie w porządku - obiecuje jej Devon. - Robię to dla

twojego własnego dobra. Dla dobra nas wszystkich.

Jednym skinieniem głowy zmniejsza ją do rozmiarów małej lalki.

Podnosi ją.

- Wybacz mi, Mirando - szepcze Devon, umieszczając ją w kieszeni swojej kurtki. -

Jestem pewien, Ŝe będziesz się na mnie złościć, ale zajmę się tym jutro.

Spogląda przez okno.

- Jutro - powtarza. - Kiedy cały świat będzie zupełnie inny.

Na zewnątrz słońce juŜ zaczęło opadać za horyzont, a znad morza nadciąga burza.

Trzaska grom.

Zaczęła się noc Halloween.

12. Narodziny bestii

Szkoda, Ŝe nie ma tu Amandy - mówi Emily Muir, pomagając malować bokobrody na

policzkach małego Rolfe'a Monaigne’a, który jest przebrany za lwa. - Mogłaby ci towarzyszyć

jako lwica.

Znając przyszłe losy ich obojga, Devon dostrzega ironię tego stwierdzenia. Nie ma

jednak czasu na rozmyślania o czymkolwiek innym poza tym, co ma zdarzyć się tej nocy.

Wkłada dłoń do kieszeni kurtki i dotyka ukrytej tam, pomniejszonej Mirandy.

Co do Rolfe'a, to jego udział w zabawie ogranicza się do pobytu w salonie Kruczego

Dworu, gdzie Randolph daje mu małą, świecącą dynię z cukru, która głośno Ŝyczy mu

wesołego Halloween. Rolfe natychmiast odgryza kawałek.

Emily upiekła pierniczki w kształcie wiedźm, duchów i - kolejna ironia losu, myśli

Devon - księŜyców. Wrzuca kilka do papierowego worka chłopczyka.

- Gdzie jest ta słuŜąca? - nagle warczy Jackson, wpadając do salonu. - Gdzie jest

Miranda?

- Jacksonie - mówi Randolph, mierząc brata wzrokiem. - Wolałbym, Ŝebyś nie nazywał

ani jej, ani Ŝadnego z naszych Opiekunów, słuŜącymi. MoŜe mieszkają z kucharkami i

pokojówkami, ale są naszymi nauczycielami, partnerami i przyjaciółmi.

Jackson uśmiecha się z udawaną skruchą.

- Oczywiście, Randolphie. Jak zawsze masz rację, a ja błądzę. - Spogląda na swoją

onę. - Po prostu o tej porze Miranda zawsze przynosi mi brandy, a teraz się spóźnia.

Emily podnosi się z krzesła.

- Ja mogę przynieść ci brandy, Jacksonie.

Devon patrzy, jak Szaleniec rozgląda się, rozpaczliwie szukając Mirandy. Ich mała

schadzka zaplanowana na ten wieczór nie doszła do skutku. Devon uśmiecha się pod nosem i

sięga do kieszeni, Ŝeby znów dotknąć Mirandy.

Wszystko będzie dobrze, myśli. Nie spotka się z nią, więc Emily nie zobaczy ich razem.

I nie umrze.

Na zewnątrz burza się wzmaga. Światła zaczynają mrugać, po czym gasną.

Randolph machnięciem ręki zapala dziesiątki świec, zawsze stojących w pokojach. Ich

miękki blask wypełnia pokój.

- W istocie nawet bardziej lubię światło świec - mówi Emily, podając męŜowi

kieliszek brandy.

- Lepiej pasują do Halloween - orzeka ze śmiechem

Randolph, przyjmuje swój kieliszek brandy od szwagierki.

Devon czuje na sobie ich spojrzenia. Zerka na Jacksona. Szaleniec podnosi kieliszek

do ust, lecz nie odrywa oczu od Devona.

- Proponuję toast - mówi Randolph, unosząc kieliszek. - Za Emily. Jutro dołączysz do

nas jako czarodziejka Skrzydła Nocy.

Ona jest bliska tez.

- Nigdy nie wyobraŜałam sobie takiego wspaniałego Ŝycia. Dziękuję ci, Randolphie, za

zaproszenie do Kruczego Dworu. - Odwraca się i podnosi kieliszek do Ogdena McNutta,

który stoi na uboczu z Montaigne'em. - Dziękuję ci, Ogdenie, za to, Ŝe nauczyłeś mnie

tradycji Skrzydła Nocy. - W końcu odwraca się i spogląda na męŜa. - A najbardziej dziękuję

tobie, mój ukochany Jacksonie, za to, Ŝe uczyniłeś mnie swoją Ŝoną.

Gdy Jackson przenosi spojrzenie na Emily, z jego oczu znika gniew i podejrzliwość.

Devon widzi, jak bardzo ją kocha, chociaŜ ją zdradza i okłamuje, chociaŜ zaplanował jej

przyszłość, na jaką nigdy by się nie zgodziła.

- Jesteś całym moim światem - mówi do Emily, ujmując jej dłoń i podnosząc ją do

swoich ust.

- Nie - rozlega się cichutki głosik.

Tylko Devon go słyszy. Czuje, jak coś porusza się w jego kieszeni.

Miranda otrząsnęła się z bezruchu. Usiłuje wydostać się z kieszeni Devona.

Chłopiec pospiesznie opuszcza pokój, bo dziewczyna juŜ wspina się po jego boku.

Chwyta ją kciukiem i wskazującym palcem, jakby była świerszczem. W bezpiecznym

półmroku korytarza podnosi ją na wysokość oczu.

- Puść mnie! - woła cienkim głosikiem Miranda, szarpiąc się i wierzgając w palcach

Devona. - I napraw to, co ze mną zrobiłeś!

- Nie mogę - odpowiada chłopiec. - Nie wcześniej niŜ jutro. - Przygląda się jej

uwaŜnie. - Jak zdołałaś się uwolnić?

- Nigdy nie ceniłeś magii mojej rodziny, prawda? CóŜ, nie jestem pierwszą lepszą

dziewczyną, którą moŜesz unieruchomić i zmniejszyć, Teddy Bear! Jestem z rodu Devonów!

- Cii! - upomina ją.

- Jacksonie! - wrzeszczy Miranda, lecz jej głosik jest zbyt cichy, Ŝeby ktokolwiek mógł

ją usłyszeć.

Mimo to Devon woli nie ryzykować i znów chowa ją do kieszeni. Tym razem zaciąga

suwak.

Oczywiście zaraz zaczyna się martwić, Ŝe dziewczyna się udusi. Pędzi korytarzem do

swojego pokoju. Tam wypuszcza ją, ale dopiero po znalezieniu plastikowego słoika, w

którym robi kilka otworów wentylacyjnych. Wrzuca ją do środka.

- Zapłacisz za to! - piszczy Miranda. - Kiedy Jackson dowie się o tym, nie będzie miał

dla ciebie litości! A ja cię nie uratuję! Pozwolę mu zrobić z tobą, co zechce!

Słychać pukanie do drzwi.

- Kto tam? - pyta Devon.

- To ja, Ogden.

Devon wpuszcza McNutta.

- Jesteśmy juŜ bezpieczni? - pyta Anglik. - Czy zmieniłeś bieg wydarzeń?

- Nie będziemy bezpieczni, dopóki ta noc się nie skończy. Myślę jednak, Ŝe juŜ coś

zdziałaliśmy. Nie moŜemy dopuścić, Ŝeby się spotkali przed nadejściem świtu.

McNutt rozgląda się.

- Gdzie jest Miranda? Co z nią zrobiłeś?

Devon uśmiecha się, zadowolony z siebie. Podnosi stojący na nocnym stoliku

plastikowy słoik i pokazuje go McNuttowi. W środku Miranda siedzi z nadąsaną miną,

obejmując ramionami podciągnięte do piersi kolana.

- Bardzo sprytnie - mówi McNutt.

Devon stawia słoik z powrotem na stoliku. Podchodzi do okna i spogląda w noc.

- Jeszcze jednego niebezpieczeństwa musimy uniknąć tej nocy - mówi. - Za tymi

chmurami kryje się księŜyc.

W pewnej chwili chmury rozejdą się i odsłonią go.

- Czego mamy się obawiać ze strony księŜyca?

- Klątwy. - Devon mierzy go wzrokiem w tej samej chwili, gdy potworny huk pioruna

odbija się echem w całym domu. - Przekleństwa, które będzie przekazywane z pokolenia na

pokolenie. Musisz teraz pójść do swojego pokoju, Ogdenie, i zostać tam. Zostań ze swoją

rodziną.

Nie wychodź stamtąd pod Ŝadnym pozorem. Słyszysz? Pozostań tam, dopóki ta noc się

nie skończy!

McNutt uśmiecha się.

- Nie musisz się o mnie martwić, młody mistrzu.

- Jednak martwię się.

- Jestem pod dobrą opieką - mówi McNutt.

- Czyją opieką?

McNutt ponownie się uśmiecha, opuszczając pokój Devona.

- Po prostu nie martw się, panie. Wszystko będzie dobrze.

Devon odprowadza go wzrokiem, zdziwiony zmianą w jego zachowaniu. McNutt był

równie przestraszony jak on. Dlaczego teraz jest taki spokojny i pewny siebie?

W tym momencie Devon zauwaŜa, Ŝe zakrętka jest zdjęta ze słoika, a Miranda znikła.

W ten sposób historia zmierza do swego z góry ustalonego zakończenia.

- Zatrzymać go! - woła Devon, biegnąc za McNuttem, ale młodego człowieka nie ma

w zasięgu wzroku. Tak samo jak Randolpha i Jacksona. W salonie została tylko Emily Muir,

która obserwuje burzę. Blask świec oświetla jej twarz.

- Teddy, co cię tak wzburzyło? - pyta.

- Muszę znaleźć Ogdena. Albo Randolpha...

- Nie widziałam ich, od kiedy opuścili salon...

Devon odwraca się, aby wybiec z salonu, i wpada na Montaigne'a.

- Co się dzieje? - pyta Opiekun.

- Muszę z tobą porozmawiać!

Pospiesznie idą do gabinetu i tam Devon opowiada mu o wszystkim.

To szaleństwo! mówi Montaigne.

- Nie, nie, to prawda! Widocznie Jackson ma McNutta w swojej mocy! Nie

powinienem był mu ufać! Nie powinienem ufać nikomu prócz siebie! Musiałem się pochwalić

i pokazałem mu słoik! On uwolnił Mirandę i zaniósł ją do Jacksona. Teraz - jeśli temu nie

zapobiegniemy - Emily umrze!

- Porozmawiam z Randolphem - obiecuje Montaigne.

- Nie trzeba - rozlega się głos za ich plecami. - Wszystko słyszałem.

To Randolph Muir. Pan Kruczego Dworu stoi w progu za nimi z okropnie zgnębioną

miną.

- To wbrew wszelkim regułom podróŜy w czasie - mówi ochrypłym głosem - ale

musiałem tego wysłuchać. Musiałem usłyszeć to, co ma do powiedzenia ten chłopiec.

Devon podbiega do niego i łapie go za klapy płaszcza.

- Jeszcze mamy czas - mówi.

Randolph spogląda na niego znacząco.

- CzyŜby? - odpowiada i w tej samej chwili w głębi domu słychać przeraźliwy krzyk.

Natychmiast magia Skrzydła Nocy pozwala Devonowi - i zapewne Randolphowi takŜe

- zobaczyć, co dzieje się we wschodnim skrzydle domu.

Emily, zaniepokojona widocznym wzburzeniem Devona, poszła na górę, Ŝeby

zobaczyć się z męŜem. A tam, przyniesiona przez McNutta i przywrócona do swych

normalnych rozmiarów Miranda rzuciła się w ramiona Jacksona, domagając się, by

powiedział, kogo naprawdę kocha, ją czy swoją Ŝonę. Tę właśnie scenę widzi Emily - i kiedy

Jackson odpycha Mirandę, przysięgając Ŝonie, Ŝe to ją kocha, dziewczyna jeszcze raz

posługuje się magią wyuczoną na wyspach.

- Czy tego właśnie chcesz, Emily Muir? - warczy Miranda Devon. - Czy z

wdzięcznością zaakceptujesz takie Ŝycie?

I w mgnieniu oka ukazuje Emily, co planuje Jackson: uwolnienie demonów, śmierć

Randolpha i jego dzieci, ostateczne zdobycie Kruczego Dworu, a potem świata.

Emily krzyczy.

Devon pędzi ile sił w nogach po schodach, w ślad za Randolphem i Montaigne’em.

Na górze pojawiają się kolejne sceny: demony wypełzają z dziury w niebie, szczerząc

ociekające śliną kły.

- Chwała naszemu nowemu panu! - ryczą. - Chwała dziecku naszego przeznaczenia!

- Mojemu dziecku - drwi Miranda, dotykając brzucha. - Nie twojemu, Emily! Nie

twojemu!

Emily Muir znów krzyczy.

Devon i pozostali dotarli na korytarz wiodący do wschodniego skrzydła. Stają jak

wryci na widok zrozpaczonej i zapłakanej Emily, która wybiega z pokoju.

- Zatrzymajcie ją! - woła Devon, lecz ona odpycha ich i zbiega po schodach.

Jackson teŜ wypadł z pokoju i biegnie za nią - lecz Miranda skacze mu na plecy,

prychając i drapiąc jak kotka.

- Obiecałeś mi, ty parszywy kłamco! - Wszyscy ze zdumieniem obserwują jej atak. -

ZłoŜyłeś mi te same obietnice, co twoi przodkowie moim przodkom! I kłamałeś tak samo jak

oni! Teraz zakosztuj gniewu Devonów! Siedząc mu na karku, sięga paznokciami do oczu.

Jackson usiłuje ją zrzucić, ale nie moŜe. Całą swoją energię skupia na walce z tą

podrzędną czarownicą, która nigdy nie powinna była stać się aŜ tak silna, aby zagrozić

czarodziejowi Skrzydła Nocy. Wszyscy jej nie doceniali. Nie doceniali wszystkich Devonów i

zaklinaczy z wysp.

Z cienia wychodzi chwiejnym krokiem McNutt. Devon poznaje po jego oczach, Ŝe

wyzwolił się spod wpływu Szaleńca.

- Co ja zrobiłem? - zawodzi McNutt. - Och, co ja zrobiłem!

- Biegnij za nią - woła Montaigne, wskazując kierunek, w którym uciekła Emily. -

Przyprowadź ją z powrotem!

- Tak - wtóruje mu Devon. - Musimy pobiec za nią! - Nagle jest wdzięczny Mirandzie

za ten atak na Szaleńca.

ciska ramię McNutta. - Nie moŜemy pozwolić, Ŝeby Emily dobiegła do urwiska.

Zbiegają po schodach i przez frontowe drzwi pędzą w noc.

Biegną w zacinającym deszczu i podmuchach porywistego wiatru. Emily jest przed

nimi, ledwie widoczna postać w bieli. Devonowi wydaje się, Ŝe to sen: wszystko odbywa się

tak jak w legendach, które mieszkańcy miasteczka kiedyś będą szeptem opowiadać w

tawernach Biedy. Devon znalazł się w opowieści, którą usłyszał pierwszego dnia po przybyciu

do Kruczego Dworu: o tej nocy, podczas której Emily Muir rzuciła się z Czarciej Skały.

W miarę jak mgła w pobliŜu klifu gęstnieje, wraŜenie snu na jawie się pogłębia. Czas

płynie wolniej, dźwięki stają się ledwie słyszalne. Devon ma wraŜenie, Ŝe jego duch opuszcza

ciało. Jest w tych czasach tylko obserwatorem, nikim więcej. Świadkiem. Nie jest i nigdy nie

był aktywnym uczestnikiem wydarzeń. Randolph Muir miał rację: biegu historii nie da się

zmienić. Gdyby ktoś tego dokonał, przerwałby ciągłość czasu. Czas nie miałby juŜ znaczenia.

Właśnie dlatego pierwotni bogowie zdecydowali, Ŝe to nigdy nie moŜe się zdarzyć. Co sobie

wyobraŜał Devon? Jak śmiał sądzić - zakładać - Ŝe moŜe zmienić bieg historii? Aroganckie i

niebezpieczne rojenia, niegodne prawdziwego czarodzieja Skrzydła Nocy.

Staje się częścią mgły. Zaledwie obserwującym wydarzenia duchem, eterycznym i

bezcielesnym jak wiatr. Widzi, jakby w zwolnionym tempie, szaleńczą pogoń McNutta za

Emily. Widzi, jak młodzieniec dogania ją, jego rozpaczliwe błagania, jej obłędny strach przed

yciem, jakie zaplanował dla niej Jackson. Teraz Devon rozumie, Ŝe to, na co patrzy, jest

nieuniknione - smutne i tragiczne, owszem - ale nieuniknione, jeśli czas i Ŝycie wszystkich

związanych z nim osób mają nadal płynąć.

Widzi, jak Emily skacze. Jak spada. Słyszy jej ostatni krzyk. Patrzy, jak jej ciało

wpada we wzburzone wody.

A potem widzi, jak burza przechodzi. KsięŜyc wyłania się zza chmur.

Jackson przybył za późno. Szaleje z Ŝalu i gniewu.

Tak więc to Szaleniec przemienia McNutta w bestię, Szaleniec stoi za klątwą, która za

trzydzieści lat dotknie Marcusa. Devon wcale nie jest zaskoczony. Zbyt wiele cierpień i

nieszczęść w Kruczym Dworze jest skutkiem Ŝądzy władzy Jacksona Muira. Biedny McNutt -

jakŜe okropna jest jego przemiana, konwulsyjne ruchy, gdy zmienia się w straszliwą bestię.

Devon obserwuje z mgły, jak bestia wyje do księŜyca, a potem znika w ciemnościach.

I nagle chłopiec znów jest sobą i stojąc w mokrej trawie, cięŜko dysząc, spogląda na

tkwiący na ciemnym niebie księŜyc.

- Wracaj do domu. - Ktoś uspokajająco kładzie dłoń na jego ramieniu. To Montaigne. -

Nic więcej nie moŜemy tu zrobić.

- A co z Jacksonem? - pyta Devon, gdy zaczynają iść. - Gdzie on jest?

- Wszędzie i nigdzie - mówi Montaigne. - Teraz zaczyna się bitwa.

Patrz - mówi Randolph, zachęcając go gestem, Ŝeby przyłączył się do niego w saloniku

na piętrze wschodniego skrzydła. - Teraz juŜ wiemy, co on tu robił.

Devonowi zapiera dech. W przeciwległej ścianie są drzwi do świata demonów - ten

sam portal, który Devon zna ze swoich czasów.

- Jackson otworzył inną Otchłań, kiedy pozbawiłem go dostępu do tej w piwnicy -

mówi Randolph. - Sięgnął przez czas i przestrzeń, po czym stworzył inne przejście w tym

domu.

- Zamknąłeś je? - pyta Montaigne.

- Oczywiście. - Randolph opiera dłoń o Ŝelazne drzwi. - To dlatego nie dołączyłem do

was na urwisku. - Ze smutkiem potrząsa głową. - ChociaŜ i tak nie zdołałbym zapobiec

tragedii, która juŜ została przepowiedziana.

Pan domu opada na fotel i kryje twarz w dłoniach.

- Nazwałem mojego brata Apostatą - mówi zmienionym głosem - poniewaŜ nim

właśnie jest.

Montaigne teŜ ze smutkiem spuszcza oczy. Znał tych męŜczyzn od małego, kiedy obaj

mieli przed sobą wspaniałą przyszłość, kiedy obaj byli światłem dla oczu ich ojca. Jego

smutek wydaje się niemal namacalny.

Devon teŜ pogrąŜa się w Ŝalu - nie nad Jacksonem, lecz nad jego słodką i niewinną

oną. Bardzo polubił Emily. Poza swoim przybranym ojcem Devon nie stracił Ŝadnych

bliskich osób. Zaledwie przed kilkoma godzinami Emily była na dole i wznosiła toast za

cudowną przyszłość. Nazajutrz miała otrzymać dar magii Skrzydła Nocy. Sądziła, Ŝe jest w

ciąŜy. Wierzyła w dobroć i uczciwość swojego męŜa. Teraz była szybko puchnącym trupem,

ciskanym przez bezlitosne morze.

A wszystko przez Szaleńca.

Nie, nie tylko przez niego.

Jego kochanka Miranda - lubiąca zabawę dziewczyna, która kiedyś zaprzyjaźniła się z

Devonem - równieŜ była odpowiedzialna za śmierć Emily. Jak taka wesoła dziewczyna mogła

stać się takim potworem?

- Gdzie jest Miranda? - pyta Devon.

- Gdzieś w ciemnościach nocy, planuje swój następny ruch. - Randolph patrzy na nich

obu. - Tak samo jak Jackson. Moi przyjaciele, przygotujcie się na długą noc. I moŜe kilka

długich dni, zanim wyłoni się zwycięzca tego starcia.

Devon nic nie mówi, chociaŜ wie, co się stanie: Szaleniec zostanie pokonany. Wie, Ŝe

Randolph nie chciałby tego usłyszeć.

Devon nie wie jednak, czy - nawet jeśli Randolph zwycięŜy - on sam, Devon, przeŜyje

tę noc. A moŜe jest mu przeznaczone umrzeć tutaj, w przeszłości, i nigdy nie powrócić do

przyjaciół i swoich czasów? W końcu McNutt nie widział Devona podczas swojej podróŜy w

przyszłość. Według Rolfe'a, Devon nie wrócił. McNutt dowiedział się, Ŝe Devon wyruszył na

poszukiwanie leku dla Marcusa, ale nie pojawił się ponownie.

Ponadto - co jeszcze bardziej go niepokoi - Amanda i Edward Muirowie nie będą mieli

adnych wspomnień o Devonie z dzieciństwa. To pasowałoby do koncepcji, Ŝe on umrze

tutaj, i to wkrótce - kiedy oni są jeszcze za mali, Ŝeby go zapamiętać.

Tak więc być moŜe los Devona równieŜ został przepowiedziany, i w Ŝaden sposób nie

moŜna tego zmienić. Czy właśnie to kryło się za drwinami Szaleńca, gdy Devon walczył z

nim w swoich czasach? Jackson stwierdził wówczas, Ŝe on - Jackson Muir - jest

przeznaczeniem Devona. Czy dlatego, Ŝe wiedział - poniewaŜ juŜ to przeŜył - Ŝe pokona

Devona w przeszłości?

Muszę się skupić, myśli Devon. Nie mogę się zniechęcać. Nie mogę się bać.

- Przede wszystkim - mówi Randolph, wstając i przygotowując się do walki - musimy

wyprowadzić z domu Rolfe’a, słuŜbę oraz Ŝonę i córkę McNutta. Trzeba ich umieścić w

bezpiecznym miejscu. - Kładzie dłoń na ramieniu Montaigne'a. - KaŜę odwieźć ich tam, gdzie

wysłałem Gretę i dzieci.

- Gdzie to jest, panie? - pyta Devon.

- NiewaŜne, Teddy. Im mniej osób o tym wie, tym lepiej. To dotyczy nawet ciebie,

przyjacielu.

- Tylko Ŝe moŜemy potrzebować pomocy pani Muir - mówi Montaigne. - Dwoje

członków Bractwa przeciwko jednemu zapewniłoby nam przewagę.

- Nie - oświadcza stanowczo Randolph. - Jackson tylko by na to czekał. Mój brat

stracił tej nocy Ŝonę. Teraz jego celem stałaby się moja małŜonka. - Pan Kruczego Dworu

uśmiecha się i odwraca do Devona. - Ponadto, juŜ jest nas dwóch.

Kładzie dłoń na ramieniu chłopca.

- JuŜ raz go pokonałem, panie - mówi nastoletni czarodziej, przezornie nie podając

adnych szczegółów. - Mogę zrobić to znowu.

- Dobry chłopiec. - Randolph spogląda na Montaigne’a. - Delikatnie przekaŜ złe wieści

pani McNutt. MoŜe jeszcze uda nam się ocalić biednego Ogdena. Powiedz jej, Ŝeby nie traciła

nadziei.

I znów Devon nie wyjawia tego, co wie z przyszłości.

Gdzieś z nadmorskiego urwiska dobiega wycie bestii, przeszywające dreszczem całe

ciało Devona. Rodzina McNutta, mały Rolfe i słuŜba w milczeniu wsiadają do długiej czarnej

limuzyny Randolpha. Szofer rusza podjazdem i samochód znów znika, zanim zdąŜy minąć

zakręt. Devon zastanawia się, dokąd odesłał ich Randolph, gdzie na tym świecie moŜna się

ukryć przed gniewem Szaleńca.

Za oknami salonu wycie bestii przybiera na sile. PrzybliŜa się. Devon spogląda na

księŜyc, na jego okrutne, nieruchome oko.

- Z moim bratem nie da się dyskutować - mówi Randolph. - Nasza potyczka moŜe

zakończyć się tylko w jeden sposób.

- Śmiercią Jacksona - mówi Montaigne głosem zdławionym z emocji.

- Lub moją - oznajmia Randolph.

Albo moją, myśli Devon.

- Jednak co do McNutta - dodaje Randolph - mam nadzieję, Ŝe jeśli schwytamy

bestię...

Jak na zawołanie stwór wyje. Teraz jest juŜ w pobliŜu Kruczego Dworu.

- Nasza moc na niego nie działa - mówi im Devon. - Jedynie srebro go osłabia.

- Jak wilkołaka - zauwaŜa Montaigne.

Randolph kiwa głową.

- To ma sens. Jest stworzeniem księŜycowym.

- W moich czasach zrobiłem sobie zbroję ze srebra...

Teraz jednak nie ma czasu na dyskusje. Devon nie nadąŜa za rozwojem wydarzeń.

Wielkie oszklone drzwi na taras nagle rozlatują się i wszędzie jest pełno odłamków szkła.

ciany drŜą od ryku bestii.

- Montaigne! - krzyczy Devon.

Bestia włochatą łapą chwyta Opiekuna za ramię i unosi w powietrze. Zbyt szybko, by

dwaj pozostali zdąŜyli jej przeszkodzić, ciska nim przez pokój. Montaigne z łoskotem uderza

o ścianę i osuwa się na podłogę, przewracając stolik i lampę.

- Srebrna zbroja! - krzyczy Devon.

Natychmiast otacza go pancerz z lśniącego srebra. W chwili gdy bestia zamierza się na

Randolpha, jego równieŜ osłania srebrzysta zbroja. Stwór cofa się, sycząc.

- Pamiętaj, Ŝe to McNutt - mówi Randolph. - Nie moŜemy go zabić. Musimy go tylko

poskromić. Zajdź go od tyłu, Teddy. Nie daj mu uciec tą samą drogą, którą przyszedł.

Bestia stoi między nimi, sycząc i plując. Z jej wilczego pyska cieknie piana, a

niedźwiedzie łapy wściekle, lecz bezsilnie młócą powietrze. Stwór spogląda to na Devona, to

na Randolpha. Srebrzysty blask ich zbroi razi jego ślepia.

Montaigne ocknął się i powoli wstaje.

- W szufladzie mojego biurka, Montaigne - mówi Randolph, nie odrywając oczu od

bestii - jest pistolet, przygotowany na taką ewentualność.

- Srebrne kule? - pyta Devon.

- Tak. Chcę go tylko obezwładnić, nie zabić. Strzelę w nogę, Ŝeby nie mógł chodzić.

Montaigne chwiejnie rusza w kierunku biurka, wyciąga rękę...

...i nagle Ŝółty promień światła przecina powietrze, parząc mu dłoń. Montaigne cofa się

z okrzykiem bólu, ściskając rękę.

- Chyba nie chcieliście zastrzelić mojego domowego zwierzątka, co?

To głos Szaleńca. Nagle Jackson Muir jest w tym pokoju, w kaŜdym jego kącie,

wypełniając go swoją osobowością od podłogi po sufit. Obojętnie, gdzie Devon spojrzy,

wszędzie widzi twarz zbuntowanego czarodzieja. To oblicze przesłania wszystko inne.

- Najpierw zabijasz moją Ŝonę - wrzeszczy Szaleniec - a teraz chcesz zabić moją

bestię!

- Nie wygrasz, Jackson - rozlega się krzyk Randolpha, chociaŜ Devon nie moŜe go

dostrzec. Przekrwione i podpuchnięte oczy Szaleńca wypełniają całe pole widzenia.

- Drogi bracie - mówi Jackson. - Wygrałem juŜ w chwili, gdy zaprosiłeś mnie do tego

domu. Ty i twój szlachetny kodeks honorowy! Nie chciałeś słuchać tego chłopca, prawda?

Nie chciałeś słuchać jego opowieści o przyszłości. Zobacz, do czego to doprowadziło!

Straszne, ogromne, przekrwione oczy kierują się na Devona.

- Wiem o tobie wszystko, mały czarodzieju - mówi Jackson. - Wiem wszystko o

twoich przestrogach i Ŝałosnych próbach zmiany biegu historii.

- Miranda ci powiedziała! - woła Devon. - Co jej zrobiłeś?

- Czas zadawania pytań minął - mówi Jackson śpiewnym głosem, podobnym do głosu

klauna, którego udawał, zabawiając dzieci. - Nastał czas zabijania!

Devon czuje ukłucie rozgrzanego metalu. Spogląda w dół. Jego srebrna zbroja się topi.

Bestia wyje, wyczuwając okazję do ataku.

Ugotuję się Ŝywcem w topionym srebrze, jeśli nie uwolnię się od tego pancerza, myśli

Devon, wyskakując w powietrze ze swojej topiącej się zbroi. Zawisa pod sufitem,

przytrzymując się go rękami i podeszwami, jak Spider-Man.

Przez tych kilka cennych sekund Devon omiata wzrokiem pokój. Widzi, Ŝe zbroja

Randolpha teŜ się stopiła i czarodziej wyskoczył z niej. Montaigne leŜy nieprzytomny, a

Szaleniec stoi w drzwiach, wypełniając pomieszczenie swoim obrazem i osobowością.

Devon skacze.

Jackson nie ma czasu zareagować. Devon obunóŜ kopie czarnoksięŜnika w szczękę,

obalając go na podłogę. Gdy Jackson natychmiast siada - niczym okropna, niepokonana,

mechaniczna zabawka - ma twarz zalaną krwią. I jest wściekły.

Naprawdę wściekły.

- Sprowadzić je - szepcze przez zaciśnięte zęby.

Przez sekundę Devon słyszy tylko świst wichru - złowieszczą zapowiedź

niebezpieczeństwa. Potem rozlega się trzask rozbijanego drewna i szkła.

Oraz piskliwe okrzyki i wrzaski demonów.

Sług Szaleńca.

Rozbijają ściany domu, całe tuziny okrytych łuskami gadów i włochatych,

niedźwiedziowatych potworów. Niektóre są w połowie ludźmi, a w połowie zwierzętami,

ciała innych niemal rozkładają się w oczach.

I jeśli plan Szaleńca się powiedzie, jeŜeli dostanie się do wschodniego skrzydła i

otworzy Otchłań, wkrótce będą tu setki - tysiące - tych paskudnych, cuchnących, okropnych

stworów.

W zamieszaniu Devon zupełnie się gubi i traci z oczu Randolpha. Jest sam. Całkiem i

zupełnie sam.

- Wracaj do swej Otchłani! - rozkazuje najpierw jednemu, potem drugiemu i jeszcze

następnemu atakującemu demonowi. Znikają, na rozkaz czarodzieja wessane przez

niewidzialny wir z powrotem do swego nieziemskiego królestwa. Jednak jest ich tak duŜo i

wciąŜ nacierają...

Wypełniający pomieszczenie smród dusi Devona. Ten odór rozkładu - zepsutych jaj,

cieków, psujących się w słońcu ryb - aŜ drapie w gardle. Dlaczego te stwory nie tylko

wyglądają, ale w dodatku śmierdzą tak okropnie?

Jednak kiedy kolejny z nich - sześcioręki szkielet z łbem morsa - rzuca się na niego z

głuchym warkotem, Devon uświadamia sobie, Ŝe to tylko atak odwracający uwagę. Gdzie jest

Jackson? Gdzie on się podział?

Demony mogą. zniszczyć dom, pojmuje Devon, ale z łatwością go odbudujemy.

Natomiast jeśli Szaleniec otworzy Otchłań, juŜ nie zdołamy tego naprawić.

Gdy mors otwiera pysk, Ŝeby go ugryźć, Devon znika.

Ma nadzieję, Ŝe Randolph nie pomyśli, Ŝe uciekł. Jednak w tym momencie powinien

znaleźć się w zupełnie innym miejscu

We wschodnim skrzydle.

Przy Otchłani.

W salonie Emily jest cicho. Jej robótka wciąŜ leŜy na fotelu, na którym ją zostawiła.

Devon idzie do pokoiku, w którym Jackson stworzył nową Otchłań. Oddycha z ulgą.

Drzwi nadal są zaryglowane, zamknięte.

Odwraca się, zamierzając wrócić na dół, skąd wciąŜ dobiegają odgłosy walki.

- No cóŜ, w końcu jesteśmy sami - rozlega się głos. Drzwi pokoiku zamykają się z

trzaskiem i Szaleniec w swym czarnym płaszczu materializuje się przed Devonem,

przeszywając go czarnymi oczami. WciąŜ ma zakrwawioną twarz.

- Kim jesteś, chłopcze? - pyta Jackson. - Kto cię tu przysłał?

- Przybyłem z własnej woli.

Jackson chwyta go za koszulę.

- Spójrz mi przez ramię, chłopcze. Spójrz na ten portret. On wygląda tak jak ty. Wisiał

tam juŜ wtedy, kiedy byłem dzieckiem. Kim jesteś?

Devon nie traci pewności siebie.

- Mam na imię Teddy.

- Czy jesteś z przyszłości, jak twierdzisz - pyta Szaleniec - czy z przeszłości? Skąd

przybywasz?

- Czas zadawania pytań minął - odpowiada spokojnie Devon, uwalniając się z uścisku

Jacksona i cofając poza zasięg jego rąk. - Nastał czas zabijania.

Jednym skinieniem głowy odrzuca Jacksona Muira na ścianę.

- To za to, co zrobiłeś Montaigne'owi - woła Devon. - A to będzie za to, co zrobiłeś

Emily!

Skacze, zamierzając wylądować na karku Apostaty i złamać mu kręgosłup. Jedynym

wynikiem tej potyczki, jak powiedział Randolph, moŜe być śmierć. Lepiej Szaleńca, myśli

Devon, niŜ moja.

Jednak Jackson jest zbyt szybki. Błyskawicznie wyciąga rękę i łapie chłopca za nogę,

przewracając go na podłogę. Przyciska go całym cięŜarem swojego ciała, pochylając nad nim

zakrwawioną twarz.

- Ośmielasz się wymawiać imię mojej Ŝony? Ośmielasz się udawać, Ŝe chcesz ją

pomścić, podczas gdy to wyłącznie ty ponosisz odpowiedzialność za jej śmierć?

mieje się, gdy Devon usiłuje się wyrwać.

- Jaki szlachetny - syczy Szaleniec. - Ty i mój brat jesteście tacy nieugięci i dumni.

Nigdy nie próbowalibyście odstąpić od honorowego kodeksu Skrzydła Nocy.

Krzywi się w okropnym uśmiechu.

- ZałoŜę się, Ŝe twój Opiekun nigdy nie powiedział ci o tej sztuczce - mówi Jackson,

oburącz przyciskając Devona do podłogi, kolanami unieruchamiając uda chłopca. -

Przygotuj się, by przyjąć mnie, chłopcze, w swoim umyśle.

Twarz Szaleńca przesłania wszystko. Jego osobowość - która wypełniała cały salon na

dole - teraz miesza się ze świadomością Devona. Szaleniec wnika w jego ciało, wdziera się do

wiątyni jego umysłu...

Devon krzyczy.

13. Zejście do piekieł

To najstraszniejsze, najbardziej nieznośne przeŜycie, jakie Devon byłby w stanie sobie

wyobrazić, gdy inny duch, inna inteligencja, wdziera się w jego najskrytsze myśli i

wspomnienia.

- Nie! Nie pozwolę ci wejść!

- JuŜ tu jestem! Przegrałeś!

- Nie moŜesz mieć dostępu do moich myśli!

- Boisz się zdemaskowania! Oczywiście! Jeśli dowiem się, skąd przybyłeś, będę

wiedział, jak cię pokonać!

Jest tak, jakby nie leŜeli juŜ na podłodze w tym niewielkim pomieszczeniu, lecz jako

bezcielesne zjawy walczyli w krainie poza czasem i przestrzenią. Tu nie mają swoich ciał, a

jednak Devon całkiem wyraźnie „widzi" swojego wroga.

Widzi ciemność, otchłań, tam, gdzie powinna być dusza.

I nagle pojmuje, jak moŜna pokonać Szaleńca.

Jestem silniejszy od wszystkiego, co staje przeciwko mnie, przypomina sobie. Wtargnij

w moje myśli, jeśli chcesz, Jacksonie, lecz nie zdołasz odebrać mi duszy!

Nawet w tej eterycznej postaci Devon „słyszy" śmiech Szaleńca.

- Zabiorę ci duszę, chłopcze, i zjem ja na śniadanie!

- Tylko spróbuj! - mówi triumfalnie Devon i nagle przestaje się bać. A przy okazji

wejrzyj w moje wspomnienia. Jednemu przyjrzyj się szczególnie uwaŜnie, Jacksonie! To daję

ci dobrowolnie. Weź je sobie! Proszę!

Wyczuwa nagłą podejrzliwość Jacksona.

- Patrzysz, Jacksonie? Doświadczasz tego? Czy widzisz, jak w moich czasach

wtrąciłem cię w Otchłań? Uczyniłem cię więźniem pośród tych stworów, które teraz usiłujesz

uwolnić!

- Nie!

Devon czuje, jak Szaleniec cofa się, nie chcąc doświadczać czegoś takiego. Dzięki

temu Devon nabiera odwagi i pewności siebie.

- No juŜ, rozejrzyj się, Jacksonie. Co jeszcze moŜesz znaleźć w moich myślach?

Wejrzyj w nie i zobacz, czy zamiast mojej klęski nie znajdziesz tam swojej!

Nowy przypływ sił pozwala Devonowi powrócić do swego ciała i zepchnąć z siebie

bezwładnego Jacksona, tak Ŝe ten pada na plecy. Szaleniec natychmiast wycofuje się z jego

umysłu - niezwykle przykre doznanie, jak zdzieranie plastra. Devon wstaje, zwycięski.

Szaleniec otwiera przekrwione oczy i spogląda na Devona. Gniewnie warczy i znika z

pokoju.

Devon drŜy. Gdyby Szaleniec dłuŜej pozostał w jego umyśle, istotnie mógłby znaleźć

sposób na to, jak walczyć z Devonem, a moŜe nawet go pokonać. Jednak chłopiec sprytnie

podsunął mu to jedno wspomnienie, które przestraszyło Jacksona i zmusiło go do odwrotu. W

samą porę.

Devon nie jest pewien, czy uszedłby z Ŝyciem, gdyby Szaleniec całkowicie splądrował

jego umysł. Będzie musiał się nauczyć, jak w przyszłości zapobiegać takiej inwazji. Teraz

rozumie, dlaczego czytanie w myślach jest sprzeczne z kodeksem honorowym Skrzydła Nocy.

Musi być jakiś sposób na obronę przed podobnymi atakami renegatów.

Kiedy Devon ponownie pojawia się na dole, stwierdza, Ŝe demony znikły. Randolph

odesłał wszystkie do ich Otchłani, gdziekolwiek te się znajdowały.

- Nie mamy pewności, czy to była cała armia Jacksona - mówi, cięŜko dysząc. - W

zaroślach wokół domu mogą się czaić inne demony, bo w pokoju wciąŜ jest gorąco i duszno.

Randolph Muir wzdycha i siada na fotelu pod portretem ojca. Salon jest w ruinie.

Zachodnia ściana runęła i spore kawałki sufitu spadły na podłogę, odsłaniając krokwie.

Wszystkie szyby są powybijane, a drzwi na taras wyrwane z zawiasów. Większość mebli jest

połamana i powywracana, a krew i łuski są wdeptane w dywan.

- Mam zrobić tu porządek? - pyta Devon.

- Byłbym wdzięczny, Teddy - mówi Randolph. - Jestem wyczerpany, a Greta dostałaby

szału, gdyby wróciła i zobaczyła salon w takim stanie.

Devon macha ręką i w myślach wypowiada Ŝyczenie, aby pokój wyglądał tak jak przed

atakiem demonów. Usunięcie tak powaŜnych szkód trwa prawie minutę, lecz później nie ma

adnych śladów tego, co przed chwilą się tutaj zdarzyło.

Zakończywszy pracę, Devon siada i opowiada Randolphowi o swoim starciu z

Jacksonem.

- On nie moŜe otworzyć Otchłani - wyjaśnia Randolph - chyba Ŝe zmusi mnie do tego

albo zabije. PoniewaŜ to ja ją zamknąłem i tylko moje polecenie lub moja śmierć moŜe znów

ją otworzyć.

- Zatem on wróci - mówi Devon.

Randolph uśmiecha się smutno.

- Och, on nigdzie nie odszedł. WciąŜ jest gdzieś w tym domu. Musisz pamiętać, Ŝe on

uwaŜa, Ŝe to jego dom, a my jesteśmy tu intruzami.

Podnoszą Montaigne'a i pomagają mu dojść do domu i połoŜyć się do łóŜka. Upiera

się, Ŝe nic mu nie będzie, Ŝe nie ma Ŝadnych złamań, ale stracił trochę krwi i jest mocno

posiniaczony. Idąc z powrotem przez trawnik, Devon patrzy, jak słońce wyłania się zza

horyzontu i maluje niebo płomienistą czerwienią. Wstaje dzień.

Widzą jakąś postać, leŜącą na trawie.

- To McNutt! - woła Randolph.

Ogden leŜy na wznak, posiniaczony i zakrwawiony. Wschód słońca z powrotem

zamienił go w człowieka.

Devon podbiega do niego. Młody człowiek jęczy, odzyskując przytomność.

- Co... co się ze mną działo? - mamrocze.

Jak Devon ma mu to powiedzieć? Jak ma wytłumaczyć, czym stało się jego Ŝycie?

Pomagają mu wrócić do Kruczego Dworu, gdzie Randolph przeprowadza jakąś

tajemniczą rozmowę telefoniczną. Godzinę później do frontowych drzwi puka mały, krępy,

siwowłosy męŜczyzna. Devon pojmuje, Ŝe to gnom, wezwany ze względu na swoje medyczne

umiejętności. Siniaki i zadrapania Montaigne'a i McNutta w magiczny sposób goją się w

ciągu kilku minut.

Gdyby tylko reszta była równie łatwa.

PoniewaŜ tej nocy znów będzie pełnia i Ogden McNutt ponownie zmieni się w bestię.

I według artykułów w gazecie, tego wieczoru zabije kogoś - a potem sam zginie.

Jak mam Ŝyć z tą świadomością,? Wiedząc, ze nie mogę temu zapobiec, Ŝe nie mogę

nikogo ostrzec?

Devon jest wyczerpany. Bezsenna noc, spędzona na walce z demonami i szalonym

czarnoksięŜnikiem, moŜe zmęczyć kaŜdego. Jednak jeszcze przed południem łapie drugi

oddech. Wie, Ŝe będzie tego potrzebował, gdyŜ Szaleniec uderzy znowu. I to wkrótce.

Randolph siedzi w salonie w medytacyjnej pozie: zachowując czujność, a jednocześnie

zbierając siły do następnego starcia. Nic nie mówi, tylko siedzi z podwiniętymi nogami,

patrząc prosto przed siebie. Devon przez chwilę próbuje go naśladować, ale jest zbyt

niespokojny. Wymyka się z pokoju, wiedziony tylko jedną myślą.

Miranda.

Randolph nie próbował odnaleźć dziewczyny. Zapewne zdecydował, Ŝe nie warto jej

szukać, Ŝe nie ma się co obawiać jej czarów. Jednak Devon zastanawia się, czy dziewczyna

jest teraz po ich stronie, czy ponownie przyłączyła się do Jacksona. Lepiej być gotowym na

wszystko, co mogłaby na nich zesłać.

Zamyka oczy, Ŝycząc sobie, Ŝeby do niej dołączyć. Znika i pojawia się przed drzwiami

komnaty na szczycie wieŜy. Tej samej, w której kiedyś będzie więziona Clarissa.

Puka do drzwi.

- Mirando! Wiem, Ŝe tam jesteś!

- Odejdź - rozlega się jej głos.

- Wpuść mnie! Muszę z tobą porozmawiać.

- Za późno na rozmowy - mówi dziewczyna, uchylając drzwi. Spogląda ciemnymi

oczyma na Devona. - Szaleniec zabije nas wszystkich.

- Mówiłem ci, Ŝe tak się nie stanie - nie ustępuje Devon. - Wpuść mnie.

Ona odsuwa się na bok, wpuszczając Devona do komnaty. Wygląda na korytarz,

upewniając się, Ŝe nikt za nim nie szedł, po czym zamyka drzwi.

- Zhańbiłam ród Devonów - mówi i łzy spływają po jej ślicznej twarzy. -

Spowodowałam śmierć niewinnej kobiety.

- Odegrałaś w tym pewną rolę, Mirando, nie mogę zaprzeczyć. Jednak to głównie

Szaleniec jest odpowiedzialny za śmierć Emily.

Ona podchodzi do okna i spogląda na posiadłość. Dzień jest mglisty i parny. W

powietrzu unosi się zapach morskiej wody.

- Nie powinnam była tu przyjeŜdŜać - mówi. - Miałam nadzieję, Ŝe wskrzeszę

wietność mojej rodziny. Chciałam, Ŝeby Devonowie znów stali się godnymi zaufania

partnerami czarodziei Skrzydła Nocy. Liczył na to mój ojciec, kiedy przybył do tego kraju.

Dlatego przyjęłam rolę Opiekunki małej Amandy.

Odwraca się plecami do okna i patrzy na Devona.

- Miałam tyle marzeń, tyle nadziei! A on mnie okłamał! Mam dość kłamstw czarodziei

Skrzydła Nocy!

Devon podchodzi do niej.

- MoŜe jestem jednym z nich, Mirando, ale takŜe jestem Devonem. Spójrz na mnie.

Nie widzisz? Właśnie to nas łączy, Mirando. Jestem twoim krewnym. W moich czasach noszę

imię Devon. Jestem pewien, Ŝe nadano mi je dla uhonorowania mojej rodziny.

Ona mruga parę razy, jakby w końcu zrozumiała, kim on naprawdę jest.

- Jesteś... Devonem?

- Tak. W takim samym stopniu co czarodziejem Skrzydła Nocy.

Ona znów zaczyna płakać.

- Tylko Ŝe ja teraz juŜ nic nie mogę zrobić, Teddy Bear. Nie mam siły woli. Pozbawił

mnie jej. Wtargnął do mojego umysłu... - Miranda płacze jeszcze głośniej na samo

wspomnienie. - To było okropne. Wdarł się do mojego umysłu, poznał wszystkie moje myśli,

wszystkie skrywane nadzieje, marzenia i obawy...

Devon bierze ją w ramiona. Serce łamie mu się ze współczucia. Jest taka młoda,

zaledwie kilka lat starsza od niego. To jeszcze dziewczyna, która niedawno śmiała się,

tańczyła i mówiła „wystrzałowo" lub „odjazdowo". Teraz jest znuŜona i zniechęcona niczym

jakaś bardzo stara kobieta.

- Ze mną teŜ tego próbował - mówi jej Devon. - Wiem, jakie to okropne uczucie.

- Zabrał mi wszystko. Wszystkie moje wspomnienia. Moje marzenia. Całą moją

energię i pasję. Teraz jestem niczym pusta skorupa. Skorupa. - Siada na krześle, najwyraźniej

zbyt słaba, aby dłuŜej ustać. Podnosi ciemne oczy ku jego oczom. - W ten sposób dowiedział

się o tobie. Przeczytał w moich myślach. Nie powiedziałam mu. Dochowałam tajemnicy do

końca.

Devon uśmiecha się. Miło mu to słyszeć. Nachyla się do niej.

- Zatem pomoŜesz nam, Mirando? PomoŜesz nam pokonać Szaleńca?

Ona potrząsa głową.

- Nie mogę. Mówiłam ci. Zabrał wszystko. Teraz jestem tylko pustym ciałem. Nie

mam duszy.

- Nie - protestuje Devon. - MoŜesz odzyskać swoją duszę.

Miranda zamyka oczy, jakby nie miała siły trzymać otwartych powiek.

- Nosisz jego dziecko - przypomina Devon. - Będziesz mu potrzebna...

Miranda uśmiecha się słabo.

- Na dodatek Jackson jest męską szowinistyczną świnią. Wyczytał w moich myślach,

e to będzie dziewczynka, a dziewczynka mu się nie przyda, skoro nic nie moŜe odziedziczyć.

Sam mi tak powiedział. Oświadczył, Ŝe poszuka innej kobiety, która da mu syna.

- Kłamie - mówi Devon. - Próbuje cię pognębić, pozbawić ducha walki. On się ciebie

boi, Mirando! Boi się Devonów.

- Nic z tego, Teddy Bear. Jestem załamana. Nie mogę ci pomóc.

Młoda kobieta z trudem podciąga kolana do piersi i obejmuje je rękami.

- Nic z tego - powtarza. - Randolph moŜe zwycięŜy, tak jak twierdzisz. MoŜe uda się

pokonać Jacksona, ale ja jestem zgubiona na wieki. Pozostało mi jeszcze tylko urodzić moje

dziecko, a potem zakończyć Ŝycie. On mi je odebrał. - Zaczyna płakać. - To pewnie moja kara

za zhańbienie nazwiska Devonów.

Devon z cięŜkim sercem opuszcza wieŜę.

Dzień płynie powoli, gdyŜ kaŜde tyknięcie starego zegara w hallu zdaje się zapowiadać

kolejny atak Szaleńca. Jak długo będą musieli na to czekać? Czy on właśnie zbiera armię

demonów? W jaki sposób przypuści następny atak?

Randolph nadal siedzi w salonie, pogrąŜony w medytacjach.

Devon podskakuje, gdy otwierają się frontowe drzwi.

- Montaigne! - woła. - Myślałem, Ŝe jeszcze nie doszedłeś do siebie.

- Medycyna gnomów czyni cuda - oznajmia Opiekun. - Rwę się do walki. A ty

odpocząłeś?

- Jakoś nie mogę - mówi Devon. - WciąŜ myślę o róŜnych sprawach... Na przykład o

Ogdenie.

Montaigne kiwa głową.

- Przed chwilą narysowałem pentagram na podłodze garaŜu - mówi. - Pentagram to

pięcioramienna gwiazda...

- Tak, wiem, co to jest pentagram. To ochronny znak.

- Właśnie. Dziś wieczorem umieścimy McNutta w środku pentagramu. To nie pozwoli

mu skrzywdzić innych lub siebie, kiedy wzejdzie księŜyc. I miejmy nadzieję, Ŝe do następnej

pełni odkryjemy sposób, Ŝeby całkowicie go wyleczyć.

Devon nic nie mówi, tylko spogląda w kierunku salonu.

Montaigne wzdycha.

- Z twojego milczenia wnioskuję, Ŝe z przyszłości wiesz, Ŝe nie uda nam się wyleczyć

biednego Ogdena. Mimo to musimy próbować. Bez nadziei...

- Masz rację, Montaigne. Bez nadziei nie moŜna Ŝyć.

Teraz dzień wlecze się jeszcze bardziej. Siedząc na fotelu naprzeciw nieruchomego,

lecz w pełni przytomnego Randolpha, Devon ucina sobie krótką drzemkę. Budzi się nagle i

dostrzega, jak bardzo wydłuŜyły się cienie.

Randolph teŜ wraca do Ŝycia, ale nie odzywa się. W jakiś sposób, mimo iŜ nie

rozmawiał z Montaigne'em, zna jego plan. Prowadzi McNutta do garaŜu, a Devon podąŜa za

nimi. Ma wraŜenie, Ŝe to sztuka, w której aktorzy odgrywają swoje role, Devon zaś jest

znuŜonym widzem, który wszystko juŜ obejrzał i wie, jak to się skończy. Montaigne podsuwa

krzesło, a McNutt zajmuje miejsce w samym środku gwiazdy.

- Powiedz mi, co się stanie - mówi McNutt do Devona, spokojnie i ze smutkiem.

Jak mu powiedzieć? I co moŜna mu wyjawić?

Devon uśmiecha się, chociaŜ łzy cisną mu się do oczu.

- No cóŜ, twoja córeczka Gigi wyrośnie na śliczną pannę - mówi - i stworzy szczęśliwy

dom z męŜem, który bardzo ją kocha. Urodzi twojego wnuka, który będzie jednym z moich

najlepszych przyjaciół, jednym z najbystrzejszych dzieciaków w szkole, mądrym, odwaŜnym i

lojalnym. I obiecuję ci, Ŝe jeśli kiedyś wrócę do domu, opowiem im obojgu o tobie, jakim

mądrym, odwaŜnym i lojalnym byłeś Opiekunem.

Ogden McNutt uśmiecha się.

- Dziękuję ci, Teddy. Dziękuję. To wszystko, co chciałem wiedzieć.

Zamyka oczy i czeka, aŜ wzejdzie księŜyc.

KsięŜyc wschodzi i rozpoczyna się przemiana.

- Teraz juŜ pamiętam! - krzyczy McNutt. śądza mordu! Oto, co mnie nachodzi!

Wrzeszczy, gdy jego ciało skręca się w konwulsjach.

- Nie chcę zabijać! Nie pozwólcie mi zabijać!

- W pentagramie jesteś bezpieczny - oznajmia Randolph. - Nie zdołasz z niego wyjść!

Lecz McNutt juŜ go nie słyszy. Jest bestią, ryczącą i szczerzącą kły, stojącą w środku

wpisanej w okrąg gwiazdy.

Wyje, ile tchu w piersi. Devon cofa się, słysząc ten straszliwy odgłos, odbijający się

echem w pustym garaŜu.

Bestia znów wyje, jakby wzywając pomocy.

I ktoś odpowiada na jej zew.

- Uwaga! - woła Devon.

Pentagram znika! Jakby zmazywana niewidzialną gąbką, linia narysowana kredą na

betonie znika!

Wskazując palcem, Randolph w magiczny sposób próbuje odtworzyć linię, lecz ta

równie szybko jest zmazywana ponownie. W pentagramie powstają luki i bestia wydostaje się

z niego. Ryczy i Devon widzi w jej czerwonych ślepiach Ŝądzę mordu.

W mgnieniu oka Devona i Randolpha ponownie oblekają srebrne zbroje. Machnięciem

ręki Randolph okrywa równieŜ Montaigne'a. Bestia, wydawszy przeciągły ryk rozczarowania,

odwraca się i jednym susem wyskakuje przez okno garaŜu w noc.

- Musimy go dogonić! - woła Montaigne.

- Nie tak szybko - rozlega się głos.

Odwracają się. Uśmiechnięty i spokojny, odziany w swą szatę czarnoksięŜnika, stoi

przed nimi Szaleniec.

- Sądzę, Ŝe macie tu do załatwienia znacznie pilniejszą sprawę - mówi ze śmiechem.

Randolph podchodzi do niego.

- Zlituj się nad biednymi ludźmi w miasteczku, którzy nie zrobili ci nic złego, bracie -

prosi. - W tej postaci McNutt zabije kogoś tej nocy. Przywołaj go.

Usta Jacksona rozciągają się w szerokim uśmiechu.

- Myślisz, Ŝe pozostały we mnie jeszcze jakieś uczucia po tym, jak straciłem przez

ciebie Ŝonę? Z pewnością nie dla tych biednych ludzi, którzy wkrótce będą moimi

poddanymi!

Szaleniec odchyla głowę do tyłu i parska śmiechem, który przy pogłosie w garaŜu jest

gorszy od wycia bestii.

Znów kieruje swe oczy na brata.

- Naprawdę myślałeś, Ŝe zdołasz ukryć przede mną swoją rodzinę, Randolphie? Och,

ile tajemnic znają Opiekunowie, a dzisiaj byłem w umyśle jednej z nich! Teraz nie ma juŜ

przede mną tajemnic.

Randolph blednie.

- Zostaw moją rodzinę w spokoju, Jackson!

- Wspaniała kryjówka! Och, naprawdę! Tutaj! Obok nas! W świecie równoległym,

istniejącym na nieco innej częstotliwości niŜ nasz. Błyskotliwe, Randolphie! Naprawdę

błyskotliwe! - Szaleniec śmieje się. - Dzieci wciąŜ mogą biegać, bawić się i spać we własnych

łóŜkach. Tylko pozostają niewidzialne, nieosiągalne.

Randolph, z twarzą pobielałą z przeraŜenia, szykuje się na najgorsze.

- Kiedy dowiedziałem się, gdzie są, łatwo było je dostać - mówi Szaleniec.

Wyciąga rękę. Ta nagle znika od łokcia w dół, gdy sięga nią do świata równoległego i,

niczym z niewidzialnej kieszeni, wyciąga łkającą małą Amandę.

- Nie! - krzyczy Randolph.

- Och tak, tak - mówi Jackson i nagle nie jest juŜ czarnoksięŜnikiem, lecz klaunem o

pomalowanej na biało twarzy, który tak przestraszył dziewczynkę. Rozciąga grube czerwone

wargi w uśmiechu i przyciska bulwiasty nochal do jej twarzy. Amanda krzyczy.

Randolph rzuca się na niego, ale Jackson znika.

- Ma moje dziecko - jąka się Randolph. - Ma Amandę!

- Uspokój się, panie - radzi mu Montaigne. - Chce cię wytrącić z równowagi.

Devon patrzy, jak wielki czarodziej bierze się w garść. Jego twarz przybiera zwykły

rozwaŜny wyraz i Randolph wypuszcza powietrze z płuc.

- Tak - mówi. - Masz rację, Montaigne. ZwycięŜymy, jeśli zachowamy spokój. -

Kieruje spojrzenie na Devona. - Wy dwaj musicie iść za McNuttem. Od was zaleŜy, czy

spełni się przeznaczenie. Ja ruszę za moim bratem.

- Wie pan, dokąd się udał? - pyta Devon.

- Wiem, gdzie go szukać - odpowiada czarodziej i znika.

Devon odwraca się do Montaigne'a.

- Idź za mną. Wiem, gdzie znajdziemy bestię. Będzie na East Seaboard Beach. I

zapewne juŜ zabiła dziewczynę.

Istotnie, kiedy tam przybywają, dziewczyna nie Ŝyje, tak jak to opisano w gazetach z

przyszłości. Jej ciało leŜy na plaŜy, a gdy fale monotonnie rozbijają się na piasku, księŜyc

oblewa swą straszną białą poświatą wzburzoną powierzchnię morza. W wyciu bestii słychać

nie wściekłość, lecz smutek.

Nie chcę zabijać! Nie pozwólcie mi zabijać!

Devon staje oko w oko z bestią. W blasku księŜyca jej płacz łamie mu serce.

Montaigne pędzi susami po plaŜy. Bestia zauwaŜa go, wydaje głuchy pomruk i rusza w

jego kierunku.

- Cofnij się! - krzyczy Opiekun, ale stwór dalej na niego naciera.

- Ogdenie! - woła Devon.

Bestia przystaje.

- Nie chcesz zabijać! - przypomina jej Devon.

Bestia odwraca się i jej ślepia mają ludzki wyraz. Chłopiec widzi w nich Ogdena

McNutta.

Zaraz jednak stwór znów się odwraca i groźnie rusza w kierunku Montaigne'a.

- Ogdenie! - ponownie woła Devon.

Jednak bestia juŜ prawie dopadła Montaigne'a. Szeroko rozkłada olbrzymie łapy, aby

go rozszarpać, i krwioŜerczo kłapie zębami.

Montaigne nie ma innego wyjścia - musi strzelić. Posyła srebrną kulę prosto w serce

bestii. Ta zatacza się w tył, przeciągle wyjąc z bólu, po czym pada na piach.

A wtedy, w blasku księŜyca, następuje kolejna przemiana. Bestia znów staje się

łagodnym Ogdenem McNuttem. Devon podbiega do niego i podtrzymuje głowę konającego.

- Powiedz... im... - szepcze McNutt.

- Powiem. Obiecuję.

Usłyszawszy to, Ogden McNutt zamyka oczy i umiera.

Dodorastanie to okropne doświadczenie.

Devon przybył do przeszłości jako chłopiec, lecz teraz, po śmierci dwóch bliskich mu

osób, stracie, której nie był w stanie zapobiec, juŜ nie czuje się tak młodo.

Nigdy nie miał beztroskiego dzieciństwa, bo przecieŜ potwory w szafie były realnym

zagroŜeniem. Jednak dotychczas miał szczęście. Nikt nie zginął. Zdołał uratować wszystkich -

Alexandra, Cecily, D. J. - ilekroć ktoś z nich był w niebezpieczeństwie.

Teraz juŜ wie, czym jest śmierć.

Nie podoba mu się ta dorosłość. Nie, jeśli oznacza coś takiego.

- Nie chciałem go zabić - mówi Montaigne.

Devon wstaje z westchnieniem, patrząc na nieruchome ciało Ogdena.

- On by tak wolał - mówi łamiącym się głosem. - Nie chciał zabijać.

Zanoszą ciało do domku Montaigne'a i wykonują anonimowy telefon na policję,

mówiąc o martwej dziewczynie na plaŜy. Devon pogrąŜyłby się w smutku, ale nie moŜe sobie

na to pozwolić: wciąŜ trzeba rozprawić się z Szaleńcem, a Randolph będzie potrzebował

pomocy.

- Wiem, gdzie oni są - mówi Devon. - Weź mnie za rękę. Montaigne wykonuje

polecenie. Znikają i pojawiają się we wschodnim skrzydle.

Przy Otchłani.

- Witam! - cieszy się Jackson, wciąŜ w stroju klauna i z przeraŜoną Amandą w

ramionach. - Zastanawiałem się, jak długo mam na was jeszcze czekać!

Stoi naprzeciwko Randolpha, który zasłania Otchłań, blokując mu drogę. Odległość

niecałego metra dzieli Szaleńca od upragnionego celu.

- Niech chłopak będzie naszym pośrednikiem! - wzdycha teatralnie Jackson. - Powiedz

mojemu bratu, Ŝe jest lekkomyślny. Proponuję uczciwą wymianę. Jego córka za moją

Otchłań!

- Nie moŜesz być takim potworem - woła Randolph. - PrzecieŜ to tylko dziecko!

- Potworem? - Głos klauna zmienia się w basowy, a jego twarz wykrzywia grymas

wściekłości. - Zabrałeś mi Ŝonę! Jedyną kobietę, którą kochałem!

- Ty sam ją sobie odebrałeś, Jackson - mówi Devon.

Szaleniec unosi jaskrawo pomalowaną górną wargę.

- Miałem nadzieję, Ŝe będziesz rozsądniejszy, chłopcze - mówi. - Widzę jednak, Ŝe

jesteś równie nieprzejednany jak mój brat!

- Oddaj mi Amandę - mówi Randolph, usiłując zachować spokój. - Daj mi ją, a wtedy

podyskutujemy o otwarciu Otchłani.

- O ho, ho! - śmieje się Szaleniec. - Nie puszczę tak łatwo tej młodej damy!

Devon widzi, Ŝe Randolph słabnie. Im głośniej płacze Amanda i im bardziej jest

przeraŜona, tym mniej stanowczo jej ojciec broni Otchłani.

- Nie poddawaj się, Randolphie! - woła Devon.

- Jeśli nie ustąpi - grucha z uśmiechem Szaleniec - wtedy naprawdę przestraszę moją

małą bratanicę.

Po tych słowach słychać łopot błoniastych skrzydeł. Nad ich głowami pojawia się

demon podobny do tego, którego Devon pokonał w ogrodzie. Z piskiem rozkłada ogromne

skrzydła i nastawia szpony. Przysiada na biblioteczce, wbijając czerwone ślepia w

dziewczynkę.

Amandą wydaje mroŜący krew w Ŝyłach okrzyk przeraŜenia.

- Dobrze! - woła jej ojciec. - MoŜesz otworzyć Otchłań! Rób, co chcesz! Tylko oddaj

mi córkę!

- Nie! - krzyczy Devon. - Pomyśl, co on zrobi z taką mocą!

Randolph rzuca się naprzód, wyciągając ręce.

- Nie dbam o to! Tylko oddaj mi Amandę!

Oczy Szaleńca rozszerzają się z poŜądania, gdy rygiel na drzwiach Otchłani zaczyna

się odsuwać.

- Nie! - woła ponownie Devon.

Portal otwiera się z trzaskiem.

- Jest moja! - wrzeszczy radośnie Jackson. - Jest moja!

Wypuszcza dziewczynkę i skacze ku swej zdobyczy. Randolph chwyta Amandę.

Wszystko to dzieje się w mgnieniu oka, lecz Devon okazuje się szybszy od Szaleńca. Dopada

portalu przed Jacksonem.

I rzuca się w Otchłań!

JuŜ tu byłem. Mogę zrobić to ponownie. Jest ciemno i strasznie gorąco, a smród aŜ

dusi. Nie muszę wchodzić głęboko. Tylko tyle, Ŝeby zablokować drogę demonom i nie

pozwolić Jacksonowi ich wypuścić.

Ustawia się w samym portalu, własnym ciałem barykadując przejście.

- Zejdź mi z drogi, głupi chłopcze! - rozkazuje Szaleniec. - Śmiesz bronić mi dostępu

do mojej prawowitej własności?

Devon czuje gromadzące się za jego plecami demony. Ich brudne pazury i okryte

łuskami łapska czepiają się jego pleców, łapią za łydki, wbijają w ramiona.

- Najpierw będziesz musiał mnie zabić! - krzyczy Devon.

- Moi słudzy zrobią to za mnie - ze śmiechem odpowiada Jackson, gdy jakiś stwór kąsa

Devona w ramię. Chłopiec do krwi gryzie się w język, powstrzymując krzyk bólu.

Zatem tak to się skończy, myśli Devon. Tak umrę. Randolph pokona Jacksona, ale ja

zginę, tu w Otchłani.

Coś śliskiego i wilgotnego przyciska mu się do ucha.

Odsuń się, panie. MoŜesz się do nas przyłączyć. Czy to nie lepsze niŜ być powoli

poŜartym Ŝywcem?

Inny stwór wgryza mu się w udo. Tym razem Devon nie moŜe powstrzymać krzyku.

- Widzisz? - rozlega się głos Szaleńca z drugiej strony portalu. - JuŜ zacząłeś umierać!

Umrzesz tu, mój chłopcze, i nikt...

CzarnoksięŜnik urywa w połowie zdania. Devon słyszy odgłosy walki przed drzwiami

Otchłani. Widocznie zapewniwszy bezpieczeństwo Amandzie, Randolph znów ruszył do

walki. Wiedział, Ŝe będę działał. Wiedział, Ŝe to zrobię. Ufał mi - dlatego ustąpił, Ŝeby

uratować córkę! Zaufał mi!

A ja go nie zawiodłem!

Zęby innego stwora wbijają się w jego pośladek. Devon rozumie, Ŝe powinien wynieść

się stąd - i to szybko!

Jednak nie jest to takie łatwe. Demony trzymają go i nie puszczają.

Zabierz nas ze sobą, panie!

Nie zostawiaj nas!

Z całej siły strząsa je z siebie.

- Wracajcie do swej Otchłani! - krzyczy i skacze naprzód, wyrywając się trzymającym

go w przejściu demonom. Pada jak długi na podłogę komnaty.

Montaigne błyskawicznie zatrzaskuje drzwi i zasuwa rygiel.

- Zamknij portal! - woła do Devona, a ten machnięciem ręki ponownie zamyka

Otchłań przed Szaleńcem.

Kiedy jednak obaj odwracają się, widzą, Ŝe Jackson zdobywa przewagę nad

Randolphem. Amanda znikła, wróciła do równoległego świata, i demona teŜ nie ma. Z

pewnością Randolph odesłał go do piekła - lecz teraz obaj czarodzieje walczą na podłodze.

Szaleniec siedzi na bracie i obiema rękami ściska go za gardło.

- Umrzesz za to, Ŝe chciałeś zająć naleŜne mi miejsce - mówi Jackson. - Giń!

Twarz Randolpha sinieje. Pojedynek tych dwóch, równie potęŜnych czarodziei, zaraz

się rozstrzygnie. Tylko jeden z nich wyjdzie z niego z Ŝyciem.

- Ja jestem panem Kruczego Dworu! - krzyczy Jackson. Ma twarz wykrzywioną z

wściekłości, gdy podnosi oczy, Ŝeby na nich spojrzeć. Jego kostium klauna znikł. Znów jest

Apostatą i wydaje się, Ŝe zwycięŜył. Jego brat znieruchomiał. Przestał walczyć. - Ja jestem

panem i władcą! - ogłasza Jackson. - Nikt inny!

- Nie, dopóki ja mam coś do powiedzenia!

Devon odwraca się. Nagle tuŜ za plecami Szaleńca pojawia się Miranda. Jakby wyrosła

spod ziemi - i w ręku ma sztylet. Jej nagłe przybycie zupełnie zaskakuje Jacksona. Nie ma

czasu zareagować, powstrzymać dziewczyny, która wbija mu sztylet prosto w serce.

- Nie - jęczy Szaleniec. - Zginąć z ręki kogoś takiego jak ty... to niemoŜliwe!

- Kogoś takiego jak ja? - pyta cicho Miranda. - Zapominasz, Jackson. Nazywam się

Devon.

Krew płynie mu z ust. Jackson stawia oczy w słup. Jego triumf zamienił się w klęskę.

Pada na wznak.

Montaigne podbiega i sprawdza mu puls.

- Nie Ŝyje - oznajmia.

- A Randolph? - pyta Devon, klękając przy nieprzytomnym czarodzieju.

Montaigne sprawdza.

- śyje - mówi z ulgą. - Dzięki Bogu.

Devon odwraca się, aby podziękować Mirandzie, lecz juŜ jej nie ma. Montaigne

pomaga wstać Randolphowi, który spogląda na zimne, nieruchome ciało brata.

- Kiedyś był moim idolem - mówi ochrypłym ze wzruszenia głosem. - Mieliśmy inne

matki, ale byliśmy braćmi. Miał zadatki na wielkiego człowieka. Powinien był zostać

wspaniałym i szlachetnym czarodziejem Skrzydła Nocy. - Przenosi wzrok na Devona. -

Spójrz na niego i poznaj prawdę, mój młody towarzyszu. Spójrz na niego i ujrzyj ciemność.

Devon patrzy na Szaleńca. Czarne oczy Jacksona Muira spoglądają w pustkę, a na jego

twarzy wciąŜ maluje się chciwość i Ŝądza władzy.

Epilog.

Cmentarz

mierć Jacksona Muira nie zostaje od razu podana do publicznej wiadomości. Zbyt

wiele osób umarło w nazbyt krótkim czasie, co mogłoby wzbudzić podejrzenia władz. Kiedy

jednak w końcu jego brat spoczywa na cmentarzu, Randolph stawia mu nagrobek z napisem:

PAN KRUCZEGO DWORU.

- MoŜe to będzie dla niego pociechą po śmierci - mówi ze smutkiem, kładąc dłoń na

pomniku z brązowego piaskowca.

Na postumencie stoi anioł, symbol dobra, które zdaniem Randolpha przetrwało w głębi

duszy jego brata. Devon spogląda na figurkę, wiedząc, Ŝe w pewnym momencie podczas

następnych trzydziestu lat jedno z anielskich skrzydeł się odłamie. Będzie to nieme

potwierdzenie, ile dobra pozostało w Szaleńcu.

Powoli wracają do Kruczego Dworu. Pomimo wywarów i maści gnomów Devon nadal

porusza się z niejakim trudem, gdyŜ rany zadane mu w Otchłani jeszcze nie całkiem się

zagoiły.

- Mirando?

Devon puka do drzwi komnaty w wieŜy.

Nie chciała opuścić tego miejsca. Nie poruszyło jej nawet to, Ŝe Randolph wychwalał

jej odwagę, twierdząc, Ŝe wskrzesiła świetność swojej rodziny. Jej depresja pogłębia się z

kaŜdym dniem, kiedy siedzi i spogląda przez okno na klifowe skały. Nawet ten ostatni czyn,

dowód odwagi i wielkiego ducha, nie zdołał naprawić szkód, jakie wyrządził Szaleniec,

wtargnąwszy do jej umysłu.

- Przyniosłem ci coś - mówi Devon. - Sportowe buty. Takie same jak moje. Prosto z

Londynu.

Oczywiście nie są z Londynu: po prostu je wyczarował. Jednak ich widok wywołuje

tylko słaby uśmiech na jej ustach. RównieŜ gramofon, na którym Devon puszcza jej ulubione

płyty - Beatlesów, Hermans Hermits, Nancy Sinatry - nie podnosi jej na duchu.

- Mam tylko jeden powód, by Ŝyć - mówi Miranda. - Dziecko, które noszę. Muszę je

urodzić. Nic więcej.

- Jesteś młoda! - protestuje Devon. - Masz całe Ŝycie przed sobą!

- Nie, skoro martwe ciało Emily Muir wciąŜ spoczywa w morzu.

Devon siada na krześle.

- Mam dla ciebie jeszcze jeden prezent - mówi.

- Nie chcę Ŝadnych prezentów.

Wyjmuje z kieszeni modlitewnik Emily Muir.

- Myślę, Ŝe chciałaby, Ŝebyś go wzięła,

Miranda przyjmuje ksiąŜeczkę, otwiera ją i czyta. Potem zamyka modlitewnik i

przyciska go do piersi.

- Dziękuję, Teddy Bear.

Zrobiłem wszystko, co w mojej mocy, myśli Devon. Nie mogę zmienić biegu wydarzeń.

JuŜ pogodził się z tym, Ŝe jego przeznaczeniem jest przeŜyć resztę Ŝycia w tych

czasach. Nie jest pewien, jaką śmiercią zginie - ale musi umrzeć i to stosunkowo szybko,

skoro Amanda i Edmund nie będą go pamiętać. Dzieci juŜ wróciły i bawią się na pierwszym

niegu tej zimy. Minęły trzy miesiące od śmierci Szaleńca. Trzy miesiące i wciąŜ ani śladu

Schodów Czasu. A więc to tak, myśli Devon. Oto moje przeznaczenie: spędzić tu resztę Ŝycia.

Bo co ma myśleć, gdy mija miesiąc za miesiącem? Jest juŜ środek zimy, mroźnej i

surowej. Devon przez cały czas szkoli się u Montaigne'a i praktykując magię razem z

Randolphem Muirem, w końcu zdobywa wiedzę Skrzydła Nocy, o której zawsze marzył.

Teraz naprawdę mógłbym zostać wielkim czarodziejem, myśli z Ŝalem, gdybym poŜył dłuŜej.

Zwierza się ze swoich obaw Randolphowi, który je bagatelizuje.

- MoŜe jeszcze wrócisz do swoich czasów - mówi mu czarodziej. - To, Ŝe McNutt cię

nie widział, kiedy tam był, wcale nie oznacza, Ŝe nigdy nie wróciłeś. MoŜe wróciłeś do

swoich czasów zaraz po tym, jak on je opuścił!

Devon przyznaje, Ŝe to moŜliwe, i po raz pierwszy od wielu miesięcy pozwala sobie na

odrobinę nadziei.

- A moŜe - mówi Randolph, głębiej zastanawiając się nad tym problemem - twoim

przeznaczeniem jest udać się do jeszcze innych czasów.

- Ja muszę wrócić do domu - mówi Devon. - Muszę pomóc Marcusowi. I...

Urywa. Wie, Ŝe nie moŜe wyjawić Randolphowi, co zdarzy się w przyszłości, Ŝe

Szaleniec wróci - i to nie raz.

A zresztą jaki miałoby to sens? Po co burzyć jego spokój i przekonanie, Ŝe jego

rodzinie w końcu nic nie grozi ze strony opętanego Ŝądzą władzy brata?

Jednak gdy mija zima i nadchodzi wiosna, Devon znów rozpaczliwie pragnie wrócić

do domu. Przebywa w przeszłości juŜ od jedenastu miesięcy, niemal rok. Mam juŜ prawie

szesnaście lat, uświadamia sobie.

Pod pewnymi względami te czasy juŜ stały mu się równie bliskie jak jego własne.

Przywykł do braku komputerów i telefonów komórkowych. Lubi ówczesną muzykę. I

uwielbia lekcje magii u Monaigne’a. Randolph nawet mówi o zapisaniu go na specjalny letni

kurs dla młodych czarodziei, który odbywa się w Anglii.

- Tęsknię za przyjaciółmi - mówi Devon Montaigne'owi.

- Znajdziesz sobie nowych - zapewnia go Opiekun. - Byliśmy tak zajęci walką o

przetrwanie, Ŝe zapomnieliśmy, Ŝe nie masz normalnego Ŝycia. Poślemy cię do szkoły. Tam

znajdziesz wielu przyjaciół. Czy naprawdę tak ci u nas źle?

- Oczywiście, Ŝe nie - zapewnia Devon. - Po prostu nie wiem, czego jeszcze mogę się

tutaj nauczyć oprócz tego, czego uczę się od ciebie. Czego jeszcze miała mnie nauczyć ta

wyprawa w przeszłość?

Odpowiedź na to pytanie otrzymuje po kilku tygodniach, kiedy Miranda w zaciszu

komnaty na wieŜy rodzi córkę.

- Jak jej dasz na imię? - pyta gnomica Gertruda, którą wezwano jako akuszerkę.

- Dam jej imię po mojej mamie - mówi Miranda. - Będzie się nazywała Clarissa.

Devon jest oszołomiony.

Zatem Clarissa jest córką. Jacksona!

Jednak w miarę jak zastanawia się nad tym faktem, jego zdumienie słabnie.

Brałem to pod uwagę i teraz nabiera sensu zachowanie pani Crandall, która tak się jej

obawia. Clarissa odziedziczyła moc po Szaleńcu, a gdyby miała pójść w ślady ojca...

Teraz moŜna teŜ zrozumieć, dlaczego w przyszłości będzie przywoływała Jacksona.

Czy wie, Ŝe on jest jej ojcem? Czy tylko instynktownie lgnie do Otchłani, czując, Ŝe tam jest

jej przeznaczenie - a takŜe jej ojca? Devon zastanawia się, czy jeśli kiedyś powróci do swoich

czasów, Clarissa będzie jego przyjacielem czy wrogiem?

- Wychowamy ją razem z naszymi dziećmi - obiecuje Randolph, trzymając na rękach

małą Clarissę i patrząc na kruchą, wycieńczoną dziewczynę w łóŜku.

Jest tak, jak Miranda zapowiedziała. Urodziwszy Clarissę, młoda kobieta nie znajduje

powodu, aby dalej Ŝyć. Zapewniwszy córeczce ochronę i opiekę, zamyka oczy i odchodzi,

jakby po prostu kazała sobie umrzeć.

Jeszcze jedna śmierć. Jeszcze jedno poŜegnanie z młodością. Devon roni łzy na

pogrzebie Mirandy - łzy Ŝalu po stracie przyjaciółki i krewnej, dziewczyny, która była tak

pełna Ŝycia. Ociera oczy, patrząc, jak grabarze stawiają obelisk na jej grobie. To symbol magii

zaklinaczy z wysp.

Zgodnie z jej Ŝyczeniem wyryto na nim tylko jedno słowo - nazwisko DEVON, z

którego była tak dumna.

Później młody czarodziej staje nad leŜącą w kołysce Clarissą.

Teraz juŜ wiem, kim jesteś, myśli. Będziesz Obłąkaną Damą, uwięzioną, w tym domu,

kiedy ujawnią się twoje umiejętności. Jednak ja cię uwolnię - i mam nadzieję, Ŝe w końcu

ułoŜysz sobie gdzieś Ŝycie, z dala od strasznego dziedzictwa twego ojca.

Wyciąga rękę i gładzi miękkie włoski dziecka. Dziewczynka kwili.

Devon wzdycha i opuszcza jej pokój, przechodzi przez korytarz i hall, kierując się

schodami na górę, do siebie. Jest zmęczony. Chce tylko zasnąć i o niczym nie śnić. Wylał juŜ

wszystkie łzy - za Emily, za Ogdena, za Mirandę i przyjaciół, za którymi tak tęskni, lecz

których twarze coraz słabiej pamięta.

Oprócz twarzy Cecily. Wystarczy, Ŝe zamknie oczy i widzi Cecily, taką, jaką widział ją

ostatni raz w swoich czasach.

Dalej wchodzi po schodach.

Dopiero po chwili uświadamia sobie, Ŝe coś się zmieniło. Schody ciągną się dalej, niŜ

powinny. Nagle padające z pokoju światło przygasa i Devon nie widzi, gdzie się kończą.

To tu! Nareszcie! Jestem na Schodach Czasu!

Czuje radość. Zaczyna biec, przeskakując po dwa stopnie. Teraz juŜ widzi koniec

schodów.

Wracam do domu! Wracam do domu!

Dociera na sama górę. Rozgląda się. Tak, jest w domu! Telefon na stoliku w hallu ma

przyciski! Nie obrotową tarczę!

Jestem w domu, w domu, w domu!

Rozgląda się.

Czy na pewno?

Coś tu się zmieniło.

Słyszy jakiś dźwięk. Ktoś wychodzi z drzwi naprzeciwko.

- To ty! - woła Devon, szeroko otwierając oczy ze zdziwienia. - To niemoŜliwe!