background image

 

 

 
 

DYNAMIKA BUDOWLI 

 

 
 
 
 
 

 

wszystko płynie 

wszystko drga 

 

 
 
 
 
 
 
 

 

Wszystkie procesy twórcze w przyrodzie dzieją się w stanach dalekich 
od równowagi

 

 

Michał Heller 

Szczęście w przestrzeniach Banacha, 1997 

 
 
 
 
 
 
 

Gdańsk, 2007 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

1.  Drgania swobodne nietłumione 

 
Drgania konstrukcji o jednym stopniu swobody: 
 

1.  Drgania swobodne: 

a)  Nietłumione: 

0

mu ku

+

=

 

b)  Tłumione: 

0

mu cu ku

+

+

=

 

 

2.  Drgania wymuszone: 

( )

mu cu ku

p t

+

+

=

 

a)  Siłą harmoniczną 

0

( )

sin( )

p t

p

t

ω

=

 

b)  Impulsem 
c)  Siłą dowolną 

 
Drgania swobodne nietłumione 
 

 

 
 
 
Siły sprężystości 

s

 i bezwładności 

i

  ( )

( ),

s

f t

ku t

=

 (1.1) 

 
  ( )

( ).

i

f t

mu t

=

 (1.2) 

 

0

0.5

1

1.5

2

-3

-2

-1

0

1

2

3

t [s]

s

ila

 [

N

]

sila bezwladosci f

i

sila sprezystosci f

s

 

-0.04

-0.02

0

0.02

0.04

-2

-1

0

1

2

u [m]

s

ila

 [

N

]

sila bezwladosci f

i

sila sprezystosci f

s

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

Drgania swobodne nietłumione opisane są następującym równaniem: 
 
 

0

mu ku

+

=

, (1.3) 

 
gdzie  m oznacza masę,  k  sztywność. Drgania swobodne zapoczątkowane są poprzez wytrącenie 
układu z pozycji równowagi poprzez warunki początkowe, tzn. przyłożenie wychylenia początko-
wego

0

 lub/i prędkości początkowej 

0

w czasie 

0

t

=

. Warunki początkowe mają następującą po-

stać: 
 
 

0

0

(0)

,       (0)

u

u

u

u

=

= . (1.4) 

 
Równanie  (1.3) wraz z warunkami początkowymi  (1.4) tworzy zagadnienie własne. Rozwiązanie 
powyższego równania stanowią w dynamice konstrukcji drgania własne nierzeczywistego układu 
bez tłumienia. 
 
Równanie charakterystyczne ma postać:  
 
 

2

0

ms

k

+ = . (1.5) 

 
Jego rozwiązaniem są dwa pierwiastki zespolone: 
 
 

1

2

      s

n

n

s

i

i

ω

ω

=

= −

, (1.6) 

 
gdzie 

n

ω

 oznacza częstość kołową drgań (naturalną) mierzoną w rad/s wyrażoną wzorem: 

 

 

n

k

m

ω

=

. (1.7) 

 
Rozwiązaniem ogólnym równania (1.3) jest: 
 
 

1

2

1

2

1

2

( )

n

n

i t

i t

s t

s t

u t

A e

A e

A e

A e

ω

ω

=

+

=

+

. (1.8) 

 
Korzystając z zależności między funkcjami wykładniczymi a trygonometrycznymi: 
 

 

cos

sin

,

cos

sin

,

n

n

i t

n

n

i t

n

n

e

t i

t

e

t i

t

ω

ω

ω

ω

ω

ω

=

+

=

 (1.9) 

 
równanie (1.8) może być zapisane jako: 
 
  ( )

cos

sin

n

n

u t

A

t B

t

ω

ω

=

+

. (1.10) 

 
Stałe A oraz B zostaną wyznaczone z warunków brzegowych (1.4): 
 

 

(0)

(0)     

n

u

A u

B

ω

=

=

. (1.11) 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

0

2

4

6

8

10

12

14

16

18

-0.5

0

0.5

u(0) 

u(0) 

T

n

 

C

 

 

 
Amplituda drgań zależna od warunków początkowych: 
 
 

2

2

C

A

B

=

+

 (1.12) 

 
pozwala zapisać wzór (1.10) w postaci zwiniętej: 
 
  ( )

sin(

)

n

u t

C

t

ω

ϕ

=

+

, (1.13) 

gdzie: 

 

A

arctg

B

ϕ

=

. (1.14) 

Czas potrzebny do wykonania jednego cyklu drgań nazywany jest okresem drgań: 
 

 

2

n

n

T

π

ω

=

. (1.15) 

 
Częstotliwość mierzona w Hertzach wyraża się następującym wzorem: 
 

 

1

2

n

n

n

f

T

ω

π

=

=

. (1.16) 

Naturalna częstość kołowa drgań może być wyrażona w alternatywnej formie: 
 

 

n

st

g

ω

δ

=

, (1.17) 

 
gdzie ugięcie statyczne 

st

δ

 wyraża się wzorem: 

 

 

st

mg

k

δ

=

. (1.18) 

 
Stąd wzór (1.17) zapisać można jako: 

 

1

n

st

k

m

m

ω

δ

=

=

. (1.19) 

 
Drgania swobodne nietłumione zaprezentowane są w pliku 

cw1_01.m 

t [s] 

u [m] 

f

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

Z

ADANIE

 1.1 

Dany jest wspornik o długości 

L, z masą m skupioną na jego końcu, EI = const. Obliczyć częstość 

drgań swobodnych nietłumionych. 
 

 

 
 

2

3

1

11

0

3

L

M

L

ds

EI

EI

δ

=

=

 

 
 
 

3

11

1

3

n

EI

m

mL

ω

δ

=

=

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

Z

ADANIE

 1.2 

Dany jest wspornik o długości L = 2 m wykonany ze stali o module sprężystości E = 200GPa i gę-
stości 

ρ

 = 7850kg/m

3

. Belka ma przekrój dwuteowy o następujących wymiarach: b = 10  cm, 

h = 12 cm, g = 2 cm, t = 1 cm. Obliczyć częstotliwości drgań w obu kierunkach. Z jakiej długości 
wspornika należy skupić masę, aby otrzymać poprawne wyniki? 
 

 

 
Charakterystyki geometryczne przekroju poprzecznego: 
Pole powierzchni 

2

52 cm

A

=

 

 

Momenty bezwładności: 

4

4

2117.333 cm
334.333 cm

x

y

I
I

=

=

 

 
Masa skupiona z ¼ długości belki 

20.41 kg

M

=

 

 

3

3

3

278.93 rad/s  

  

44.39 Hz

3

110.84 rad/s  

  

17.64 Hz

y

y

x

n

n

y

x

x

n

n

EI

f

mL

EI

f

mL

ω

ω

=

=

=

=

=

=

 

 
Porównując z analitycznym wzorem na pierwszą częstość drgań wspornika o masie rozłożonej 

μ

1

2

3.515 EI

L

ω

μ

=

 

 
masa rozłożona po długości belki 

40.82 kg/m

μ

=

 

 

2

2

3.515

283.03 rad/s  

  

45.05 Hz

3.515

112.47 rad/s  

  

17.90 Hz

y

y

x

n

n

y

x

x

n

n

EI

f

L

EI

f

L

ω

μ

ω

μ

=

=

=

=

=

=

 

 
Wniosek: skupienie masy z ¼ długości wspornika i wymodelowanie przy użyciu jednego stopnia 
swobody dobrze odzwierciedla pierwszą częstość drgań. 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

Z

ADANIE

 1.3 

Pierwsza częstość drgań belki swobodnie podpartej przy uwzględnieniu rzeczywistego ciągłego 
rozkładu masy dana jest wzorem: 

2

2

EI

L

π

ω

μ

=

Z jakiej długości belki swobodnie podpartej należy skupić masę, aby otrzymać poprawną częstość 
drgań swobodnych. Przyjąć belkę długości L = 1200 mm, o wysokości przekroju h = 20 i szeroko-
ści b = 60 mm wykonaną z pleksiglasu; gęstość pleksiglasu wynosi r = 1190 kg/m

3

 a moduł sprę-

żystości E = 3300 MPa. 
 
 

8

4

4 10   m

x

I

= ⋅

 

1.428 kg/m

μ

=

 

 
Rzeczywista częstość drgań wynosi: 
 

2

2

65.90 rad/s

EI

L

π

ω

μ

=

=

 

 
 
 
Masa skupiona do środka belki z ½ L
 

0.8568 kg

M

=

 

3

11

48

L

EI

δ

=

 

3

11

1

48

65.42 rad/s

n

EI

M

ML

ω

δ

=

=

=

 

 
 
 
 
 
Masa skupiona do środka belki z L
 

1.7136 kg

M

=

 

3

11

48

L

EI

δ

=

 

3

11

1

48

46.26 rad/s

n

EI

M

ML

ω

δ

=

=

=

 

 
 
 
Wniosek: w przypadku modelowania belki swobodnie podpartej za pomocą jednego stopnia swobo-
dy masę należy zbierać z ½ długości belki. 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

Z

ADANIE

 1.4 

Dana jest rama jak na rysunku. Obliczyć częstość drgań swobodnych, jeżeli EI = const. 
 

 

Jest to układ statycznie niewyznaczalny, rozważyć musimy dwa stany: obciążenie obciążeniem ze-
wnętrznym, oraz nadliczbową reakcją: 
 

 

 

10

11

1

0

X

δ

δ

+

=  

 

3

1

0

10

0

32

L

M M

L

dx

EI

EI

δ

=

=

 

 

3

1

1

11

0

2

L

M M

L

dx

EI

EI

δ

=

=

 

 

1

1

16

X

=

 

 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

 

 
Aby obliczyć przemieszczenie od siły P = 1 w układzie statycznie niewyznaczalnym możemy sko-
rzystać z twierdzenia redukcyjnego: 
 
 

3

0

11

0

13

1536

L

MM

L

dx

EI

EI

δ

=

=

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Częstość drgań naturalnych: 

3

11

1

1536

13

n

EI

m

mL

ω

δ

=

=

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

10 

Z

ADANIE

 1.5 

Wyznaczyć boczną sztywność ramy oraz odpowiadającą jej częstość drgań własnych. 
a) 

b

EI

= ∞ ; b) 

0

b

EI

= ; c) 

.

b

EI

const

=

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Odp. a) 

3

24

c

EI

k

h

=

; b) 

3

6

c

EI

k

h

=

; c=

3

96

7

c

EI

k

h

=

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

11 

2. Więzi sprężyście odkształcalne 

 

 

 
a) Połączenie szeregowe 
 

 

 
Sumaryczne przemieszczenie układu sprężyn: 
 
 

1

2

n

u u

u

u

= +

+ +

. (2.1) 

 
W każdej sprężynie działa stała siła: 
 

 

1

2

1

2

,     

,  

 ,  

n

n

P

P

P

u

u

u

k

k

k

=

=

=

. (2.2) 

 
Po podstawieniu otrzymujemy: 

 

1

2

1

1

1

n

P

u P

k

k

k

k

=

+

+ +

=

, (2.3) 

 
gdzie k oznacza sztywność zastępczą układu szeregowego: 
 

 

1

1

2

1

1

1

1

1

n

i

n

i

k

k

k

k

k

=

=

+

+ +

=

. (2.4) 

 

 

1

P ku

P

k

u

u

k

P

δ

=

=

= =

1

2

1

1

1

k

k

k

=

+

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

12 

b) Połączenie równoległe 
 

 

 
 
Siła działająca na układ jest sumą sił występujących we wszystkich sprężynach: 
 
 

1

2

n

P P P

P

= +

+ +

. (2.5) 

 
Przemieszczenie jest jednakowe dla wszystkich sprężyn: 
 
 

1

1

2

2

    

  

  

n

n

P

k u P

k u

P

k u

=

=

=

. (2.6) 

 
Po podstawieniu otrzymujemy: 
 
 

1

2

(

)

n

P u k

k

k

ku

=

+ + +

=

, (2.7) 

 
gdzie k oznacza sztywność zastępczą połączenia równoległego: 
 

 

1

2

1

n

n

i

i

k k

k

k

k

=

= + + +

=

. (2.8) 

 
 

 

 
 

1

2

k k

k

= +  

 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

13 

Z

ADANIE

 2.1 

Wyznaczyć sztywność układu i częstość drgań swobodnych, jeżeli EI = const, 

3

9

B

EI

k

L

=

 

 
Schemat rozpatrzymy jako superpozycję dwóch stanów: 
 
a) ugięcie punktu 1 przy założeniu, że w punkcie B istnieje podpora stała 

 

 

2

3

1

1

0

8

L

M

L

dx

EI

EI

δ

=

=

 

 
b) ugięcie punktu 1 przy założeniu, że nieskończenie sztywna belka opiera się na podporze spręży-
stej 

 

 

3

1

6

B

B

B

L

R

k

EI

δ

=

=

 

3

2

3
2

4

B

L

EI

δ

δ

=

=

 

3

1

2

3

8

L

EI

δ δ δ

= +

=

 

3

1

8

3

EI

k

L

δ

= =

 

3

3

8

L

mEI

ω

=

 

 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

14 

Z

ADANIE

 2.2 

Wyznaczyć sztywność i częstość drgań układu jak na rysunku: 

Sztywność sprężyny łączącej belki wynosi 

3

96

s

EI

k

L

=

, EI = const. 

 

 

 
 
 
Układ składa się z trzech części o ustalonej sztywności: 
 
- belka górna 
 

 

 
 
 

3

3

48

     

 

48

g

g

L

EI

k

EI

L

δ

=

=

 

 
 
 
 
 
 
- belka dolna 
 
 

 

 
 
 
 

3

3

192

192

d

d

L

EI

k

EI

L

δ

=

=

 

 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

15 

- sprężyna    

3

96

s

EI

k

L

=

 

 
 

 

 
 
 
 
Belka dolna i sprężyna łączą się szeregowo w układ, który połączony jest z belką górną równolegle: 
 
 
 

3

64

'

d s

d

s

k k

EI

k

k

k

L

=

=

+

 

 
 

Zastępcza sztywność układu: 

3

112

'

g

EI

k k

k

L

=

+ =

 

 

3

112EI

mL

ω

=

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

16 

Z

ADANIE

 2.3 

Obliczyć częstość drgań  własnych maszyny o ciężarze  Q = 3 kN znajdującej się na końcu belki 
wspornikowej długości 3 m, o przekroju jak na rysunku (b = 18 cm,  h = 20 cm,  grubość  ścianki 
d = 1 cm, E = 205 GPa), jeżeli pomiędzy belką a maszyną znajduje się podkładka o współczynniku 
sprężystości k = 1 MN/m. 
 

 

 
 

 

 
 
 

4

2574.713 cm

x

I

=

 

 
 

sztywność wspornika: 

3

11

1

3

586462.406 N/m

w

EI

k

L

δ

=

=

=

 

 
 
sztywność podkładki: k = 1 MN/m 
 

sztywność układu: 

1

1

1

0.000002705   

    =369666.753 N/m

c

c

w

k

k

k

k

=

+ =

 

 
 
 

34.77 rad/s

k

kg

m

Q

ω

=

=

=

 

 
 
 
 
 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

17 

Z

ADANIE

 2.4 

Znaleźć częstość drgań własnych, okres drgań oraz ilość drgań na minutę fundamentu o ciężarze 
Q

 = 2000kN. Pole powierzchni podstawy wynosi A = 10 m

2

, a współczynnik sprężystości podłoża 

k

z

 = 25 MN/m

3

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

18 

3.  Drgania swobodne tłumione

 

 

 

 
 
 
Siły sprężystości 

s

f

,  bezwładności 

i

f

 dane są wzorami (1.1) i (1.2) natomiast siła tłumienia 

d

f

 

zdefiniowana jest następująco: 
 
  ( )

( )

d

f t

cu t

=

. (3.1) 

 

0

5

10

15

20

-2

-1.5

-1

-0.5

0

0.5

1

1.5

2

t [s]

si

ly

  

f

i

  

 f

s

  

 f

d

  

[N

]

sila bezwladosci f

i

sila sprezystosci f

s

sila tlumienia f

d

-0.4

-0.2

0

0.2

0.4

0.6

-2

-1.5

-1

-0.5

0

0.5

1

1.5

2

u [m]

si

ly

  

f

i

  

 f

s

  

 f

d

  

[N

]

sila bezwladosci fi
sila sprezystosci fs
sila tlumienia fd

 

 
 
 
Drgania swobodne tłumione opisane są następującym równaniem: 
 
 

0

mu cu ku

+

+

=

 (3.2) 

 
gdzie m oznacza masę, sztywność, c tłumienie. Warunki początkowe, czyli wychylenie początko-
we 

0

u

 i/lub prędkość początkowa 

0

u

, mają następującą postać: 

 
 

0

0      

(0)

(0)

u

u

u

u

=

= . (3.3) 

 
Równanie charakterystyczne jest postaci:  
 
 

2

0

ms

cs k

+ + = . (3.4) 

 
Jeżeli zdefiniujemy liczbę tłumienia jako: 
 

 

kr

c

c

ξ

=

, (3.5) 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

19 

gdzie 

kr

c

 oznacza tłumienie krytyczne: 

 
 

2

kr

n

c

m

ω

=

, (3.6) 

 
równanie (3.4) można zapisać w formie: 
 
 

2

2

2

0

n

n

s

s

ξω

ω

+

+

= . (3.7) 

 
Jego rozwiązaniem są dwa pierwiastki: 
 
 

2

1,2

1     

n

n

s

ξω ω ξ

= −

±

. (3.8) 

 
Pierwiastki (3.8) mogą być rzeczywiste lub urojone, w zależności od wartości liczby 

ξ

. Rozważy-

my 3 przypadki: 
 

1

ξ

>  - tłumienie nadkrytyczne  

 
Pierwiastki (3.8) równania (3.4) są rzeczywiste, a odpowiedź układu opisuje następujące równanie: 
 
 

1

2

1

2

( )

s t

s t

u t

C e

C e

=

+

 (3.9) 

czyli: 
 

2

2

1

1

1

2

( )

(

)

n

n

n

t

t

t

u t

e

C e

C e

ω

ξ

ω

ξ

ξω

=

+

. (3.10) 

 
Z warunków brzegowych mamy: 
 
 

0

1

2

1

0

2

(

0)

   

     

u t

u

C

C

C

u

C

=

=

=

+

=

 (3.11) 

 

 

2

2

2

2

1

1

1

2

1

1

2

2

1

2

( )

(

)(

)

       

(

1

1

)

n

n

n

n

n

n

t

t

t

n

t

t

t

n

n

u t

e

C e

C e

e

C e

C e

ω

ξ

ω

ξ

ξω

ω

ξ

ω

ξ

ξω

ξω

ω ξ

ω ξ

=

+

+

+

+

 (3.12) 

 
 

2

2

0

1

2

(

0)

(

1)

(

1)

n

n

n

n

u t

u

C

C

ξω ω ξ

ξω ω ξ

=

=

=

− +

+

−  (3.13) 

 
 

2

2

2

0

0

2

(

1)

(

1

1)

n

n

n

n

n

n

u

u

C

ξω ω ξ

ξω ω ξ

ξω ω ξ

=

− +

+

− −

+

−  (3.14) 

 

 

2

0

0

2

2

(

1)

2

1

n

n

n

u

u

C

ξω ω ξ

ω ξ

=

 (3.15) 

 

 

2

0

0

1

2

(

1

)

2

1

n

n

n

u

u

C

ω ξ

ξω

ω ξ

− −

=

 (3.16) 

 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

20 

Po uwzględnieniu warunków brzegowych: 
 

 

2

2

2

2

2

2

2

2

1

1

0

0

0

0

2

2

1

1

1

1

0

0

0

2

(

1

)

(

1)

( )

(

)

2

1

2

1

[ (

)

(

)]

2

2

1

n

n

n

n

n

n

n

n

t

t

t

n

n

n

n

n

n

t

t

t

t

t

n

n

u

u

u

u

u t

e

e

e

u

u

e

e

e

e

e

u

ω

ξ

ω

ξ

ξω

ω

ξ

ω

ξ

ω

ξ

ω

ξ

ξω

ω ξ

ξω

ξω ω ξ

ω ξ

ω ξ

ξω

ω ξ

− −

=

+

=

+

+

=

+

 (3.17) 

 
Ostatecznie: 
 

 

(

)

(

)

2

2

2

(0)

(0)

( )

(0) cosh

1

sinh

1

1

n

t

n

n

n

n

u

u

u t

e

u

t

t

ξω

ξω

ω

ξ

ω

ξ

ω ξ

+

=

− +

 (3.18) 

 
 

1

ξ

=  - tłumienie krytyczne  

 
Pierwiastki są rzeczywiste: 
 

1

2

n

s

s

ξω

=

= −

. (3.19) 

Odpowiedź układu: 
 

(

)

1

2

( )

n

t

u t

e

C

C t

ω

=

+

. (3.20) 

Z warunków brzegowych: 
 

0

1

(

0)

u t

u

C

=

=

=

 (3.21) 

 
 

1

2

2

( )

(

)(

)

n

n

t

t

n

u t

e

C

C t

C e

ξω

ξω

ξω

=

+

+

 (3.22) 

 
 

0

1

2

2

0

0

(

0)

   

   

n

n

u t

u

C

C

C

u

u

ξω

ξω

=

=

= −

+

=

+

 (3.23) 

Po uwzględnieniu warunków brzegowych: 
 
 

0

0

0

( )

[

(

) ]

n

t

n

u t

e

u

u

u t

ξω

ξω

=

+

+

 (3.24) 

 
 

(

)

( )

(0)(1

)

(0)

n

t

n

u t

e

u

t

u

t

ω

ω

=

+

+

 (3.25) 

 
 

1

ξ

<  - tłumienie podkrytyczne  

 
Pierwiastki są zespolone: 
 

2

1,2

1

      

n

n

s

i

ξω

ω

ξ

= −

±

. (3.26) 

 
Częstość drgań kołowych tłumionych zdefiniujmy jako: 
 
 

2

1

D

n

ω

ω

ξ

=

. (3.27) 

 
Odpowiedź układu: 
 

1

2

1

2

( )

s t

s t

u t

C e

C e

=

+

, (3.28) 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

21 

czyli: 
 
 

(

)

1

2

( )

n

D

D

t

i

t

i

t

u t

e

C e

C e

ξω

ω

ω

=

+

. (3.29) 

 
Zamieniając na postać trygonometryczną: 
 
 

(

)

( )

cos

sin

n

t

D

D

u t

e

A

t B

t

ξω

ω

ω

=

+

 (3.30) 

 
Uwzględniając warunki brzegowe: 
 

0

(

0)

u t

u

A

=

=

=  (3.31) 

 
 

(

)

(

)

cos

sin

sin

cos

n

n

t

t

n

D

D

D

D

D

D

u

e

A

t B

t

e

A

t

B

t

ξω

ξω

ξω

ω

ω

ω

ω

ω

ω

= −

+

+

+

 (3.32) 

 

 

0

0

0

(

0)

   

   

n

n

D

D

u

u

u t

u

A

B

B

ξω

ξω

ω

ω

+

=

=

= −

+

=

 (3.33) 

 

 

0

0

0

( )

cos

sin

n

t

n

D

D

D

u

u

u t

e

u

t

t

ξω

ξω

ω

ω

ω

+

=

+

 (3.34) 

 
 
gdzie stałe A i B są następujące: 
 

 

(0)

(0)

(0)       

n

D

u

u

A u

B

ξω

ω

+

=

=

 (3.35) 

 
 

0

2

4

6

8

10

12

14

16

18

20

-0.4

-0.2

0

0.2

0.4

0.6

czas [s]

pr

z

em

ies

z

c

z

eni

e [

m

]

tlumienie krytyczne 

ξ

=1

tlumienie podkrytyczne 

ξ

<1

tlumienie nadkrytyczne 

ξ

>1

 

 
 
 
Drgania swobodne tłumione zaprezentowane są w pliku cw2_01.m 
 
 
 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

22 

Logarytmiczny dekrement tłumienia 
 
Liczbę  tłumienia 

ξ

 można wyznaczyć eksperymentalnie poprzez pomiar drgań  swobodnych.         

W tym celu określić należy iloraz dwóch kolejnych maksymalnych wychyleń: 
 

 

2

1

( )

2

exp

(

)

1

j

D

j

u

u t

u t T

u

πξ

ξ

+

=

=

+

 (3.36) 

 
Logarytmicznym dekrementem tłumienia 

δ  określa się wielkość będącą logarytmem naturalnym z 

ilorazu dwóch kolejnych wychyleń: 
 

 

2

1

2

ln

1

j

j

u

u

πξ

δ

ξ

+

=

=

 (3.37) 

Jeżeli tłumienie 

ξ

 jest małe (

0.2

ξ

<

), co ma miejsce w rzeczywistych konstrukcjach, logarytmicz-

ny dekrement tłumienia może być uproszczony do postaci: 
 
 

2

δ

πξ

 (3.38) 

 
Aby określić liczbę tłumienia, niekoniecznie trzeba posługiwać się ilorazem dwóch kolejnych am-
plitud. Po j cyklach amplituda zmniejsza wartość z 

1

 do 

1

j

u

+

 

 

3

1

1

2

1

2

3

4

1

j

j

j

j

u

u

u

u u

e

u

u u u

u

δ

+

+

=

=

 (3.39) 

 
a logarytmiczny dekrement tłumienia przyjmuje postać: 
 

 

1

1

1

ln

2

j

u

j

u

δ

πξ

+

=

 (3.40) 

 
Stąd  łatwo wyznaczyć liczbę cykli potrzebną do zmniejszenia amplitudy o zadaną wartość. Na 
przykład liczba cykli j potrzebna do zmniejszenia amplitudy o 50 % wynosi: 
 

 

50%

0.11

j

ξ

 (3.41) 

0

0.2

0.4

0.6

0.8

1

0

2

4

6

8

10

 

 

Liczba tłumienia 

ξ 

Lo

gar

yt

m

iczn

y de

kre

m

ent

 tł

umien

ia 

δ 

2

2

1

πξ

δ

ξ

=

2

δ

πξ

=

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

23 

Z

ADANIE

 3.1 

Dany jest układ o znanej liczbie tłumienia 

ξ

. Znaleźć liczbę cykli drgań swobodnych potrzebną do 

redukcji amplitudy drgań do 10% w stosunku do amplitudy początkowej. Prędkość początkowa jest 
równa zeru. 
 
 
 
 
 
 
 
 

10%

0.366

 j

ξ

 

 
Z

ADANIE

 3.2 

Dany jest zbiornik na wodę. Za pomocą kabla przymocowanego do 
górnej części zbiornika przyłożono boczną siłę Q = 10 MN 
powodując wychylenie zbiornika o 2 m. Kabel przecięto 
wprowadzając konstrukcję w drgania. Po upływie 2 sekund, zbiornik 
wykonał 4 pełne cykle drgań, a amplituda zmniejszyła się do 1 m.  
Obliczyć: 
a) liczbę tłumienia  
b) okres drgań nietłumionych  
c) sztywność  
d) masę  
e) tłumienie  
f) liczbę cykli potrzebną do zmniejszenia amplitudy drgań do 0.2m. 
 
 

 
a) 

2.76%

ξ

=

 

 
 
b) 0.4998 

s

n

T

=

 

 
 
c) 

5 MN/m

k

=

 

 
 
d) 

31.63955 t

m

=

 

 
 
e) 21955.29 

kg/s

c

=

 

 
 
f)   13.28 cykli

j

 

 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

24 

Z

ADANIE

 3.3 

Znaleźć częstość naturalną drgań i liczbę tłumienia belki wspornikowej na podstawie eksperymen-
talnie pomierzonego przyspieszenia swobodnego końca belki. Porównać wyznaczoną naturalną 
częstość drgań z częstością wyznaczoną analitycznie poprzez skupienie masy belki do jednego 
punktu. Wykonana z pleksiglasu belka ma długość L = 480 mm, a jej przekrój jest prostokątny wy-
sokości h = 20 i szerokości b = 60 mm. Gęstość pleksiglasu wynosi r = 1190kg/m

3

 a moduł Youn-

ga E = 3300 MPa.  

0

0.1

0.2

0.3

0.4

0.5

0.6

0.7

0.8

0.9

1

-80

-60

-40

-20

0

20

40

60

80

czas [s]

p

rz

y

s

pi

es

z

eni

e [

m

/s

2

]

u

5

=5.3293 m/s

2

 

t

5

=0.3794 s

.. 

u

11

=1.4088 m/s

2

 

t

11

=0.6376 s

.. 

 

 

1

ln

2

i

j i

u

j

u

ξ

π

+

=

 

 

5

11

1

1

5.3293

ln

ln

0.035 3.5%

2 6

12

1.4088

u

u

ξ

π

π

=

=

=

=

 

 
Ponieważ w czasie 

0.6376

0.3794

0.2582 

t

s

s

s

=

=

 belka wykonuje 6 cykli drgań to okres drgań 

tłumionych 

D

 jest równy 

0.2582 s

0.0403 s

6

D

T

=

=

 

 
Okres drgań naturalnych 

2

2

1

0.0403 1 (0.035)

0.0402 s

n

D

T

T

ξ

=

=

=

 

 

Naturalna częstość drgań 

2

2

156.298 rad/s  

 

24.875 Hz

0.0402

2

n

n

n

n

f

T

ω

π

π

ω

π

=

=

=

=

=

 

 
Teraz obliczymy częstość drgań skupiając masę z ¼ długości wspornika: 

0.17136 kg

M

=

 

8

4

4 10   m

x

I

= ⋅

 

 

3

3

144.554 rad/s  

  

23.006 Hz

2

x

n

n

n

EI

f

ML

ω

ω

π

=

=

=

=

 

 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

25 

Z

ADANIE

 3.4 

Maszyna o ciężarze Q = 250 kN zamocowana jest do podłoża za pomocą 4 sprężyn i 4 tłumików. 
Pionowe przemieszczenie pod wpływem ciężaru własnego maszyny wynosi 0.8 cm. Tłumiki zapro-
jektowano tak, aby redukowały amplitudę pionowych drgań do 1/8 początkowej amplitudy po 2 
cyklach drgań. Obliczyć: 
a) częstość drgań nietłumionych; 
b) liczbę tłumienia; 
c) częstość drgań tłumionych. 
 
 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Odp. 35.02 

rad/s

n

ω

=

0.165

ξ

=

, 34.54 

rad/s

d

ω

=

 

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

26 

4. Drgania 

wymuszone 

siłą harmoniczną  

 

Drgania wymuszone siłą harmoniczną nietłumione 

 

 

 
Drgania wymuszone sinusoidalną siłą harmoniczną nietłumione opisane są następującym równa-
niem: 
 
 

0

sin

mu ku

p

t

ω

+

=

, (4.1) 

 
gdzie m oznacza masę, k - sztywność, 

ω  - częstość siły wymuszającej, 

0

 amplitudę siły wymu-

szającej. Warunki początkowe, czyli wychylenie początkowe 

0

 i/lub prędkość początkowa 

0

mają następującą postać: 
 
 

0

0      

(0)

(0)

u

u

u

u

=

= . (4.2) 

 
Równanie (4.1) jest niejednorodne. Jego rozwiązanie jest sumą całki ogólnej i całki szczególnej: 
 
  ( )

( )

( )

c

p

u t

u t

u t

=

+

. (4.3) 

 
Całka ogólna równania jednorodnego: 
 

0

mu ku

+

=

. (4.4) 

Równanie charakterystyczne ma postać: 
 

2

2

0

n

s

ω

+

= , (4.5) 

 

1,2

n

s

i

ω

= ±

. (4.6) 

Całka ogólna ma postać:  
  ( )

cos

sin

c

n

n

u t

A

t B

t

ω

ω

=

+

. (4.7) 

 
Całka szczególna równania niejednorodnego (4.1) ma postać: 
 
  ( )

sin

cos

p

u t

D

t E

t

ω

ω

=

+

. (4.8) 

 

Wyznaczenie stałych C i D
 

cos

sin

p

u

D

t E

t

ω

ω

ω

ω

=

, (4.9) 

 

2

2

sin

cos

p

u

D

t E

t

ω

ω

ω

ω

= −

. (4.10) 

 
Podstawiając(4.9) i (4.10) do równania (4.1) zapisanego w postaci: 
 

 

2

sin

o

n

p

u

u

t

m

ω

ω

+

=

, (4.11) 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

27 

 

2

2

2

2

sin

cos

sin

cos

sin

o

n

n

p

D

t E

t

D

t

E

t

t

m

ω

ω

ω

ω ω

ω ω

ω

ω

+

+

=

 (4.12) 

 

(

)

(

)

2

2

2

2

cos

sin

sin

o

n

n

p

t E

E

t D

D

t

m

ω

ω

ω

ω

ω

ω

ω

+

=

 (4.13) 

 

2

2

2

2

2

2

0  

  

0

1

  

  

n

o

o

n

n

E

E

E

p

p

D

D

D

m

m

ω

ω

ω

ω

ω

ω

=

=

=

=

 (4.14) 

 

(

)

(

)

2

2

1

1

/

o

n

n

p

D

m

ω

ω ω

=

 (4.15) 

 

(

)

2

1

1

/

o

n

p

D

k

ω ω

=

 (4.16) 

 
Całka ogólna równania niejednorodnego (4.1): 
 

 

  ( )

cos

sin

sin

n

n

u t

A

t B

t D

t

ω

ω

ω

=

+

+

. (4.17) 

 
Wyznaczenie stałych A i B z warunków brzegowych (4.2): 
 
 (0)

o

u

A

A u

= ⇒ =  (4.18) 

  ( )

sin

cos

cos

n

n

n

n

u t

A

t B

t D

t

ω

ω

ω

ω

ω

ω

= −

+

+

 (4.19) 

 

(0)

o

n

n

u

D

u

B

D

B

ω

ω

ω

ω

=

+

⇒ =

 (4.20) 

 

(

)

(

)

2

/

1

/

o

o

n

n

n

u

p

B

k

ω ω

ω

ω ω

=

 (4.21) 

 
Po podstawieniu stałych ABD do równania (4.17) otrzymujemy ostateczną odpowiedź układu: 
 

 

0

0

2

2

drgania "zanikające"

drgania ustalone

/

(0)

1

( )

(0) cos

sin

sin

1 ( /

)

1 ( /

)

n

n

n

n

n

n

p

p

u

u t

u

t

t

t

k

k

ω ω

ω

ω

ω

ω

ω ω

ω ω

=

+

+

 (4.22) 

 

0

1

2

3

4

5

6

7

-0.03

-0.02

-0.01

0

0.01

0.02

0.03

czas [s]

p

rz

e

m

ie

s

zcze

n

ie

[m

]

odpowiedz calkowita
drgania ustalone

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

28 

Współczynnik dynamiczny, zjawisko rezonansu: 
 
Rozważmy drgania ustalone o częstości siły wymuszającej 

ω : 

 

 

0

2

1

( )

sin

1 ( /

)

n

p

u t

t

k

ω

ω ω

=

 (4.23) 

 
Wielkość 

0

/

p k  może być interpretowana jako ugięcie statyczne układu wywołane przez siłę 

0

 

przyłożoną w sposób statyczny: 

 

0

0

( )

st

p

u

k

=

 (4.24) 

 
a równanie (4.23) przyjmie postać: 

 

0

2

1

( ) ( )

sin

1 ( /

)

st

n

u t

u

t

ω

ω ω

=

 (4.25) 

 

0

1

2

3

4

5

6

7

-0.3

-0.2

-0.1

0   

0.1 

0.2 

0.3 

t [s]

u [

m

]

odpowiedz rezonansowa ukladu nietlumionego

 

 
Współczynnikiem dynamicznym 

d

 (zwielokrotnienia amplitudy drgań) nazywamy iloraz amplitu-

dy drgań do amplitudy ugięcia statycznego: 
 

 

2

1

1 ( /

)

d

n

R

ω ω

=

 (4.26) 

 
 

0

( ) ( )    

sin

st

d

u t

u

R

t

ω

=

 (4.27) 

 
 

0

0

max ( )

( )  

st

d

u t

u

u

R

=

=

 (4.28) 

 
Funkcja dynamiczności obciążenia ( )

R t - iloraz odpowiedzi konstrukcji  ( )

u t  spowodowanej siłą 

zmienną w czasie do przemieszczenia statycznego, tzn. przemieszczenia powstałego pod działaniem 
siły statycznej równej maksymalnej wartości siły zmiennej w czasie: 
 

 

0

( )

( )

sin

( )

d

st

u t

R t

R

t

u

ω

=

=

 (4.29) 

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

29 

Częstotliwość rezonansowa zdefiniowana jest jako częstotliwość, dla której współczynnik 

d

 osią-

ga maksymalną wartość, czyli dla 

n

ω

ω

 

0

1

2

3

4

-60

-40

-20

0

20

40

60

ω

/

ω

n

 [-]

1/

(1-

(

ω

/

ω

n

)

2

) [

-]

    

0

1

2

3

4

0

10

20

30

40

50

60

ω

/

ω

n

 [-]

R

d

 [-

]

 

 

 

Drgania wymuszone siłą harmoniczną tłumione 

 

 

 
Drgania wymuszone sinusoidalną siłą harmoniczną tłumione opisane są następującym równaniem: 
 
 

0

sin

mu cu ku

p

t

ω

+

+

=

, (4.30) 

 
gdzie m oznacza masę, k - sztywność, c - tłumienie, 

ω  - częstość siły wymuszającej, 

0

 amplitudę 

siły wymuszającej. Warunki początkowe, czyli wychylenie początkowe 

0

 i/lub prędkość począt-

kowa 

0

, mają następującą postać: 

 
 

0

0      

(0)

(0)

u

u

u

u

=

= . (4.31) 

 
Równanie (4.30) jest niejednorodne. Jego rozwiązanie jest sumą całki ogólnej i całki szczególnej: 
 
  ( )

( )

( )

c

p

u t

u t

u t

=

+

 (4.32) 

 
Całka ogólna równania (4.30) dla tłumienia podkrytycznego ma postać (3.30): 
 
 

(

)

( )

cos

sin

n

t

D

D

u t

e

A

t B

t

ξω

ω

ω

=

+

, (4.33) 

 
natomiast całka szczególna jest postaci (4.8): 
 
  ( )

sin

cos

p

u t

D

t E

t

ω

ω

=

+

. (4.34) 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

30 

Wyznaczenie stałych D i E
 cos

sin

p

u

D

t E

t

ω

ω

ω

ω

=

 (4.35) 

 
 

2

2

sin

cos

p

u

D

t E

t

ω

ω

ω

ω

= −

 (4.36) 

 
Podstawiając (4.35) i (4.36) do równania (4.30) zapisanego w postaci: 
 

 

2

2

sin

o

n

n

p

u

u

u

t

m

ω ξ

ω

ω

+

+

=

 (4.37) 

otrzymujemy związek: 
 

 

(

)

(

)

2

2

2

sin

cos

2

cos

sin

sin

cos

sin

n

n

o

D

t E

t

D

t E

t

D

t E

t

p

t

m

ω

ω

ω

ω

ξω

ω

ω

ω

ω

ω

ω

ω

ω

+

+

+

=

=

 (4.38) 

 

(

)

(

)

2

2

2

2

sin

2

cos

2

sin

o

n

n

n

n

p

t

D

E

D

t

E

D

E

t

m

ω

ω

ξω ω ω

ω

ω

ξω ω ω

ω

+

+

+

+

=

 (4.39) 

 

 

(

)

2

2

2

2

2

2

-

2

0   

   

2

-

- 2

n

n

n

n

o

n

n

E

E

D

E

D

p

D

E

D

m

ω

ω

ω

ξω ω ω

ξω ω

ω

ξω ω ω

+

+

=

=

+

=

⎪⎩

 (4.40) 

 

 

(

)

(

)

2

2

2

2

2

2

2

2

2

n

n

o

n

n

n

n

E

E

p

E

m

ω

ω

ω

ω

ω

ξω ω ω

ξω ω

ξω ω

+

=

 (4.41) 

 

 

(

)

2

2

2

2

2

n

o

n

n

p

E

m

ω

ω

ξω ω

ξω ω

=

 (4.42) 

 

 

(

)

2

2

2

2

(2

)

2

n

n

o

n

p

E

m

ω

ω

ξω ω

ξω ω

+

⎟ =

 (4.43) 

 

 

(

)

2

2

2

2

2

(2

)

o

n

n

n

p

E

m

ξω ω

ω

ω

ξω ω

=

+

 (4.44) 

 

 

[

]

0

2

2

2

2 ( /

)

1 ( /

)

2 ( /

)

n

n

n

p

E

k

ξ ω ω

ω ω

ξ ω ω

=

+

 (4.45) 

 
Na podstawie zależności (4.40) otrzymujemy stałą D : 

 

 

 

(

)

[

]

(

)

2

2

2

2

0

2

2

2

2 ( /

)

2

2

1 ( /

)

2 ( /

)

n

n

n

n

n

n

n

E

p

D

k

ω

ω

ω

ω

ξ ω ω

ξω ω

ξω ω

ω ω

ξ ω ω

=

=

+

 (4.46) 

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

31 

 

[

]

2

0

2

2

2

1 ( /

)

1 ( /

)

2 ( /

)

n

n

n

p

D

k

ω ω

ω ω

ξ ω ω

=

+

 (4.47) 

 

 

Wyznaczenie stałych A i B. Całka ogólna równania niejednorodnego (4.33): 
 
 

(

)

( )

cos

sin

sin

cos

n

t

D

D

u t

e

A

t B

t

D

t E

t

ξω

ω

ω

ω

ω

=

+

+

+

 (4.48) 

 

 

 

(

0)

o

o

u t

A E u

A u

E

=

= + =

⇒ =

−  (4.49) 

 

 

[

]

0

2

2

2

2 ( /

)

1 ( /

)

2 ( /

)

n

o

n

n

p

A u

k

ξ ω ω

ω ω

ξ ω ω

=

+

+

 (4.50) 

 

 

 

 

(

)

( )

cos

sin

sin

cos

         

cos

sin

n

t

n

D

D

D

D

D

D

u t

e

A

t B

t

A

t B

t

D

t E

t

ξω

ξω

ω

ω

ω

ω

ω

ω

ω

ω

ω

ω

=

+

+

+

+

 (4.51) 

 

 

(

0)

n

D

o

u t

A B

D

u

ξω

ω

ω

=

= −

+

+

=  (4.52) 

 

 

o

n

o

n

D

D

D

D

u

D

A

u

B

D

A

ω

ξω

ω

ω

ξ

ω

ω

ω

ω

+

=

=

+

 (4.53) 

 

 

[

]

[

]

2

0

2

2

2

0

2

2

2

1 ( /

)

1 ( /

)

2 ( /

)

2 ( /

)

    

1 ( /

)

2 ( /

)

o

n

D

D

n

n

n

n

o

D

n

n

u

p

B

k

p

u

k

ω ω

ω

ω

ω

ω ω

ξ ω ω

ω

ξ ω ω

ξ

ω

ω ω

ξ ω ω

=

+

+

+

+

+

 (4.54) 

 
Ostatecznie odpowiedź układu jest wyrażona następująco: 
 
 

(

)

drgania ustalone

 drgania zanikające

( )

cos

sin

sin

cos

n

t

D

D

u t

e

A

t B

t

D

t E

t

ξω

ω

ω

ω

ω

=

+

+

+

 (4.55) 

 

0

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

-0.015

-0.01

-0.005

0

0.005

0.01

0.015

0.02

czas [s]

pr

z

em

ies

z

c

z

e

ni

e

[m

]

odpowiedz calkowita
drgania ustalone

 

 
 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

32 

Dla częstości wymuszenia 

n

ω ω

=

 odpowiedź układu przyjmuje postać: 

 

 

0

2

1

( )

cos

sin

cos

2

1

n

t

D

D

n

p

u t

e

t

t

t

k

ξω

ξ

ω

ω

ω

ξ

ξ

=

+

 (4.56) 

 
Odpowiedź układu nie przekracza wartości 

0

 

 

0

0

( )

2

st

u

u

ξ

=

 (4.57) 

 

0

2

4

6

8

10

12

14

-0.05

0

0.05

t [s]

u [

m

]

odpowiedz rezonansowa ukladu tlumionego

 

 

 
Współczynnik dynamiczny: 
 

 

[

]

2

2

2

1

1 ( /

)

2 ( /

)

d

n

n

R

ω ω

ξ ω ω

=

+

 (4.58) 

 
 

0

0.5

1

1.5

2

2.5

3

-5

0

1

5

10

ω / ω

n

 [ - ]

R

d

 [ - ]

ξ=0.01

ξ=0.1

ξ=0.2

ξ=1.0

ξ=0.7

 

 
 
 

( )

0

2

st

u

ξ

 

( )

0

2

st

u

ξ

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

33 

Z

ADANIE

 4.1 

Na belce o długości L = 4 m umieszczony jest silnik o ciężarze Q = 40 kN wywołujący drgania si-
nusoidalne o amplitudzie 

0

 = 2 kN  i  częstości wymuszenia 500 obrotów na minutę. Obliczyć 

amplitudę drgań nietłumionych oraz tłumionych dla 

5%

ξ

=

. Zbadać przypadek rezonansu dla 

drgań tłumionych. EI = 24150 kNm

2

 

 

 

Ugięcie statyczne od ciężaru silnika: 

3

0.2208 cm

48

Q

QL

EI

δ

=

=

 

Sztywność układu: 

3

11

1

48

1811250 N/m

EI

k

L

δ

=

=

=

 

Częstość drgań: 

3

11

1

48

66.65 rad/s

n

EI

m

mL

ω

δ

=

=

=

 

 
Ugięcie statyczne układu wywołane przez siłę 

0

 przyłożoną w sposób statyczny: 

0

0

( )

0.01104 cm

st

p

u

k

=

=

 

Częstość wymuszenia: 

52.36 rad/s

ω

=

 

Współczynnik dynamiczny bez uwzględnienia tłumienia: 

2

1

2.61

1 ( /

)

d

n

R

ω ω

=

=

 

Współczynnik dynamiczny z uwzględnieniem tłumienia: 

[

]

2

2

2

1

2.557

1 ( /

)

2 ( /

)

t

d

n

n

R

ω ω

ξ ω ω

=

=

+

 

 
Amplituda drgań nietłumionych: 

0

0

( )  0.0288 

cm

st

d

u

u

R

=

=

 

Amplituda drgań tłumionych: 

0

0

( )  0.0282 

cm

t

st

d

u

u

R

=

=

 

 
W przypadku rezonansu: 

66.65 rad/s

n

ω ω

=

=

 

Współczynnik dynamiczny: 

[

]

2

2

2

1

10

1 ( /

)

2 ( /

)

t

d

n

n

R

ω ω

ξ ω ω

=

=

+

 

 
Amplituda drgań tłumionych: 

0

0

( )  0.1104 

cm

t

st

d

u

u

R

=

=

 

Odpowiedź układu nie przekracza wartości 

0

0

0

( )

0.1104 cm

2

st

u

u

ξ

=

=

 

 

2

3

1

11

0

48

L

M

L

ds

EI

EI

δ

=

=

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

34 

Z

ADANIE

 4.2 

Jaka powinna być stała sprężyny 

s

, którą należy wstawić pod silnik o wadze Q = 2 kN,  aby 

współczynnik dynamiczny 

d

 drgań harmonicznych o częstości 

10 rad/s

ω

=

 spełniał warunek 

d

< 0.5? Belka ma długość L = 2 m, I = 328 cm

4

E = 200 GPa. 

 

 

 
Sztywność belki:  

3

11

3

L

EI

δ

=

 

3

3

b

EI

k

L

=

 

Sztywność szeregowego połączenia układu belka-sprężyna:  

b s

b

s

k k

k

k

k

=

+

 

Częstość naturalna drgań: 

3

2

3

3

3

(

)

s

b s

n

b

s

s

EI

k

k k

k

L

EI

m

m k

k

m

k

L

ω

=

=

=

+

+

 

 

(

)

2

1

0.5

1

/

d

n

R

ω ω

=

<

        czyli 

2

2

3

n

ω
ω

>  

 

2

2

3

2 3

2

3

3

m

3

9

9

s

EI

EI

L

k

EI

EI m L

mL

ω

ω

ω

ω

<

=

 

 

s

k

< 6988.85 N/m 

 
Przyjęto: 

s

k

=  

 

        rad/s

n

ω

=

 

 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

35 

Z

ADANIE

 4.3 

Masa m, sztywność k oraz naturalna częstość 

n

ω

 nietłumionego układu o jednym stopniu swobody 

są nieznane. Do wyznaczenia tych wielkości zastosowano test wzbudzenia harmonicznego. Przy 
częstotliwości wzbudzenia 4 Hz wystąpił rezonans. Następnie masę zwiększono o 5 kg i wówczas 
rezonans wystąpił przy częstotliwości wymuszenia 3 Hz. Wyznaczyć masę i sztywność. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

6.43 kg

m

=

4061 N/m

k

=

 

 
Z

ADANIE

 4.4 

Układ o jednym stopniu swobody poddano wzbudzeniu siłą sinusoidalną. Przy rezonansie amplitu-
da przemieszczenia została pomierzona i wynosiła 2 m. Przy wzbudzeniu częstością 

ω  równą 1/10 

naturalnej częstości 

n

ω

 amplitudą wyniosła 0.2 m. Ile wynosi liczba tłumienia? 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

0.0495

ξ

=

 

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

36 

5. Projektowanie 

konstrukcji 

o jednym stopniu swobody obciążonych dy-

namicznie

 

 
 
Dany jest układ o jednym stopniu swobody (mkc) obciążony siłą p(t). 
 

 

 
Równanie ruchu: 
 
 

( )

mu cu ku

p t

+

+

=

 (5.1) 

Przenosząc wyrazy związane z masą i tłumieniem na prawą stronę otrzymujemy: 
 
  ( )

z

p

ku

p t

mu cu

=

 (5.2) 

 
gdzie 

z

 oznacza zastępczą siłę statyczną. 

 
 

z

p

ku

=

 (5.3) 

 
Siła zastępcza 

z

 osiąga wartość minimalna i maksymalną dla minimalnego i maksymalnego prze-

mieszczenia u
 

 

min

min

max

max

z

z

p

ku

p

ku

=

=

 (5.4) 

 
 

 

 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

37 

 

 
 
 
Obwiednia momentów jest sumą momentów od obciążenia statycznego oraz dynamicznego: 
 

 

max

min

obw  

dyn

Q

dyn

M

M

M

M

±

 (5.5) 

 

 

1 z  max

1

1 z  min

obw  

M p

M

M Q

M p

±

 (5.6) 

 
 
Przypadki szczególne: 
 
Drgania swobodne bez tłumienia: 
 

0

mu ku

+

=

 

( )

sin(

)

n

u t

C

t

ω

ϕ

=

+

 

2

z

n

p

mu m C kC

ω

= −

=

=

                                      

 min

 max

            

z

z

p

kC

p

kC

= −

=

 

 
Drgania wymuszone harmonicznie: 
 

0

sin

mu cu ku

p

t

ω

+

+

=

 

min,max

0

( )  

st

d

u

u

R

= ∓

 

 min

min

0

 max

max

0

z

d

z

d

p

ku

p R

p

ku

p R

= −

= −

=

=

 

 
 
 
 
 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

38 

Z

ADANIE

 5.1 

Wyznaczyć obwiednię momentów zginających odciężaru masy i dynamicznych momentów wywo-
łanych warunkiem początkowym (

0) 0.4 

m/s

u t

=

=

. Belka ma długość L = 4.8 m, wykonana jest z 

dwóch stalowych dwuteowników  I 180 (I

x-x

 = 1450  cm

4

). Moduł sprężystości stali E = 200 GPa. 

Ciężar Q = 20 kN. 

 

 
Moment bezwładności przekroju 

4

2900 cm

x

I

=

 

 

Przemieszczenie od siły jednostkowej: 

2

6

1

11

0.496 10  m/N

M

ds

EI

δ

=

=

 

 

Częstość drgań własnych: 

11

1

31.447 rad/s

n

m

ω

δ

=

=

 

 

Amplituda drgań masy: 

[

]

2

2

2

2

(0)

(0) +

0.01272 m

n

u

C

A

B

u

ω

=

+

=

=

 

 

Zastępcza siła statyczna 

11

25645.161 N

z

C

p

kC

δ

=

=

=

 

1

Q

M

M Q

=

 

1

dyn

z

M

M p

= ±

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

39 

Z

ADANIE

 5.2 

Na belce (I220, I

x-x

 = 3060 cm

4

) znajduje się maszyna o ciężarze Q = 20 kN wywołująca wymusza-

jącą siłę harmoniczną amplitudzie 

0

2 kN

p

=

. Liczba obrotów wirnika maszyny wynosi 400 obro-

tów/minutę. Dobrać podkładkę pod maszynę tak, by maksymalne naprężenia przy zginaniu nie 
przekraczały 90 

MPa

dop

σ

=

L = 5m. 

 

   

 

 

Przemieszczenie od siły jednostkowej: 

2

6

1

11

0.373 10  m/N

M

ds

EI

δ

=

=

 

 
Częstość naturalna drgań 36.263 

rad/s

n

ω

=

 

 
Częstość wymuszenia:     

41.888 rad/s

ω

=

 

 

Współczynnik dynamiczny: 

2

1

2.991

1 ( /

)

d

n

R

ω ω

=

=

 

 
Zastępcza siła statyczna: 

0

5.982 kN

z

d

p

R p

=

=

 

 
Moment maksymalny: 

max

1

(

)

31.178 kNm

z

M

Q p M

=

+

=

 

 

Maksymalne naprężenia: 

max

max

112.077 MPa > 90 MPa = 

dop

x

M

y

I

σ

σ

=

=

 

 
Naprężenia maksymalne przekraczają wartość dopuszczalną, trzeba dobrać podkładkę zmieniającą 
częstość drgań własnych układu. Dopuszczalna zastępcza siła statyczna musi wynosić: 
 
 

0.8636 kN

z

p

 

 

0

0.8636 kN

z

d

p

R p

=

=

 

 

2

1

0.432

1 ( /

)

d

n

R

ω ω

=

=

 

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

40 

2

3.315

n

ω

ω

=

 

 

2

529.292 rad/s

n

ω

=

 

 

1

1

1

b

s

k

k

k

=

+

 

 

2

2

2

1

1

1

n

s

n

ω

ω

ω

=

+

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Szukana sztywność podkładki wynosi: 
 

1806 kN/m

s

k

=

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

41 

Z

ADANIE

 5.3 

Na belkę ciągłą przegubową działa obciążenie harmoniczne. Obliczyć maksymalne wychylenie 
masy oraz amplitudy dynamicznych momentów zginających oraz narysować obwiednię momentów, 
jeżeli L = 4 m, EI = 40000 kNm

2

0

 = 6 kN, 

ω  = 35 rad/s, m = 4.8 Mg. 

 

 

 
 
 
 

Ugięcie od siły jednostkowej: 

2

1

11

1

m/kN

12000

M

ds

EI

δ

=

=

 

Sztywność: 

11

1

12000 kN/m

k

δ

=

=

 

Częstość drgań naturalnych: 

50 rad/s

n

ω

=

 

Współczynnik dynamiczny: 

2

1

1.961

1 ( /

)

d

n

R

ω ω

=

=

 

Zastępcza siła statyczna 

0

11.8 kN

z

d

p

p R

=

=

 

Ugięcie maksymalne: 

( )

max

11

0

(

) 0.49 cm

Q

st

d

z

u

u

u

R

Q p

δ

=

+

=

+

=

 

 
Momenty zginające wywołane statycznym działaniem ciężaru masy: 
 
 
 
 
 
 
Amplitudy dynamicznych momentów zginających: 
 
 
 
 
 
 
 
Obwiednia momentów: 
 
 
 
 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

42 

Z

ADANIE

 5.4 

Rygiel ramy obciążony jest w środku rozpiętości masą skupioną m = 3Mg i siłą harmoniczną o am-
plitudzie 

0

 = 6 kN i częstości wymuszenia 

ω  = 24 rad/s. Narysować obwiednię momentów zgina-

jących, jeżeli L = 4 m, EI = 12500 kNm

2

 

 

 

Ugięcie od siły jednostkowej: 

0

11

0

20

3

L

MM

dx

EI

EI

δ

=

=

 

 
 
 
 
 
 

Częstość drgań naturalnych: 

11

1

3

25 rad/s

20

n

EI

m

m

ω

δ

=

=

=

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

43 

Współczynnik dynamiczny: 

2

1

12.755

1 ( /

)

d

n

R

ω ω

=

=

 

 
Zastępcza siła statyczna 

0

76.531 kN

z

d

p

R p

=

=

 

 

29.43 

Q

M

MQ

M

=

=

 

 

76.531 

dyn

z

M

Mp

M

= ±

= ±

 

 

(29.43 76.531)

obwM

M

=

±

 

 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

44 

6. Drgania 

wywołane dowolnym obciążeniem wymuszającym

 

 

6.1. Działanie impulsu jednostkowego 
 

 

 
 
 

p mu

=

 

 

2

1

2

1

(

)

      

 impuls

t

t

pdt m u

u

m u

=

= Δ

 

 
 
Drgania swobodne układu o jednym stopniu swobody (bez tłumienia) opisane są równaniem: 
 

 

(0)

( )

(0) cos

(

)

sin

(

).

n

n

n

u

u t

u

t

t

ω

τ

ω

τ

ω

=

− +

 (6.1) 

 
Wstawiając warunki brzegowe: 
 

(0) 0    i    (0)

1/

u

u

u

m

=

= Δ =

, (6.2) 

 
do równania (6.1) otrzymujemy odpowiedź układu: 
 

 

[

]

1

(

)

( )

sin

(

)      

 

n

n

h t

u t

t

t

m

τ

ω

τ

τ

ω

− ≡

=

≥ . (6.3) 

 
Dla układu tłumionego odpowiedź jest następująca: 
 

 

[

]

(

)

1

(

)

( )

sin

(

)      

 

n

t

d

d

h t

u t

e

t

t

m

ξω

τ

τ

ω

τ

τ

ω

− ≡

=

≥ . (6.4) 

 

impuls jednostkowy gdy 

0

ε

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

45 

6.2. Impuls prostokątny 

 

 

 

 
Równanie ruchu: 

 

0

      

( )

0      

d

d

p

t t

mu ku

p t

t t

+

=

= ⎨

 (6.5) 

z warunkami brzegowymi  (0) 0  i    (0) 0

u

u

=

= . Ruch układu przebiega w 2 fazach: 

 
a) faza działania impulsu 

d

t t

≤ , podczas której układ poddany jest działaniu siły 

0

( )

p t

p

=

 („step 

force”). Odpowiedź układu: 
 

  ( )

cos

sin

n

n

p

u t

A

t B

t u

ω

ω

=

+

+ ,        

0

p

p

u

k

=

 (6.6) 

Z warunków brzegowych : 

(0) 0    i     

(0) 0

u

u

=

=  otrzymujemy 

0

     i        

0

p

A

B

k

=

=  

 

 

0

( )

(1 cos

),        

n

d

p

u t

t

t t

k

ω

=

≤  (6.7) 

 
 

( )

0

( )

(1 cos

),        

st

n

d

u t

u

t

t t

ω

=

 (6.8) 

 
b) faza drgań swobodnych 

d

t t

≥  

 

 

(

)

(

)

( )

( )

( ) cos

sin

d

d

n

d

n

d

n

u t

u t

u t

t t

t t

ω

ω

ω

=

+

 (6.9) 

Drgania swobodne zapoczątkowane są prędkością i przemieszczeniem masy w czasie 

d

t t

= , wy-

znaczonymi z równania (6.7): 
 
 

( )

( )

0

0

( )

(1 cos

),        

( )

sin

.

d

st

n d

d

st

n

n d

u t

u

t

u t

u

t

ω

ω

ω

=

=

 (6.10) 

 
Podstawiając (6.10) do równania (6.9) otrzymujemy: 
 

 

( )

(

) ( )

(

)

0

0

sin

( )

(1 cos

) cos

sin

,      

st

n

n d

st

n d

n

d

n

d

d

n

u

t

u t

u

t

t t

t t

t t

ω

ω

ω

ω

ω

ω

=

+

≥  (6.11) 

 

( )

(

)

(

)

0

( )

(1 cos

) cos

sin

sin

,      

st

n d

n

d

n d

n

d

d

u t

u

t

t t

t

t t

t t

ω

ω

ω

ω

=

+

 (6.12) 

 
 

( )

(

)

0

( )

cos

cos

,      

st

n

d

n d

d

u t

u

t t

t

t t

ω

ω

=

 (6.13) 

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

46 

Odpowiedź układu nietłumionego o jednym stopniu swobody na impuls prostokątny: 

 

0

1

2

3

4

-4

-2

0

2

4

6

8

10

12

t [s]

u [

m

]

T

n

/t

d

 =2

0

1

2

3

4

-4

-2

0

2

4

6

8

10

12

t [s]

u [

m

]

T

n

/t

d

 =1.75

 

0

1

2

3

4

-4

-2

0

2

4

6

8

10

12

t [s]

u [

m

]

T

n

/t

d

 =1.5

0

1

2

3

4

-4

-2

0

2

4

6

8

10

12

t [s]

u [

m

]

T

n

/t

d

 =1.25

 

0

1

2

3

4

-4

-2

0

2

4

6

8

10

12

t [s]

u [

m

]

T

n

/t

d

 =1

0

1

2

3

4

-4

-2

0

2

4

6

8

10

12

t [s]

u [

m

]

T

n

/t

d

 =0.5

 

0

1

2

3

4

-4

-2

0

2

4

6

8

10

12

t [s]

u [

m

]

T

n

/t

d

 =0.25

0

1

2

3

4

-4

-2

0

2

4

6

8

10

12

t [s]

u [

m

]

T

n

/t

d

 =0.1

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

47 

6.3. Przybliżona odpowiedź układu o jednym stopniu swobody dla „krótkich” impulsów:

 

 

 

 
Jeżeli czas trwania impulsu 

d

 jest krótszy od 

/ 2

n

T

, wówczas maksymalne przemieszczenie nie 

występuje w trakcie trwania impulsu, lecz w fazie drgań swobodnych, a impuls może być traktowa-
ny jako czysty impuls amplitudzie J
 

0

( )

d

t

J

p t dt

=

 

 
Odpowiedź układu na impuls J o czasie trwania 

d

 spełniającym warunek  /

0.5

d

n

t T

<

 jest odpo-

wiedzią układu na impuls jednostkowy zgodnie z równaniem (6.3): 
 

 

1

( )

sin

n

n

u t

J

t

m

ω

ω

= ⎜

. (6.14) 

 
Z

ADANIE

 6.1 

Na belce o rozpiętości = 7 m znajduje się masa m = 1800 kg. Do masy przyłożono nagle impuls 
prostokątny o amplitudzie P = 9 kN działający przez czas 0.01 s. Wyznaczyć amplitudę drgań belki 
jeżeli E = 210 GPa, I

x

 = 4000 cm

4

 

 

 

11

48 1

7

x

EI

δ

=

 

7

26.087  rad/s

48

x

n

EI

m

ω

=

=

 

2

0.241

n

n

T

π

ω

=

=

 

/

0.041

d

n

t T

=

 

impuls : 

90 Ns

d

J

P t

= ⋅ =

 

amplituda: 

3

max

1.917 10    m

n

J

u

m

ω

=

=

 

Impuls „krótki” = impuls spełniający warunek  /

0.5

d

n

t T

<

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

48 

6.4. Działanie dowolnej siły wymuszającej – wybrane sposoby rozwiązania równania ruchu o 
jednym stopniu swobody: 
 
a) całka Duhamela 
 

 

 
 

Całka Duhamela dla układu nietłumionego: 
 

 

[

]

0

( )

( )

sin

(

t

n

n

p

u t

t

d

m

τ

ω

τ

τ

ω

=

− )

. (6.15) 

 
Całka Duhamela dla układu tłumionego: 
 

 

[

]

(1

)

0

( )

( )

sin

(

n

t

d

d

p

u t

e

t

d

m

ξω

τ

τ

ω

τ

τ

ω

=

− )

. (6.16) 

 
Całka Duhamela z uwzględnieniem warunków brzegowych dla układu nietłumionego: 
 

 

[

]

0

(0)

( )

( )

(0) cos

sin

sin

(

)  d     

t

n

d

n

n

n

u

p

u t

u

t

t

t

m

τ

ω

ω

ω

τ

τ

ω

ω

=

+

+

. (6.17) 

 
Całka Duhamela z uwzględnieniem warunków brzegowych dla układu tłumionego: 
 

 

[

]

(

)

0

(0)

(0)

( )

( )

(0) cos

sin

sin

(

)  d     

n

n

t

t

t

n

d

d

d

d

d

u

u

p

u t

u

t

t e

e

t

m

ξω

ξω

τ

ξω

τ

ω

ω

ω

τ

τ

ω

ω

+

=

+

+

. (6.18) 

function [u]=duhamel(m,wn,wd,ksi,p,t) 
 

0

0.5

1

1.5

2

2.5

3

3.5

4

0

5

10

15

20

t [s]

p

(t)

 [N

]

0

0.5

1

1.5

2

2.5

3

3.5

4

-0.4

-0.2

0

0.2

0.4

t [s]

u

(t)

 [m

]

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

49 

b) równanie ruchu w przestrzeni stanów 
 
Równanie ruchu układu tłumionego: 
 
  ( )

mu cu ku

p t

+

+

=

 (6.19) 

gdzie: ( )

p t - dowolna siła wymuszająca 

 
Proces dynamiczny może byś opisany zmiennymi x

i

 definiującymi stan zjawiska. Zmienne x

i 

nazy-

wamy zmiennymi przestrzeni stanu (lub prościej stanami). Do jednoznacznego opisu procesu dy-
namicznego o jednej zmiennej niezbędne są dwa stany. Na przykład przemieszczenie u i przyspie-
szenie 

u

.  

 
Załóżmy, że: 

1

x

u

=       - stan nr 1 

2

x

u

=      - stan nr 2 

 
Przekształcając równanie (6.19) otrzymujemy: 

 

1

( )

c

k

u

u

u

p t

m

m

m

+

+

=

 

oraz  

 

1

( )

c

k

u

u

u

p t

m

m

m

= −

+

 

 
zapisując równanie poprzez stany uzyskujemy: 
 

 

2

2

1

1

( )

c

k

x

x

x

p t

m

m

m

= −

+

 (6.20) 

 
dodatkowo zależność między stanami można zapisać jako: 
 

1

2

x

x

=  (6.21) 

 
Równania (6.20) i (6.21) zapisane wektorowo przyjmują postać: 

 

( )

p t

x = Ax + B

 

(state space equation of motion) 

 

gdzie:  

 

 

1

2

x

x

⎡ ⎤

⎢ ⎥

⎣ ⎦

x =

, wektor stanów,  

0

1

/

/

k m

c m

A =

 - macierz układu 

0

1/ m

B =

 

 
Drugim równaniem uogólniającym procesy dynamiczne jest równanie wyjścia: 
 

( )

p t

y = Cx + D

 (output 

equation) 

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

50 

Jeżeli jako decydujące dla opisu dynamiki wybierzemy stan związany z przemieszczeniem, x

i,

 to 

macierze C i D przyjmą postać: 
 

[

]

1 0

C =

 

 

[ ]

0

D =

 

 

Macierze A, B, C i D definiują układ dynamiczny w przestrzeni stanów. 
 
Wyjaśnienie użycia funkcji lsim w programie Matlab. 
Format funkcji: 

[Y, X] = lsim(A,B,C,D, p, t, X0); 

 

Wynik całkowania funkcją lsim 

Y - wektor odpowiedzi wybranych stanów 
X – wektory odpowiedzi układu wszystkich stanów 

 Dane 

wejściowe do funkcji lsim 

A, B, C, D – macierze stanu układu dynamicznego 
p – wektory wymuszeń zewnętrznych 
t – wektor czasu 
X0 – wektor warunków początkowych (przemieszczenia i prędkości),  
np. X0=[0  0] 

 
 

m=1    %kg 
k=100  %N/m 

c=0.6  %Ns/m 
 
tk = 4;      % czas końcowy  [s] 

fs = 1000;   % częstotliwość próbkowania [Hz] 
dt=1/fs ;    % krok czasowy 
N = tk*fs;   % liczba próbek 
t = linspace(0, tk, N);  % wektor czasu 
 

p = [ utworzyć żądany wektor obciążenia]; 
 

XO = [0 0];  % warunki początkowe X0= [uo, vo] 
 
A = [    0                   1     

     -inv(m)*k      -inv(m)*c   ]; 
 

B= [ 0 ; inv(m)]; 
 
C = eye(2); 

 
D= [0;0]; 
  
[Y,X] = lsim(A,B,C,D,p,t,XO); 
 

 
przem=Y(:,1); 
predk=Y(:,2); 
przysp = -inv(m)*c*predk-inv(m)*k*przem+inv(m)*p'; 
 

 
 
 

 
 

0

0.5

1

1.5

2

2.5

3

3.5

4

0

5

10

15

20

t [s]

p

(t)

 [N

]

0

0.5

1

1.5

2

2.5

3

3.5

4

-0.4

-0.2

0

0.2

0.4

t [s]

u

(t)

 [m

]

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

51 

c) metoda różnic centralnych 

 

 

 
Siła wymuszająca jest dana w postaci zbioru dyskretnych wartości ( )

i

i

p

p t

=

 w punktach czaso-

wych 

i

. Przedział czasu 

1

i

i

i

t

t

t

+

Δ =

−  zwykle przyjmowany jest jako stały. Odpowiedź układu okre-

ślona jest w dyskretnych chwilach czasu 

i

: Równanie ruchu w chwili 

i

 jest następującej postaci: 

 
 

i

i

i

i

mu

cu

ku

p

+

+

=  (6.22) 

 
Podstawą metody jest zastąpienie pochodnych (prędkości i przyspieszeń) centralnymi ilorazami 
różnicowymi. Dla stałego kroku czasowego 

t

Δ

 różnice centralne przyjmują postać: 

 

 

( )

1

1

1

1

2

2

,        

2

i

i

i

i

i

i

i

u

u

u

u

u

u

u

t

t

+

+

+

=

=

Δ

Δ

. (6.23) 

 
Podstawiając przybliżone wartości (6.23) do równania (6.22) otrzymujemy: 
 

 

( )

1

1

1

1

2

2

2

i

i

i

i

i

i

i

u

u

u

u

u

m

c

ku

p

t

t

+

+

+

+

+

=

Δ

Δ

 (6.24) 

 
Równanie (6.24) można przekształcić do postaci: 
 

                                                     do obliczenia   znane                           znane                      znane 

 

 

( )

( )

( )

1

1

2

2

2

2

2

2

i

i

i

i

i

m

c

m

c

m

u

p

u

k

u

t

t

t

t

t

k

p

+

+

=

Δ

Δ

Δ

Δ

Δ

 (6.25) 

lub: 
 

1

i

i

ku

p

+

=

 (6.26) 

Nieznana wartość przemieszczenia w chwili 

1

i

t

+

 można obliczyć ze wzoru: 

 

 

1

i

i

p

u

k

+

=

 (6.27) 

 
Rozwiązanie 

1

i

u

+

 w chwili 

1

i

t

+

 jest określone z równania ruchu w chwili 

i

 bez korzystania z rów-

nania ruchu w chwili 

1

i

t

+

). Stąd metodę różnic centralnych nazywamy metodą bezpośrednią (jaw-

ną). Do określenia 

1

i

u

+

 wymagane są wartości 

i

 oraz 

1

i

u

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

52 

Do określenia przemieszczenia 

1

 wymagane są wartości 

0

 oraz 

1

u

. Wartość 

0

 znana jest z wa-

runków początkowych. Aby wyznaczyć wartość 

1

u

 korzystamy z zależności (6.23) dla czasu i=0:  

 

 

( )

1

0

1

1

1

0

0

2

2

,        

2

u

u

u

u

u

u

u

t

t

+

=

=

Δ

Δ

, (6.28) 

 
Z równań (6.28) wyznaczamy: 

 

( ) ( )

2

1

0

0

0

2

t

u

u

t u

u

Δ

=

− Δ

+

. (6.29) 

 
Przyspieszenie 

0

 można określić z równania ruchu (6.22) dla czasu 

0

 
 

0

0

0

0

mu

cu

ku

p

+

+

=

 (6.30) 

 

0

0

0

0

p

cu

ku

u

m

=

 (6.31) 

 
Metoda różnic skończonych wymaga, aby krok czasowy 

t

Δ

 spełniał warunek: 

 

1

n

t

T

π

Δ

<  (6.32) 

W praktyce, aby wynik obliczeń były bardziej dokładne przyjmuje się 

/

0.1

n

t T

Δ

 

Algorytm metody różnic skończonych: 
 
1. Obliczenia początkowe 

1.1. 

0

0

0

0

p

cu

ku

u

m

=

 

1.2. 

( ) ( )

2

1

0

0

0

2

t

u

u

t u

u

Δ

=

− Δ

+

 

1.3. 

( )

2

2

m

c

k

t

t

=

+

Δ

Δ

 

1.4. 

( )

2

2

m

c

a

t

t

=

Δ

Δ

 

1.5. 

( )

2

2m

b k

t

= −

Δ

 

2. Obliczenia dla kroku czasowego i 
2.1. 

1

i

i

i

i

p

p

au

bu

=

 

2.2. 

1

i

i

p

u

k

+

=

 

2.3. jeżeli wymagane: 

( )

1

1

1

1

2

2

,        

2

i

i

i

i

i

i

i

u

u

u

u

u

u

u

t

t

+

+

+

=

=

Δ

Δ

 

3. Powtórzenie dla następnego kroku czasowego – zamień i na i+1,  powtórz 2.1, 2.2, 2.3 dla 
następnego kroku czasowego (i = 0,1,2,…) 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

53 

Z

ADANIE

 6.2 

Układ o jednym stopniu swobody (m = 0.2533 kg, k = 10 N/m, 

n

 = 1 s., 

0.05

ξ

=

) poddany jest 

działaniu siły wymuszającej jak na rysunku. Obliczyć metodą różnic centralnych przemieszczenie 
układu. Krok czasowy 

0.1

t

Δ =

 s., czas końcowy 1 s,  (0) 0,    (0) 0

u

u

=

= . 

 

 

 
 
 
1. Obliczenia początkowe 

1.1. 

0

0

0

0

p

cu

ku

u

m

=

 

1.2. 

( ) ( )

2

1

0

0

0

2

t

u

u

t u

u

Δ

=

− Δ

+

 

1.3. 

( )

2

2

m

c

k

t

t

=

+

Δ

Δ

 

1.4. 

( )

2

2

m

c

a

t

t

=

Δ

Δ

 

1.5. 

( )

2

2m

b k

t

= −

Δ

 

 
2. Obliczenia dla kroku czasowego i 
2.1. 

1

i

i

i

i

p

p

au

bu

=

 

2.2. 

1

i

i

p

u

k

+

=

 

 
 
 

i

t

 

i

p

 

1

i

u

 

i

u

 

i

p

 (2.1) 

1

i

u

+

 (2.2) 

teoretycznie 

1

i

u

+

 

 

     0.0328 

 

     0.2332 

 

     0.6487 

 

     1.1605 

 

     1.5241 

 

     1.4814 

 

     0.9245 

 

     0.0599 

 

     -0.7751 

 

     -1.2718 

 

     -1.2674 

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

54 

d) metoda Newmarka 
W 1959r. Newmark opublikował zbiór metod bazujących na następujących równaniach: 

 

(

)

( )

( )

(

)( )

( )

1

1

2

2

1

1

1

0.5

i

i

i

i

i

i

i

i

i

u

u

t u

t u

u

u

t u

t

u

t

u

γ

γ

β

β

+

+

+

+

= +

+

Δ

+ Δ

= + Δ

+

Δ

+

Δ

 (6.33) 

Parametry  

β γ

 określają zmianę przyspieszenia w jednym kroku czasowym oraz charakteryzują 

dokładność i stabilność metody. Następujący wybór parametrów: 

1/ 6,1/ 4 ,  

1/ 2

β

γ

=

 jest sa-

tysfakcjonujący ze wszystkich punktów widzenia metod numerycznych, włączając dokładność obli-
czeń. 

 
Metoda Newmarka jest stabilna, jeżeli: 

 

1

1

2

2

n

t

T

π

γ

β

Δ

. (6.34) 

 
Dla parametrów 

1/ 4,  

1/ 2

β

γ

=

=

 warunek ma postać: /

n

t T

Δ

≤ ∞  

natomiast dla parametrów 

1/ 6,  

1/ 2

β

γ

=

=

:

/

0.551

n

t T

Δ

 

 
Aby obliczenia były dokładne, należy przyjąć przedział czasowy znacznie mniejszy niż wynika to z 
warunku (6.34). 

Algorytm metody Newmarka dla układów liniowych: 
 
Przypadki specjalne: (a) metoda średniego przyspieszenia (

1/ 4,  

1/ 2

β

γ

=

=

                                  (b) metoda liniowego przyspieszenia (

1/ 6,  

1/ 2

β

γ

=

=

1. Obliczenia początkowe 

1.1. 

0

0

0

0

p

cu

ku

u

m

=

 

1.2. 

( )

2

1

k k

m

c

t

t

γ

β

β

= +

+

Δ

Δ

 

1.3. 

m

c

a

t

γ

β

β

=

+

Δ

,    

1

1

2

2

b

m

t

c

γ

β

β

=

+ Δ

 

 
2. Obliczenia dla kroku czasowego i 
2.1. 

i

i

i

i

p

p

au

bu

Δ = Δ +

+

 

2.2. 

i

i

p

u

k

Δ

Δ =

 

2.3. 

1

2

i

i

i

i

u

u

u

t

u

t

γ

γ

γ

β

β

β

Δ =

Δ −

+ Δ

Δ

 

2.4. 

( )

2

1

1

1

2

i

i

i

i

u

u

u

u

t

t

β

β

β

Δ =

Δ −

Δ

Δ

 

2.5. 

1

1

1

,    

,      

i

i

i

i

i

i

i

i

i

u

u

u

u

u

u

u

u

u

+

+

+

= + Δ

= + Δ

= + Δ  

 
3. Powtórzenie dla następnego kroku czasowego – zamień i na i+1,  powtórz 2.1 do 2.5 dla 
następnego kroku czasowego 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

55 

Z

ADANIE

 6.3 

Układ o jednym stopniu swobody (m = 0.2533 kg, k = 10 N/m, 

n

 = 1 s., 

0.05

ξ

=

) poddany jest 

działaniu siły wymuszającej jak na rysunku. Obliczyć metodą Newmarka (średniego przyspiesze-
nia) przemieszczenie układu. Krok czasowy 

0.1

t

Δ =

 s., czas końcowy 1 s.,  (0) 0,    (0) 0

u

u

=

= . 

 

 

 

1. Obliczenia początkowe 

1.1. 

0

0

0

0

p

cu

ku

u

m

=

 

1.2. 

( )

2

1

k k

m

c

t

t

γ

β

β

= +

+

Δ

Δ

 

1.3. 

m

c

a

t

γ

β

β

=

+

Δ

                                                   

1

1

2

2

b

m

t

c

γ

β

β

=

+ Δ

 

2. Obliczenia dla kroku czasowego i 
2.1. 

i

i

i

i

p

p

au

bu

Δ = Δ +

+

 

2.2. 

i

i

p

u

k

Δ

Δ =

 

2.3. 

1

2

i

i

i

i

u

u

u

t

u

t

γ

γ

γ

β

β

β

Δ =

Δ −

+ Δ

Δ

 

2.4. 

( )

2

1

1

1

2

i

i

i

i

u

u

u

u

t

t

β

β

β

Δ =

Δ −

Δ

Δ

 

2.5. 

1

1

1

,    

,      

i

i

i

i

i

i

i

i

i

u

u

u

u

u

u

u

u

u

+

+

+

= + Δ

= + Δ

= + Δ  

3. Powtórzenie dla następnego kroku czasowego 
 
 

i

t

 

i

p

 

i

u

 

(2.5) 

i

p

Δ

 

i

p

Δ

  

(2.1) 

i

u

Δ

  

(2.2) 

i

u

Δ

  

(2.3) 

i

u

Δ

  

(2.4) 

i

u

  

(2.5) 

i

u

  

(2.5) 

teore-

tycznie 

1

i

u

+

 

 

 

  

  

    0.0328 

 

 

  

  

    0.2332 

 

 

  

  

    0.6487 

 

 

  

  

    1.1605 

 

 

  

  

    1.5241 

 

 

  

  

    1.4814 

 

 

  

  

    0.9245 

 

 

  

  

    0.0599 

 

 

  

  

    -0.7751 

 

 

  

  

    -1.2718 

 

 

  

  

    -1.2674 

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

56 

7.  Drgania swobodne układów dyskretnych o n stopniach swobody. 

 

 
Równanie macierzowe ruchu: 
 
  ( )

t

+

+

=

Mu Cu Ku P

 (7.1) 

 
Rozpatrywać będziemy drgania swobodne bez tłumienia: 
 
 

+

=

Mu Ku 0

 (7.2) 

 
Rozwiązanie ( )

t

u

 będzie w formie: 

 
  ( )

( )

n

n

t

q t

φ

=

u

 (7.3) 

gdzie: 
  ( )

cos

sin

n

n

n

n

n

q t

A

t B

t

ω

ω

=

+

 (7.4) 

 
Wektor 

n

φ

 odpowiada za kształt odpowiedzi a  ( )

n

q t  są współrzędnymi modalnymi. Po podstawie-

niu (7.3) i (7.4) do (7.2) otrzymujemy: 
 
 

(

)

2

n

n

ω

φ

=

K

M

 (7.5) 

 
Równanie (7.5) posiada nietrywialnie rozwiązanie, jeżeli  
 
 

(

)

2

det

0

n

ω

=

K

M

 (7.6) 

 
N pierwiastków 

2

n

ω

 równania (7.6) określa N naturalnych częstości układu 

n

ω

 (n = 1,2,…N). Każ-

dej częstości 

n

ω

 odpowiada wektor własny 

n

φ

 obliczony z dokładnością do stałego mnożnika. 

Wektor dany przez relatywne wartości N przemieszczeń 

jn

φ

 (j = 1,2,…N) określa postać drgań. 

 
wartości własnych i N wektorów własnych (postaci drgań) można złożyć w macierze. Macierz, 
której kolumny składają się z N wektorów własnych nazywa się macierzą modalną: 
 

 

11

12

1

12

22

2

1

2

N

N

jn

N

N

NN

φ

φ

φ

φ

φ

φ

φ

φ

φ

φ

⎡ ⎤

=

=

⎣ ⎦ ⎢

Φ

 (7.7) 

 
N wartości własnych 

2

n

ω

 może być złożonych w diagonalną macierz widmową układu: 

 

 

2

1

2

2

2

2

0

0

0

0

0

0

N

ω

ω

ω

=

 (7.8) 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

57 

Każda wartość własna 

2

n

ω

 i każdy wektor własny 

n

φ

spełnia równanie: 

 
 

2

n

n

n

φ

φ ω

=

K

M

 (7.9) 

 
Użycie macierzy modalnej i macierzy widmowej pozwala na zapisanie N równań (7.9) w postaci 
jednego równania macierzowego: 
 
 

2

=

KΦ MΦΩ  (7.10) 

 
Wektory własne obliczone z dokładnością do stałego mnożnika można znormalizować tak, aby 
największa współrzędna wektora była 1: 
 

 

max

n

n

jn

φ

φ

φ

=

 (7.11) 

 
Jeżeli wszystkie wartości własne 

2

n

ω

 ą rzeczywiste to wektory własne odpowiadające różnym 

częstościom 

n

k

ω

ω

 są ortogonalne: 

 
 

 

 

0

T

n

r

φ φ

=

K

 (7.12) 

 
 

0

T

n

r

φ

φ

=

M

 (7.13) 

 
Ortogonalność postaci drgań zapewnia, że następujące macierze są diagonalne: 
 
 

T

=

K Φ KΦ  (7.14) 

 
 

T

M = Φ MΦ

 (7.15) 

 
Elementy leżące na diagonali: 
 
 

T

n

n

n

K

φ

φ

=

K

 (7.16) 

 
 

T

n

n

n

M

φ

φ

=

M

 (7.17) 

 
Możliwe jest również takie znormalizowanie wektorów własnych: 
 

 

n

n

T

n

n

φ

φ

φ

φ

=

M

 (7.18) 

że macierz modalna będzie diagonalizować macierz mas do macierzy jednostkowej, a macierz 
sztywności do macierzy widmowej: 
 
 

2

T

=

Φ KΦ Ω

 (7.19) 

 
 

T

=

Φ MΦ I

 (7.20) 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

58 

Wektor przemieszczenia może być wyrażony we współrzędnych modalnych: 
 

 

1

N

r r

r

q

φ

=

=

=

u

Φq

 (7.21) 

gdzie 

1

2

[    ...   ]

T

n

q q

q

=

q

 oznacza współrzędne modalne. Mnożąc (7.21) przez 

T

n

φ

M

 

 

1

N

T

T

n

n

r r

r

q

φ

φ

φ

=

=

Mu

M

 (7.22) 

 
Wykorzystując właściwość ortogonalności: 
 
 

T

T

n

n

n n

q

φ

φ

φ

=

Mu

M

 (7.23) 

 

 

T

T

n

n

n

T

n

n

n

q

M

φ

φ

φ

φ

=

=

Mu

Mu

M

 (7.24) 

 
 
 
 
W przypadku obliczeń  ręcznych niejednokrotnie łatwiej jest posłużyć się macierzą podatności  F, 
gdzie  
 

1

=

F K

 (7.25) 

 
Przekształcając równanie (7.2) poprzez lewostronne pomnożenie przez macierz 

1

K

 otrzymujemy: 

 
 

0

+ =

FMu u

 (7.26) 

 
Podstawiając (7.4) do równania (7.26) otrzymamy  
 
 

(

)

2

0

n

n

ω

φ

=

I

FM

 (7.27) 

 
Równanie (7.27) ma nietrywialnie rozwiązanie, jeżeli: 
 
 

(

)

2

det

0

n

ω

=

I

FM

 (7.28) 

 
N pierwiastków 

2

n

ω

 równania (7.28) określa N naturalnych częstości układu 

n

ω

 (n = 1,2,…N). Każ-

dej częstości 

n

ω

 odpowiada wektor własny 

n

φ

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

59 

Z

ADANIE

 7.1 

Obliczyć częstości i postacie drgań swobodnych układu belkowego z dwiema masami skupionymi. 
Sprawdzić ortogonalność postaci drgań. 
 

 

 
 

Macierz podatności 

3

3

4

7

8

7

1

9

1 8

7

4

7

8

1 8

1 8

9

L

L

E I

E I

=

=

F

 

 

Macierz mas 

0

1

0

0

2

0

2

m

m

m

=

=

 

 

(

)

2

n

n

ω

φ

=

I -

FM

0

 

 

3

2

1 0

8 14

0 1

7 16

18

n

n

m L

EI

ω

φ

=

0

  

2

3

18

n

mL

EI

ω

λ

=

 

 

1 8

14

det

0

7

1 16

λ

λ

λ

λ

=

 

 
 
 

1

0.0441

λ

=

 

 

2

0.7559

λ

=

 

 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 

3

11

4
9

L

EI

δ

=

 

 

3

22

4
9

L

EI

δ

=

 

 

3

12

7

18

L

EI

δ

=

 

 

3

21

7

18

L

EI

δ

=

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

60 

2

1

3

0.7938

EI

mL

ω

=

 

2

2

3

13.6062

EI

mL

ω

=

 

 
 

1 0

8 14

0

0 1

7 16

0

n

n

λ

φ

⎡ ⎤

=

⎢ ⎥

⎣ ⎦

 

 

1

0.0441

λ

=

   

 

 

 

 

2

0.7559

λ

=

 

 

11

21

1 8 0.0441

14 0.0441

0

7 0.0441 1 16 0.0441

0

φ

φ

− ⋅

− ⋅

⎡ ⎤

⎡ ⎤

=

⎢ ⎥

⎢ ⎥

− ⋅

− ⋅

⎣ ⎦

⎣ ⎦

   

12

22

1 8 0.7559

14 0.7559

0

7 0.7559

1 16 0.7559

0

φ

φ

− ⋅

− ⋅

⎡ ⎤

⎡ ⎤

=

⎢ ⎥

⎢ ⎥

− ⋅

− ⋅

⎣ ⎦

⎣ ⎦

 

 
 
 

21

1

φ

=   

 

 

 

 

 

12

1

φ

=  

11

0.954

φ

=

   

 

 

 

 

22

0.477

φ

= −

 

 
 

1

0.954

1

φ

= ⎢

   

 

 

 

 

2

1

0.477

φ

= ⎢

 

 
 
 
 
 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 

1

3

0.891

EI

mL

ω

=

 

 
 
 
 
 
 
 
 

2

3

3.689

EI

mL

ω

=

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

61 

Z

ADANIE

 7.2 

Obliczyć częstości oraz postacie drgań  własnych układu dwóch prętów kratowych obciążonych 
masą skupioną m= 210 GPa, Q = 10kN. Sprawdzić ortogonalność postaci drgań. 
 
 

 

 
 
 
 
 
 
 
 

(

)

1

k m

n

i

i

mk

i

i

i

z z

l

EA

δ

=

=

 

 

7

11

m

1.33862 10

N

δ

=

 

 

7

12

m

0.50791 10

N

δ

=

 

 

7

22

m

0.38095 10

N

δ

=

 

 

7

1.33862 0.50794

10

0.50794 0.38095

=

F

 

1019.368

0

0

1019.368

= ⎢

M

 

 

(

)

2

n

n

ω

φ

=

I

FM

0

 

 

7

7

2

7

7

1 0

1364.54638 10

517.77778 10

0 1

517.77778 10

388.32823 10

n

n

ω

φ

=

 

 

1

6297.1656

λ

=

 

 

2

60658.0517

λ

=

 

 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

62 

1

rad

79.35 

s

ω

=

 

2

rad

246.29 

s

ω

=

 

 
 

1

6297.1656

λ

=

 

 

 

 

 

2

60658.0517

λ

=

 

 

 

 

11

21

1 0.85928

0.32605

0

0.32605

1 0.24454

0

φ

φ

⎡ ⎤

⎡ ⎤

=

⎢ ⎥

⎢ ⎥

⎣ ⎦

⎣ ⎦

 

 

12

22

1 8.27707

3.14074

0

3.14074

1 2.35552

0

φ

φ

⎡ ⎤

⎡ ⎤

=

⎢ ⎥

⎢ ⎥

⎣ ⎦

⎣ ⎦

 

 

11

1

φ

=   

 

 

 

 

 

12

0.43

φ

= −

 

21

0.43

φ

=

 

 

 

 

 

 

22

1

φ

=  

 

1

1

0.43

φ

= ⎢

   

 

 

 

 

2

0.43

1

φ

= ⎢

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

1

79.35

rad

s

ω

=

 

 

 

 

2

246.29

rad

s

ω

=

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

63 

Z

ADANIE

 

7.3 

Dla 2-kondygnacyjnej ramy obliczyć częstotliwości i postacie drgań własnych.  
 

 

 

 

2h

h

h

m

1

m

2

u

2

u

1

EI

c

EI

b

=

EI

b

=

EI

c

EI

c

EI

c

 

 

1

3

2

3

24

24

c

c

EI

k

h

EI

k

h

=

=

 

 

1

2

2

2

2

k

k

k

k

k

+

K=

 

1

2

0

0

m

m

= ⎢

M

 

 
 
 
 
 
 
 
 

[mode,vale]=eig(K,M); 

val=diag(vale); 
omega=sqrt(val); 
f=omega/2/pi 
 
 

f = 
 

    5.7423 
   13.8631 

 

 
mode = 
 
   -0.7071   -0.7071 
   -1.0000    1.0000 

 

200 GPa

E

=

 

3 m

h

=

 

8

4

2500 10  m

c

I

=

 

 

1

2000 kg

m

=

 

2

1000 kg

m

=

 

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

64 

Z

ADANIE

 

7.4 

Obliczyć częstości drgań wspornika; m = 40 kg, L = 3 m, E = 205 GPa, I = 250 cm

4

 

 

 
 
 
 

3

3

2

3

3

2

2

2

2

2

192

96

24

0

96

96

24

24

24

16

4

0

24

24

4

8

EI

EI

EI

L

L

L

EI

EI

EI

EI

L

L

L

L

EI

L

L

L

EI

EI

L

L

L

L

= ⎢

K

           

 

0

0 0

2

0

0 0

4

0

0

0 0

0

0

0 0

mL

mL

= ⎢

M

 

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

65 

Sposoby postępowania: 
 
1) uzupełnienie bezmasowych stopni swobody “małymi” masami 
 
przyjęto M(3,3)=M(4,4)=m*10

-6

 

 

 
[mode,vale]=eig(K,M) 

val=diag(vale) 

omega=sqrt(val) 
 

 
mode = 
 

    0.3274    1.0000    0.0000    0.0000 
    1.0000   -0.6547   -0.0000   -0.0000 
    0.3792    0.0987   -0.4142    1.0000 

    0.4830   -1.7041    1.0000    0.4142 
 

 
omega = 
 

39.6957 
204.4760 
164592.101 
274607.936 
 

 
 

2) kondensacja względem bezmasowych stopni swobody: 

 

3

768

240

7

7

'

240

96

7

7

EI

L

= ⎢

K

                       

0

2

0

4

mL

mL

= ⎢

M

 

 
 

 
 

 
 
 

 
 
 
 
 

mode = 
 
   -0.3274    1.0000 
   -1.0000   -0.6547 
 

 
omega = 
 
   39.6957 
  204.4761 

 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

66 

Z

ADANIE

 7.5 

Dla wspornika z zadania 7.4 przedstawić na rysunku rozkład modalny wektora przemieszczeń 

[1  1]

T

=

u

 

1

0.3274

1

φ

= ⎢

   

2

1

0.6547

φ

= ⎢

   

0

2

0

4

mL

mL

= ⎢

M

 

 
 

[

]

[

]

1

0

1

2

0.3274 1

1

0

4

0

0.3274

2

0.3274 1

1

0

4

mL

mL

q

mL

mL

⎥ ⎡ ⎤

⎥ ⎢ ⎥

⎣ ⎦

=

=

⎥ ⎡

⎥ ⎢

 

 
 
 

[

]

[

]

2

0

1

2

1

0.6547

1

0

4

0

1

2

1

0.6547

0.6547

0

4

mL

mL

q

mL

mL

⎥ ⎡ ⎤

⎥ ⎢ ⎥

⎣ ⎦

=

=

⎥ ⎡

⎥ ⎢

 

 
 
 

1 1

2 2

q

q

φ

φ

=

+

u

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

67 

Z

ADANIE

 7.6 

Unormować wektory własne tak, by diagonalizowały macierz mas do macierzy jednostkowej. 

3 0
0 4

= ⎢

M

           

1

5
5

φ

⎡ ⎤

= ⎢ ⎥

⎣ ⎦

      

2

2

1.5

φ

= ⎢

 

 
 
Sprawdzenie ortogonalności wektorów własnych: 
 

[

]

3 0

2

5 5

0

0 4

1.5

⎤ ⎡

=

⎥ ⎢

⎦ ⎣

 

 
 

1

1

175

T

φ

φ

=

M

 

 
 
 

2

2

21

T

φ

φ

=

M

 

 
 
 

5

2

175

21

5

1.5

175

21

=

Φ

 

 
 

5

2

5

2

3 0

175

21

175

21

5

1.5 0 4

5

1.5

175

21

175

21

T

=

=

Φ MΦ

… 

 
 
 
 
 
 
 
 

                                                                                                                                  …

1 0
0 1

= ⎢

 

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

68 

8.  Drgania wymuszone harmonicznie układów dyskretnych o n stopniach 

swobody. 

 

 

 

 
Drgania wymuszone harmonicznie układów dyskretnych o n stopniach swobody. 
 
Równanie macierzowe ruchu: 
 
 

( )

t

+

+

=

Mu Cu Ku P

 (8.1) 

 
Rozpatrywać będziemy drgania bez tłumienia: 
 
 

0

sin t

ω

+

=

Mu Ku P

 (8.2) 

 
Rozwiązanie  ( )

t

u

 będzie w formie: 

 
  ( )

sin

t

t

φ

ω

=

u

 (8.3) 

 
Po podstawieniu (7.3) do (7.2) otrzymujemy: 
 
 

(

)

2

0

d

ω

φ

=

K

K

M

 (8.4) 

 
 

2

0

z

P

φ

ω

φ

=

+

K

P

 (8.5) 

 
gdzie 

z

 jest zastępczą siłą statyczną, a 

d

 dynamiczną macierzą sztywności. 

Amplitudy drgań obliczymy z równania: 
 
 

1

0

d

φ

K P  (8.6) 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

69 

Z

ADANIE

 8.1 

Obliczyć amplitudy drgań 

φ

 dla 

39 rad/s

ω

=

oraz dla 

40 rad/s

ω

=

,  E = 205GPa, I = 250cm

4

m

 = 100kg, L = 3m, p

0

 = 1 kN. 

 

 

 
 
 

3

11

24

L

EI

δ

=

 

 

3

22

3

L

EI

δ

=

 

 

3

12

5

48

L

EI

δ

=

 

 
 
 
macierz podatności :   

 

 

macierz mas : 

 

3

2

5

5

1 6

4 8

L

E I

F =

 

 

 

4

0

0

1

4

=

 

 

0

0

1
0

p

⎡ ⎤

=

⎢ ⎥

⎣ ⎦

P

 

 
macierz sztywności: 
 

3

1 6

5

4 8

5

2

7

E I

L

=

 

 

(

)

(

)

1

2

2

1

0

0

0

    

    

d

ω

φ

φ

ω

=

=

=

K

M

P

K

M

P

K P

 

 

2

3

16

5

4 0

48

5

2

0 1

7

4

d

EI

m

L

ω

=

K

 

 
 
 
 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

70 

rad

39 

s

ω

=

 

 

6

1.9304

0.6508

N

10  

0.6508

0.2223

m

d

=

K

 

 

1

0

0.0398

 m

0.1164

d

φ

=

= ⎢

K P

 

 
 
 

rad

40 

s

ω

=

 

 

6

1.9225

0.6508

N

10  

0.6508

0.2203

m

d

=

K

 

 

1

0

6.0058

  m

17.7404

d

φ

=

= ⎢

K P

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

71 

Z

ADANIE

 8.2 

Wyznaczyć amplitudy drgań 

φ

 oraz narysować wykres momentów dynamicznych. 

EI

 = 16000kNm

2

m

= 4Mg, m

 = 1.2Mg, ω = 31 rad/s, L = 1 m. 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

3

11

8

3

L

EI

δ

=

 

 

3

22

26

3

L

EI

δ

=

 

 

3

12

4

3

L

EI

δ

= −

 

 

 

 

 

3

8

4

3

3

4

2 6

3

3

L

E I

=

 

 

3

3

2 6

4

0 .4 0 6 2 5

0 .0 6 2 5

3

3

3

4

8

0 .0 6 2 5

0 .1 2 5

6 4

3

3

E I

E I

L

L

=

=

K

 

 

4 0 0 0

0

0

1 2 0 0

= ⎢

 

 

0

1600

0

= ⎢

P

 

 

(

)

2

0

ω

φ

=

K

M

P

 

 

2

2656000 1000000

1000000

846800

ω

= ⎢

K

M

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

72 

3

1.0847

10   m

1.2809

φ

=

 

 
 
Zastępcze siły statyczne 

2

0

z

ω

φ

=

+

P

P

 

 
 

5.7695

1.4772

z

= ⎢

P

  kN 

 
 

 

 
 
 

1

1

2

2

dyn

z

z

M

P M

P M

=

+

 

 

 

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

73 

9.  Drgania swobodne tłumione układów dyskretnych o n stopniach swobo-

dy. 

 

 
Tłumienie: 

Klasyczne (proporcjonalne) - np. tłumienie Rayleigh’a 

 
 

0

1

a

a

=

+

C

M

 (9.1) 

gdzie 

0

1

,  

a a

 są stałymi. 

 

Nieklasyczne (nieproporcjonalne) 

 
 
Drgania swobodne tłumione w układach n-stopni swobody. 
 
Równanie macierzowe ruchu: 
 
 

+

+

=

Mu Cu Ku 0

 (9.2) 

 
Wektor przemieszczenia wyrażony we współrzędnych modalnych: 
 

 

1

N

r r

r

q

φ

=

=

=

u

Φq  (9.3) 

 
Jeżeli macierz C jest macierzą tłumienia proporcjonalnego to macierz modalna  Φ  (wyznaczona dla 
układu bez tłumienia) diagonalizuje ją: 
 
 

T

C = Φ CΦ

 (9.4) 

 
Równanie (9.2) we współrzędnych modalnych: 
 
 

+

+

=

Mq Cq Kq 0  (9.5) 

 
Otrzymujemy N równań różniczkowych 
 
 

0

n n

n n

n n

M q

C q

K q

+

+

=

 (9.6) 

 
Liczba tłumienia każdej postaci: 
 

 

2

n

n

n

n

C

M

ξ

ω

=

 (9.7) 

 
Równanie (9.6) można przekształcić do postaci: 
 
 

2

2

0

n

n

n n

n n

q

q

q

ξ ω

ω

+

+

=  (9.8) 

 
Równanie (9.8) jest takie samo jak rówanie dla jednego stopnia swobody. Rozwiązanie jest nastę-
pujące: 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

74 

 

 

(0)

(0)

( )

(0) cos

sin

n n

t

n

n

n

n

n

n

n D

n D

n D

q

q

q t

e

q

t

t

ξ ω

ξ ω

ω

ω

ω

+

=

+

 (9.9) 

Przemieszczenie: 
 

 

1

1

(0)

(0)

(0) cos

sin

n n

N

N

t

n

n

n

n

n n

n

n

n D

n D

n

n

n D

q

q

q

e

q

t

t

ξ ω

ξ ω

φ

φ

ω

ω

ω

=

=

+

=

=

+

u

 (9.10) 

 
 
 
 
 
Rozwiązanie problemu własnego z uwzględnieniem tłumienia. 
 
Rozwiązanie problemu własnego z tłumieniem nastąpi po zamianie równanie różniczkowego dru-
giego stopnia: 
 
 

1

1

+

+

=

u M Cu M Ku 0  (9.11) 

 
na równanie pierwszego stopnia: 
 
 

x = Ax  (9.12) 

gdzie: 
 

 

⎡ ⎤

= ⎢ ⎥

⎣ ⎦

u

x

u

 (9.13) 

 
Rówanie (9.12) można przedstawić jako: 
 

 

⎡ ⎤ ⎡

⎤ ⎡ ⎤

=

⎢ ⎥ ⎢

⎥ ⎢ ⎥

⎣ ⎦ ⎣

⎦ ⎣ ⎦

-1

-1

u

0

I

u

u

M K

M C u

 (9.14) 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

75 

Z

ADANIE

 

9.1 

Wyprowadzić macierze tłumienia proporcjanalnego: 
 

400

0

0

1

0

400

0

386

0

0

200

M

=

   

 

1

1

2

1

3

1

12.57             

5%

s

1

39.33             

5%

s

1

46.89    

s

ω

ξ

ω

ξ

ω

=

=

=

=

=

 

2

1 0

610

1 2

1

0

1 1

K

=

 

 

2

3

0.401

0.803

0.401

0.695           

0

          

0.695

0.803

0.803

0.803

φ

φ

φ

1

=

=

= −

 

 
 
Rozwiązanie: 
 

0

1

                      

a

a

=

=

C

M

C

 

 

2

0

1

1

                      

n

n

n

n

n

n

C

a M

C

a K

a

M

ω

=

=

=

 

 

                 

2

2

n

n

n

n

n

n

n

n

C

C

M

M

ξ

ξ

ω

ω

=

=

 

 

0

1

1

                 

2

2

n

n

n

n

a

a

ξ

ξ

ω

ω

=

=

 

 

0

1

1

2

2

n

n

n

a

a

ξ

ω

ω

=

+

 

 
 
Współczynniki 

0

a

 i 

1

a

określimy dla dwóch znanych liczb tłumienia 

 i  

i

j

ξ

ξ

 odpowiadających po-

staciom drgań    oraz  

i

j

 

 

0

1

1

2

2

n

i

i

a

a

ξ

ω

ω

=

+

 

0

0

1

2

2

n

j

j

a

a

ξ

ω

ω

=

+

 

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

76 

0

1

1

1

1

2

i

i

i

j

j

j

a

a

ω

ω

ξ

ξ

ω

ω

⎧ ⎫

⎡ ⎤

= ⎨ ⎬

⎢ ⎥

⎥ ⎣ ⎦ ⎩ ⎭

 

 
 

0

1

1

12.57

0.05

12.57

1

0.05

39.33

39.33

a

a

⎥ ⎡ ⎤ ⎧

=

⎢ ⎥

⎣ ⎦

 

 

0

0.9198

a

=

 

 

1

0.0021

a

=

 

 

0

1

3.35

1.3

0

1.3 3.55

1.3

0

1.3 1.78

a

a

=

+

= −

C

M

K

 

 

0

1

3

3

3

1

0.0593

2

2

a

a

ξ

ω

ω

=

+

=

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

77 

Z

ADANIE

 

9.2 

Wyznaczyć postacie i częstości drgań z uwzględnieniem tłumienia – proporcjonalnego i niepropor-
cjonalnego 
 

2

1

2 0

0.4

0.1

0.4

0.1

       

    

      

1 1

0 3

0.1 0.4

0.1

0.1

=

=

=

=

p

n

K

M

C

C

 

 
algorytm: 

 

[mode,ome]=eig(K,M) 
omega_nietlum=sqrt(ome) 
A=zeros(4,4); 
O=zeros(2,2); 
I=eye(2,2); 
A=[O I;-inv(M)*K -inv(M)*Cp]; 
[mode_t,ome_t]=eig(A) 

ome_t=diag(ome_t) 
czestosc_kolowa_nietlum=abs(ome_t) 
czestosc_kolowa_tlum=imag(ome_t) 

 
wyniki 
 

mode = 
 
   -0.3031   -0.6388 

   -0.5216    0.2475 
 
omega_nietlum = 
 
    0.3737         0 
         0    1.0926 
 
 
 
mode_t = 
 
   0.0632 + 0.6264i   0.0632 - 0.6264i  -0.4707            -0.4707           
  -0.0245 - 0.2427i  -0.0245 + 0.2427i  -0.8099            -0.8099           

  -0.6878            -0.6878             0.0268 - 0.1738i   0.0268 + 0.1738i 
   0.2665 - 0.0000i   0.2665 + 0.0000i   0.0461 - 0.2991i   0.0461 + 0.2991i 
 
ome_t = 
 
  -0.1097 + 1.0871i 
  -0.1097 - 1.0871i 
  -0.0570 + 0.3693i 
  -0.0570 - 0.3693i 
 
czestosc_kolowa_nietlum = 
 
    1.0926 

    1.0926 
    0.3737 
    0.3737 
 
czestosc_kolowa_tlum = 
 
    1.0871 
   -1.0871 
    0.3693 
   -0.3693 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

78 

algorytm: 

 

[mode,ome]=eig(K,M) 
omega_nietlum=sqrt(ome) 
A=zeros(4,4); 
O=zeros(2,2); 
I=eye(2,2); 
A=[O I;-inv(M)*K -inv(M)*Cn]; 
[mode_t,ome_t]=eig(A) 
ome_t=diag(ome_t) 
czestosc_kolowa_nietlum=abs(ome_t) 
czestosc_kolowa_tlum=imag(ome_t) 

 

wyniki 
 

mode = 
 
   -0.3031   -0.6388 
   -0.5216    0.2475 
 
omega_nietlum = 
 
    0.3737         0 
         0    1.0926 
 
mode_t = 
 

   0.0580 + 0.6276i   0.0580 - 0.6276i   0.4703 - 0.0167i   0.4703 + 0.0167i 
  -0.0473 - 0.2382i  -0.0473 + 0.2382i   0.8099             0.8099           
  -0.6881            -0.6881            -0.0014 + 0.1759i  -0.0014 - 0.1759i 
   0.2638 - 0.0275i   0.2638 + 0.0275i  -0.0131 + 0.3026i  -0.0131 - 0.3026i 
 
ome_t = 
 
  -0.1005 + 1.0872i 
  -0.1005 - 1.0872i 
  -0.0162 + 0.3736i 
  -0.0162 - 0.3736i 
 
 

czestosc_kolowa_nietlum = 
 
    1.0918 
    1.0918 
    0.3739 
    0.3739 
 
 
czestosc_kolowa_tlum = 
 
    1.0872 
   -1.0872 
    0.3736 

   -0.3736 

 

 

 

 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

79 

10. Układy dyskretne o n stopniach swobody – dowolne wymusznie. 

 

 
Równanie ruchu w przestrzeni stanów dla układu o n stopniach swobody 
 
Równanie ruchu układu tłumionego: 

 

Mu + Cu + Ku = p  

 
gdzie:  

[

]

1

2

T

n

u

u

u

=

u

 - wektor n przemieszczeń opisujących ruch 

M- macierz mas układu 
- macierz tłumienia  
 macierz sztywności  
p – wektor obciążeń zewnętrznych 
 

Równanie ruchu (4) w przestrzenie stanu przyjmuje postać: 
 

 

x = Ax + Bp   (state space equation of motion) 

 

gdzie:  

 

 

⎡ ⎤

⎢ ⎥

⎣ ⎦

u

x =

u

, wektor stanów,  

-1

-1

0

I

A =

-M K -M C

 - macierz układu 

  

 

 

I – macierz jednostkowa (n x n

  

 

 

0 – macierz zerowa (n x n

0

-1

B =

M

 

 
Równanie wyjścia: 
 

y = Cx + Dp  (output equation) 

 
Macierze 

A, B, C i D opisują proces dynamiczny. 

 
 
Uwagi:  
1. Wektory własne (także dla układów o proporcjonalnym tłumienie) wyznaczone przy pomocy 
macierzy stanu są wektorami zespolonymi.  
2. Sformułowanie w przestrzeni stanów jest uogólnieniem klasycznego sformułowanie równania 
ruchu. 
3. Rozwiązanie układu w czasie można uzyskać stosując w Matlabie funkcję lsim.  
4. Dla proporcjonalnych macierzy tłumień wektory własne układu są rzeczywiste. 
5. Wyznaczenie wektorów własnych układu wymaga użycia funkcji eig(A) w programie Matlab. 
 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

80 

Macierz tłumienia 

jest proporcjonalna, jeżeli wyznaczamy ją według wzoru: 

 
 

 

 

α

β

=

C

K + M  

 
  gdzie: 

α i β to współczynniki proporcjonalności względem K i M 

 
Wszystkie programy komercyjne (dla konstrukcji budowlanych) rozwiązują wyłącznie problemy z 
tłumieniem proporcjonalnym.  
 
Wyjaśnienie użycia funkcji lsim w programie Matlab. 
Format funkcji 
 

[Yres, Xres] = lsim(A,B,C,D, U, t, X0); 
 

Wynik całkowania funkcją lsim 

Yres - wektor odpowiedzi wybranych stanów 
Xres – wektory odpowiedzi układu wszystkich stanów 
 

 Dane 

wejściowe do funkcji lsim 

A, B, C, D – macierze stanu układu dynamicznego 
U – wektory wymuszeń zewnętrznych 
t – wektor czasu 
X0 – wektor warunków początkowych (przemieszczenia i prędkości) 
 

 
Przykład użycia jest podane w programie st_swobo3_w10.m. Wspornik ustawiony pionowo mode-
lowany jest 3 stopniami swobody. Pierwsza masa skupiona znajduje się przy utwierdzeniu. Prze-
mieszczenie 2 opisuje ruch środka wspornika, zaś współrzędna x

3

 znajduje się na końcu wspornika. 

 
Animację wykonuje podprogram dof3_ani 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

81 

11. Transformata Fouriera. 

 

 
Jean Baptiste Joseph Fourier (1768-1830), francuski matematyk w 1807 roku udowodnił, że każda 
okresowa funkcja może zostać rozłożona na sumę sinusów i cosinusów. 
 

0

1

2

3

4

5

-4

-2

0

2

4

t [s]

u(

t)

0

1

2

3

4

0

0.5

1

1.5

2

f [Hz]

u(

t)

 

0

2

4

-2

-1

0

1

2

t [s]

u(

t)

0

2

4

-2

-1

0

1

2

t [s]

0

2

4

-2

-1

0

1

2

t [s]

 

0

1

2

3

4

5

0

1

2

3

-2

0

2

t [s]

f [Hz]

u(

t)

 

 

 

Szeregi Fouriera 

 

Funkcję p(t) nazywamy funkcją okresową z okresem T jeżeli spełnia ona następujący warunek: 
 

(

)

( ),       

,..., 2, 1,0,1, 2,...,

p t nT

p t

n

+

=

= −∞

− −

∞  (11.1) 

 
gdzie n jest liczbą całkowitą. Przykładowe funkcje okresowe pokazane są na poniższym rysunku. 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

82 

0

2

4

6

8

10

-10

0

10

0

2

4

6

8

10

-1

0

1

0

2

4

6

8

10

-5

0

5

 

Funkcje okresowe 

 
Okresową funkcję można rozłożyć w nieskończony szereg Fouriera będący sumą sinusów i cosinu-
sów różnej częstotliwości: 
 

 

0

1

1

( )

cos(2

)

sin(2

)

n

n

n

n

n

n

p t

a

a

f t

b

f t

π

π

=

=

=

+

+

 (11.2) 

 

 

gdzie p(t) jest funkcją w dziedzinie czasu, a

0

, a

n

, b

n

 są współczynnikami szeregu Fouriera, f

n

 ozna-

cza częstotliwość fali. Zależność pomiędzy częstotliwością  f

n

 mierzoną w Hertzach a częstością 

kołową 

ω

n

 mierzoną w rad/s opisana jest następująco: 

 
 

2

n

n

f

ω

π

=

 (11.3) 

 
Za pomocą szeregu Fouriera można rozłożyć sygnał na składniki o częstotliwościach będących cał-
kowitymi wielokrotnościami częstotliwości podstawowej (fundamentalnej) f (lub 

ω

): 

 
 

,       

n

n

f

nf

n

ω

ω

=

=

 (11.4) 

Częstotliwość będąca całkowitą wielokrotnością częstotliwości podstawowej nazywana jest często-
tliwością harmoniczną. 
 
Ostatecznie współczynniki szeregu Fouriera wyrażone są następująco: 

 

0

0

0

0

1

( )

2

( ) cos(2

)

2

( )sin(2

)

T

T

n

n

T

n

n

a

p t dt

T

a

p t

f t dt

T

b

p t

f t dt

T

π

π

=

=

=

 (11.5) 

 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

83 

Z

ADANIE

 

11.1 

Daną funkcję 

1     dla  

0

( )

3     dla   0

t

p t

t

π

π

− ≤ <

= ⎨

− ≤ <

 rozwinąć w szereg Fouriera. 

-5

0

5

0

1

2

3

4

 

Rozwinięcie okresowe funkcji p(t). 

 

0

0

0

0

0

1

1

1

( )

3

3

2

2

2

2

a

p t dt

dt

dt

t

t

π

π

π

π

π

π

π

π

π

=

=

+

=

+

=

 

 

0

0

0

0

1

1

1

( ) cos( )

cos( ) 3 cos( )

sin( )

3sin( )

0

n

a

p t

nt dt

nt

nt

nt

nt

n

π

π

π

π

π

π

π

π

π

=

=

+

=

+

=

 

 

(

)

(

)

0

0

0

0

1

1

1

( )sin( )

sin( ) 3 sin( )

cos( )

3cos( )

2

2

1 cos(

)

1 ( 1)

n

n

b

p t

nt dt

nt

nt

nt

nt

n

n

n

n

π

π

π

π

π

π

π

π

π

π

π

π

⎤ −

=

=

+

=

+

=

=

=

− −

 

 
 
Ostatecznie szereg Fouriera przyjmuje postać: 
 

 

1

2

( ) 2

(1 ( 1) )sin( )

n

n

p t

nt

n

π

=

= +

− −

 

 
Przeanalizujmy, ile wyrazów nieskończonego szeregu Fouriera potrzebnych jest do opisania zada-
nej funkcji. W tym celu obliczymy sumę szeregu dla różnych wartości n
 

 

1

2

( ) 2

(1 ( 1) )sin( )

N

n

N

n

S t

nt

n

π

=

= +

− −

 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

84 

-5

0

5

0

1

2

3

4

N=2

 

-5

0

5

0

1

2

3

4

N=3

 

-5

0

5

0

1

2

3

4

N=10

 

-5

0

5

0

1

2

3

4

N=20

 

Sumy szeregu dla N=2,3,10,20. 

 
 
 
 
Ciągła transformata Fouriera. 
 
Ciągłe przekształcenie Fouriera opisują zależności: 

  ( )

( )

i t

P

p t e

dt

ω

ω

−∞

=

 (11.6) 

 

 

1

( )

( )

2

i t

p t

P

e d

ω

ω

ω

π

−∞

=

 (11.7) 

 
 
Współczynnik Fouriera P(

ω

)

 otrzymuje się poprzez korelację rozpatrywanej funkcji p(t) z falą sinu-

soidalną e

i

ω

t

. Jeżeli sygnał zawiera składnik częstotliwościowy 

ω

 wówczas osiąga duże wartości, w 

przeciwnym razie równa się zeru. Informacją, jakiej dostarcza nam transformata Fouriera jest, jakie 
składniki częstotliwościowe zawarte są w sygnale. Nic więcej, nic mniej. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

85 

Z

ADANIE

 

11.2 

Obliczyć transformatę Fouriera funkcji p(t): 
 

 

1     dla   

( )

0     dla   

t

p t

t

π

π

π

π

− ≤ ≤

= ⎨

− > >

 

 

-4

-2

0

2

4

-1

-0.5

0

0.5

1

1.5

2

 

Impuls prostokątny. 

 
 
 

Wykorzystując zależność oraz wzór obliczamy całkę Fouriera: 
 

 

(

)

( )

( )

( ) cos( )

sin( )

cos( )

sin( )

sin(

)

2sin(

)

i t

P

p t e dt

p t

t

i

t dt

t dt i

t dt

x

π

π

ω

π

π

π

π

ω

ω

ω

ω

ω

ω

ωπ

ω

ω

−∞

−∞

=

=

=

=

=

=

 

 
 
Ponieważ transformata Fouriera mierzy częstotliwości, jakie zawarte są w funkcji, a rozważana jest 
funkcja stała, stąd największa wartość P(

ω

)

 występuje przy zerowej częstotliwości. 

 

-10

-5

0

5

10

-2

0

2

4

6

8

 

 

Całka Fouriera impulsu prostokątnego. 

 
 
 
 
 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

86 

Z

ADANIE

 

11.3 

Obliczyć transformatę Fouriera funkcji p(t): 
 

 

cos(4 )    dla   

( )

0              dla   

t

x

p t

x

π

π

π

π

− ≤ ≤

= ⎨

− > >

 

-4

-2

0

2

4

-2

-1

0

1

2

 

 

Wykres funkcji p(t). 

 
 
Wykorzystując zależność oraz wzór obliczamy całkę Fouriera: 
 

 

(

)

2

( )

( )

( ) cos( )

sin( )

2 sin(

)

cos(4 ) cos( )

cos(4 )sin( )

16

i t

P

p t e

dt

p t

t

i

t dt

t

t dt i

t

t dt

ω

π

π

π

π

ω

ω

ω

ω

ωπ

ω

ω

ω

−∞

−∞

=

=

=

=

=

 

 
 
Największe wartości przekształcenia Fouriera występują dla 

ω

 = 4 i 

ω

 = - 4 czyli dla częstości 

funkcji p(t)

-10 -8

-6

-4

-2

0

2

4

6

8

10

-1

0

1

2

3

4

 

Całka Fouriera funkcji p(t) 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

87 

Dyskretna transformata Fouriera i jej realizacja w postaci FFT 

Szeregi Fouriera mają zastosowanie w analizie sygnałów okresowych, zaś transformata 

(całka)Fouriera stosowana jest w analizie sygnałów nieokresowych. Dyskretne przekształcenie Fo-
uriera DFT (Discrete Fourier Transform) rozwijano w latach 40. i 50. XX wieku. Szeregi Fouriera 
zastąpiono postacią dyskretną, aby możliwe było użycie cyfrowych technik obliczeniowych.  

Ciągły przebieg p(t) można spróbkować za pomocą przetwornika analogowo-cyfrowego co 

t

s

 sekund otrzymując N próbek. Częstotliwość próbkowania f

s

 mierzy jak często poszukujemy war-

tości funkcji dyskretnej: 

 

1

s

s

f

t

=  (11.8) 

Zakładamy,  że sygnał jest okresowy z okresem T, który otrzymujemy mnożąc liczbę próbek N 
przez przedział czasowy pomiędzy poszczególnymi próbkami t

s

 
 

s

T

Nt

=

 (11.9) 

 
Zakładamy również, że częstotliwość podstawowa wyrażona jest wzorem: 
 

 

0

1

1

s

f

f

T

N t

N

=

=

=

Δ

 (11.10) 

 
Widać zatem, że od liczby przyjętych próbek zależy rozdzielczość analizy. 
 
Dyskretna transformata Fouriera DFT wywodzi się z całki Fouriera: 

 

12

( )

( )

ft

X f

x t e

dt

π

−∞

=

 (11.11) 

i ma postać: 

 

2

1

0

( )

( )

i

mn

N

N

n

X m

x n e

π

=

=

 (11.12) 

gdzie: 
n

 – indeks próbek wejściowych w dziedzinie czasu, n = 0,1,...,N-1 

m

 – indeks próbek wyjściowych w dziedzinie częstotliwości, m = 0,1,...,N-1 

x

(n) – ciąg próbek wejściowych, x(0), x(1),... 

X

(m) – ciąg próbek wyjściowych DFT, X(0), X(1),... 

N

 – liczba próbek ciągu wejściowego i wyjściowego 

 
 
Realizacja DWT – używając algorytmu FFT (Fast Fourier Transform) 
 
 

t       % wektor czasu 
a      % rozpatrywany sygnał 

 

fs=1/dt                          % czestotliwosc probkowania    
N=length(t) 
fo=fs/N                          % czestotliwosc podstawowa 
fa=fft(a);                       % szybka transformata            
base=fo*(0:N/2-1);               % wyznaczenie osi czestotliwosci 

mag=abs(fa(1:N/2));              % wyznaczenie widma 
A=2*mag./N;                      % normalizacja odpowiedzi 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

88 

Przykłady: 
 
Drgania silosu podczas wypływu materiału sypkiego: 

 

0

5

10

15

20

25

30

-40

-30

-20

-10

0

10

20

30

40

time [s]

a

v

  

[m

/s

2

]

 

 

0

50

100

150

200

250

0

0.1

0.2

0.3

0.4

0.5

0.6

0.7

0.8

0.9

1

f [Hz]

norm

al

iz

ed

 am

pi

tude 

F

F

T

 

 
 

 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

89 

Drgania płyty z pleksi wywołane uderzeniem za pomocą młotka modalnego: 

 

0

0.2

0.4

0.6

0.8

1

1.2

1.4

1.6

1.8

2

-40

-30

-20

-10

0

10

20

30

40

time [s]

a

v

  [m

/s

2

]

 

 

0

100

200

300

400

500

600

700

800

900

0

0.02

0.04

0.06

0.08

0.1

0.12

0.14

0.16

0.18

0.2

f [Hz]

n

or

m

al

iz

ed

 am

pi

tu

de

 F

F

T

 

 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

90 

Drgania płyty stalowej wywołane uderzeniem za pomocą młotka modalnego: 
 

0

0.5

1

1.5

2

2.5

3

3.5

4

-40

-30

-20

-10

0

10

20

30

40

time [s]

a

v

  [m

/s

2

]

 

0

100

200

300

400

500

600

700

800

900

0

0.1

0.2

0.3

0.4

0.5

0.6

0.7

0.8

0.9

1

f [Hz]

n

or

m

al

iz

ed

 am

pi

tu

de

 F

F

T

 

 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

91 

0

1

2

3

4

5

6

7

-2

10

12

14

16

fo

rc

e

 [N

]

time [s]

Siła pochodząca z młotka modalnego (uderzenie w płytę stalową): 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

0

50

100

150

200

250

300

0

0.005

0.01

0.015

0.02

0.025

0.03

0.035

0.04

0.045

frequency [Hz]

n

or

m

al

iz

ed

 am

pl

it

u

de

 F

F

T

 

 
 
 

0.198

0.2

0.202 0.204

0.206 0.208

0

5

10

15

time [s]

fo

rc

e

 [N

]

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

92 

Załącznik A – całkowanie graficzne

 

 
 

 

 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

93 

Załącznik B – wyjściowe siły przywęzłowe

 

 
 

 

 
 
 
 
 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

94 

Załącznik C – element belkowy 

 

 
 
Kondensacja – eliminuje nieistotne, niezerowe przemieszczenia, którym odpowiadają zerowe war-
tości sił przywęzłowych. 
 
Kondensacja układu  Kq = P  względem podwektora 

0

 zawartego w wektorze 

 

 

11

12

1

0

21

22

2

'

⎡ ⎤

=

=

⎢ ⎥

⎣ ⎦

q

K

K

R

Kq

q

K

K

R

 (1) 

 
Rozpisując (1) na 2 równania otrzymujemy: 
 

 

11

12 0

1

1

21

22 0

2

0

22

2

21

'

'

 

 

 

 

(

')

+

=

+

=

=

K q K q

R

K q K q

R

q

K

R

K q

 (2) 

A następnie: 
 

 

1

1

11

12

22

2

12

22

21

1

1

1

11

12

22

21

1

12

22

2

'

'

'

'

(

) '

+

=

=

K

P

K q K K R

K K K q

R

K

K K K q

R

K K R  (3) 

 
Macierz skondensowana 

'

 ostatecznie przyjmuje postać: 

 
 

1

11

12

22

21

'

=

K

K

K K K  (4) 

 
Przykłady: 
a)Kondensacja względem f

 

v

a

a

v

b

b

K

22

K

12

K

21

K

11

v

a

a

v

b

b

 

 
Kondensacja względem f

oraz

 

f

b

 

 

          

b

v

b

a

K

22

K

11

K

12

K

21

v

b

a

b

 

 
 

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

95 

v

k

f

i

v

i

v

k

f

k

v

i

Macierz sztywności elementu belkowego: 
 
 
 
 
 

 

3

2

3

2

2

2

3

2

3

2

2

2

12

6

12

6

6

4

6

2

12

6

12

6

6

2

6

4

EI

EI

EI

EI

l

l

l

l

EI

EI

EI

EI

l

l

l

l

EI

EI

EI

EI

l

l

l

l

EI

EI

EI

EI

l

l

l

l

= ⎢

K

 (5) 

 
 
 
Macierz skondensowana elementu belkowego: 
 
 
 
 
 

 

3

3

2

3

3

2

2

2

3

3

3

3

3

3

3

3

3

EI

EI

EI

l

l

l

EI

EI

EI

l

l

l

EI

EI

EI

l

l

l

= ⎢

K

 (6) 

 
 
 
 
Macierz skondensowana elementu belkowego: 
 
 
 
 
 

 

3

2

3

2

2

3

2

3

3

3

3

3

3

3

3

3

3

EI

EI

EI

l

l

l

EI

EI

EI

l

l

l

EI

EI

EI

l

l

l

= ⎢

K

 (7) 

 
 

v

k

f

k

f

i

v

i

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

96 

v

k

f

k

v

i

Kondensacja względem 

i

ϕ

v

k

f

k

f

i

v

i

 

 
 
 
 

3

2

3

2

2

2

3

2

3

2

2

2

12

6

12

6

6

4

6

2

12

6

12

6

6

2

6

4

EI

EI

EI

EI

l

l

l

l

EI

EI

EI

EI

l

l

l

l

EI

EI

EI

EI

l

l

l

l

EI

EI

EI

EI

l

l

l

l

= ⎢

K

 

 
 

1

11

12

22

21

'

=

K

K

K K K  

 

3

3

2

11

3

3

2

2

2

12

12

6

12

12

6

6

6

4

EI

EI

EI

l

l

l

EI

EI

EI

l

l

l

EI

EI

EI

l

l

l

= ⎢

K

    

2

12

2

6

6

2

EI

l

EI

l

EI

l

= ⎢

K

    

21

2

2

6

6

2

EI

EI

EI

l

l

l

= ⎢

K

     

22

4EI

l

= ⎢

K

 

 
 

3

3

2

2

3

3

2

3

3

2

2

2

2

3

3

2

2

2

2

2

12

12

6

6

3

3

3

12

12

6

6

6

6

2

3

3

3

'

4

6

6

4

2

3

3

3

EI

EI

EI

EI

EI

EI

EI

l

l

l

l

l

l

l

EI

EI

EI

EI

l

EI

EI

EI

EI

EI

EI

l

l

l

l

EI

l

l

l

l

l

l

EI

EI

EI

EI

EI

EI

EI

l

l

l

l

l

l

l

⎤ ⎡

⎥ ⎢

⎥ ⎢

⎤ ⎡

⎥ ⎢

=

=

⎥ ⎢

⎥ ⎢

⎦ ⎣

⎥ ⎢

⎥ ⎢

⎥ ⎢

⎦ ⎣

K

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

                   

                   

                   

          

i

i

k

k

v

v

ϕ

ϕ

background image

Dynamika Budowli 

 

Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska 

Magdalena Rucka & Krzysztof Wilde 

 

 

 

________________________________________________________________________________________________ 
2007-02-26 

97 

Macierz bezwładności elementu belkowego: 
 
 
 
 
 

 

2

2

2

2

156

22

54

13

22

4

13

3

54

13

156

22

420

13

3

22

4

L

L

L

L

L

L

L

L

L

L

L

L

L

μ

=

M

 (8) 

 
gdzie 

μ

 jest masą elementu na jednostkę długości. 

v

k

f

k

f

i

v

i