1.
Wymień znane Ci rodzaje benchmarkingu omawiając ich
wady i zalety.
Benchmarking - ciągła i systematyczna metoda rozwoju oraz
usprawniania działania organizacji, polegająca na konfrontowaniu
własnej
efektywności
mierzonej
produktywnością,
jakością
i
doświadczeniem z wynikami tych przedsiębiorstw i organizacji, które
moŜna uznać za wzór doskonałości. Polega na wykonywaniu stałej
kontroli i pomiaru. Benchmarking wewnętrzny to dokonywanie
porównań pomiędzy wydziałami, oddziałami lub filiami w ramach jednej
organizacji. Ten rodzaj benchmarkingu skupia się na badaniu oraz
ocenie
procesów
i
metod
stosowanych
w
danym
oddziale
przedsiębiorstwa. Zalety: dobra dostępność inf., dokładne wyniki,
poniewaŜ 1 źródło pochodzenia inf. „bezpieczne otoczenie”, dobre
wyniki w zdywersyfikowanych firmach. Wady: zawęŜone pole widzenia,
powstające uprzedzenia w przed. Benchmarking konkurencyjny
polega na porównywaniu własnych rozwiązań z rozwiązaniami
bezpośrednich konkurentów (przedsiębiorstw produkujących te same
wyroby lub świadczących te same usługi). Porównanie musi dotyczyć
organizacji, które najlepiej opanowały daną dziedzinę i pozwala na
ustalenie pozycji konkurencyjnej. Wady: słaby dostęp do inf. O
działalności konkurencji, zawęŜone pole badań do obszaru jednej
branŜy. Zalety: pozyskiwanie istotnych danych strategicznych,
porównywalność procesów i wyrobów, dokładność określenia pozycji na
rynku,
oddziaływanie
na
załogę.
Benchmarking
ogólny
(funkcjonalny/ horyzontalny) najczęściej stosowany, a polega na tym,
Ŝe organizacja identyfikuje i uczy się na podstawie najskuteczniejszych
procedur stosowanych przez inną organizację bez względu na rodzaj
prowadzonej przez nią działalności. Zalety: Pozwala to uniknąć
problemu występującego w benchmarkingu konkurencyjnym, czyli
nieufności i niechęci do udzielania poufnych informacji, innowacyjność
rozwiązań powstających na skutek porównań organizacji działających w
róŜnych branŜach. Wady: analiza wyników jest jednak czasochłonna a
ich wdraŜanie jest stosunkowo trudne, problem porównywalności.
Benchmarking strategiczny dotyczy porównywania róŜnych procedur
i procesów stosowanych na poziomie strategicznym. Obejmuje on
analizę dokonywania wyboru produktów, formułowania ogólnej
strategii, dokonywania inwestycji. Zalety: powala określić elementy
strategii liderów rynkowych najczęściej związane z ich mocną pozycja
na
rynku.
Benchmarking
wyników
porównywanie
danych
świadczących o poziomie efektywności działania organizacji-zarówno w
aspekcie ekonomicznym, jak i operacyjnym. Porównań dokonuje się w
celu uszeregowania kilku przedsiębiorstw pod względem osiąganych
rezultatów i wyznaczenia własnej pozycji zajmowanej na tle innych
przedsiębiorstw danego sektora. Benchmarking procesów opiera się
na porównywaniu procedur i procesów stosowanych przez róŜne
organizacje.
Identyfikuje się procesy wymagajace
usprawnień,
porównuje i wprowadza usprawnienia. Cecha wspólna wszystkich
rodzajów benchmarkingu - postanowienie „uczenia się organizacji”.
2.
Wymień wady i ograniczenia reengineeringu.
Reengineering
to
całkowite
przeprojektowanie
procesów
z
nastawieniem na osiągnięcie maksymalnej efektywności. Reengineering
nie podaje gotowych recept postępowania. Wady:
Autorytarny styl kierowania podczas wdraŜania koncepcji, pomijanie
pracowników w trakcie przygotowywania reorganizacji, wysokie koszty
wprowadzenia w Ŝycie, zaniedbywanie aspektów kulturowych, co
stwarza niebezpieczeństwo powstania silnego oporu wobec. Zalety:
całościowe i uniwersalne myślenie i działanie, wzrost wydajności,
skrócenie czasu trwania procesów.
3.
Jakie zmiany zachodzą w organizacji pod wpływem
reengineeringu?
Miejsce komórek funkcjonalnych zajmują zespoły odpowiedzialne za
proces.
Zmienia
się
rola
pracowników,
Zmienia
się
sposób
przygotowania do wykonywania zadań, nie wystarczy przyuczenie
pracownika do zawodu - potrzebne jest pełne wyszkolenie go, a
następnie
dalsze
dokształcanie.
Wprowadza
zmianę
zasad
wynagradzania, naleŜy opierać się na wynikach pracy, a nie na
aktywności. Podstawą awansowania pracownika są jego zdolności.
wymaga zmiany nastawienia i przekonań pracowników. Powinni być oni
przeświadczeni o tym, Ŝe pracują dla klientów, a nie dla swoich
przełoŜonych. Inna rola przełoŜonego - z szefa powinien przeobrazić się
w trenera. Zmiana struktury organizacyjnej — z hierarchicznej na
płaską. (Mniej menedŜerów).
4.
Co rozumiesz pod pojęciem efektywności organizacji, jakie
są miary efektywności?
Efektywność organizacji – miara sprawności i skuteczności organizacji,
czyli miara tego, w jakim stopniu osiąga ona odpowiednie cele.
Efektywność
–
rezultat
podjętych
działań,
opisywany
relacją
uzyskanych efektów do poniesionych nakładów. Oznacza uzyskanie
najlepszych efektów. Efektywność w organizacji moŜna mierzyć za
pomocą zysku. Kolejnym parametrem określającym efektywność firmy
jest jej wartość przychodów, wzrost udziałów w rynku. Udział w rynku
moŜe być mierzony w ujęciu wartościowym i ilościowym. Efektywność
na tym poziomie jest to relacja nakładów do efektów generowanych
przez organizację obrazowana z wykorzystaniem miar. Efektywność
organizacji mierzona: wzrost przychodów, wzrost rentowności, wzrost
ilości zatrudnionych pracowników, wzrost stopy zwrotu z inwestycji.
5.
Jak wyznacza się rentowność przedsiębiorstwa?
Najpopularniejszą
metodą,
stosowaną
w
badaniu
rentowności
przedsiębiorstwa jest analiza wskaźnikowa. Polega ona na porównaniu
wyniku, osiągniętego przez spółkę z wartością obrotów lub wielkością
zaangaŜowanych zasobów kapitałowych względnie majątkowych.
Wskaźniki te informują o szybkości zwrotu zaangaŜowanego w
przedsiębiorstwie kapitału. WyróŜnia się wskaźniki określające:
Rentowność sprzedaŜy, Rentowność majątku, Rentowność finansową.
Rentowność sprzedaŜy – mogą być liczone jako rentowność brutto i
netto.
%
100
_
_
_
_
_
_
×
=
netto
sprzedaz
niem
opodatkowa
przed
zysk
brutto
sprzedazy
i
rentownosc
wskaznik
Przedstawia
on
wielkość
zysku
przypadającego
na
jednostkę
przychodów. Informuje, więc o udziale zysku w sprzedaŜy. Im wyŜszy
jest wskaźnik, tym większa opłacalność sprzedaŜy..
%
100
_
_
_
_
_
×
=
netto
sprzedaz
netto
zysk
netto
sprzedazy
i
rentownosc
wskaznik
Wskaźnik ten jest określany równieŜ zwrotem ze sprzedaŜy. Informuje
on o udziale zysku po opodatkowaniu w wartości sprzedaŜy. Im jego
wartość jest większa, tym kondycja finansowa firmy jest lepsza.
Rentowność majątku – informuje o wielkości zysku netto
przypadającego na jednostkę wartości zaangaŜowanego w firmie
majątku.
%
100
_
_
_
)
(
_
_
×
=
ogolem
majatku
wartosc
netto
zysk
ROA
majatku
i
rentownosc
wskaznik
Określa on zdolność aktywów przedsiębiorstwa do generowania zysku.
Pokazuje, jak efektywnie firma zarządza swoimi aktywami. Im
wskaźnik jest wyŜszy korzystniejsze jego perspektywy rozwojowe. Przy
obliczaniu tego wskaźnika określa się wpływ róŜnych czynników na jego
poziom. Zatem wykorzystuje się zaleŜność:
ogolem
aktywa
netto
sprzedaz
netto
sprzedaz
netto
zysk
ogolem
aktywa
netto
zysk
_
_
_
_
_
_
×
=
czyli:
aktywow
rotacja
netto
sprzedazy
rentownosc
aktywow
rentownosc
_
_
_
_
×
=
Rentowność finansowa – dotyczy rentowności zaangaŜowanego
kapitału własnego.
%
100
_
_
_
_
_
×
=
wlasny
kapital
netto
zysk
wlasnego
kapitalu
i
zyskownosc
wskaznik
Pozwala określić stopę zysku z inwestycji w dane przedsiębiorstwo. Im
wartość wskaźnika jest wyŜsza, tym lepsza jest sytuacja finansowa
firmy. Do celów analitycznych wskaźnik zwrotu kapitału własnego
moŜna przedstawić za pomocą iloczynu:
wlasny
kapital
ogolem
aktywa
ogolem
aktywa
netto
zysk
wlasny
kapital
netto
zysk
_
_
_
_
_
_
×
=
Z powyŜszej relacji wynika, Ŝe wielkość wskaźnika zaleŜy od wielkości
wygenerowanego zysku oraz od źródeł finansowania majątku.
%
100
.
_
_
.
_
_
_
_
.
_
_
×
+
+
=
dlugoterm
dlugi
wlasny
kapital
dlugoterm
dlugow
od
odsetki
netto
zysk
stalego
kapit
i
rentownosc
wskaznik
6.
Podaj definicje organizacji uczącej się.
Organizacja, która wspiera uczenie się wszystkich swoich członków i
sama ciągle się przekształca. Cechy organizacji uczącej się, to przede
wszystkim otwartość pracowników na nowe idee i trendy, elastyczność,
gotowość przystosowywania się do zmiennych warunków otoczenia i
ciągłe podnoszenie kwalifikacji członków organizacji. Wprowadzeniu w
Ŝycie koncepcji organizacji uczącej się z reguły towarzyszy tworzenie
się własnej, specyficznej, opartej na wiedzy kultury organizacyjnej.
Uczenie staje się elementem motywującym pracowników. Ludzie
zaczynają twórczo pracować, a przez to samorealizują się. WaŜnymi
elementami tej koncepcji są tolerancja dla krytyki oraz analiza
popełnianych błędów, celem wyciągania z nich wniosków na przyszłość.
Analizując style organizacyjnego uczenia się, badacze wyróŜniają dwie
kategorie: orientacja pasywna, niŜszy poziom uczenia się, uczenie się
poprzez pojedynczą pętlę, orientacja aktywna, wyŜszy poziom uczenia
się, podwójna pętla, generowanie i przetwarzanie. NP. Shell Oil
Company zakupiła ośrodek szkolenia kadr kierowniczych na północ od
swój centrali w Houston. Ośrodek szczyci się najnowocześniejszymi
salami do zdjęć i technikami nauczania, miejscami noclegowymi w
pensjonatach, restauracją i obiektami rekreacyjnymi takimi jak pole
golfowe, basen i korty tenisowe. Wszyscy pracownicy Shella
obowiązkowo uczestniczą w programach szkoleniowych, seminariach i
innych podobnych działaniach, zdobywając cały czas najnowsze
informacje potrzebne im do efektywniejszego przyczyniania się do
poprawy wyników firmy.
7.
Wymień i szczegółowo opisz jeden z wybranych wymiarów
organizacji uczącej się.
Stabilność strategii (ten składnik ma negatywny wpływ na uczenie się),
podejście
do
ryzyka
i
eksperymentu,
stwarzanie
moŜliwości
indywidualnego uczenia się pracowników, dialog i upełnomocnienie
pracowników (dotyczy sytuacji, w której pracownicy mogą decydować,
w jaki sposób wykonywać zadania; jest to równieŜ związane z
ponoszeniem odpowiedzialności za podjęte decyzje), współpraca i
zespołowe uczenie się, podstawy liderów, połączenie organizacji z jej
otoczeniem, pamięć organizacyjna, nabywanie wiedzy, kluczowe
rezultaty uczenia się.
8.
Opisz postawy kadry kierowniczej stymulujące przepływ
wiedzy w organizacji.
Istnieje kilka prostych sposobów, które nie wymagają wielkich
nakładów
finansowych,
a
mogą
ułatwić
przepływ
wiedzy
w
przedsiębiorstwie.
DuŜym
uznaniem
cieszy
się
organizowanie
codziennej pracy w tzw. Otwartych przestrzeniach, które sprzyjają
pokonywaniu pewnych barier komunikacyjnych. Chodzi tu o takie
zorganizowanie miejsc pracy, by pracownicy mieli ciągłą fizyczną
moŜliwość kontaktowania się ze sobą, zadawania pytań i poszukiwania
odpowiedzi. Transferowi wiedzy sprzyjają równieŜ systematyczne
spotkania pracowników, mające na celu wymianę spostrzeŜeń i uwag
na temat ogólnej działalności firmy czy teŜ konkretnego projektu.
Swobodna wypowiedzi i dyskusja w gronie współpracowników moŜe
okazać się niezastąpionym kanałem dystrybucji wiedzy, o ile nie trafi
na barierę w postaci relacji przełoŜony –podwładny. Kluczowym
stymulatorem rozwoju pracowników w kierunku świadomości wiedzy
jest odpowiednia motywacja. Prawidłowo określone przez kierownictwo
priorytety
postępu
zawodowego
ułatwią
pracownikom
wybór
ewentualnych dodatkowych kursów lub zainteresowań. NajwaŜniejsze
jednak jest to, aby nagradzać i awansować tych, którzy dzielą się
wiedzą z innymi i podejmują kroki w celu jej tworzenia. MenedŜerowie
najwyŜszych szczebli powinni zadbać, aby system motywacyjny był
odpowiedni nie tylko dla pracowników, którzy nie rozumieją kwestii
kreacji wiedzy, ale takŜe dla tych, którzy są aktywni i kreatywni tak, by
dodatkowo pobudzić ich do jeszcze większego zaangaŜowania.
9.
Wymień i opisz modele kapitału intelektualnego.
Model 1
Model 2
Wartość rynkowa przedsiębiorstwa
Elementy kapitału intelektualnego: pracownicy – wykorzystują
swoją wiedzę, doświadczenie, aby zaspokajać potrzeby klientów,
wiedza pracowników przekształcana jest w struktury i procesy i moŜe
być wykorzystywana przez inne osoby. Wiedza w przedsiębiorstwie
dzieli się na jawna i niejawną. Kapitał intelektualny dzielimy na
strukturalny i ludzki. relacyjny kapitał strukturalny – zawiera
powiązania z partnerami biznesowymi i inne zewnętrzne powiązania,
które mają wkład w zaspokajanie potrzeb firmy. K. Relacyjny zawiera
równieŜ takie elementy jak reputacja i potencjał klientów. Sieć –
powiązania firmy, które wynikają z tej sieci są waŜne dla przyszłej
zyskowności
firmy.
Marka
–
definiowana
jako
umiejętność
rozpoznawania przez docelową grupę klientów i na ile skutecznie
przedsiębiorstwo jest zarządzane by wyróŜniać się od konkurentów.
klienci – generowanie przychodu, informacja dla firmy o moŜliwościach
wprowadzenia udogodnień dla nowych klientów. Wartość kapitału
intelektualnego jest kombinacja powiązań biznesowych oraz kapitału
ludzkiego i strukturalnego. Kiedy istotne jest określenie kapitału
intelektualnego: wycena przedsiębiorstwa, rozwój firmy, raportowanie.
10.
Przedstaw modele zarządzania wiedzą.
Kluczowe czynniki w zarządzaniu wiedzą: przywództwo, kultura,
infrastruktura
Pozytywnie wpływają na zarządzanie wiedzą: menedŜerowie i liderzy,
którzy umoŜliwiają proces uczenia się, są skłonni podejmować ryzyko,
zapewniają warunki do uczenia się, rozumieją iŜ dzielenie się wiedzą i
uczenie innych są istotne, otwartość ludzi na nowe koncepcje.
Negatywnie: brak czasu wynikający z presji, zmieniająca się kultura
organizacyjna, m i l którzy nie uczestniczą w procesie uczenia się.
11.
Co
rozumiesz
pod
pojęciem
wartość
rynkowa
przedsiębiorstwa?
Oznacza najbardziej prawdopodobną cenę, po której majątek zmieniłby
właściciela przechodząc z rąk chętnego do sprzedaŜy sprzedawcy w
ręce chętnego do kupna nabywcy, gdy ten pierwszy nie jest zmuszony
do sprzedaŜy a ten drugi nie jest zmuszony do kupna; obie strony
zaznajomione są ze szczegółami transakcji, obie strony chcą zawrzeć
transakcję i są poinformowane o stanie majątku i znają realia rynkowe.
PoniewaŜ wycena przedsiębiorstw jest bardzo skomplikowanym
procesem to przedstawionej definicji towarzyszą jeszcze następujące
załoŜenia: strony transakcji są niezaleŜne od siebie i niezwiązane,
strony umowy działają racjonalnie i rozwaŜnie i nie kierują się
szczególnymi motywami, strony mają stanowczy zamiar nabycia
umowy, strony nie działają pod presją, strony są świadome wszystkich
okoliczności mających wpływ na wartość, został zachowany okres czasu
potrzebny do wynegocjowania umowy.
12.
Wymień i krótko scharakteryzuj podejścia do wyceny
przedsiębiorstw.
Podejście majątkowe: metoda księgowa (aktywów netto, wartości
księgowej)-stopień umorzenia i stawka amortyzacji środków trw.,
metoda odtworzeniowa-stan techniczny i stopień zuŜcia, metoda
likwidacyjna-upłynnienie majątku firmy i wyznaczenie dolnej granicy.
Podejście
dochodowe:
metoda
zdyskontowanych
przepływów
pienięŜnych (DCF), metoda zdyskontowanych zysków netto, metoda
zdyskontowanych dywidend, metoda dochodu wartości rezydualnej,
metoda zdyskontowanych zysków brutto lub marŜy. Podejście
mieszane: metoda berlińska, metoda szwajcarska. Podejście
multiplikacyjne (mnoŜnikowe): metoda mnoŜnika zysku, metoda
mnoŜnika wartości księgowej, metoda transakcji porównywalnych.
Pozostałe: metoda wyceny z opóźnieniem czasowym.
13.
WskaŜ słabe strony ustalenia wartości przedsiębiorstwa
podejściem majątkowym.
W obrębie tego podejścia wyróŜniamy następujące metody: księgowa,
odtworzeniowa
i
likwidacyjna.
Wartość
księgowa
majątku
przedsiębiorstwa zawarta jest w kaŜdym bilansie, jej ustalenie polega
na zmniejszeniu aktywów o wszelkiego rodzaju zobowiązania. Metoda
ta rzadko odzwierciedla rzeczywista wartość przedsiębiorstwa z
powodu: Historycznego charakteru cen (inflacja sprawia ze ceny
nabycia środków trwałych nie uwzględniają zmian siły nabywczej
pieniądza), RóŜnicy pomiędzy zuŜyciem ewidencyjnym a zuŜyciem
fizycznym i ekonomicznym, Szacowania wartości majątku w sposób
arbitralny przez zespoły dokonujące wyceny. Metoda odtworzeniowa ta
polega na odrębnej, kosztowej wycenie kaŜdego ze składników majątku
firmy. Wycenę tą metodą nie uwzględnia kondycji finansowej firmy,
źródeł finansowania majątku w związku z tym nie daje pełnego obrazu
wartości firmy. Po pierwsze traktuje ona wyceniane przedsiębiorstwa
jako arytmetyczne sumy składników majątkowych, w konsekwencji
czego nie ujmuje systemowych skutków ich wzajemnego powiązania.
Po drugie, jest ona zorientowana na nakłady, jakie są związane z
odtworzeniem majątku, a nie moŜliwe do uzyskania dzięki niemu
korzyści.
14.
Jak ustala się wartość przedsiębiorstwa podejściem
dochodowym?
Ustalenie wartości przedsiębiorstwa podejściem dochodowym opiera
się na zdolności przedsiębiorstwa na generowaniu dochodu. Zdolność
przedsiębiorstwa do generowanie dochodu moŜe być ustalona w
oparciu o następujące wskaźniki:
-
wolne przepływy finansowe przedsiębiorstwa
-
zysk brutto przedsiębiorstwa,
-
zysk netto przedsiębiorstwa ,
-
dywidenda.
Podejście dochodowe najczęściej realizowane jest poprzez analizę
nadwyŜki finansowej rozumianej jako wolne strumienie pienięŜne ( CF
) Metoda ta określana jest jako metoda zdyskontowanych strumieni
pienięŜnych (DCF).
V
DCF
=
∑
(CF
i
*1/[1+r]
i
)+RV *1/(1+r)
t
Gdzie:
Vdcf – wartość przedsiębiorstwa ustalona metodą DCF -discounted cash
flow method
CFi – strumień pienięŜny na koniec i-tego roku
1,2....kolejne lata RV – wartość rezydualna przedsiębiorstwa r – stopa
dyskontowa
Model obliczania nadwyŜki finansowej (FCFF).
FCFF
=
zysk
operacyjny
(1-stawka
podatku
dochodowego)+amortyzacja +/-zmiana kapitału obrotowego netto-
wydatki na inwestycje w majątek trwały
Zysk operacyjny to zysk z działalności operacyjnej , jest obliczany
jako róŜnica pomiędzy przychodami a kosztami uzyskania przychodu .
Kapitał obrotowy spółki to zapasy +naleŜności-zobowiązania.
W dobrze zarządzanej spółce zapotrzebowanie na kapitał obrotowy
wzrasta proporcjonalnie do wzrostu przychodów. Przyjmuje się ze
kapitał obrotowy wzrasta o okolo10-12% wzrostu dochodów .
Stopa dyskontowa w procesie wyceny ustala się stopę dyskontową (r)
Spośród róŜnych metod szacowania wysokości stopy dyskontowej do
najbardziej znanych i najczęściej wykorzystywanych nalezą:
-
metoda subiektywnego szacowania dodatku za
ryzyko,
-
model wyceny aktywów kapitałowych (APM) ,
-
średni waŜony koszt kapitału (WAAC).
Ustalenie wartości stopy dyskonta metodą wyceny aktywów
kapitałowych CAPM:
R
E
= r
f
+
β
(r
m
– r
f
)
Re – k-t kapitału własnego rf – stopa zwrotu wolna od ryzyka rm –
oczekiwana stopa zwrotu z portfela rynkowego
β
- miara ryzyka
rynkowego w oparciu o kursy akcji
Następnym krokiem (ustalania wartości przedsiębiorstwa metoda DCF
jest określenie wartości rezydualnej. Wartość ta pokazuje wartość
przedsiębiorstwa w końcowym momencie prognozy. MoŜe być ona
obliczana jako wartość dochodowa dla ostatniego roku prognozy bez
załoŜenia dalszego wzrostu lub z opcja wzrostu. Wartość rezydualna
moŜe być tez określana jako wartość likwidacyjna w przypadku
planowanej sprzedaŜy przedsiębiorstwa