ozn_tem_samozaplonu

OZNACZANIE TEMPERATURY SAMOZAPŁONU PAR

CIECZY METODĄ WG PN-EN 14522:2006

Cel ćwiczenia

Celem ćwiczenia jest oznaczenie temperatury samozapłonu cieczy zgodnie z normą PN – EN

14522:2006

Podstawowe definicje

Większość materiałów spala się w wyniku reakcji tlenu z paliwem gazowym. Spalanie

cieczy jest moŜliwe wtedy, gdy nad powierzchnią cieczy znajduje się zdolna do zapalenia

mieszanina par cieczy z powietrzem. W stadium początkowym istotą procesu spalania jest

powolne utlenianie paliwa, któremu towarzyszy wydzielanie ciepła i stałe podwyŜszanie

temperatury reagentów. Jednocześnie ze wzrostem temperatury rośnie szybkość reakcji, aŜ do

momentu pojawienia się płomienia.

Samozapłonem – sposób zainicjowania reakcji spalania, zachodzący w rezultacie

samonagrzewania substancji wstępnie ogrzanych (przez ciągły bodziec energetyczny) do

stanu, w którym szybkość wydzielania się ciepła z reakcji utleniania przewyŜsza szybkość

odprowadzania ciepła Samozapłon cieplny następuje samorzutnie po osiągnięciu przez

mieszaninę par lub gazów z powietrzem temperatury samozapłonu.

Temperaturą samozapłonu cieczy nazywamy najniŜszą temperaturę ścianek naczynia, w

której w danych warunkach i dla danej mieszaniny następuje samorzutnie zapalenie cieczy w

całej masie w wyniku oddziaływania bodźca energetycznego ciągłego

Zapłon – sposób zainicjowania reakcji spalania od punktowego bodźca energetycznego, np.

iskry spawalniczej, elektrycznej.

Samozapalenie – zainicjowanie reakcji spalania bez konieczności dostarczenia bodźca

energetycznego z zewnątrz. Samozapalenie moŜe być w wyniku:

•

procesów biologicznych,

•

reakcji chemicznych,

•

procesów fizycznych.

Energia aktywacji jest to minimalna energia kinetyczna cząstki, przy której następuje

zderzenie efektywne Jest to energia potrzebna do pokonania wzajemnego odpychania cząstek i

utworzenia kompleksu aktywnego.

Zderzenie efektywne jest to zderzenie cząstek prowadzące do zmian chemicznej natury

cząstek. Nie kaŜde zderzenie cząstek musi być efektywne. Liczba efektywnych zderzeń,

przypadająca na jednostkę czasu, determinuje szybkość reakcji chemicznej.

Kompleks aktywny jest to nietrwały zespół cząstek (twór) powstały w wyniku zderzeń

efektywnych, o energii większej od energii substratów o wartość energii aktywacji Kompleks

ten ulega natychmiastowemu rozpadowi i przechodzi w trwalsze produkty reakcji.

3. Mechanizm samozapłonu cieplnego mieszaniny par lub gazów z
powietrzem

Proces zapalenia moŜna rozpatrzyć na następującym przykładzie: załóŜmy, Ŝe mamy

naczynie o objętości V stałej (sztucznie utrzymywane]) temperaturze ścianek T

(równej

temperaturze otoczenia), zawierające mieszaninę par lub gazów z powietrzem.

W temperaturze pokojowej tylko nieliczne mieszaniny palne mogą ulec samorzutnemu

zapaleniu, np. wodorki fosforu, krzemu Większość reakcji utlenienia potrzebuje wstępnego

ogrzania w celu zwiększenia liczby cząstek o energii większej lub równej wartości energii

aktywacji, zdolnych do utworzenia kompleksu aktywnego. Udział zderzeń aktywnych w ogólnej

liczbie zderzeń nie przekracza w warunkach normalnych (T = 25°C, p = 1 atm) drobnego

ułamka procentu. Oczywiście nawet w temperaturze pokojowej niektóre cząstki mają dość

energii, aby pokonać barierę energetyczną reakcji, lecz większość cząsteczek wymaga

ogrzania

Po ogrzaniu naszej mieszaniny palnej do odpowiedniej temperatury w naczyniu zacznie

przebiegać reakcja chemiczna z szybkością W. mierzoną liczbą moli produktów utlenienia X.

pojawiających się w ciągu sekundy w jednostce objętości;

gdzie-

ko stała szybkości reakcji chemicznej,

p - ciśnienie cząstkowe par lub gazów palnych w mieszaninie z powietrzem,

n - rząd reakcji chemicznej

funkcja Artheniusa, wyraŜająca wpływ temperatury

na szybkość reakcji chemicznej.

R - stała gazowa,

E - energia aktywacji,

t - czas,

T - temperatura reagującej mieszaniny palnej

Utworzony z poszczególnych cząstek kompleks aktywny jest bardzo nietrwały; rozpada się

na trwalsze produkty reakcji, wydzielając ciepło W wyniku reakcji chemicznej w naczyniu

wywiązuje się w jednostce czasu następująca ilość ciepła :

spalania płomieniowego. Ciepło wydzielające się w trakcie reakcji utleniania (q1) zuŜywa się

częściowo na podgrzanie mieszaniny zawartej w naczyniu, częściowo zaś zostaje

odprowadzone do otoczenia lub na ogrzanie cząsteczek nie biorących udziału w utlenieniu, np

azotu lub produktów reakcji. Wartość ciepła odprowadzonego do otoczenia (q

) w jednostce

czasu określa równanie (3)

gdzie:

- współczynnik przejmowania ciepła między czynnikiem w naczyniu i ścianką,

F - powierzchnia ścianek naczynia,

To - temperatura otoczenia,

T - temperatura reagującej mieszaniny.

JeŜeli przyjmie się, Ŝe a

nie zaleŜy od temperatury, to straty ciepła q2 będą liniowo

zaleŜne od średniej temperatury reagującej mieszaniny (rys. 1.). Zakładając takŜe, Ŝe do chwili

zapalenia ciśnienie cząstkowe gazu palnego praktycznie nie ulega zmianie, otrzymuje się

równanie (2) w postaci krzywej logarytmicznej (rys. 1.) Na rys. 1. przedstawiono wykresy

funkcji (2) i (3) po wprowadzeniu przyjętych załoŜeń.

gdzie:

Qv- ciepło przy stałej objętości,

V • objętość naczynia

W miarę wzrostu temperatury szybko rośnie liczba cząsteczek mających wystarczającą

energię do utworzenia kompleksu aktywnego Istnieje pewna krytyczna wartość temperatury

(temperatura zapalenia), powyŜej której odpowiednia liczba cząsteczek ma wystarczającą

energię, aby powolny proces utleniania stał się samorozprzestrzeniający i doprowadził do

Układ krzywych ql,q*,qf względem jednej prostej q

przedstawia trzy reakcje chemiczne

zachodzące z róŜnymi szybkościami Szybkość kaŜdej z podanych reakcji chemicznych zaleŜy od

początkowego ciśnienia cząstkowego pary cieczy palnej w mieszaninie. ZałóŜmy, Ŝe reakcja

przebiega według krzywej q™. W temperaturze początkowej To ciepło wydzielone w wyniku

reakcji utlenienia jest większe od ciepła odprowadzonego do otoczenia; mieszanina palna

nagrzewa się. jednakŜe do zapalenia nie dochodzi, gdyŜ temperatura układu jest za niska

Rys 1. ZaleŜność szybkości ciepła wywiązującego się w naczyniu (Qj) oraz ciepl2

odprowadzonego do otoczenia (q2) od temperatury To- temperatura otoczenia ścianek naczynia oraz
początkowo mieszaniny palnej Ti- temperatura równowagi cieplnej T

- temperatura samozapłonu

zmniejsza się więc szybkość reakcji. Krzywa q1" przedstawia reakcję utlenienia, która przebiega

z najmniejszą szybkością reakcji chemicznej. W kaŜdej temperaturze pomiędzy T1 i T2

szybkość utraty ciepła do otoczenia przekracza szybkość wytwarzania ciepła przez mieszaninę

reagującą (prosta q2 leŜy powyŜej krzywej q1" ).

Jak długo szybkość reakcji jest mała, mamy do czynienia z przypadkiem powolnego

utlenienia i me nastąpi samorzutnie zapalenie mieszaniny par cieczy z powietrzem, chyba ze

zmienimy warunki doświadczenia w kierunku przyspieszenia reakcji. MoŜe to nastąpić poprzez

podniesienie ciśnienia, wzrośnie wówczas wartość odprowadzonego ciepła, lecz w mniejszym

stopniu niz szybkość reakcji. Odprowadzenie ciepła wzrasta bowiem w przybliŜeniu liniowym,

szybkość reakcji zaś w postępie geometrycznym. Wskutek tego moŜe wystąpić przypadek, Ŝe

wytworzone przez reakcję ciepło nie będzie mogło być w całości odprowadzone i temperatura

par cieczy i gazów będzie wzrastała coraz bardziej W zakresie temperatur powyŜej punktu B

szybkość reakcji zwiększa się (wartość ciepła wytworzonego w jednostce czasu przewyŜsza

jego straty; krzywa q1'" leŜy nad prostą q2) i w krótkim czasie szybkość jej stanie się tak

wielka, Ŝe nastąpi zapalenie par cieczy

JeŜeli reakcja przebiega według krzywej q3. to szybkość wydzielonego ciepła jest zawsze

większa od szybkości odprowadzonego ciepła (krzywa q1. leŜy całkowicie nad prostą q2).

W tym przypadku mieszanina od samego początku (od To) będzie sama się nagrzewać,

szybkość tej reakcji chemicznej w stosunku do pozostałych reakcji jest największa i w układzie

nastąpi zapalenie.

Granica miedzy obszarami nieograniczonego i ograniczonego samonagrzewania się

mieszaniny od temperatury To odpowiada przebiegowi reakcji według krzywej q1

Reagująca

w tych warunkach mieszanina moŜe się sama nagrzewać do pewnej temperatury, w której

następuje równowaga cieplna. JednakŜe, w odróŜnieniu od podobnego, wcześniej rozpatrywa-

nego przypadku (powolnego utlenienia), ta równowaga jest nietrwała Wystarczy tylko

nieznaczne podwyŜszenie temperatury To, aby proces ten przeistoczył się w progresywne

samonagrzewame prowadzące do zapalenia. W ten sposób warunkiem przejścia układu

reagującego do zapalenia jest połoŜenie prostej q2 jako stycznej do krzywej q1. W punkcie

styczności zachodzi równość ciepła wywiązanego w wyniku reakcji utlenienia i odpro-

wadzonego do otoczenia:

Tamperatura ścianek naczynia (T0) jest pewnąwartością graniczną.Za pomocą wzorów i

przekształceń matematycznych moŜna udowodnić zaleŜność temperatury zapalenia cieczy (T2)

od temperatury otoczenia. W tym celu naleŜy skorzystać ze wzorów (2), (3) i (4) przy

załoŜeniu, ze T = T

i otrzymać równanie:

Za temperaturę samozapłonu cieczy przyjmuje się najniŜszą temperaturę ścianki naczynia (T

przy której w danych warunkach zapala się mieszanina palna.

Przyspieszenie powolnej reakcji utlenienia i przejście jej w spalanie moŜe zaistnieć nie tylko

w następstwie wydzielania ciepła. Przy załoŜeniu, Ŝe mechanizm spalania jest łańcuch owo-

rodnikowy przyspieszenie reakcji utlenienia moŜliwe jest, gdy szybkość tworzenia się

rozgałęzionych reakcji łańcuchowych przewyŜsza szybkość zrywania łańcuchów lub jest jej

równa.

Czynniki wpływające na wielkość temperatury samozapłonu mieszaniny

par lub gazów palnych z powietrzem

Temperatura samozapłonu cieczy nie jest wielkością jednoznaczną dla określonej mieszaniny,

lecz zaleŜy od wielu czynników. Istotny wpływ na wartość temperatury zapalenia ma bilans

cieplny, który. zaleŜy od objętości i kształtu substancji palnej, od jej ilości w objętości

powietrza, ciśnienia itp Temperatura zapalenia cieczy zmienia się w zaleŜności od

♦ wielkości powierzchni właściwej odprowadzającej ciepło, tzn. powierzchni wymiany

ciepła przypadającej na jednostkę objętości substancji palnej. Zmniejszenie powierzchni

właściwej powoduje obniŜenie temperatury samozapłonu.

• ciśnienia mieszaniny palnej. wzrost ciśnienia mieszaniny par i gazów z powietrzem

powoduje zwiększenie liczby zderzeń efektywnych cząsteczek paliwa i tlenu, w wyniku czego

wzrasta szybkość reakcji spalania Dlatego leŜ wzrost ciśnienia na ogół obniŜa temperaturę

samozapłonu mieszaniny palnej. Temperatura samozapłonu metanu w powietrzu pod

ciśnieniem 610-10" N/ m2 jest na przykład o 300° C niŜsza niŜ pod ciśnieniem

atmosferycznym;

•

stęŜenia składnika palnego w mieszaninie. Maksymalne wartości osiągane są przy

stęŜeniach zbliŜonych do granic wybuchowości, najniŜsze wartości temperatury samozapłonu

posiadają mieszaniny przy stęŜeniu składnika palnego równym stęŜeniu stechiometrycznemu.

•

składu utleniacza (powietrza). W otoczeniu tlenu temperatura samozapłonu jest niŜsza

niŜ w powietrzu (tab. I.). Domieszki gazów obojętnych, np. N, CO2 w mieszaninie reagującej

zwiększają straty ciepła, co przyczynia się do wzrostu temperatury samozapłonu mieszaniny

palnej Ciepło wydzielone w wyniku reakcji utlenieni paliwa w powietrzu ulega utracie,

ogrzewając azot stanowiący 80% powietrza.

Tabela 1: Wpływ składu utleniacza na temperaturę zapalenia

Nazwa substancji

Temperatura
samozapłonu
w powietrzu [*C]

Temperatura
samozapłonu w tlenie
[°C]

aldehyd octowy

175

159

octan n-amylu

363

234

n-butan

283

278

tlenek węgla

609

587

cyklopropan

500

454

eter etylowy

193

182

etylen

490

485

n-heksan

225

238

wodór

500

400

siarkowodór

260

220

eter winylowy

360

166

Wszystkie utleniacze dodane do mieszaniny par i gazów z powietrzem obniŜają wartość

temperatury zapalenia (tab 2.).

Tabela 2: Wpływ róŜnych utleniaczy na obniŜenie temperatury zapalenia benzyny

Nazwa utleniacza

Wzór

Ilo

ść

dodanego

utlenia cza

w [ %]

Obni

enie temperatury

zapalenia 0 warto

ść

[*Cl

Dwutlenek azotu

Nadtlenek benzolu

Azotan izoamylowy

C14H10O4

C3H13ONO2;

2,5

2,0

2.0

205

13 68

• rodzaju materiału, z jakiego jest zrobione naczynie pomiarowe. Rodzaj materiału ma

bardzo zróŜnicowany wpływ na wielkość temperatury zapalenia (lab 3),

Nazwa substancji

Rum

Ŝełazna

Rura

kwarcowa

Kolba

szklana

Stalowy
cylinder

Tygiel

platynowy

Benzyna

685

585

—.

390

Benzen

753

723

580

649

.. ____

Alkohol etylowy

724

641

421

391

516

Alkohol metylowy

740

535

475

—

JeŜeli w cząsteczce pojawia się podwójne wiązanie w pozycji (to temperatura zapalenia

jest nieco wyŜsza niŜ w przypadku cząsteczki z pojedynczym wiązaniem. PoniewaŜ atom

wodoru w pierścieniu aromatycznym jest silnie związany z atomem węgla, jest mniej podatny

na utlenienie, dlatego teŜ węglowodory aromatyczne mają najwyŜsze temperatury samozapłonu

ze wszystkich rodzajów węglowodorów (tab. 4).

Tabela 4:

Izomery mają zawsze wyŜszą temperaturę zapalenia od węglowodorów szeregu

normalnego, np. n-pentan ma temperaturę 430° C. a izobutan 480° C. Obecność w cząsteczce

atomów tlenu ma silny wpływ na przebieg utleniania i jednocześnie na wartość temperatury

zapalenia Tlen jest pierwiastkiem bardziej elektroujemnym niŜ atom węgla, dlatego (cŜ

przyciąga do siebie elektrony waleocyjne atomów węgla z którymi jest związany. Stąd teŜ,

atomy węgla utleniają się tym łatwiej, im więcej wiązań węgla nasyconych jest tlenem, np.

alkohole utleniają się łatwiej niŜ węglowodory, przy czym alkohole drugorzędowc łatwiej niŜ

alkohole pierwszo rzędowe. Temperatura zapalenia związków organicznych zawierających

tlen jest zazwyczaj niŜsza od temperatury zapalenia węglowodorów o takiej samej liczbie

atomów węgla w cząsteczce, np. metan (CH4) o temperaturze zapalenia 650* C i alkohol

metylowy (CH3OH) o temperaturze zapalenia 470°C.

•

domieszki antydetonatorów. Podnoszą wartość temperatury zapalenia, np. dodanie 0.5g/l

czteroetylku ołowiu Pb(C2H5)4 do benzyny samochodowej powoduje wzrost temperatury

samozapłonu o 150 C. Mechanizm działania czteroetylku ołowiu nic jeśli jeszcze dokładnie

znany, wiadomo na pewno, Ŝe w małych ilościach antydetonaior eliminuje raŜę przyspieszenia

frontu płomienia, która zawsze poprzedza detonację.

Podsumowując wyŜej scharakteryzowane zaleŜności moŜna stwierdzić, Ŝe temperatura

zapalenia nie jest stałą fizykochemiczną danej substancji, lecz wielkością, która

charakteryzuje dany układ. Przy podawaniu wartości temperatury zapalenia naleŜy zatem

podawać równieŜ metodę pomiarową do jej wyznaczania.

4. Obliczanie temperatury samozapłonu

Temperaturę samozapłonu cieczy wyznacza się zazwyczaj eksperymentalnie. JednakŜe

róŜnorodność metod badawczych powoduje, ze dla tych samych substancji wartość

temperatury zapalenia róŜni się o kilkadziesiąt stopni, stąd teŜ wielu naukowców na podstawie

obserwacji próbuje obliczyć temperaturę zapalenia cieczy za pomocą odpowiednich wzorów.

4.1. Temperatura zapalenia czystych substancji

K. Bunsen i H.F. Coward zaobserwowali związek między temperaturą zapalenia cieczy i

dolną granicą wybuchowości. Badania A. Pilca wykazały następującą zaleŜność :

zap

- temperatura samozapłonu przy składzie zbliŜonym do składu stechiometrycznego [°CJ;

D - dolna granica wybuchowości (% nbj.]; Q - ciepło spalania [J/kg].

Wzrost temperatury samozapłonu cieczy w miarę zbliŜania się do granic wybuchowości był

przez badaczy przedstawiany w róŜny sposób, powstało wiele metod ujęcia lej zaleŜności w

sposób matematyczny. Wzór na obliczanie temperatury zapalenia, wyprowadzony przez M.

Pofit-Szczepańską i B. Habicha jako wynik badań wzoru M.J. Burgessa i R.V. Wheelera jest

jedną z nich:

Cp - ciepło właściwe układu,

- temperatura samozapłonu cieczy przy stęŜeniu składnika palnego równym dolnej granicy

wybuchowości (DGW). 0 - ciepło

spalania.

4. 2. Temperatura samozapłonu mieszanin

Z zadowalającym przybliŜeniem temperatura zapalenia mieszanin wieloskładnikowych

opisana jest wzorem:

Tap - temperatura samozapłonu mieszaniny, Qn - ciepła spalania n-tego czystego składnika

mieszaniny; Xn - udział n-tego czystego składnika w mieszaninie, t

- temperatura zapalenia

n-tego czystego składnika mieszaniny. W tabeli 5 przedstawiono temperaturę zapalenia

mieszanin etanol-metanol, etanol-aceton, metanol-aceton wyznaczone doświadczalnie i

obliczone ze wzoru (12).

Tabela 5

5. Wykorzystanie wartości temperatury samozapłonu cieczy w

przepisach z zakresu ochrony przeciwpoŜarowej

Temperatura zapalenia jest jednym z waŜniejszych parametrów określających własności

poŜarowe Dokładna znajomość wartości temperatury zapalenia jest niezbędna do skutecznego

zabezpieczania wielu procesów technologicznych Dopuszczenie do zbyt wysokich wartości

temperatur urządzeń technologicznych podwyŜsza zagroŜenie poŜarowe. W przypadku

zbytniego zaniŜania tych temperarur powaŜnie zwiększają się koszty zabezpieczenia, a stworzone

rygory technologiczne obniŜają efektywność instalacji Znajomość temperatury zapalenia

mieszaniny palnych gazów i par z powietrzem jest konieczna w celu stworzenia bezpiecznych

warunków dla wielu procesów produkcyjnych, a takŜe w przypadku magazynowania

materiałów niebezpiecznych. WiąŜe się to z tym, ze dla urządzeń technologicznych, w tym i

elektrycznych, dla mieszanin palnych par i gazów z powietrzem w zaleŜności od maksymalnej

temperatury powierzchni, z którymi mieszaniny te mogą mieć styczność ustalono tzw. klasy

temperaturowe.

Klasy temperaturowe to określony przedział lempciaiur, wewnątrz którego mieszczą się

temperatury zapalenia (samozapalenia) wiciu mieszanin wybuchowych, jakie tworzyć mogą

gazy i pary cieczy z powietrzem. W PN-83/E-08110 Elektryczne urządzenia przeciw-

wybuchowe. Wspólne wymagania i badania podano 6 klas temperaturowych (od T1 +/- T0)

przyporządkowanych maksymalnym temperaturom powierzchni w °C (od 85° C ~450

C) –

tab.6

Tabela 6.

Znajomość temperatury samozapłonu mieszanin palnych par i gazów z powietrzem jest

niezbędna do zapewnienia bezpiecznych warunków pracy urządzeń, gdyŜ - zgodnie z pa-

ragrafem 25 rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych z dnia 21 kwietnia 2006 r (Dz.U. Nr

80 z 2006 r., poz. 563) -temperatura zewnętrznych powierzchni urządzeń i zasilających je

instalacji, z wyłączeniem instalacji elektroenergetycznych, jak równieŜ temperatura

wtłaczanego do pomieszczenia powietrza nie powinna przekroczyć w przypadku gazów i par

cieczy 2/3 maksymalnej temperatury powierzchni wyraŜonej w °C określoną Polską Normą

dla poszczególnych klas temperaturowych gazów i par cieczy. Dopuszczalne temperatury

pracy urządzeń elektroenergetycznych określa się na podstawie tabeli 5. z PN-83/E-08110.

NajwyŜsze temperatury powierzchni stykających się z mieszaninami wybuchowymi

gazów lub par nie mogą przekraczać temperatur określonych dla poszczególnych klas

temperaturowych, tzn. maksymalne temperatury w urządzeniu elektroenergetycznym nic

mogą przekraczać temperatury zapalenia.

Wymagania takie stawiane są w badaniach elektrycznych urządzeń przeciwwybuchowych,

np. osłon ognioszczelnych, urządzeń budowy wzmocnionej,

urządzeń i obwodów iskro-

bezpiecznych.

Klasy temperaturowe dla palnych gazów, par i cieczy podane są m.in. w tabeli charakte-

rystyk substancji zawartej w „Wytycznych w zakresie określenia przyrostu ciśnienia w po-

mieszczeniu, jaki mógłby zostać spowodowany przez wybuch" - załączniku nr 1 do roz-

porządzenia MSWiA z dnia 21 kwietnia 2006 r.

CZĘŚĆ DOŚWIADCZALNA

Elementy składowe stanowiska pomiarowego

                                                                                    przewody termopary pomiarowej



                                                                                              piec pomiarowy

regulator temperatury

rejestrator temperatury

termopara regulatora

1. Procedura pomiarowa

1.1.

Ustawienie temperatury pieca

Zadaną temperaturę pieca ustawiamy na wyświetlaczu regulatora za pomocą przycisków ▲ i
▼.
Naciskając w/w przyciski zwiększamy lub zmniejszamy zadaną temperaturę – na zielonym
wyświetlaczu . Temperatura wskazywana na wyświetlaczu w kolorze czerwonym jest
aktualnym wskazaniem z termopary regulacyjnej .

1.2.     Uruchomienie rejestratora .
Połączenie rejestratora z komputerem realizowane jest za pomocą kabla RS232 .
Rejestrator WRT-9 uruchamiamy za pomocą oprogramowania w komputerze PC .
Po wywołaniu programu pojawia się okno :

1.3.  Wybór temperatury pieca i czasy grzania .

Temperaturę dobieramy wg charakterystyki grzania i właściwości badanej cieczy .
Wybrane przykłady :

a/ glikol : - obserwowana temperatura zapłonu : około 440 °C .
               - temperatura pieca w momencie rozpoczęcia badania : 480°C
               - czas ogrzewania pieca do osiągnięcia zadanej temperatury :  2-2,5 h
               - czas osiągnięcia 440°C od momentu wyłączenia regulatora : 30 minut
               - ilość badanej cieczy : 0,19ml
b/ 1-butanol :
               - obserwowana temperatura zapłonu : około 345 °C .
               - temperatura pieca w momencie rozpoczęcia badania : 375°C
               - czas ogrzewania pieca do osiągnięcia zadanej temperatury :  2h
               - czas osiągnięcia 345°C od momentu wyłączenia regulatora : 30 minut
               - ilość badanej cieczy : 0,14ml

c/ heksan :
               - obserwowana temperatura zapłonu : około 285°C .
               - temperatura pieca w momencie rozpoczęcia badania : 315°C
               - czas ogrzewania pieca do osiągnięcia zadanej temperatury :  2h
               - czas osiągnięcia 440°C od momentu wyłączenia regulatora : 30 minut
               - ilość badanej cieczy : 0,05ml

Po osiągnięciu przez piec ustalonej dla danej cieczy temperatury , naleŜy wyłączyć regulator i
przeprowadzić pomiar .

otwór , w który wprowadzamy badaną ciecz

2. Budowa części wewnętrznej pieca

Wewnętrzną część pieca stanowi zespół prezentowany poniŜej

przewody  termopary

                                                                                                  uchwyty przewodów
                                                                                                                 termopary
osłony ceramiczne

uchwyty ceramik termopary

                                                                                                                  zespół talerzy
                                                                                                                   kolby

kolba Erlenmayera 200ml

Przewody termopary przeprowadzone są przez izolatory ceramiczne , które mocowane są
uchwytach zamocowanych zespole talerzy kolby .
Kolba zamocowana jest swobodnie w gnieździe pomiędzy warstwami talerzy .

3.UłoŜenie termopary pomiarowej

złącze

termopary