Przyczajona planeta
„Daleko za dziewięcioma znanymi planetami Układu Słonecznego mogło niegdyś znajdować
się ciało wielkości Marsa stanowiące część naszego systemu planetarnego - i wciąż może tam
być.”
Wprowadzenie do scenariusza science-fiction?
Wprowadzenie do artykułu Zecharii Sitchina o Nibiru?
Nie. To wprowadzenie do artykułu opublikowanego w Science News 7 kwietnia 2001 r.
zatytułowanego „Osobliwa orbita komety wskazuje na istnienie ukrytej planety”.
W artykule przedstawione zostały wnioski międzynarodowej grupy astronomów badających
odkrytą w zeszłym roku niezwykłą kometę, oznaczoną symbolem 2000 CR/105. Porusza się ona po
rozległej eliptycznej orbicie wokół naszego Słońca - orbicie, która wynosi kometę na ok. 4,5
miliarda kilometrów od Słońca i przynosi z powrotem w jej najbliższy Słońcu punkt w pobliżu
Neptuna. Okres obiegu komety po tej orbicie „wynosi, z grubsza licząc, 3300 lat” (jak podaje
Sky&Telescope News z 5 kwietnia 2001 r.)
„Taka wydłużona orbita oznacza zwykle, iż obiekt znalazł się pod wpływem oddziaływania
grawitacyjnego ciała o dużej masie” - pisze R. Cowen w Science News. Czy jest to przyciąganie
grawitacyjne Neptuna? W opracowaniu przeznaczonym do publikacji w magazynie Icarus, zespół
astronomów - pod przewodnictwem Bretta Gladmana z Obserwatorium Lazurowego Wybrzeża w
Nicei (Observatoire de la Côte d'Azur) - po wnikliwej analizie wszystkich możliwości, doszedł do
wniosku, że nie. Rozwiązanie alternatywne, stwierdzają, jest następujące: „orbita komety może być
skutkiem oddziaływania nieznanej planety” - o masie zbliżonej do Marsa - „która musiała by się
znajdować ok. 200 AU* od Słońca” w tak zwanym Pasie Kuipera (pas szczątków planetarnych).
Dawało by to także odpowiedź na pytanie „dlaczego wiele obiektów należących do Pasa ma orbity
znacznie odchylone od płaszczyzny, w której dziewięć znanych planet krąży wokół Słońca”.
„Bez wątpienia coś o znacznej masie uderzyło kiedyś w Pas” - stwierdza Harold F. Levison z
Południowo-Zachodniego Instytutu Badawczego w Boulder w Kolorado (Southwest Research
Institute in Boulder, Colorado). „Pytanie, czy wciąż tam jest”.
„Bieg komety sugeruje istnienie tajemniczej planety” - brzmi tytuł artykułu opublikowanego w
magazynie Science z 6 kwietnia 2001 r. Artykuł specjalny opracowany przez holenderskiego
astronoma Goverta Schillinga podsumowuje odkrycie w następujący sposób:
„Superkometa podążająca po niespodziewanie rozciągniętym torze wokół Słońca sugeruje, że
jakaś niezidentyfikowana planeta przyczaiła się kiedyś w najdalej na zewnątrz wysuniętych
zakątkach Układu Słonecznego - donosi międzynarodowy zespół astronomów. Co więcej,
tajemniczy obiekt może wciąż tam być”.
Jak powiedzieli/mówili/twierdzili sumeryjczycy...
Czytelnicy moich książek mogą teraz śmiało do mnie dołączyć, mówiąc: Cóż w tym nowego?
Już od czasów publikacji mojej pierwszej książki („Dwunasta Planeta”) w 1976 r. twierdziłem, iż
teksty i rysunki cywilizacji sumeryjskiej oraz innych starożytnych cywilizacji bliskowschodnich
dowodzą znajomości kompletnego Układu Słonecznego, na który składało się, oprócz Słońca i
Księżyca, dziesięć (nie dziewięć) planet - dziesiąta planeta (lub dwunaste ciało Układu
Słonecznego) mająca rozciągniętą eliptyczną orbitę z okresem obiegu równym 3600 lat. Jej
sumeryjska nazwa to Nibiru.
