background image

 
 
 

P

O

LI

TE

CH

NIKA 

Ś

L

Ą

S

K

A

W

Y

D

ZIA

Ł TRANSP

O

R

T

U

 

 
 
 
 
 

Temat 

ć

wiczenia 

 
 

 

Pomiary płasko

ś

ci i prostoliniowo

ś

ci 

powierzchni  

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

background image

 

I. Cel 

ć

wiczenia. 

 
Celem 

ć

wiczenia  jest  zapoznanie  z  metodami  pomiaru  płasko

ś

ci  i 

prostoliniowo

ś

ci powierzchni. 

 
 
 
II. Wprowadzenie. 
 
Powierzchnie  i  linie  cz

ęś

ci  maszyn  i  urz

ą

dze

ń

  projektowane  s

ą

  jako 

twory geometrycznie idealne, to znaczy 

Ŝ

e w zało

Ŝ

eniach płaszczyzny s

ą

 

idealnie  płaskie,  linie  idealnie  proste,  a  okr

ę

gi  nie  posiadaj

ą

  odchyłek 

okr

ą

gło

ś

ci  oraz  istnieje  idealna  równoległo

ść

  i  prostopadło

ść

.  Takie 

idealne  kształty  nazywane  s

ą

  geometrycznie  poprawnymi  i  stanowi

ą

 

bazy  b

ę

d

ą

ce  odniesieniami  do  okre

ś

lania  odchyłek  kształtu  i  poło

Ŝ

enia. 

Na  skutek  niedoskonało

ś

ci  obrabiarek  oraz  szeregu  zjawisk  fizycznych, 

które wyst

ę

puj

ą

 w procesie wytwarzania rzeczywiste powierzchnie i linie 

wykonywane  s

ą

  z  pewnymi  odchyłkami  w  stosunku  do  kształtów 

geometrycznie  poprawnych.  Pomijaj

ą

c  chropowato

ść

,  odchyłki  te 

nazywane  s

ą

  bł

ę

dami  kształtu  i  poło

Ŝ

enia.  Odchyłka  kształtu 

(prostoliniowo

ś

ci,  płasko

ś

ci,  okr

ą

gło

ś

ci,  walcowo

ś

ci)  jest  to  najwi

ę

ksza 

odległo

ść

  powierzchni  lub  linii  rzeczywistej  od  powierzchni  lub  linii 

przylegaj

ą

cej  –  jest  to  najwi

ę

ksza  odległo

ść

  punktów  elementu 

rzeczywistego  od  elementu  przylegaj

ą

cego.  Z  konstrukcyjnego  punktu 

widzenia 

element 

przylegaj

ą

cy 

jest 

odpowiednikiem 

cz

ęś

ci 

współpracuj

ą

cej. 

Dla 

celów 

pomiarowych 

prost

ą

 

przylegaj

ą

c

ą

 

reprezentuje liniał kraw

ę

dziowy, płaszczyzn

ę

 – płyta pomiarowa lub liniał 

powierzchniowy, walec – trzpie

ń

 kontrolny lub sprawdzian. 

 
Pomiar prostoliniowo

ś

ci za pomoc

ą

 liniału powierzchniowego. 

 
Warto

ść

 odchyle

ń

 od prostoliniowo

ś

ci mo

Ŝ

na zmierzy

ć

 za pomoc

ą

 liniału 

powierzchniowego oraz płytek wzorcowych (lub szczelinomierzy). W tym 
celu nale

Ŝ

y ustawi

ć

 liniał powierzchniowy o stałym przekroju i długo

ś

ci L 

na badanej powierzchni, wspieraj

ą

c go na dwóch płytkach wzorcowych o 

takim  samym  wymiarze.  Podpory  (płytki  wzorcowe)  powinny  by

ć

 

ustawione  w  odległo

ś

ci  a=02232L  od  brzegów  liniału.  Nast

ę

pnie  za 

pomoc

ą

 stosu płytek dobranego tak, aby mi

ę

dzy powierzchni

ą

 badan

ą

 a 

liniałem  nie  wyczuwało  si

ę

  luzu,  okre

ś

li

ć

  wysoko

ść

  pod  liniałem  w 

okre

ś

lonych punktach. 

W  przypadku  wykorzystywania  do  pomiarów  szczelinomierzy,  liniał 
powierzchniowy  ustawia  si

ę

  bezpo

ś

rednio  na  badanym  elemencie,  a 

odległo

ś

ci  pomi

ę

dzy  badanym  elementem  a  liniałem  sprawdza  si

ę

 

background image

wsuwaj

ą

c  w  powstałe  szczeliny  listki  szczelinomierza  zaczynaj

ą

c  od 

najcie

ń

szego. Zamiast liniału powierzchniowego mo

Ŝ

na u

Ŝ

y

ć

 k

ą

townika, 

ustawiaj

ą

c badany element na płycie traserskiej. 

 

 

 
Sprawdzanie płasko

ś

ci powierzchni przy pomocy poziomnicy. 

 
Pomiary  przeprowadza  si

ę

  w  nast

ę

puj

ą

cy  sposób.  Poziomnic

ę

  ustawia 

si

ę

 na badanej powierzchni wzdłu

Ŝ

 sprawdzanego zarysu, wspieraj

ą

c j

ą

 

na  kra

ń

cach  A

0

  i  A

1

  na  płytkach  wzorcowych  o  tych  samych 

wysoko

ś

ciach umieszczonych w odległo

ś

ci L

 

 

 
Nast

ę

pnie nale

Ŝ

y odczyta

ć

 wskazania p

1

 na podziałce poziomnicy w celu 

wyznaczenia pochylenia odcinka L. Ró

Ŝ

nic

ę

 poziomów pocz

ą

tku i ko

ń

ca 

odcinka oblicza si

ę

 ze wzoru: 

 

background image

( )

Θ

=

1

1

sin p

L

h

 

gdzie 

Θ

 – Warto

ść

 k

ą

ta odpowiadaj

ą

ca działce 

elementarnej poziomnicy (w minutach lub 
sekundach). 

Je

Ŝ

eli badany przedmiot jest znacznie dłu

Ŝ

szy ni

Ŝ

 poziomnica, to nale

Ŝ

przenie

ść

  poziomnic

ę

  wzdłu

Ŝ

  zarysu  sprawdzanego  o  warto

ść

  L 

umieszczaj

ą

c  płytki  wzorcowe,  które  znajdowały  si

ę

  w  punkcie  A

0

  do 

punktu  A

2

.  Nast

ę

pnie  nale

Ŝ

y  odczyta

ć

  nowe  wskazanie  p

2

  poziomnicy  i 

ponownie  obliczy

ć

  ró

Ŝ

nic

ę

  h

2

  poło

Ŝ

enia  punktów  A

1

  i  A

2

.  Wykonuj

ą

pomiary  w  opisany  wy

Ŝ

ej  sposób  mo

Ŝ

na  obliczy

ć

  sumaryczne 

odchylenie  y

i

  od  poziomu  wyj

ś

ciowego  dla  kolejnych  punktów 

pomiarowych A

i

 ze wzoru: 

=

=

i

n

n

i

h

y

1

 

Przyjmuj

ą

c  prost

ą

  odniesienia  zgodnie  z  zasad

ą

  minimum  sumy 

kwadratów,  wyznacza  si

ę

  współczynniki  a  i  b  jej  równania,  a  nast

ę

pnie 

warto

ść

 odchylenia od prostoliniowo

ś

ci 

. W pewnych przypadkach jako 

prost

ą

 odniesienia przyjmuje si

ę

 prost

ą

 ł

ą

cz

ą

c

ą

 punkty skrajne zarysu x

0

x

n

.    

 
Wy

Ŝ

ej wymienione metody nie s

ą

 jedynymi, za pomoc

ą

 których 

weryfikuje si

ę

 prostoliniowo

ść

 oraz płasko

ść

 powierzchni. Zostały 

opisane z uwagi na przebieg 

ć

wiczenia. Do celów zaliczeniowych 

studenci zobowi

ą

zani s

ą

 zaznajomi

ć

 si

ę

 tak

Ŝ

e z innymi metodami 

pomiarowymi. 
 
 
 
III. Przebieg 

ć

wiczenia. 

 
Dokona

ć

  pomiarów  prostoliniowo

ś

ci  głowicy  lub  bloku  silnikowego 

wskazanego 

przez 

prowadz

ą

cego 

zaj

ę

cia 

metodami 

liniału 

powierzchniowego  i  szczelinomierzy  oraz  poziomnicy  i  płytek 
wzorcowych w nast

ę

puj

ą

cych przekrojach: 

background image

 

a)  przekroje skrajne boczne 12 (równolegle do osi wału korbowego) 

oraz przedni 3 i tylny 4  (prostopadle do osi wału korbowego), 

b)  przekroje przechodz

ą

ce przez 

ś

rodek tulei cylindrowych (komór 

spalania) 58-11  oraz skrajne (obok) tulei cylindrowych 6-712-16 
równolegle i prostopadle do osi wału korbowego, 

c)  przekroje gniazd zaworowych oraz skrajne (obok) gniazd zaworowych 

- równolegle do osi wału korbowego 17-19

d)  przekroje otworów kanałów chłodz

ą

cych i/lub olejowych – równolegle 

do osi wału korbowego 20-21

e)  przekroje przek

ą

tne 22-23

 
Nale

Ŝ

y  uwzgl

ę

dni

ć

  ewentualne  pokrywanie  si

ę

  niektórych  przekrojów 

(np. przekrój skrajny boczny oraz przekrój otworów kanałów chłodz

ą

cych 

i/lub olejowych) 
 
IV. Sprawozdanie. 
 
1.  
Wst

ę

p teoretyczny. 

2.  Karta pomiarowa. 
3.  Sporz

ą

dzi

ć

 szkic weryfikowanego elementu wraz z oznaczonymi 

przekrojami. 

4.  Sporz

ą

dzi

ć

 wykresy odchyłek prostoliniowo

ś

ci  powierzchni w 

nast

ę

puj

ą

cy sposób: 

-  wykres 1 – przekroje równoległe do osi wału korbowego, 
-  wykres 2 – przekroje prostopadłe do osi wału korbowego, 
-  wykres 3 – przekroje przek

ą

tne. 

5. 

Wnioski