Gaz doskonały - zwany gazem idealnym jest to gaz spełniający następujące warunki: 

1.

 

brak oddziaływań międzycząsteczkowych w gazie, z wyjątkiem odpychania w 
momencie zderzeń cząsteczek;  

2.

 

objętość cząsteczek jest znikoma w stosunku do objętości gazu;  

3.

 

zderzenia cząsteczek są doskonale sprężyste;  

Gaz taki w mechanice klasycznej opisuje 

równanie Clapeyrona

 , przedstawiające zależność 

między ciśnieniem gazu (P), jego objętością (V), temperaturą (T) i licznością (n) wyrażoną w 

molach

: 

PV = nRT  gdzie  R jest 

stałą gazową

.  

Gaz doskonały to model, słuszny w pełni jedynie dla bardzo rozrzedzonych gazów (wzrost 
ciśnienia powoduje, że zmniejszają się odległości między cząsteczkami, co trzeba 
uwzględnić, oraz powoduje wzrost przyciągania cząsteczek), w niezbyt niskich (zaczyna 
dominować przyciąganie cząsteczek), ani zbyt wysokich temperaturach (zderzenia przestają 
być sprężyste), jednak może być stosowany w praktyce do niemalże wszystkich gazów w 

warunkach normalnych

. Dla 

gazów rzeczywistych

 przy dużych gęstościach i ciśnieniach 

niezbędne jest stosowanie równań uwzględniających w/w pominięte efekty (zob. 

równanie 

Van der Waalsa

 i 

wirialne równanie stanu

).