plik

PPG – WYKŁAD 1

1. PPG – dotyczy wszystkich relacji które zachodzą między państwem, a gospodarką.

Działalność gospodarczą mogą prowadzić osoby fizyczne, publiczne (np. gminy), lub
mieszane (osoba fizyczna z gimną, agencją etc)
Jeśli tworzymy własne przedsiębiorstwo, to zakres ingerencji państwa kształtuje się na
różnym poziomie; przedsiębiorca musi dostosować się do regulacji narzuconych przez
państwo. Istnieją cztery  rodzaje norm:
  Państwo oddziałuje i reguluje gospodarkę poprzez normy: unijne i krajowe
  Drugą grupą norm prawnych są te, które są różnymi formami wsparcia gospodarki

przez państwo – działalność subwencyjna (głównie regulacje unijne)

 Trzecią grupą norm są różne faktyczne zachowania państwa (orzecznictwo)
 Normy związane z funkcją koordynacyjną gospodarki poprzez państwo:

umożliwiające współdziałanie między podmiotami (m.in. konkurencja)

2. Źródła prawa gospodarczego

a) Pojęcie źródła w rozumieniu traktatu TFUE oraz konstytucji: taka norma prawna,

która jest podstawą do regulacji prawnej podmiotu gospodarczego z innym
podmiotem, pochodzi od organu uprawnionego i ma określoną strukturę



Normy zawierające nakazy/zakazy postępowania i sankcje (mogą być
rozrzucone w różnych regulacjach prawnych)



Normy zawierające dyrektywy postępowania

 Regulacje unijne dotyczą zachowań transgranicznych i całego obszaru rynku

europejskiego, a także wchodzą do regulacji krajowych



Szczególny  pakiet  regulacji:  źródła  komitologiczne  art.  290/291  Traktatu:
akty  o  charakterze  delegowanym  i  wykonawczym;  ustawodawcze  i
nieustawodawcze – burzą porządek patrzenia na normy  ze względu na ich
nazwy: akty zaczęły tworzyć nową hierarchię norm

Na  czele  akty  ustawodawcze  (TFUE)  i  rozporządzenia  [mogą
ustanawiać  delegację  dla  aktów  wydawanych  przez  Komisję
Europejską];  podział  między  tymi  aktami  nie  jest  jasny  ale
wiadomo,  że  sprawy  istotne  mają  być  regulawane  aktami
ustawodawczymi (np. rozprzestrzenianie się geograficzne).

Cechy źródeł komitologicznych:
 wskazują na wykładnię
są ważne określony czas
mogą być uchylane przez Komisję
kształtują realizację polityk gospodarczych
istnieją rozporządzenia ustawodawcze i komitologiczne –
zamazuje się podział

b) Podział kompetencji unijnych w kwestii tworzenia ustawodawstwa (art. 2-5

TFUE)



uprawnienia wyłączne Parlamentu i Rady (wyłączone spod przepisów

komitologicznych), np. prawo konkurencji [rozumiane materialne]  – stosujemy je
wprost, są wyłączone spod regulacji krajowych – są to tzw sprawy istotne.
 regulacje krajowe  –  np. prawo energetyczne  (w Polsce: obowiązek sprzedaży
energii na giełdzie)
regulacje  podjęte  albo  przez  kraj,  albo  przez  Unię  –  jeśli  Rada/Parlament  coś
postanowi,  to  automatycznie  wyłącza  możliwość  takiej  regulacji  w  krajowym
porządku wewnętrznym
przepisy  koordynacyjne/równoległe  –  dopuszczona  jest  możliwość  odrębnej
regulacji (kiedyś: nieuczciwa konkurencja)

c) Wykładnia przepisów gospodarczych (nacisk na wykładnię funkcjonalną):

Kolejno: metoda językowa, systemowa, historyczna, a największe znaczenie ma
wykładnia funkcjonalna, która łączy się z przepisami komitologicznymi (a te
powinny być właściwie i literalnie stosowane)



wykładnia sądowa w przypadku sporów – decyzja organu
rozstrzygającego, w drodze decyzji– sądy administracyjne, powszechne, TS



• postępowania mediacyjne



rozmaite formy merytrycznego uzgodnienia – wykładnia podjęta na

podstawie wzajemnych uzgodnień

d) stosowanie określonego trybu wykładni – ustalenie jaki jest fakt, jakie regulacje są

potrzebne i odpowiednia kontrola samego przedsiębiorcy (np. sądowa), a także
odczytywanie aksjologii (wyważamy wartość – stwierdzamy jakiej wartości dać
pierwszeństwo przed drugą, np. nowe przedsiębiorstwo czy ochrona środowiska?)

e) luz decyzyjny - kiedy brakuje regulacji; norma prawna jets tak sformułowana, że

wykładnia niejednoznacznie określa w jakim kierunku powinno pójść
rozstrzygnięcie. Opiera się na kompetencji do wydawania decyzji. Umożliwia
reagowanie na nowe zjawiska gospodarcze.



otwiera ustawodawstwo



umożliwia dostosowanie przepisów do aktualnych potrzeb



jest pomocny przy wypełnianiu klauzul generalnych



przydatny przy ocenie prawidłowości funkcjonowania organów (czy ten luz
został prawidłowo wykonany?)

3. Swoboda działalności gospodarczej – zasada prawna, art. 20 i 65 Konstytucji –

„społeczna gospodarka rynkowa oparta o wolność gospodarczą”, „każdemu
przysługuje swoboda wyboru zawodu”. Odpowiednikiem wolności gospodarczej w
TFUE są: swoboda świadczenia usług i swoboda przedsiębiorczości.



Wolność przysługuje jednostce, a nie podmiotom gospodarczym



Zwrot „każdemu” oznacza, że mamy do czynienia z prawem podmiotowym



Ustawodawca wiąże z prawem określone uprawnienia, które są wyrażone
albo poprzez zasadę prawną „każdemu przysługuje wolność podejmowania
działalności gospodarczej”



Prawo podmiotowe jest zabezpieczone prawem do sądu



„wolność” oznacza zasadę prawną szczególnie ważną dla ustawodawcy

PPG – WYKŁAD 2

PRZEDSIĘBIORCA

1. Kodeks handlowy z 1934r – brak pojęcia przedsiębiorcy ale istniało pojęcie

analogiczne – pojęcie kupca - „ten kto we własnym imieniu prowadził
przedsiębiorstwo zarobkowe” (podejmował czynności handlowe)



Pojęcie kupca rejestrowego – ten, który prowadził przedsiębiorstwo
zarobkowe w większych rozmiarach, więc musiał je zarejestrować

2. Rok 1988 – pierwsze zmiany w systemie gospodarczym (ustawa Wiczka): pojęcie

podmiotu gospodarczego

3. Sam zwrot „przedsiębiorca” pojawił się w ustawie z roku 1993r.
4. Rok 1999 – ustawa „prawo o działalności gospodarczej”, weszła w życie 01.01.2000r.

i zawierała już definicję przedsiębiorcy. ‘Przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, prawna
(…) która zawodowo i we własnym imieniu wykonuje działalność gospodarczą

5. 17.02.2003 – znowelizowano kodeks cywilny, aby pojęcie przedsiębiorcy

korespondowało z tym znajdującym się w ustawie UZUPEŁNIJ

Definicja „przedsiębiorstwa” –w aspekcie podmiotowym - art. 43.1 i 43.2

Art. 55.1 - definicja „przedsiębiorstwa” w aspekcie przedmiotowym
Art. 55.3 – definicja gospodarstwa rolnego

6. 2004 – ustawa o swobodzie działalności gospodarczej (w związku z wejściem do

UE)

Art. 4.

1.  Przedsiębiorcą  w  rozumieniu  ustawy  jest  osoba  fizyczna,  osoba  prawna
(spółki  kapitałowe,  z  o.o.  etc)  i  jednostka  organizacyjna  niebędąca  osobą
prawną (ułomna osoba prawna, np. spółka prawa handlowego), której odrębna
ustawa  przyznaje  zdolność  prawną  -  wykonująca  we  własnym  imieniu
działalność gospodarczą.
2. Za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie
wykonywanej przez nich działalności gospodarczej.



Status przedsiębiorcy uzależniony jest od tego, czy prowadzi się działalnośd

gospodarczą.

Art. 2.

Działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana,
handlowa,  usługowa  oraz  poszukiwanie,  rozpoznawanie  i  wydobywanie
kopalin  ze  złóż,  a  także  działalność  zawodowa,  wykonywana  w  sposób
zorganizowany i ciągły.

7. W ustawodawstwie UE kładzie się nacisk na aspekt przedmiotowy – TFUE

a) Swoboda działalności gospodarczej rozbita na dwie części: Unia dostrzega i

gwarantuje swobodę działalności gospodarczej (establishment) i usług (services)

b) Art. 49 (rozdz II) TFUE

Ograniczenia  swobody  przedsiębiorczości  obywateli  jednego  Państwa
Członkowskiego na terytorium
innego Państwa Członkowskiego są zakazane w ramach poniższych postanowień.
Zakaz ten
obejmuje  również  ograniczenia  w  tworzeniu  agencji,  oddziałów  lub  filii  przez
obywateli danego
Państwa  Członkowskiego,  ustanowionych  na  terytorium  innego  Państwa
Członkowskiego.
Z  zastrzeżeniem  postanowień  rozdziału  dotyczącego  kapitału,  swoboda
przedsiębiorczości obejmuje
podejmowanie i wykonywanie działalności prowadzonej na własny rachunek, jak
również zakładanie
i zarządzanie przedsiębiorstwami, a zwłaszcza spółkami w rozumieniu artykułu 54
akapit drugi, na
warunkach  określonych  przez  ustawodawstwo  Państwa  przyjmującego  dla
własnych obywateli.

c) Swoboda świadczenia usług – art. 57 TFUE

Usługami  w  rozumieniu  Traktatów  są  świadczenia  wykonywane  zwykle  za
wynagrodzeniem  w  zakresie,  w  jakim  nie  są  objęte  postanowieniami  o
swobodnym przepływie towarów, kapitału i osób.
Usługi obejmują zwłaszcza:
a) działalność o charakterze przemysłowym;
b) działalność o charakterze handlowym;
c) działalność rzemieślniczą;
d) wykonywanie wolnych zawodów.
Z  zastrzeżeniem  postanowień  rozdziału  dotyczącego  prawa  przedsiębiorczości,
świadczący usługę może, w celu spełnienia świadczenia, wykonywać przejściowo
działalność  w  Państwie  Członkowskim  świadczenia  na  tych  samych  warunkach,
jakie państwo to nakłada na własnych obywateli.

d) Artykuł 51 - ograniczenia

Postanowienia niniejszego rozdziału nie mają zastosowania do działalności, która
w  jednym  z  Państw  Członkowskich  jest  związana,  choćby  przejściowo,  z
wykonywaniem  władzy  publicznej.  Parlament  Europejski  i  Rada,  stanowiąc
zgodnie  ze  zwykłą  procedurą  ustawodawczą,  mogą  wyłączyć  niektóre  rodzaje
działalności ze stosowania postanowień niniejszego rozdziału
Np.  w  Belgii  adwokat  może  uzupełniać  skład  sędziowski,  ale  adwokat  z  innego
kraju UE nie będzie mógł takiej funkcji sprawować

8. Najważniejszą ustawą wprowadzającą inną definicję przedsiębiorcy jest ustawa o

ochronie konkurencji i konsumentów (16.02.2007r)

Art. 4.

Ilekroć w ustawie jest mowa o:

1) przedsiębiorcy – rozumie się przez to przedsiębiorcę w rozumieniu
przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, a także:
a) osobę fizyczną, osobę prawną, a także jednostkę organizacyjną
niemającąosobowości

prawnej,

której

ustawa

przyznaje

zdolność

prawną,organizującą

lub

świadczącą

usługi

charakterze

użytecznościpublicznej,  które  nie  są  działalnością  gospodarczą  w
rozumieniuprzepisów o swobodzie działalności gospodarczej,
b)  osobę  fizyczną  wykonującą  zawód  we  własnym  imieniu  i  na
własnyrachunek  lub  prowadzącą  działalność  w  ramach  wykonywania  takiego
zawodu,
c) osobę fizyczną, która posiada kontrolę, w rozumieniu pkt 4, nad co najmniej
jednym  przedsiębiorcą,  choćby  nie  prowadziła  działalności  gospodarczej  w
rozumieniu  przepisów  o  swobodzie  działalności  gospodarczej,  jeżeli
podejmuje dalsze działania podlegające kontroli koncentracji, o której mowa w
art. 13,
d)  związek  przedsiębiorców  w  rozumieniu  pkt  2  –  na  potrzeby
przepisówdotyczących praktyk ograniczających konkurencję oraz praktyk
naruszających zbiorowe interesy konsumentów

9. PRZEDSIĘBIORCA ZAGRANICZNY

PPG – WYKŁAD 3

I. SWOBODA PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ

1. Swoboda prowadzenia działalności gospodarczej jest oparta o swobodę

rynkową

2. Zasada „co nie jest zakazane, jest dozwolone” NIE obowiązuje w prawie

gospodarczym

3. Funkcja prawa podmiotowego to wskazanie na określone regulacje prawne, które

kształtują treść tego prawa, czego mogę dochodzić przed sądem

4. Kto/co chroni zasadę wolności działalności gospodarczej przed naruszeniami?

  Znajomość, czym jest ta swoboda
  Ustawodawstwo unijne - zasada proporcjonalności, subsydiarności (TUE)
  Konstytucyjna ochrona praw  - zasada proporcjonalności (chroni istotę danego

prawa podmiotowego, które stanowi podstawę gospodarki – każde prawo ma
swoją istotę[odróżniającą je od innych praw]), zasada subsydiarności

5. Warunki zastosowania zasady proporcjonalności:

 uzasadnienie celem/interesem publicznym w klauzuli generalnej
 klauzula interesu publicznego (np. monopol na ochronę zdrowia) - ochrona

interesów państwa – czy w danej sytuacji gospodarczej lub społecznej,
potrzebne jest ograniczenie w postaci ograniczenia swobody gospodarczej?

 Oparcie na niezbędności środka – czy nałożone ograniczenia są rzeczywiście

niezbędne?

 Wybrany środek powinien być najmniej uciążliwy ze wszystkich dostępnych
 Zasada proporcjonalności sensu stricto – ograniczenie jest proporcjonalne do

celu, który chcemy uzyskać

6. Zasada subsydiarności:

 Określa ile państwa jest potrzebne w gospodarce
 Istnieją działalności, jak np. infrastruktura kolejowa, gdzie zaangażowanie

państwa jest zniezbędne

  Państwo nie powinno wkraczać w sferę usług
  Subsydiarnie państwo działa tam, gdzie przemysł prywatny nie inwestuje
  Pozwala  pobudzać  aktywność  gospodarczą  podmiotów  prywatnych  (rozwija

daną działalność, a następnie ustępuje tym podmiotom)

 Zasada proporcjalności „kontroluje” zasadę subsydiarności

II. USŁUGA

1. Trzy podstawowe regulacje sektora usług, na które nakładają się regulacje

szczegółowe

TFUE – wprowadza swobodę przedsiębiorczości – zasada, która dotyczy

usług; kształtuje sposób wykonywania działalności gospodarczej na wspólnym
rynku (nasza ustawa przestaje być ustawą lokalną, bo w jej noweli znalazły się
przepisy wywodzące się z TFUE). Każdy z nas ma prawo prowadzić
działalność gospodarczą transgraniczną.
a) Miejsce świadczenia usługi liczy się dla oceny, które regulacje prawne

będą miały zastosowanie

b) Nie liczy się kraj pochodzenia przedsiębiorcy
c) Nie można uzależniać możliwości prowadzenia działalności gospodarczej

w sektorze usług, od spełnienia szczególnych warunków, chyba że łączą się
one ze specyfiką wykonywanej działalności, np. przedsiębiorstwo
energetyczne musi mieć określony kapitał

d) To, jakie sfery działalności gospodarczej wymagają koncesji, musi być

uprzednio ustalone

e) Powinny być określone pewne zakazy, np. prowadzenia działalności

ubezpieczeniowej w jednej firmie, dotyczących ubezpieczeń na życie i
przedsiębiorstw

f) Prowadzenie działalności gospodarczej w określonej sferze wymaga

okreslonej formie

g) Dostęp do usług powinien być zapewniony, np. w prawie energetycznym –

mogę nabyć usługę dostarczania prądu od przedsiębiorstwa, które sobie
wybiorę, a ono musi mi tę usługę dostarczyć – usługi dostępowe

h) Kwestie zwolnień z obowiązków muszą być przewidziane przez

ustawodawcę

i) Kwestia udzielania informacji – każdy podmiot publiczny jest

zobowiązany  na  wniosek  usługobiorcy  udzielić  dogłębnej  informacji  na
temat  zadanego  pytania  i  interpretacji  w  formie  publicznej,  jeśli
usługobiorca  czegoś  nie  rozumie.  Przysługuje  też  prawo  uzyskiwania
informacji od usługobiorcy

Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej

PPG – WYKŁAD 4

1. Kwestia wpływu państwa na gospodarkę – uważa się, że udział państwa (np. w

postaci spółek skarbu państwa) w gospodarce jest niepożądany. Funkcje państwa mają
sprowadzać  się  jedynie  do  organizowania  możliwości  prowadzenia  działalności
gospodarczej.
Gdy na rynku występuje podmiot publiczny/państwowy, to przysługują mu takie same
uprawnienia  jak  innym  podmiotom,  np.  swoboda  działalności  gospodarczej,  oraz
działa w takich samych granicach prawa.
Na całym świecie istnieją podmioty państwowe wykonujące działalność gospodarczą.
Nie  pojawiają  się  one  w  sektorze  handlowym,  ale  pojawiają  się  tam,  gdzie  należy
stworzyć infrastrukturę do prowadzenia działalności gospodarczej.
Kontrowersje: polityka gospodarcza, w ramach której podmioty publiczne nie mogą
zawłaszczać  rynku  tam,  gdzie  działalność  może  być  prowadzona  przez  podmioty
prywatne [zasada subsydiarności – tyle państwa, ile potrzeba]
Obecnie mamy do czynienia z komercjalizają spółek państwowych.

2. Wpływ państwa może być wieloraki:

a) Bezpośredni – tworzenie własnych spółek skarbu państwa z przekształcenia

przedsiębiorstw  państwowych  (100%  udział  –  Poczta  Polska  S.A.,),  spółki
jednoosobowe  Skarbu Państwa (np.  przedsiębiorstwa energetyczne – ze względu
na zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego)
Przedsiębiorstwo  publiczne  to  taki  pdmiot,  w  której  udział  państwa  może  być
kapitałowy  (2%-95%)  lub  personalny  (powoływanie  członków  organu
przedsiębiorstwa, delegowanie przez Ministra Skarbu Państwa) – przedsiębiorstwo
musi  być  konkurencyjne  na  rynku,  oraz  nieuprzywilejowane  względem  innych
podmiotów.
Różne  poglądy/regulacje:  spółka  jest  państwowa  gdy  akcje  skarbu  państwa
przekraczają 50%, inny pogląd: wystarczy 7%. Podmiotami publicznymi są także
spółki komunalne.

Ustawodawstwo można zakwalifikować także do wpływu bezpośredniego.

b) Pośredni – poprzez regulacje prawne/ ustawodawstwo regulujące infrastrukturę

normatywną  do  prowadzenia  działalności  gospodarczej.  Kształtowane  głównie
przez  ośrodek  unijny,  cel:  ujednolicenie  ustawodawstwa(np.  dot.  nieuczciwej
konkurencji)  dla całej Europy (regulacje odrębne dotyczą np. podatków)

Działalnie

państwa

poprzez

używanie

różnych

instrumentów

prawnych/normatywnych, które mają zachęcić do prowadzenia działalnosci
gospodarczej w Polsce (ale: UE reguluje przepisy dot. obszarów
transgranicznych, np. podatki płaci się na obszarze tylko jednego państwa), np.
zachęty podatkowe

polityka gospodarcza (art. 4 TFUE – wyłączna kompetencja UE, ale pośrednio

państwa nadal mają na nią wpływ)

Ustalanie reguł konkurencji na rynku danego państwa

Formy dokonywania kooperacji na rynku - o charakterze strukturalnym

(łączenie się przedsiębiorstw), lub faktycznym (na podstawie porozumień,
także całkowicie nieformalnych)

Wpływ na różne sektory,



sektor energetyczny (decyzje URE, wpływ transgraniczny organów
unijnych) gdzie wpływ państwa jest ogromny,



sektor handlowy, gdzie wpływ państwa jest niewielki



sektor komunalny – zakres uprawnień i pomocy gminy jest bardzo duży



istnieją także sektory pośrednie, jak np. poczta – otwarcie na

prywatyzację ale obecnie jest jednoosobową spółką Skarbu Państwa z
monopolem  państwowym  (prawo  wyłączne,  które  dotyczy
niewielkiego  obszaru  działalności  poczty,  np.  produkcja  znaczków,
przesyłki  listowe  do  50gr).  Monopol  (np.  administracyjny)  nie  jest
zakazany, ale nie jest też popierany. Istnieje zakaz istnienia monopolu
finansowego



własna  działalność  gminy  –  zasięg  terenowy.  Gmina  nie  jest
przedsiębiorcą, prowadzi
-  własną działalność polegajacą na tworzeniu spółek komunalnych;
- działalność mieszaną- spółki mieszane (ograniczenie swobody gminy
jeśli  chodzi  o  ich  tworzenie  –  tylko  rodzaje  spółek  enumeratywnie
wymienionych  w  ustawie  -  np.  komandytowo-akcyjne,  oraz
partnerskie–  ograniczenie  co  do  formy  działalności,  oraz  art.  10
ustawy:  muszą  być  spełnione  pewne  warunki  bytowe  i  ekonomiczne,
żeby gmina mogła daną spółkę utworzyć)
-usługi  o  charakterze  użyteczności  publicznej  –  jedna  z  nielicznych
regulacji,  która  wyraźnie  odnosi  się  do  bieżącego  zaspokajania
zbiorowych  potrzeb  ludności  –  określenie  przedmiotu  działalności
gospodarki komunalnej
a)usługi powszechne
b) działalność o charakterze zaspokajania potrzeb bytowych (w formie
rozmaitych  zakładów),  oraz  o  charakterze  działalności  gospodarczej
(spółki prawa handlowego – muszą spełniać warunki z art. 10: istnieją
niezaspokojone  potrzeby  wspólnoty  samorządowej  etc  –  ale  jako  że
katalog uprawnień gminy nie jest zamknięty, to może ona wskazywać
rozmaite potrzeby np. uzdrowiskowe, rekreacyjne);

 ograniczenia (rodzaje spółek i art. 10) nie mają zastosowania do

promocyjnej, wydawniczej i innych ważnych dla rozwoju gminy
rodzajów działalności  nieścisłości w omawianej regulacji

 zmienia się treść pojęcia ‘interesu publicznego’ co także zmienia w/w

ograniczenia

 swoboda kontraktowa nie należy do pojęcia ‘wolności gospodarczej’,

ale wynika z przepisów

Ustawa z 1996r (nowelizowana w 2012r) o zasadach wykonywania niektórych

uprawnień skarbu państwa– odróżnia się państwową osobę prawną (mienie nie
musi w całości być mieniem państwowym)

Ta  regulacja  nakłada  na  te  spółki  (państwowe)  określne  obowiązki:
nadzór  państwa  polegający  na  tym,  że  każda  forma  rozporządzania
majątkiem  państwowym  wymaga  zgody  Ministra  Skarbu  Państwa.
Minister decyduje też o wyodrębnieniu i powtórnym przejęciu takiego
majątku.

Ustawa…

Minister właściwy do spraw skarbu państwa, ma uprawnienia w
stosunku do dysponowania majątkiem tych spółek.

Wyraża się ono np. w prawie sprzeciwu (chociażby rozwiązania spółki)
i prawie powoływania pełnomocnika, który ma informować ministra o
zamierzeniach i podjętych decyzjach dotyczących spółki

PPG – WYKŁAD 5

1. Usługi:

 odpowiednikiem europejskiej dyrektywy usługowej jest polska ustawa z

2010r o świadczeniu usług na terytorium RP, ze zmianą w 2012r. – realizacja
swobody świadczenia usług

 ustawa zawiera własny słowniczek definicyjny – należy ustalić, które z

przyjętych znaczeń zastosujemy

 reguluje wyłącznie usługi komercyjne (nie non-profit)
 art. 3 – określa gdzie, w jakich fragmentach funkcjonowania usług, ta ustawa

nie ma odniesienia – ale część czynności w ramach usługi X, może nie być
wyłączna z działania tej ustawy. Wyłączone są usługi charakterze
szczególnym – posiadające odrębne regulacje, a także usługi w których mamy
wyraźną ingerencję państwa (dot. np. notariuszy)

 lekarz generalnie nie jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność usługową,

ale gdy np. prowadzi szkolenia dla innych lekarzy, wtedy jego działalność
podpada pod omawiają ustawę

 tworzy infrastrukturę prawną dla usług ale nie odpowiadają na pytania „czym

są?” i „jaka jest struktura?” usług.

 ponadto istnieją regulacje dotyczące poszczególnych rodzajów usług (udział

państwa jest tam też bardzo różny).

 w tej chwili świadczenie usług nabiera większego znaczenia niż wykonywanie

działalności gospodarczej ze stałą siedzibą.

 Art. 3 – wskazuje pakiet usług mających wyraźnie odrębną regulację (np.

ustawy o charakterze finansowym)

 Art. 4 – reguły:

Art. 4.1. Pojęcie usługi – świadczenie wykonywane na własny
rachunek, zwykle za wynagrodzeniem, świadczone w ramach
wykonywanego zawodu

Świadczący  usługi  –  osoba  fizyczna,  prawna  lub  inny  podmiot  –
wykonujacy  tą  działalność  bezpośrednio  na  podstawie  przepisów
traktatowych  (art.  49  TFUE  i  kolejne)  z  państwa  członkowskiego  na
obszarze państwa polskiego

Usługa jest regulowana przez traktat, przepisy kraju członkowskiego z
którego podmiot podchodzi (jeśli ma licencję/koncesję/zezwolenie to
wymagany jest paszport; jeśli jest to usługa czasowa to należy uzyskać
certyfikat na terenie państwa polskiego ??)

Swoboda działalności może być sprawowana na podstawie umów –
bez wpisu do rejestru działalności gospodarczej

Respektowanie

przepisów

kraju

macierzystego

przez

przedsiębiorców zagranicznych prowadzących działalność w RP

Czasowe usługi do których świadczenie wymagana jest np. licencja,
mogą być zabronione poprzez odebranie licencji

Usługi mogą być świadczone wprost (na podstawie traktatu) albo
łącznie z innymi usługodawcami. Wyjątki: ustawa ma zapewnić
samodzielność wykonywania tych usług – niezależność i bezstronność
wykonywania zawodu np. regulowanego

Działalność grupowa doznaje ograniczenia tam, gdzie chodzi o
zawody regulowane

Obowiązek rzetelnej informacji (przy zawodach regulowanych) o
podmiocie świadczącym usługę (daleko idące, np. cena usługi, miejsce
wykonywania, adres poczty elektronicznej, bezpośredni kontakt,
gwarancje jakości – na prośbę klienta – także sposób kalkulacji ceny)
– prawo do informacji\

Zapewnienie dostępu do usług – generalnie zapewniony przy usłudze
powszechnej – tutaj: umożliwienie dostępu do usługi przez
przedsiębiorcę, który wskazuje w jaki sposób ta usługa jest dostępna
(także działalność prowadzona pozornie)

2. Usługi świadczone drogą elektroniczną:

 Świadczone są bez równoczesnej obecności dwóch stron - zastosowanie mają

regulacje dotyczące ochrony klienta zawierającego umowę poza lokalem –
dopuszczenie odstąpienia od umowy do 10 dni bez podania przyczyny (z
wyjątkami)

 Odbywa się przy pomocy środków systemu teleinformatycznego,

elektroniczne środki komunikacji

 Do tych usług zastosowane mają regulacje prawne dotyczące ochrony danych

osobowych i ochrony ich przepływu między organami wspólnoty

 Podlega prawu krajowemu (gdzie przedsiębiorca świadczący usługę

elektroniczną ma miejsce zamieszkania lub siedzibę) i unijnego.

 Nie ma zastosowania przy własności intelektualnej
 Obowiązek umieszczenia na stronie internetwej na temat prowadzonej usługi,

system powinien prowadzić nas do szczegółowych regulacji ale nie do innych
witryn

 Nie można domniemywać zgody konsumenta na przetwarzanie jego danych

osobowych

 Ochrona trwa do zakończenia usługi. Usługobiorca może następnie wyrazić

zgodę na wykorzystanie jego danych w marketingu lub reklamie

 Ochrona danych osobowych to coś innego niż baza danych
 Art. 10 – zakaz SPAMu – niezamówionej informacji handlowej (ta informacja

podpada pod nieuczciwą konkurencję)

PPG – WYKŁAD 6

Usługa zastrzeżona – np. usługa pocztowa, państwo ma pewien monopol na
wykonywanie danych świadczeń. Monopol nie jest zakazany. Każde państwo
indywidualnie reguluje taką działalność

w pozostałych obszarach sektora usługowego występują albo wspólne, albo osobne
regulacje poszczególnych państw członkowskich.

LOBBING

Lobbing - rodzaj działalności gospodarczej, ustawa w działalności lobbingowej i
stanowieniu prawa (?) z 2005r, wpływanie na ustawodawcę co do treści stanowionego
przez niego prawa, ma za zadanie poinformować i wywrzeć wpływ na ustawodawcę
co do tego, jaka jest porządana treść przygotowywanych dla przedsiębiorców
regulacji. Musi być zgodny z procedurą prowadzenia lobbing określoną w przepisach.

Istnieją trzy rodzaje lobbingu:

a) zarobkowa działalność zawodowa prowadzona na rzecz osób trzecich, w celu
zabezpieczenia ich interesów. Jeżeli jest to działalność stała to podpada pod
działalność przedsiębiorcy; jeżeli jest to działalność zarobkowa niestała, to nie jest to
działalność przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności.

b) przedsiębiorca (wpisany do rejestru działalności gospodarczej i do rejestru
lobbystów)

c) wykonywana przez osobę fizyczną na podstawie umowy cywilno – prawnej

Istnieje  rejestr  podmiotów  prowadzących  działalność  lobbingową  przez  ministra
właściwego  ds.  administracji  w  dwojaki  sposób:  forma  elektroniczna  i  tradycyjna.
Każdy  lobbysta  musi  być  zarejestrowany  i  musi  wskazać  regulację  prawną  która  go
dotyczy, oraz na czyją rzecz lobbuje (jaki jest zakres spraw). Rejestr obejmuje także
informacje o tym, gdzie wpisany jest przedsiębiorca.

Czy lobbować na rzecz określonej regulacji prawnej mogą także cudzoziemcy, czy
osoby nie będące przedsiębiorcami? Luka prawna.

Ogłoszenie przez Radę Ministrów projektu ustaw, które będą stanowione, otwiera
podmiotom możliwość zgłaszania się do uczestniczenia w procesie stanowienia prawa.

Zgłoszenie umożliwia uczestnictwo w wysłuchaniu publicznym – nowej formie
działania administracji (tak jak obowiązek udzielenia informacji)

Za nieprzestrzeganie przepisów grozi odpowiedzialność karna (także zbiorowa), oraz
wykreślenie z rejestru lobbystów

10.

Raz do roku spisywany jest raport dotyczący skuteczności lobbystów i na jakie
ustawodawstwo udało im się wywrzeć wpływ.

USŁUGI DETEKTYWISTYCZNE

Detektyw prowadzi licencjonowaną działalność gospodarczą.

Założenia: czynności polegające na uzyskiwaniu, przetwarzaniu i przekazywaniu
informacji o osobach, przedmiotach i zdarzeniach wykonywane na podstawie umowy
cywilno – prawnej. Można stosować do nich także przepisy o zleceniach, a także
przepisy o ochronie danych osobowych, czy art. 23 i 24 KC o nienaruszaniu godności.

Wiąże się z szeregiem regulacji szczegółowych (np. o pozwoleniu na broń,
dotyczących organów ścigania etc – różny zakres uprawnień)

Umowa o świadczenie usług detektywistycznych nie może naruszać uprawnień
organów państwowych dot. ścigania i zbierania informacji, określnych w innych
przepisach

Do tej działalności stosuje się przepisy kodeksu cywilnego i ustawy o swobodzie
działalności gospodarczej.

Ten  rodzaj  usługi  mogą  wykonywać  podmioty  z  całej  UE.  Co  do  zasady  decyduje
miejsce  rejestracji  podmiotu  (uzyskanie  licencji  i  uznanie  kwalifikacji),  ale  przepisy
krajowe  mogą  wymagać  dodatkowych  przesłanek  które  należy  spełnić,  przy
zastrzeżeniu że nie podważają one uznanych kwalifikacji (niedyskryminujące)

a) egzamin

b) przesłanki o charakterze personalnym (niekaralność, oświadczenie co do firmy i
miejsca wykonywania działalności, wskazanie pełnomocnika)

detektyw jest związany różnymi innymi wartościami, np. etycznymi; jest zobowiązany
do rzetelności; działa na podstawie umowy nienazwanej ale o świadczenie usług

Detektyw prowadzący działalność okresową na terenie kraju także podlega rejestracji.

Detektyw: co najmniej 21 lat, wykształcenie min średnie, pełna zdolność do czynności
prawnych, brak toczących się przeciwko niemu postępowań sądowych, pozytywna
opinia komentanda powiatowego

SPECJALNA STREFA EKONOMICZNA

1. Mogą występować specjalne udogodnienia, regulacje nie występujące w innych

obszarach działalności, np. zwolnienia podatkowe – uprzywilejowanie

2. Regulacje ogarniczające swobodę wykonywania działalności gospodarczej w ramach

strefy

3. Tworzona dla zrealizowania określonego celu gospodarczego – przyspieszenie

rozwoju gospodarczego na części terytorium, np. poprzez wprowadzenie produkcji
innowacyjnej i nowch technologii

4. Rozwój określonych dziedzin gospodarki
5. Strefa jest tworzona w drodze rozporządzenia przez Radę Ministrów na wniosek

ministra właściwego ds. gospodarki

6. Musi być zarządzana wyłącznie przez S.A. lub Z O.O. gdzie większość głosów

posiadają podmioty publiczne

7.  Działa na podstawie regulaminu, który wydaje zarządzający (spółka)
8.  Strefa jest tworzona na majątku skarbu państwa bądź gminy
9.  Po rozwiązaniu strefy przysługuje prawo pierwokupu
10. Prowadzenie  działań  promujących  prowadzenie  działalność  gospodarczą  na  danym

obszarze.

PPG – WYKŁAD 7

USŁUGI O CHARAKTERZE POWSZECHNYM

1. Dotowane przez państwa członkowskie usługi, wspierane ze względu na potrzeby

społeczne.

2. Terminy: gospodarka komunalna, zadania o charakterze użyteczności publicznej,

których celem jest zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności, w drodze świadczenia
usług powszechnie dostępnych

3. Dyrektywa o Usłudze Powszechnej 2002/2009
4. Terminy „usługa użyteczności publicznej”, „usługa powszechna” i „usługa

świadczona” są synonimami i oznaczają spełnianie potrzeb społecznych ze
współfinansowaniem państwa –usługa „o ogólnym interesie gospodarczym”
(rożne poglądy w doktrynie jeśli chodzi o współfinansowanie)

5. Jaka jest skala tych usług?

usługa użyteczności występuje w przepisach krajowych, zwłaszcza przepisy o
gospodarce komunalnej,

gminy jako podmioty publiczne (np. w formie spółek komandytowo-

akcyjnych) prowadzą działalność gospodarczą ale zgodnie z zasadą „tyle
państwa, ile koniecznie potrzeba”,

nie jest usługą dochodową – skierowaną na zysk.

   najczęściej: usługi bytowe.
  dostarczanie prądu, mediów, wywóz śmieci,cmentarze -  katalog otwarty.
  regulacje unijne są neutralne co do tego, jaki rodzaj usług zaliczamy do tych o

charakterze użyteczności publicznej, jest to decyzja własna państw
członkowskich.

6. Jakie są cechy tych usług?

powszechnie dostępne (adresowane do każdego podmiotu),

świadczone w sposób ciągły, bieżący i nieprzerwany (ale nie oznacza, że nie
może być przerw w świadczeniu danej usługi, np. poczta)

cena usługi ma być dostosowana do zarobków przeciętnego obywatela (cena
„przystępna”)

mają być na coraz wyższym poziomie technicznym i organizacyjnym

świadczone przez podmioty wyznaczone do ich wykonywania w formie
decyzji

ich realizacja może przybierać różne formy prawne – od umowy po decyzje

nadzór sprawuje podmiot odpowiedzialny za wykonanie tej usługi

USŁUGA POWSZECHNA POCZTOWA



Jest dostępna dla każdego obywatela, należy do typu usług powszechnych



Może być realizowana nie tylko przez Pocztę Polską jako operatora publicznego (z
wyjątkiem usług zastrzeżonych/wyłączonych) ale także przez inne podmioty na
podstawie zezwolenia („uwolnienie” rynku zawsze następuje na podstawie zezwolenia
lub koncesji)



Państwo ma zapewnić pewien typ usługi, za który odpowiada. W tej ramach
wyodrębnia typ usługi, która jest zastrzezona/wyłączona/monopolistyczna dla Poczty
Polskiej



Operator państwowy nie może odmówić wykonania usługi (oprócz ściśle określonych
przypadków)



Regulamin określa cenę przesyłki

PPG – WYKŁAD 8

USŁUGI TURYSTYCZNE

1. Obecnie usługi publiczne, pomimo że nie są komercyjne, także mogą przynosić

zysk. Państwo realizuje przez nie swoje zadania o charakterze społecznym. Usługi
publiczne są coraz droższe, bo podnosi się ich jakość, a nie dlatego, że są
skierowane tylko na zysk.
Zadanie publiczne może być wykonane przez każdego, o ile istnieje ku temu
odpowiednia regulacja ustawowa.

2. W usługach turystycznych (które są typwymi usługami komercyjnymi, a nie

publicznymi) konsument jest słabszym partnerem, dlatego państwa muszą
wspólnie regulować ten rynek i stworzyć go bardziej przejrzystym dla
konsumenta.

3.  Każde biuro turystyczne podlega kontroli marszałka województwa.
4.  Umowa o usługi turystyczne musi zawierać regulacje, które wynikają z przepisów.
5.  Dyrektywa z 1990r w sprawie organizowania podróży, wakacji i wycieczek –

regulacja,  która  ma  ujednolicić  standard  wycieczek  organizowanych  na  terenie
całej  Europy;  ustala  wspólne  reguły  dotyczące  imprez  turystycznych;  dyrektywa
nie  mogła  naruszać  regulacji  własnych  różnych  porządków  krajowych;  ponadto
wymuszała  pakiet  informacji,  których  organizator  usług  turystycznych  miał
obowiązek udzielić -  nie można także odmówić konsumentowi informacji przed
jego decyzją co do wzięcia udziału w imprezie turystycznej.

6. Pojęcia: impreza turystyczna, organizator, konsument, umowa – zostały

uregulowane w dyrektywie; pierwsze próby regulowania działalności
turystycznej.

Impreza turystyczna – wcześniej ustalona kombinacja m.in. dwóch usług:

transport, zakwaterowanie, inne usługi turystyczne.
Wycieczka  musi  mieć  co  najmniej  jeden  nocleg,  odbywać  się  w  innym
kraju, zapewniać jakieś atrakcje.
Oddzielne  fakturowanie  składników  dotycząych  tej  samej  imprezy  –
faktura powinna zawierać ceny za poszczególne usługi.

Definicja punktów sprzedaży detalicznej: miejsca gdzie można wykupić

dodatkowe usługi, porozumieć się co do zmian etc.

Umowa – łącząca konsumenta z organizatorem lub punktem sprzedaży

detalicznej; zawiera kombinację co najmniej dwóch usług;

Konsument

7. Dyrektywa Parlamentu i Rady w sprawie ochrony konsumenta – ustawa o

timeshare -

2008/122/WE z 14 stycznia 2009 r.

 Reguluje kwestię czym jest umowa o timeshare i jakie produkty mogą

wchodzić w skład takiej umowy, a także ogólne regulacje dotyczące
timeshare

 Regulacja wprowadziła jednolity sposób rozumienia produktów

turystycznych na obszarze turystycznym

 Jest dyrektywą prokonsumencką
 Do tej regulacji stosuje się przepisy dotyczące nieuczciwych praktyk

rynkowych i nieuczciwej konkurencji - chronią konsumenta przed
nagabywaniem, agresywną reklamą

 Dyrektywa ma charakter bezwzględnie wiążący i stosuje się ją w sprawach

o zasięgu międzynarodowym

 Kwestie kluczowe:



Odróżnienie umowy timesharingu od innych rodzajów usług
turystycznych – usługa związana z korzystaniem z nieruchomości



Zapewnienie wysokiego poziomu ochrony konsumenta



Zapewnia stosowanie takich środków ochrony, które zapewnią
wykonanie zobowiązań



Mówi o obowiązku rejestracji nieruchomości, ruchomości, oraz
przeniesień ich własności w odpowiednim rejestrze



Zawiera reguły wykonywania tego typu działalności gospodarczej,
np. umów sprzedaży usług innemu beneficjentowi, wymiany usług,
umów odsprzedaży



Beneficjent ma uzyskać zespół informacji dotyczących przepisów
umowy przed jej zawarciem

 Umowa timeshare’u – umowa zawarta co najmniej na rok, gdzie

konsument  odpłatnie  ma  prawo  i  możliwość  korzystania  ze  wskazanego
miejsca zakwaterowania – dotyczy nieruchomości i trzeba skorzystać z niej
co  najmniej  raz  w  roku;  umowa  może  być  przedłużona  w  sposób
dorozumiany, lub przez negocjacje; umowa może być realizowana w różny
sposób  w  zależności  od  jej  treści;  różni  się  od  umów  o  długoterminowy
produkt  wakacyjny  w  niewielkim  stopniu  –  celem  jej  zawarcia  nie  mogą
być zniżki ale mogą być kwestią dodatkową w umowie.

Timesharing  oznacza  prawo  do  korzystania  z  nieruchomości  (np.  ośrodka turystycznego,
hotelu, pensjonatu, apartamentu) w określonych, regularnie powtarzających się odstępach
czasu  w  każdym  roku.  Timesharing  funkcjonuje  od  ponad  40  lat.  Najwcześniej  był
stosowany we Francji i w USA, w Polsce pojawił się w latach 90. Jest wykorzystywany do
nabywania  prawa  korzystania  z  nieruchomości  położonych  w  miejscowościach
atrakcyjnych

turystycznie.

Nowa  ustawa  o  timesharingu  będzie  stanowiła  implementację  dyrektywy  Parlamentu
Europejskiego  i  Rady  2008/122/WE  z  14  stycznia  2009  r.  w  sprawie  ochrony
konsumentów  w  odniesieniu  do  niektórych  aspektów  umów  timeshare,  umów  o
długoterminowe

produkty

wakacyjne,

umów

odsprzedaży

oraz

wymiany.

Od momentu przyjęcia starej dyrektywy na rynku timeshare doszło do kilku zmian.
Pojawiły się nowe produkty: długoterminowe produkty wakacyjne (kluby wakacyjne),
systemy wymiany, odsprzedaży, a także różnego rodzaju umowy powiązane z timeshare.
Nie wchodziły one jednak w zakres starej dyrektywy, czyli nie miały odzwierciedlenia w
prawie krajowym, co pozwalało nieuczciwym przedsiębiorcom obchodzić przepisy prawa.
Zmieni

nowa

ustawa

timeshare.

Najważniejsza  zmiana  przewiduje  zawieranie  umowy  timeshare.  Na  jej  podstawie
konsument będzie nabywał prawo korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego
w oznaczonym czasie w każdym roku. Ustawa będzie miała także zastosowanie do umów:
o  długoterminowy  produkt  wakacyjny,  pośrednictwa  w  odsprzedaży  timeshare  lub
długoterminowego  produktu  wakacyjnego,  o  uczestnictwo  w  systemie  wymiany,  a  także
umowy  powiązanej.  Przedsiębiorcy  oferujący  zawarcie  tych  umów  podczas  różnego
rodzaju  akcji  promocyjnych  będą  zobowiązani  do  jednoznacznego  poinformowania
konsumentów

ich

handlowym

charakterze.

Zgodnie  z  założeniami,  zrezygnowano  z  jednolitego  pisemnego  prospektu  o  charakterze
informacyjnym,  przekazywanego  konsumentowi  przed  zawarciem  umowy.  Ponieważ
pojawiły  się  nowe  umowy,  projekt  ustawy  przewiduje  dla  każdej  z  nich  oddzielne
standardowe formularze informacyjne  (będą  one  zawierać  informacje  charakterystyczne
dla każdej z umów). Chodzi o to, aby zwiększyć wiedzę konsumentów przed podpisaniem
umowy,  aby  podejmowane  przez  nich  decyzje  były  bardziej  świadome  i  przemyślane.
Standardowe  formularze  informacyjne  umożliwią  klientom  porównywanie  ofert  i  w
efekcie

wybór

najkorzystniejszej

nich.

Projekt  ustawy  wprowadzi  zmiany  w  prawie  odstąpienia  konsumenta  od  umów.
Wydłużeniu  –  z  10  do  14  dni  –  ulegnie  termin,  w  którym  konsument  będzie  mógł
skorzystać  z  tego  prawa.  Uszczegółowione  zostaną  zasady  liczenia  terminu
przewidzianego  na  odstąpienie  od  umowy.  W  przypadku  odstąpienia  konsumenta  od
umowy  we  wskazanym  terminie,  przedsiębiorca  nie  będzie  mógł  pobierać  z  tego  tytułu
żadnych  opłat.  Integralną  częścią  każdej  umowy  będzie  oddzielny  formularz  odstąpienia
od niej. Ułatwi to konsumentom złożenie oświadczenia o odstąpieniu.

 Pakiet regulacji prawnych o pośrednictwo w sprzedaży timeshare’u… -

art. 4: dwa rodzaje pośrednictwa – dotyczące czynności prawnych albo
czynności faktycznych; można stosować do nich przepisy o zleceniu;

 umowa o uczestnictwo w systemie wymiany: przedsiębiorstwo odpłatnie

przyznaje konsumentowi dostęp do systemu wymiany, np. zakwaterowanie,
nabycie innych świadczonych usług

 regulacje dotyczące możliwości odstąpienia od umowy przez konsumenta

w terminie 14 dni bez podania przyczyny: jeśli przedsiębiorca nie przekazał
konsumentowi informacji na piśmie (formularza) o odstąpieniu od umowy
oraz innych ważnych postanowień umownych, to termin może ulec
przedłużeniu do trzech miesięcy do roku.  tylko przy timesharingu, nigdy
przy umowach długoterminowych.

 Katalog zakazów skierowanych pod adresem przedsiębiorcy, a chroniących

konsumenta:  zakaz  określonego  typu  działań,  które  występują  także  przy
innych  usługach  turystycznych,  np.  żądanie  lub  przyjmowanie  od
konsumenta zwrotu świadczeń przed odstąpieniem konsumenta od umowy
pośrednictwa sprzedaży;

 konsument co do zasady ma prawo dochodzenia od państwa

członkowskiego zapewnienia środków wykonania danej umowy

 timesharing jest umową regulowaną, najważniejszą regulacją jest to, że

dyrektywa wychodzi poza zakres krajów członkowskich.

UMOWY O USŁUGI TURYSTYCZNE

1. Usługa komercyjna szeroko regulowana – nadzór marszałka województwa

nad:

  wykonywaniem usług turystycznych;
  nadzór nad standardem wykonywanych usług (np. kwalifikacja hoteli)
   nadzór  nad  finansami  (gromadzenie  środków  na  rachunkach

powierniczych w celu zapewnienia wykonania usługi w przypadku
bankructwa przedsiębiorstwa),

 prowadzenie rejestrów dotyczących rozpoczęcia i zaprzestania

działalności gospodarczej przez przedsiębiorców

 działa bez względu na miejsce zawierania umów, może np. wskazywać

sąd właściwy i odrębności w regulacjach pomiędzy państwami
członkowskimi

 przedsiębiorca zagraniczny może utworzyć w Polsce swój oddział

2. Ogólne reguły przy zawieraniu umów:



Pomiędzy  organizatorem  turystyki  (przedsiębiorcą  podlegającemu
ustawie)/  pośrednikiem  turystycznym  -    przedsiębiorcy  wykonującym
tego  typu  usługi  na  podstawie  zlecenia  (czynności  prawne  lub
faktycne)/  agentem  turystycznym  (stale  pośredniczy  przy  zawieraniu
umów, działalność regulowana)



Struktura  umów  wynika  z  ustawy  i  jest  zawsze  taka  sama  w  kwestii
niektórych  elementów,  np.  wskazanie  podmiotu  organizującego
(przedsiębiorcy),  opatrzenie  gwarancji/ubezpieczenia,  miejsce,  typ
usługi,  cena  (nie  może  być  zmieniona  po  zawarciu  umowy),  miejsce
rejestracji podmiotu



Pieniądze które wpłacamy muszą trafić na rachunek powierniczy i nie
mogą być wykorzystane przed realizacją umowy



Rejestr prowadzi minister właściwy ds. turystyki.



Po zawarciu umowy dokumenty przekazuje się do organu nadzorczego



Warunki

sprawowania

nadzoru

nad

rejestracją:

kontrola

przedsiębiorstw działalności gospdoarczej – wpis do rejestru, zgodność
wykonywanej działalności z przepisami prawa, warunki wykonywania
etc. – nadzór przez marszałka województwa i ministra właściwego ds.
turystyki



Bada się także punkty kontaktowe – najczęściej na podstawie
porozumień między przedsiębiorstwami turystycznymi (np. wspólne
odbieranie z lotniska etc)

PPG WYKŁAD 9

USTAWA O USŁUGACH TURYSTYCZNYCH

1. Art. 1. - Ustawa określa warunki świadczenia przez przedsiębiorców usług turystycznych
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także za granicą, jeżeli umowy z klientami o
świadczenie tych usług są zawierane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
2 .Art 3.

5 organizator turystyki – przedsiębiorca organizujący imprezę turystyczną;

3.  Art.  3.14    przedsiębiorca  –  przedsiębiorcę  i  przedsiębiorcę  zagranicznego  w  rozumieniu
ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej
4.  Art.  3.6  -  pośrednik  turystyczny  –  przedsiębiorca,  którego  działalność  polega  na
wykonywaniu,  na  zlecenie  klienta,  czynności  faktycznych  i  prawnych  związanych  z
zawieraniem umów o świadczenie usług turystycznych. Może korzystać z ofert biur podróży,
lub zakupić dla klienta miejsce w hotelu etc we własnym zakresie
5.  Działalność  regulowana  w  rozumieniu  ustawy  o  swobodzie  działalności  gospodarczej  –
wymaga  spełnienia  szczególnych  przysłanek  do  jej  wykonywania  i  zgłoszenia  wpisu  do
odpowiedniego  rejestru  organizatorów  turystyki  oraz  pośredników  turystycznych  –  wymogi
są  dość  liberalne,  bo  wystarczy  przedłożyć  oświadczenie,  a  nie  poszczególne  dokumenty.
Organem  właściwych  do  dokonywania  wpisów  jest  Marszałek  Województwa  właściwy  ze
względu na siedzibę przedsiębiorcy / oddziału przedsiębiorcy zagranicznego
Działalnością  regulowaną  nie  jest  działalność  agentów  turystycznych  –  art.  3.7  ustawy:  –
przedsiębiorca, którego działalność polega na stałym  pośredniczeniu w zawieraniu umów o
świadczenie usług turystycznych na rzecz organizatorów turystyki posiadających zezwolenia
w  kraju[do  2004r  istniały  zezwolenia]  lub  na  rzecz  innych  usługodawców  posiadających
siedzibę w kraju. To, co oferuje agent, to oferta biura podróży.

6.Warunki, które powinien spełniać pośrednik turystyczny:



Zapewnienie klientom pokrycie kosztów podróży na wypadek swojej

niewypłacalności



Powinien zwrócić wpłaty jeśli impreza nie odbyła się z winy

organizatora/pośrednika turystycznego



Ewentualnie powinien zapewnić zwrot części wpłat, gdy nie odbyła się część

imprezy

(także

przyczyn

związanych

winą

organizatora

turystyki/pośrednika)



Zwrot kosztów odbywa się poprzez gwarancję bankową (zobowiązanie banku
do  wypłaty  pieniędzy,  w  przypadku  gdy  organizator  nie  wywiąże  się  ze
swojego  zobowiązania)  lub  ubezpieczeniową,  oraz  przyjmowanie  wpłat
bankowych na rachunek powierniczy (art. 59 prawa bankowego), gdy impreza
ma  odbyć  się  na  terenie  kraju  –  rachunek  taki  jest  wolny  od  zajęcia
komorniczego, a także środki podlegają wyłączeniu z masy upadłości.



Zawarcie umowy musi zawierać upoważnienie Marszałka Województwa do
wypłaty środków



Przedsiębiorca, który jest pośrednikiem turystycznym może działać także jako
agent turystyczny, natomiast wtedy podmiot może działać tylko na rzecz
organizatorów turystyki wpisanych do rejestrów, w samej umowie należy
wskazywać jednoznacznie właściwego organizatora turystyki którego podmiot
reprezentuje, a także musi działać na podstawie ważnej umowy agencyjnej



Wpis do rejestru - Art 7.3 ustawy:

Wpisu  do  rejestru  dokonuje  się  na  wniosek  przedsiębiorcy,  zawierający
następujące dane:
1)  firmę  przedsiębiorcy,  jego  siedzibę  i  adres,  a  w  przypadku  gdy
przedsiębiorca jest osobą fizyczną – adres zamieszkania;
2)  numer  identyfikacji  podatkowej  (NIP),  o  ile  przedsiębiorca  taki  numer
posiada;
3) określenie przedmiotu działalności;
4) określenie zasięgu terytorialnego wykonywanej działalności (obszar kraju,
kraje europejskie lub kraje pozaeuropejskie);
5) wskazanie głównego miejsca wykonywania działalności objętej wpisem do
rejestru oraz oddziałów;
6)  imiona  i  nazwiska  osób  upoważnionych  do  kierowania  działalnością
przedsiębiorcy oraz działalnością jego oddziałów.
Do  wniosku  dołącza  się  także  w/w  oświadczenie  o  kompletności  i
prawdziwości danych zawartych we wniosku, oraz o spełnianiu warunków do
wykonywania  tej  działalności.  Brak  rygoru  odpowiedzialności  karnej  za
złożenie  oświadczenia  niezgodnego  z  prawdą.  Natomiast  istnieje
odpowiedzialność administracyjna.
Rejestr jest jawny.



Decyzje Marszałka:

z  urzędu  wydaje  decyzję  o  wykreśleniu  z  rejestru  i  zakazie
wykonywania  działalności  w  zakresie  wymienionym  w  art.  71.1
ustawy o swobodzie działalności gospodarczej

 gdy oświadczenie jest niezgodne ze stanem faktycznym,
 gdy przedsiębiorca nie usunął naruszeń w wyznaczonym przez

organ terminie,

 gdy organ stwierdzi rażące naruszenie warunków wymaganych

do wykonywania działalności,

 a także na wniosek samego przedsiębiorcy, gdy ten zaprzestaje

wykonywania działalności gospodarczej

 z urzędu wydaje decyzje w przypadku stwierdzenia

wykonywania działalności bez wymaganego wpisu do rejestru
– zakaz wykonywania działalności w okresie 3 lat

zawiesza wykonywanie działalności na okres łączny od30 dni do 24
miesięcy (art. 14.a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej)

 zawieszenie nie zwalnia przedsiębiorcy z obowiązku

wywiązania się z umów zawartych z klientami przed
zawieszeniem

 ergo: w okresie zawieszenia dozwolone jest podejmowanie

czynności faktycznych i prawnych w zakresie wcześniej
zawartych umów

 przedsiębiorca powinien poinformować organ o wznowieniu

działalności

przesyła  ministrowi  właściwemu  do  spraw  turystyki  kopię
dokumentacji  dotyczącej  przedsiębiorców  działających  w  branży
turystycznej. Minister prowadzi Centralną Ewidencję Organizatorów
Turystyki  i  Pośredników  Turystycznych.  Wpisu  do  ewidencji
dokonuje się z urzędu, a w ramach ewidencji prowadzi się też spisy
różnych przedsiębiorców
art. 8. 2.:  Minister właściwy do spraw turystyki, na podstawie kopii
dokumentów,  o  których  mowa  w  ust.  1,  prowadzi  Centralną
Ewidencję Organizatorów Turystyki i  Pośredników Turystycznych,
zwaną dalej „Ewidencją”.
3.  Wpisu  do  Ewidencji,  o  której  mowa  w  ust.  2,  dokonuje  się  z
urzędu, na podstawie kopii dokumentów, o których mowa w ust. 1.
4. W ramach Ewidencji prowadzi się także wykazy przedsiębiorców:
1) wykreślonych z rejestru z urzędu i objętych zakazem wykonywania
działalności objętej wpisem do rejestru;
2)  którzy  wykonywali  działalność  bez  wymaganego  wpisu  do
rejestru;
3)  wobec  których  wszczęto  postępowanie  w  sprawie  wykreślenia  z
rejestru

5. Podstawą umieszczenia w wykazie, o którym mowa w ust. 4 pkt 1,
jest  ostateczna  decyzja  marszałka  województwa  o  wykreśleniu  z
rejestru  i  o  zakazie  wykonywania  działalności  gospodarczej  objętej
wpisem do rejestru.
6. Podstawą umieszczenia w wykazie, o którym mowa w ust. 4 pkt 2,
jest  ostateczna  decyzja  marszałka  województwa  o  stwierdzeniu
wykonywania działalności
bez  wymaganego  wpisu  do  rejestru  lub  w  wypadku  decyzji,  której
marszałek
województwa  nadał  rygor  natychmiastowej  wykonalności  –  taka
decyzja.
7. Podstawą umieszczenia w wykazie, o którym mowa w ust. 4 pkt 3,
jest zawiadomienie pisemne lub w formie elektronicznej o wszczęciu
postępowania w
sprawie wykreślenia z rejestru.

7. Minister oraz Marszałek Województwa są upoważnieni do kontroli w zakresie:
[wskazanym w ustawie (art. 9.1)]

1)  zgodności  ze  stanem  faktycznym  danych  zawartych  w
oświadczeniu, o którym mowa w art. 7 ust. 4;
2)  zgodności  wykonywanej  działalności  z  uzyskanym  wpisem  do
rejestru;
3) przestrzegania warunków wykonywania działalności gospodarczej
określonych ustawą;
4)  zgodności  wykonywanej  działalności  gospodarczej  z  zawartymi
umowami agencyjnymi;
5) przestrzegania przez przedsiębiorców, dających zlecenie agentom,
warunków  wykonywania  działalności  gospodarczej  określonych
ustawą.

W zakresie nieuregulowanym stosuje się KC i przepisy dotyczące
ochrony konsumentów.

8. Spis niedozwolonych klauzul konsumenckich – istnieje możliwość wytoczenia

powództwa, jeśli zapis z umowy zawieranej z konsumentem w zakresie
świadczenia usług turystycznych uzna się za niedozwoloną klauzulę. Wywołany
skutek jets skutkiem erga omnes.

9. Organizator turystyki odpowiada za niewykonanie lub nienależyte wykonanie

warunków  umowy,  chyba  że  jest  to  spowodowanie  wyłącznie  działaniem  lub
zaniechaniem  klienta,  wyłącznym  działalniem  bądź  zaniechaniem  osób  trzecich
którzy nieuczestniczą w wykonaniu usług zawartych w umowie i nie można było
tego  przewidzieć/uniknąć,    a  także  gdy  zostało  to  spowodowane  siłą  wyższą.
Wyłączenie  odpowiedzialności  nie  zwalnia  jednak  przedsiębiorcy  z  udzielenia
pomocy  poszkodowanym  konsumentom.  Co  do  zasady  odpowiedzialność  nie
może być wyłączona, może natomiast być ograniczona do dwukrotności wartości
imprezy  turystycznej  (chyba  że  chodzi  o  szkodę  na  osobie,  wtedy  nie  można
ograniczyć odpowiedzialności).

10. Publikatory powinny zawierać określone elementy: Art. 12 ustawy:

1) cenę imprezy turystycznej lub usługi turystycznej albo sposób jej ustalenia;
2) miejsce pobytu lub trasę imprezy;
3) rodzaj, klasę, kategorię lub charakterystykę środka transportu;
4) położenie, rodzaj i kategorię obiektu zakwaterowania, według przepisów
kraju pobytu;
5) ilość i rodzaj posiłków;
6) program zwiedzania i atrakcji turystycznych;
7) kwotę lub procentowy udział zaliczki w cenie imprezy turystycznej lub
usługi turystycznej oraz termin zapłaty całej ceny;
8) termin powiadomienia klienta na piśmie o ewentualnym odwołaniu imprezy
turystycznej lub usługi turystycznej z powodu niewystarczającej liczby
zgłoszeń, jeżeli realizacja usług jest uzależniona od liczby zgłoszeń;
9) podstawy prawne umowy i konsekwencje prawne wynikające z umowy;
10) ogólne informacje o obowiązujących przepisach paszportowych, wizowych
i
sanitarnych oraz o wymaganiach zdrowotnych dotyczących udziału w imprezie
turystycznej.

11. przewodnik turystyczny – osobę zawodowo oprowadzającą turystów lub

odwiedzających  po  wybranych  obszarach,  miejscowościach  i  obiektach,
udzielającą  o  nich  fachowej  informacji  oraz  sprawującą  nad  turystami  lub
odwiedzającymi opiekę w zakresie wynikającym z umowy. Rodzaje: przewodnik
górski, miejski,terenowy, międzynarodowy przewodnik wysokogórski
Uprawnienia może uzyskać osoba która metrykalnie ukończyła 18 lat, ukończyła
szkołę  średnią,  posiada  stan  zdrowia  umożliwiający  wykonywanie  zadań
przewodnika, nie może być karany za przestępstwo umyślne lub  inne popełnione
w związku z wykonywaniem zadań przewodnika turystycznego lub  przewodnika
wycieczek,  musi  odbyć  szkolenie  teoretyczne  lub  praktyczne  i  zdać  egzamin  na
przewodnika/pilota  wycieczek,  przeszła  badania  wstępne  i  okresowe.  Szkolenia
prowadzą  organizatorzy  którzy  uzyskali  wpis  do  rejestru  organizatora  szkoleń.
Egzamin  przeprowadza  komisja  powołana  przez  Marszałka  Województwa,  może
on  cofnąć  uprawnienia.  Uprawnienia  mogą  być  w  pewnych  przypadkach
zawieszone, np. z powodu powtarzających się uchybień w wykonywaniu zawodu.
Uprawnienia  cofa  się  obligatoryjnie  gdy  osoba  zostanie  skazana  za  popełnienie
przestępstwa umyślnego lub nieumyślenego w zakresie wykonywanych zadań.

12. pilot wycieczek – osobę towarzyszącą, w imieniu organizatora turystyki,

uczestnikom  imprezy  turystycznej,  sprawującą  opiekę  nad  nimi  i  czuwającą  nad
sposobem  wykonania  na  ich  rzecz  usług  oraz  przekazującą  podstawowe
informacje,  dotyczące  odwiedzanego  kraju  i  miejsca.  Wymagania  do
wykonywania zawodu takie same jak dla przewodnika.

USŁUGI HOTELARSKIE

Art. 35.

1. Usługi hotelarskie mogą być świadczone w obiektach hotelarskich, które spełniają:

1) wymagania co do wielkości obiektu, jego wyposażenia oraz zakresu świadczonych
usług, ustalone dla rodzaju i kategorii, do których obiekt został zaszeregowany;
2)  wymagania  sanitarne,  przeciwpożarowe  oraz  inne  określone  odrębnymi
przepisami.

2.  Usługi  hotelarskie  mogą  być  świadczone  również  w  innych  obiektach,  jeżeli    obiekty  te
spełniają minimalne wymagania co do wyposażenia, o których mowa    w art. 45 pkt 4, oraz
wymagania określone w ust. 1 pkt 2.
3.  Za  inne  obiekty,  w  których  mogą  być  świadczone  usługi  hotelarskie,  uważa  się  także
wynajmowane  przez  rolników  pokoje  i  miejsca  na  ustawianie  namiotów  w    prowadzonych
przez nich gospodarstwach rolnych, jeżeli obiekty te spełniają minimalne wymagania co do
wyposażenia, o których mowa w art. 45 pkt 4, oraz wymagania określone w ust. 1 pkt 2.

Art. 36.

Ustala się następujące rodzaje obiektów hotelarskich:
1) hotele – obiekty posiadające co najmniej 10 pokoi, w tym większość miejsc   w pokojach
jedno- i dwuosobowych, świadczące szeroki zakres usług związanych z pobytem klientów;
2) motele – obiekty położone przy drogach, dysponujące parkingiem, posiadające co najmniej
10 pokoi, w tym większość miejsc w pokojach jedno- i dwuosobowych;
3)  pensjonaty  –  obiekty  posiadające  co  najmniej  7  pokoi,  świadczące  dla  swoich  klientów
całodzienne wyżywienie;
4)  kempingi  (campingi)  –  obiekty  strzeżone,  umożliwiające  nocleg  w  namiotach,
samochodach  mieszkalnych  (campobusach)  i  przyczepach  samochodowych,  przyrządzanie
posiłków, parkowanie samochodów, a także świadczące usługi związane z pobytem klientów;
obiekty  te  mogą  dodatkowo    umożliwiać  nocleg  w  domkach  turystycznych  lub  innych
obiektach stałych;
5)  domy  wycieczkowe  –  obiekty  posiadające  co  najmniej  30  miejsc  noclegowych,
dostosowane do samoobsługi klientów oraz świadczące minimalny zakres usług związanych z
pobytem klientów;
6)  schroniska  młodzieżowe  –  obiekty  przeznaczone  do  indywidualnej  i  grupowej  turystyki
młodzieżowej, dostosowane do samoobsługi klientów;
7)  schroniska    –  obiekty  zlokalizowane  poza  obszarami  zabudowanymi,  przy    szlakach
turystycznych, świadczące minimalny zakres usług związanych z pobytem klientów;
8) pola biwakowe – obiekty niestrzeżone, umożliwiające nocleg w namiotach.

Art. 37.

Ustala się dla:
1) hoteli, moteli i pensjonatów – pięć kategorii oznaczonych gwiazdkami;
2) kempingów (campingów) – cztery kategorie oznaczone gwiazdkami;
3)  domów  wycieczkowych  i  schronisk  młodzieżowych  –  trzy  kategorie  oznaczone  cyframi
rzymskimi.

Art. 38.

1. Zaszeregowania obiektów hotelarskich do poszczególnych rodzajów dokonuje,   kategorię
nadaje  oraz  prowadzi  ich  ewidencję  marszałek  województwa  właściwy    ze  względu  na
miejsce położenia obiektu hotelarskiego, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.  Zaszeregowania  pól  biwakowych  dokonuje  i  prowadzi  ich  ewidencję  wójt  (burmistrz,
prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce ich położenia.
3.  Ewidencję  obiektów,  o  których  mowa  w  art.  35  ust.  2  i  3,  prowadzi  wójt  (burmistrz,
prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce ich położenia.
4.  Przed  wydaniem  decyzji  w  zakresie  rodzajów  i  kategorii  obiektów  hotelarskich    organy
wymienione w ust. 1 mogą zwracać się o opinię do wyspecjalizowanych  stowarzyszeń.
4a.  Marszałek  województwa  powołuje  zespół  oceniający  obiekty  hotelarskie  w  zakresie
spełniania  wymagań,  o  których  mowa  w  art.  35  ust.  1.  W  skład  zespołu    powołuje  się
przedstawicieli marszałka województwa, ponadto mogą być powołane:
1) osoby posiadające kwalifikacje zawodowe i praktykę w świadczeniu usług
hotelarskich  lub  turystycznych,  wskazane  przez  jednostki  samorządu  gospodarczego  i
stowarzyszenia działające w zakresie turystyki i hotelarstwa;
2)  osoby  będące  przedstawicielami  Państwowej  Straży  Pożarnej,  Państwowej    Inspekcji
Sanitarnej, administracji  architektoniczno-budowlanej i nadzoru  budowlanego.
4b.  Członkom  zespołów  oceniających,  o  których  mowa  w  ust.  4a  pkt  1,  przysługuje
wynagrodzenie  za  przeprowadzanie  oceny  spełniania  przez  obiekt  hotelarski    wymagań
niezbędnych  do  zaszeregowania  go  do  odpowiedniego  rodzaju  i  kategorii,  a  członkom
zespołu  wykonującym  czynności  poza  miejscem  zamieszkania    –  także  zwrot  kosztów
podróży  na  zasadach  określonych  w  przepisach  dotyczących  należności  przysługujących
pracownikowi zatrudnionemu w państwowej  lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z
tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.
4c.  Minister  właściwy  do  spraw  turystyki  określi,  w  drodze  rozporządzenia,  wysokość
wynagrodzenia członków zespołów oceniających obiekty hotelarskie, o  których mowa w ust.
4a pkt 1, oraz sposób i termin wypłaty tego wynagrodzenia, uwzględniając, że wynagrodzenie
dla  jednej  osoby  za  ocenę  jednego  obiektu    nie  może  być  wyższe  niż  10  %  minimalnego
wynagrodzenia za pracę ustalonego  na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu
za pracę.

4. Zadania określone w ust. 2 i 3 są zadaniami własnymi gminy
5.

PPG WYKŁAD 10

PRAWO POCZTOWE – NOWA REGULACJA

1. Nowe regulacje nie oznaczają, że rynek zareaguje rozwojem konkurencji, a

niebezpieczeństwo może polegać na zaniku nadzoru państwa nad usługami
pocztowymi, w których są nasze dane oraz dane przedsiębiorców.

2. Próba uwolnienia rynku zasługuje na poparcie, natomiast należy utrzymać nadzór nad

przedsiębiorcami świadczącymi takie usługi.

3. Prawdopodobnie usługi publiczne w tym sektorze będą zanikały

4. Zmiany:



Definicja usługi publicznej – usługa pocztowa w rozumienia nowego prawa, to
wykonywanie w obrocie krajowym lub zagranicznym działalności zarobkowej
polegającej  na  prowadzeniu  punktów  wymiany,  realizowaniu  przekazów
pocztowych oraz przemieszczanie, sortowanie i dostarczanie druków, paczek i
listów    jest  nazwana  działalnością  gospodarczą  (zarobkową),  może  być
wykonywana przez ‘osoby trzecie’, tj ktoś inny sortuje, a ktoś inny dostarcza –
łącznie z innymi podmiotami (także zewnętrznymi – czyli wtajemniczamy je w
tajemnice pocztowe – outsourcing, agenci pocztowi etc);



Poczta Polska pozostaje ustawowym operatorem publicznym, pozostali

operatorzy działają na podstawie zezwolenia (które zazwyczaj pojawiają się,
gdy państwo rezygnuje ze swojej wyłączności)



Istnieją operatorzy powoływani z ustawy (pozostałość po przedsiębiorstwach

państwowych użyteczności publicznej przekształconych w jednoosobowe
spółki Skarbu Państwa)



Pozostały obszar rynku zajmują inni operatorzy (wcześniej niedopuszczani do
realizacji  tych  usług)  na  podstawie  zezwoleń  (decyzja  uznaniowa  [choć
zazwyczaj  uznaniowe  są  koncesje],  ponieważ  jedną  z  podstawowych
przesłanek  jego  udzielenia  są  przesłanki  bezpieczeństwa  państwa,  tj.  interes
publiczny)



Trzeci rodzaj to działanie na podstawie rejestracji



Czasowe świadczenie usług pocztowych innych niż powszechne usługi

pocztowe – wymaga uzyskania albo zezwolenia albo wpisu do rejestru, w
zależności od rodzaju usług



Warunki, które należało spełniać aby uzyskać zezwolenie:

o Pisemny wniosek z oznaczeniem firmy, miejsca prowadzenia

działalności, z indywidualnym oznaczeniem (emblemat), miejsce
rejestracji, regulamin świadczenia usług pocztowych,

Wydaje się je po stwierdzeniu, że (Art. 10) przedsiębiorca spełnia
warunki do przestrzegania tajemnicy pocztowej (zespół informacji do
których dostęp mają obecni i byli pracownicy)

Posiada odpowiedni kapitał do wykonywania działalności gospodarczej
(decyzja uznaniowa)

Ustalone są warunki postępowania reklamacyjnego

o Nie wydano prawomocnego orzeczenia zakazującego przedsiębiorcy

wykonywania działalności na którą wydaje się zezwolenie

Wykonywanie działalności nie zagraża bezpieczeństwu państwa i
porządkowi publicznemu

o Zezwolenie cofa się gdy w/w przesłanki nie są już spełnione



wpis do rejestru

następuje na wniosek

o identyfikuje podmiot podatkowo

oznacza formę prawną w jakiej wykonuje się działalność
gospodarczą, oraz obszar w jakim będzie wykonywany

wykreśla się z rejestru w przypadku zaprzestania wykonywania,
wydaniu zakazu, uprawomocnie się decyzji o cofnięciu zezwolenia



według nowych regulacji: także zezwolenia i wpis do rejestru ale nastąpiły
pewne zmiany, tj: DOCZYTAJ I SPRAWDŹ!!!!

nie wymaga wpisu do rejestru działalność pocztowa polegająca na
przyjmowaniu, sortowaniu etc przesyłek pocztowych; działalność
agenta; działalność podwykonawcy na podstawie umowy zawartej
w formie pisemnej – liberalizacja, uwolnienie spod nadzoru UKE

świadczenie czasowe odbywa się wg ustawy o funkcjonowaniu
Poczty Polskiej, oraz wpisu do rejestru

przesłanki  wydania  zezwolenia:  brak  nacisku  na  możliwość
wydania  zezwolenia    ze  względu  na  przesłankę  obiektywną  dot.
bezpieczeństwa państwa; liberalizacja w podziale usług pocztowych
na zastrzeżone i  inne  – tam  gdzie mamy monopol  Poczty Polskiej
jest on zawężony (inni operatorzy mogą zajmować się przesyłkami
do 50g), monopol pozostał przy znaczkach i kartkach pocztowych

regulacje  dotyczące  usługi  powszechnej  –  utrzymuje  się  że  jest  to
usługa świadczona przez operatora wyznaczonego w sposób ciągły,
dotowana  przez  państwo  ale  regulacje  są  rozrzucone  w  całej
ustawie,  oraz  należy  określić  metodę  obliczania  kosztów  jakie
poczta  ponosi  i  kwalifikowania  przesyłek  wg  wymiarów,
różnicowanie  kategorii  usługi  powszechnej  w  zależności  od  tego,
gdzie  znajduje  się  odbiorca;  operator  ma  prawo  odmówić
świadczenia  usługi  pocztowej;    finansowanie  usługi  –  należy
przedstawić  jakie  były  powody  niesfinanowania  danej  usługi
(wzmożona kontrola nad wydatkami poczty przez państwo), otwarta
droga do podwyższenia opłat za usługę powszechną, ceny ustala się
co  do  możliwości  obywatela  na  danym  terenie,  generalnie  usługa
powszechna  ma  być  świadczona  w  cenach  przystępnych  ale  na
coraz  wyższym  poziomie  organizacyjnym,  technicznym  i
innowacyjnym; wyłączne prawo do emisji i wycofywania znaczków
pocztowych  z  rynku  pozostawia  się  Poczcie  Polskiej;  usługi
powszechne    wyłączone  są  co  do  zasady  z  działania  pośredników
(oprócz  usług  o  charakterze  pomocnicznym  wykonywanych  przez
agenta);  dostęp  do  elementów  struktury  pocztowej  jest  wyraźnie
określony.

PPG WYKŁAD 13

1. Termin ‘informacja’ może występować samodzielnie, lub z dodatkami. Często pod

nią  kryją  się  dane  osobowe,  dotyczące  wiarygodności  płatniczej,  czy  dotyczące
wypłacalności  przedsiębiorcy.  Takie  dane  co  do  zasady  powinny  być  chronione,
natomiast  problemy pojawiają się przez ‘rozdrobnienie ustawodawcze’ tj. słowniczki
ustawodawcze  –  nie  wolno  traktować  ich  jako  jedynych  źródeł  prawa,  bo  system
prawa jest wspólny

2. Informacje giełdowe – giełda towarowa

a) Rynek giełdowy można podzielić na dwa rodzaje: kapitałowy (giełda towarowa i

papierów wartościowych) i finansowy (banki, zakłady ubezpieczeń, fundusze)

b) Giełdy mogą być rozpatrywane z punktu widzenia nadzoru nad rynkiem

finansowym i kapitałowych

c) Nadzór KNFu jest nadzorem publicznym; formy nadzoru są tradycyjnie

administracyjne i stosuje się do niego przepisy KPA w pierwszej kolejności. KNF
jest organem administracji rządowej, podległym Prezesowi Rady Ministów.

 Mówi się o dwóch rodzajach kontroli. KNF ma uprawnienia nadzorcze i

kontrolne.
 Nadzór jako działanie prawne administracji, które może występować

samodzielnie i nie musi występować z kontrolą

 Nadzór jako skutek działań kontrolnych

 Nadzór może być różnie definiowany. Czym różni się od kontroli?

Kontrola  jest  zawsze  czynnością  faktyczną  opartą  o  przepisy  prawa.
Natomiast nadzór jest zawsze władczy – jego stosowanie łączy się zawsze
z jakąś dolegliwością dla dozorowanego podmiotu.  Władztwo jest jednak
stopniowalne.

 Kontrola nietradycyjna: ponieważ nadzór dotyczy różnych podmiotów

gospodarczych,  to  KNF  często  kontroluje  w  oparciu  o  regulacje
prawne,które  dają  mu  pewien  zakres  decyzyjny  (źródła  miękkie  –  soft
law); np. Zarządzenie nr 172 Prezesa RM/2012 w sprawie nadania statutu
Komisji Nadzoru Finansowego.

Do  ‘kanonu’  prawa  stosowanego  przez  KNF  należą  reguły
zwyczajowe,  reguły  wchodzące  w  zakres  kodeksu  spółek
handlowych,  zwyczaje  do  których  KNF  musi  się  zastosować.  Te
‘dobre  obyczaje’  dzielą  się  na  dwie  grupy:  zwyczaje  giełdowe
(przyjęte przez grupę reguły postępowania uznane za wiążące), oraz
kodeksy  etyczne  (w  ich  ramach  można  wyodrębnić  kodeks
giełdowy – mieszankę przepisów i zwyczajów)

o Corporate governance – oznacza, że dane przedsiębiorstwo działa

w oparciu o przepisy prawa, ma odpowiednie organy, zarząd,
komisję nadzorczą etc.

o Konluzja: przepisy o rynku kapitałowym i finansowym

wymieniają w jakich przypadkach KNF może wydać lub nie wydać
decyzji, oraz jakie uprawnienia nadzorcze posiada. Stosowanie

określonego  środka  opiera  się  o  wymianę  informacji  między
członkami  giełdy  i  organami  nadzorczymi  z  innych  krajów
członkowskich.

Drugi rodzaj nadzoru oparty jest o wymianę informacji między
państwami członkowskimi. Organy nadzorcze poszczególnych
państw porozumiewają się ze sobą.

Podejmuje się wysiłek aby połączyć naszą giełdę z giełdami
europejskimi. Przeciwnicy podnoszą argument o specyfice rynków
i wystarczającej wymiany towarów między państwami. Argument
za: przy połączeniu wartość takiej giełdy gwałtownie wzrośnie (tak
jak przy łączeniu się przedsiębiorstw)

 Oprócz nadzoru KNF (zewnętrznego), istnieje także wewnętrzny

nadzór giełdowy. Należy on do zarządu i komisji nadzorczych. Podmioty
te powinny dążyć do wyeliminowania nadzoru zewnętrznego. Ergo: nadzór
nie musi być tylko publiczny (ale zawsze jest władczy)

Nadzór wewnętrzny ma niedopuścić do:

 Nienaruszania tajemnicy zawodowej – organy giełdowe

mają  zapewnić  jej  zachowanie.  Na  ogół  sprowadza  się  do
informacji  uzyskanych  przy  wykonywaniu  działalności
służbowej  (tu:  gospodarczej)  –  informacje  pozyskane  w
ramach  stosunku  pracy,  zlecenia  lub  innym  o  podobnym
charakterze,  który  uprawnia  do  otrzymania  chronionych
informacji.  Nie  narusza  obowiązku  zachowania  informacji,
gdy powiela ją osoba której ta informacja dotyczy, lub osoba
upoważniona  (np.  kontrola  skarbowa,  służby  celne)
Odróżnia  się  także  informację  poufną  (art.  154  ustawy)
(jest także czymś innym niż niejawna) – określoną w sposób
precyzyjny,  dotyczących  jednego  lub  kilku  ewidentów
instrumentów  finansowych,  oraz  nabywania  instrumentów
finansowych  w  sposób  nigdzie  nie  ogłaszany,  a  także
zaistniał  taki  moment  że  te  dane  zostały  podane  do
publicznej  wiadomości.  Wypłynięcie  takiej  informacji
mogłoby  spowodować  szkodę  na  rynku  (np.  nienaturalny
wzrost cen)

 Manipulacji – jest terminem najszerszym, zakazana jest

manipulacja informacjami giełdowymi, które:  wprowadzają
w  błąd  co  do  rzeczywistego  popytu  na  dane  towary,
płynności  płatniczej  przedsiębiorcy,  fałszywej  informacji  o
umieszczeniu przedsiębiorcy w rejestrze długów, uderzające
w utarte praktyki rynkowe. Ocena opiera się na rozważaniu,
czy zachowano pewne reguły rynkowe i giełdowe. + zasady
uczciwego obrotu.

 Wypływu informacji

PPG WYKŁAD 14

GIEŁDA

1. W całości nad giełdą nadzór sprawuje KNF. Kompetencje KNF rozdzielone są na

rynek finansowy i kapitałowy, a równocześnie dublują się w pewnych kwestiach.

2. W ramach rozróżniania nadzoru zewnętrznego i wewnętrznego: nadzór zewnętrzny

KNF i ministra właściwego ds. finansów, oraz nadzór wewnętrzny danej spółki.

3. Na rynku kapitałowym istnieją dwa rodzaje giełd: towarowa i papierów

wartościowych.  Różnią  się  przedmiotem  funkcjonowania  –  towarem  giełdowym,
Giełda towarowa ma ustawą określone rodzaje towarów, które mogą być przedmiotem
obrotu. Oba rodzaje są ściśle reglamentowane i  regulowane.  Giełda jest tworzona w
oparciu o przesłanki określone w dwóch regulacjach (przesłanki tworzenia, przesłanki
personalne,  przesłanki  kapitałowe  [kapitał  nie  może  pochodzić  z  pożyczek  oraz
kredytów]) i za zezwoleniem ministra.

4. Transakcje giełdowe mogą zawierać tylko podmioty przewidziane w odpowiednich

regulacjach.

5. Podstawowe regulacje dotyczące wszystkich rodzajów giełd są takie same, jednakże

konkretyzacja przepisów następuje ze względu na przedmiot obrotu na danej giełdzie i
jej specyfikę.

6. Bezpieczeństwo giełdowe – aspekt wspólny (ze szczególnym uwzględnieniem giełdy

towarowej)
a) Handel emisjami (np. rynek energetyczny) jest najbardziej rozwijający się –

umożliwia też wejście na rynek podmiotów transgranicznych; sprowadza się do
zapewnienia bezpieczeństwa obrotu towarów giełdowych, tutaj: różnych rodzajów
energii + prawa majątkowe + świadectwa pochodzenia [certyfikatów]

b) Zapewnienie obrotu giełdowego na giełdzie i zapewnienie autonomii giełdowej

[transakcje tylko pomiędzy określonymi podmiotami, w określonym trybie, w celu
zakupu określonego towaru]

c) Kompetencje poszczególnych uczestników procesu inwestycyjnego nadawane

przez ustawę [transakcje mogą zawierać maklerzy, domy maklerskie, członkowie
giełdy tj. różne instytucje i podmioty określone przez ustawę] – wskazanie
podmiotów uprawnionych

d) Klauzula bezpieczeństwa giełdowego – ogarniczenie swobody dokonywania

transakcji giełdowych; nadaje pewną elastyczność funkcjonowania giełdy

e) Kształtowanie polityki legislacyjnej, stosowanie prawa w ten sposób żeby określić

dany cel polityczny, np. ‘należy rozwinąć handel energią’

f) Wolność od nadużyć
g) Równy dostęp do informacji – oznacza, że klient i obywatel ma posiadać dane co

do statusu gospodarczego przedsiębiorstw i towarów dostępnych nie giełdzie; nie
oznacza jednak dostępu do tajemnic nieujawnionych do publicznej informacji

h) Pięć płaszczyzn bezpieczeństwa obrotu giełdowego:

a. w wymiarze publicznoprawnym – jaki jest zakres nadzoru KNF? W jakich

sprawach KNF może wydawać akty administracyjne? Jak daleko sięga
kontrola?

b. interes publiczny – klauzula generalna, która usprawiedliwia pozyskiwanie

wielu informacji chronionych z danego obszaru; poszczególne organy
potrzebują dostępu do różnych informacji przy prowadzonych
postępowaniach

c. aspekty prywatnoprawne – zawężają się do ogarniczonej swobody

kontraktowania (art. 353 KC); duża ilość wzorców umownych oraz
rozmaite praktyki handlowe zwyczajowo stosowane na giełdzie

d. aspekt materialny – powinności uczestników obrotu giełdowego – sankcje

za niedopełnienie obowiązków etc.

e. wymiar instytucjonalny – bezpieczeństwo obrotu opiera się na jego

reglamentacji – licencjonowaniu giełdy

f. aspekt etyczny – przy stosowaniu przepisów bierze się pod uwagę pewne

kategorie o charakterze pozaprawnym

7. Przedmioty: oznaczone co do gatunku
8. Transakcje determinuje towar oraz członkowie giełdy (tj. zleceniodawcy transakcji

giełdowych, spółki handlowe, oraz różne inne typy podmiotów wyznaczone przez
ustawy – giełdowa izba rozrachunkowa, banki prowadząe działalność maklerską,
maklerzy, brokerzy, instytucje o charakterze finansowym, przedsiębiorcy zagraniczni
etc)

9. Uprawnienia Komisji opierają się głównie na wykonywaniu kontroli (ustawa o

nadzorze nad rynkiem kapitałowym); uprawnienie do wprowadzenia kontroli –
charakter władczy;

PPG WYKŁAD 15

KONKURENCJA

1. Przy konkurencji nie ma wyczerpania roszczenia z jednej regulacji prawnej; roszczeń

można domagać się z różnych podstaw.

2. Rabat – w niektórych sytuacjach może być niedozwolone, np. gdy jeden z podmiotów

na rynku ma pozycję dominującą i zaczyna ich udzielać wykorzystując tym samym
swoją przewagę na rynku

3. Pojęcie konkurencji - nie ma definicji normatywnej konkurencji; w jej miejsce

istnieją definicje doktrynalne.
a) Regulacje TFUE 101 i 102 – oparte o nieostre pojęcia

Artykuł 101

1. Niezgodne z rynkiem wewnętrznym i zakazane są wszelkie porozumienia między

przedsiębiorstwami, wszelkie decyzje związków przedsiębiorstw i wszelkie praktyki uzgodnione,

które mogą wpływać na handel między Państwami Członkowskimi i których celem lub skutkiem jest

zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji wewnątrz rynku wewnętrznego, a w

szczególności te, które polegają na:

a) ustalaniu w sposób bezpośredni lub pośredni cen zakupu lub sprzedaży albo innych warunków

transakcji;

b) ograniczaniu lub kontrolowaniu produkcji, rynków, rozwoju technicznego lub inwestycji;

c) podziale rynków lub źródeł zaopatrzenia;

d) stosowaniu wobec partnerów handlowych nierównych warunków do świadczeń równoważnych i

stwarzaniu im przez to niekorzystnych warunków konkurencji;

e) uzależnianiu zawarcia kontraktów od przyjęcia przez partnerów zobowiązań dodatkowych, które

ze względu na swój charakter lub zwyczaje handlowe nie mają związku z przedmiotem tych

kontraktów.

2. Porozumienia lub decyzje zakazane na mocy niniejszego artykułu są nieważne z mocy prawa.

3. Jednakże postanowienia ustępu 1 mogą zostać uznane za niemające zastosowania do:

— każdego porozumienia lub kategorii porozumień między przedsiębiorstwami,

— każdej decyzji lub kategorii decyzji związków przedsiębiorstw,

— każdej praktyki uzgodnionej lub kategorii praktyk uzgodnionych,

które przyczyniają się do polepszenia produkcji lub dystrybucji produktów bądź do popierania

postępu technicznego lub gospodarczego, przy zastrzeżeniu dla użytkowników słusznej części zysku,

który z tego wynika, oraz bez:

a) nakładania na zainteresowane przedsiębiorstwa ograniczeń, które nie są niezbędne do

osiągnięcia tych celów;

b) dawania przedsiębiorstwom możliwości eliminowania konkurencji w stosunku do znacznej części

danych produktów.

Artykuł 102

Niezgodne z rynkiem wewnętrznym i zakazane jest nadużywanie przez jedno lub większą liczbę

przedsiębiorstw pozycji dominującej na rynku wewnętrznym lub na znacznej jego części, w

zakresie, w jakim może wpływać na handel między Państwami Członkowskimi.

Nadużywanie takie może polegać w szczególności na:

a) narzucaniu w sposób bezpośredni lub pośredni niesłusznych cen zakupu lub sprzedaży albo

innych niesłusznych warunków transakcji;

b) ograniczaniu produkcji, rynków lub rozwoju technicznego ze szkodą dla konsumentów;

c) stosowaniu wobec partnerów handlowych nierównych warunków do świadczeń równoważnych i

stwarzaniu im przez to niekorzystnych warunków konkurencji;

d) uzależnianiu zawarcia kontraktów od przyjęcia przez partnerów zobowiązao dodatkowych,

które ze względu na swój charakter lub zwyczaje handlowe nie mają związku z przedmiotem tych

kontraktów.

Problem  wpływu  na  rynek  musi  być  każdorazowo  wskazany;  dodatkowo  trzeba
wykazać, że taki wpływ jest antykonkurencyjny. Konkurencja jest często traktowana
jako  przymiot  wolności  gospodarczej,  ale  przepisy  o  konkurencji  często  ograniczają
przedsiębiorców.
Model regulacji: brak definicji otwiera różne możliwości dla prawników, którzy mogą
w różnoraki sposób interpretować różne przepisy; porozumienie przedsiębiorców musi
zniekształcać konkurencję (organiczać lub zakłócać); musi nastąpić zakłócenie rynku
wewnętrznego lub transgranicznego; wymienione w art. 101 czyny to tylko przykłady.
Art. 102 dotyczy pozycji dominującej – wykorzystywania siły rynkowej, które samo w
sobie  jest  zjawiskiem  normalnym  w  gospodarce;  niedopuszczalne  jest  natomiast
sprzeczne jest nadużywanie swojej pozycji ( w sposób wymieniony w przepisie bądź
podobny).

4. Zachowania rynkowe: muszą być oceniane w sposób w miarę zindywidualizowany co

do rodzaju zachowania, a także należy wskazać określony, do granic możliwości
zawężony rodzaj rynku.

5. Rodaje rynku:

a) rynek relewantny (właściwy) – w ramach wewnętrznego rynku europejskiego

wyodrębnia się różne rodzaje rynku z różnych punktów widzenia, np. rynek
polskich produktów rolniczych. Gdy bada się pozycję dominującą to bada się
progi obrotu na danym rynku (światowym, europejskim etc)

b) rynek geograficzny - do niego dostosowane są oceny siły rynkowej przedsiębiorcy
c) rynek asortymentowy – rynek geograficzny krzyżuje się z asortymentowym np.

przy winie, szampanie,

d) rynek wschodzący (sąsiedni) – np. telefonia komórkowa, telewizja, elektronika;

rynki które bazują na nowinkach rynkowych
*konkurencja musi być na rynku. Rynek musi być zróżnicowany. Aby można było
mówić  o  stosowaniu  przepisów  o  konkurencji  muszą  nastąpić  kolejne  warunki:
towar  na  rynku  wyodrębnionym  musi  być  taki  sam/traktowany  jako  substytut
przez  konsumenta;  należy  wyznaczyć  ten  rynek  i  produkt;    musi  nastąpić

naruszenie przepisów (głównie art. 101 i 102 + przepisy dotyczące
poszczególnych części rynku, np. telekomunikacji, internetu)

Podmiot dominujący – ma znaczącą siłę rynkową; należy odróżnić

przedsiębiorstwo dominujące od pozycji dominującej.

 Przedsiębiorstwo dominujące posiada kontrolę nad innym

przedsiębiorcą  (dotyczy  wszelkich  form  bezpośredniego  lub
pośredniego  wykorzystania  uprawnień  w  stosunku  do  innego
przedsiębiorcy,  o  charakterze  personalnym,  kapitałowym,    wpływ  na
działanie oznacza wpływ na decyzje gospodarcze

 Pozycja dominująca: podmiot może przez swoje zachowania i decyzje

zapobiegać skutecznie konkurencji; w znacznym zakresie ma wpływ na
konkurentów, kontrahentów i konsumentów.

o KSH : definicja pozycji dominującej oparta o posiadanie akcji

(majątkowy i personalny wpływ na spółkę)

Wykluczenie – wyłączenie podmiotu z udziału rynkowego może mieć swoje

podstawy w art. 101 lub 102 TFUE

WYKŁAD 16 – DO ODPISANIA – POROZUMIENIA KARTELOWE (art. 101) POZYCJA
DOMINUJĄCA (art. 102) – rodzaje zakłóceń konkurencji

WYKŁAD 17 – 21.03.2012.

1. Porozumienia kartelowe (art. 101) i pozycja dominująca (art. 102) – rodzaje

zakłóceń konkurencji

2. Znacząca siła rynkowa – podmioty mogą pozwolić sobie na decyzje własne – takie

podmioty  posiadają  pozycję  dominującą.  Takie  podmioty  mogą  zawierać  różne
porozumienia  (zwykle  tajne)  i  wykorzystywać  swoją  pozycję  w  rozmaity  sposób:
zawieranie  kontraktów  powodujących  transakcje  wiązane,    nakładanie  uciążliwych
warunków umów etc

3. Ustawy wskazują jakie zachowania są zakazane ale używa przy tym zwrotów

nieostrych, więc należy odnieść się do konkretnej sytuacji faktycznej

4. Wykluczenie: oznacza że inne podmioty, oprócz dominujących, są albo z tynku

wyparte, albo nie mają do niego dostępu. Może mieć różny charakter ale co do istoty
chodzi o to, że przedsiębiorstwa nie mogą się swobodnie rozwijać (art. 9, 101 i 102)

5. Zmienia się rozumienie pojęcia „konkurencja” – brak definicji normatywnej więc

praktyka kształtuje ją według uznania; dotąd rozumiana jako naruszenie struktury
rynku, w najnowszej literaturze zmienia się nastawienie (także orzecznictwa)do
dużych podmiotów gospodarczych – patrzy się na efekty, rezultaty ekonomiczne jakie
osiągnął podmiot stosując dane praktyki (podejście ekonomiczne do rynku) – ujęcie
funkcjonalne konkurencji [powodem jest konsument; konkurencja jest analizowana z
punktu widzenia korzyści dla konsumenta]

„klauzula rozsądku” – przyczyna dla której zachowania antykonkurencyjne
wyciągało się spod zakazu dlatego że dawały korzyść konsumentowi (np. rabaty)

Jeśli coś jest akceptowane przez konsumentów, to może zostać uznane za
dozwolone

Katalog zakazanych przypadków jest otwarty

Art. 109 ustawy (liniency??) – prezes urzędu odstępuje od nałożenia kary za

praktyki nadużywające pozycji dominującej czy porozumienia koncernowe jeżeli
przedsiębiorca spełnia łącznie następujące warunki:

Liczy się moment złożenia informacji w urzędzie ochrony i konkurencji że
wychodzi się z porozumienia o takim charakterze (pierwszy ma większe
szanse na redukcję kary)

o Liniency plus – nie musi zaprzestać działania w tym porozumieniu, po to

aby urząd miał pełny wgląd w to, jak ta procedura wyglądała

Czy porozumienia o charakterze liniowym są zagrożeniem konkurencji? –
handel równoległy mógł być takim zagrożeniem ale w chwili obecnej nie
ma zgody w orzecznictwie że handel (np. środkami farmaceutycznymi) jest
naruszeniem konkurencji; to zależy od konkretnego przypadku ( i intencji)

Innym zjawiskiem jest sprowadzanie artykułów zza granicy (zazwyczaj
spoza Europy) na polski rynek (np. aspiryna bayer vs aspiryna innej firmy)

o Nawet kartel nie zawsze narusza konkurencję
o

Żaden z przepisów art. 106-109 nie wskazuje wprost że dana praktyka jest
naruszeniem, należy dopiero zbadać konkretny przypadek

6. Co do zasady nieuczciwa konkurencja była regulowana prawem krajowym

a) Między porządkami prawnymi nadal istnieją pewne różnice co do regulowania

tego czy dany czyn jest nieuczciwy, czy nie

b) Prawo antymonopolowe (i w ogóle konkurencji) jest wyłączną kompetencją

Parlamentu i Rady – przepisy europejskie stosuje się bezpośrednio, procedura
wykonywania przepisów jest różna (np. urząd właściwy) ale merytorycznie
ustawodawstwo krajowe nie ma nic do powiedzenia

7. Ustawa o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (2007) – nieuczciwa

konkurencja w postaci nieuczciwych praktyk rynkowych ma swój model regulacji
(także ustawodawstwo unijne)
 Pojęcie czynu nieuczciwego: model opiera się z jednej strony na klauzuli

generalnej, a z drugiej strony na czynach stypizowanych
 Czyny stypizowane – część autorów twierdzi że każdy czyn stypizowany

powinnien być oceniany także ze względu na klauzulę generalną; drugi pogląd
(przedstawicielem jest pani prof.!!!) mówi, że klauzula generalna a czyny
stypizowane to dwie odrębne kwestie

 Czyny nazwane
 Czyny posiadające swoje znamiona – opracowany w ustawie; jeśli są

znamiona tego czynu na rynku to można go w ten sposób zakwalifikować

 Zakres stosowania ustawy (oprócz art. 1) jest szerszy od tych czynów

wymienionych w ustawie (ze względu na klauzulę generalną)

 Czyny dotyczą zarówno przedsiębiorców jak i klientów (konsumentów) [klient

może nie być osobą fizyczną]

 Czynem nieuczciwej konkurencji jest działanie sprzeczne z prawem lub dobrymi

obyczajami jeżeli narusza interes klienta lub innego przedsiębiorcy (art. 3.1) –
ustawodawca odsyła do zwrotu pozaprawnego; czyn nieuczciwej konkurencji musi
odbyć się w relacji rynkowej (stosunek konkurencji); musi także wywierać skutki
w sferze interesów innych uczestników obrotu (co trzeba wykazać)

Dobry obyczaj nie ma swojej definicji i nie powinien jej mieć, ponieważ
umożliwia wartościowanie do określonego przypadku, grup społecznych i
zawodowych

o Problem prawa zwyczajowego – dobry obyczaj odnosi się do zwyczaju,

reguły występującej w danym środowisku; czy jest różnica między dobrym

obyczajem a prawem zwyczajowym? Spór w doktrynie co do precyzyjnego
oznaczania

 Nazwane czyny nieuczciwe [katalog otwarty]:

Oznaczenie fałszywe geograficznego pochodzenia usług

Naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa

Nakłanianie do rozwiązania umowy

Przekupstwo osoby pełniącej funkcję publiczną

NIEUCZCIWA KONKURENCJA 04.04.2013

1. Warstwa publiczna

a) Spór przed prezesem UOKiKu
b) Rozprawa sądowa

2. Warstwa prywatna
3. Kokurencja – sprawa dotycząca podmiotów rynkowych; praktyki monopolistyczne –

nadużywanie przewagi rynkowej

4. Siła rynkowa może być mierzona w różny sposób, np. określając procentowy udział

w rynku/ określając pewne progi; siła rynkowa jest wyrazem działania wobec
zachowań konkurentów

5. Pozycja dominująca (pojawia się w różnych regulacjach prawnych i jest różnie

definiowana) –sprowadza się do kontroli podmiotów, z którymi dane przedsiębiorstwo
ma powiązania np. wpływ o charakterze kapitałowym, personalnym etc.

6. Ten sam czyn może być przedmiotem oceny i analizy różnych podstaw prawnych.

np. ustalanie cen – pozycja dominująca i znamiona czynu nieuczciwego. Możemy
dochodzić roszczeń z różnych podstaw (TFUE, nieuczciwa konkurencja etc)

7. Do nieuczciwej konkurencji dochodzą nieuczciwe praktyki rynkowe (ale ocenia się

je  tylko  w  stosunku  do  konsumenta),  np.  regulacja  dotycząca  reklamy
(prokonsumencka)
a)  Nowy trend rozwojowy – przepisy dotyczące ochrony konsumentów
b)  Usilne próby definiowania i wskazania czynów nieuczciwych praktych rynkowych

8. Regulacja o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji wymienia przykładowe czyny

nieuczciwe.  Z  całokształtu  regulacji  będą  te  czyny  nieuczciwe  dopełniane  poprzez
inne  przepisy  które  dane  zachowanie  rynkowe  traktują  jako  nieuczciwe,  np.  SPAM
(ustawa  o  świadczeniu  usług  drogą  elektroniczną);  niezdefiniowane  przez
ustawodawcę czyny jako nieuczciwe mogą zostać odszukane na rynku i zaliczone do
tych  czynów  przez  klauzulę  generalną  art.  3  ust.1  –  możemy  uczynić  z  niej
samodzielną podstawę roszczenia.

9. Wyodrębniamy dwa rodzaje czynów nieuczciwych na podstawie klauzuli

generalnej:
 Działanie sprzeczne z prawem o ile naursza interesy innego przedsiębiorcy lub

klienta

 Czyn sprzeczny z dobrymi obyczajami (reguły postępowania uznane za daną

społeczność za dobre) jeżeli narusza interes innego przedsiębiorcy lub klienta

Aby stosować w praktyce klauzulę generalną, należy wyznaczyć odpowiedni rynek

10. Przykładowe rodzaje czynów nieuczciwych

 Art. 14 i 15 – rozpowszechnianie nieprawdziwych lub wprowadzających w

błąd informacji o swoim lub innym przedsiębiorstwie w celu przysporzenia
sobie korzyści majątkowych, np. o stosowanych cenach/sytuacji
gospodarczej. Zatajanie, podawanie nieprawdziwej informacji np. o cechach
towaru

 Art. 15 – utrudnianie innym przedsiębiorcom dostępu do rynku, w

szczególności przez: sprzedaż towarów i usług poniżej kosztów ich
wytworzenia/wykonania w celu zaszkodzenia konkurencji

Rzeczowo  nieuzasadnione  dobieranie  sobie  klientów  (producent  sprzedaje
towar  danemu  odbiorcy,  a  innemu  nie);  nakłanianie  osób  trzecich  do
niesprzedawania  towaru  danemu  odbiorcy.  Wykluczenie  na  rynku  poprzez
rabaty, wyprzedaże, nieprzyjmowanie na półki określonego produktu

 Reklama jako działalność gospodarcza

o Art. 16 – wymienia reklamy uznane za nieuczciwe; sprzeczna z prawem

jest każda wypowiedź przedsiębiorcy która sprawia wrażenie, jakby to nie
była reklama, a w rzeczywistości nią jest

Reklama nie może wprowadzać w błąd

Przekaz reklamowy może być przedstawiany przy pomocy różnych
środków wyrazu (tj. także poza blokami reklamowymi)

 Product placement – nowe definicje; należy odróżnić od reklamy i

od sponsoringu; dyrektywa Parlamentu Europejskiego z 2010r –
definiuje lokowanie produktu – oznacza wszelkie formy
handlowego

przekazu

audiowizualnego

polegającego

przedstawienie produktu jako elementu tego przekazu za
odpowiednim wynagrodzeniem;

 Reklamy odredakcyjne - wypowiedź która sprawia wrażenie

neutralnej informacji gospodarczej (np. inwestycje, budownictwo)