•
Byli dziećmi, które w dzieciństwie musiały zachowywać się jak dorośli. Dorastają nosząc w
sobie bolesne, potworne, wstydliwe dziedzictwo swojej rodziny. Paniczne lęki, kłujące
wspomnienia albo puste miejsca tam, gdzie powinny być uczucia.
(Ewa Woydyłło, 1991, "Wybieram wolność...")
Z szacunków wynika, że w Polsce żyje prawie około 1,5 miliona dzieci alkoholików. Kiedy
dorosną, ich życie ułoży się w różne scenariusze: część z nich zacznie pić, część zwiąże się z
osobami uzależnionymi, a pozostałe będą starannie unikać myślenia o tym, co wydarzyło się w ich
dzieciństwie.
Doświadczenia wyniesione z rodziny alkoholowej mogą mieć bardzo duży wpływ na ich bliskie
kontakty w życiu dorosłym. Prawie połowa z tych DDA, którzy zgłaszają się po pomoc, nie
decyduje się na zalegalizowany związek, a jedna trzecia zawieranych przez nich małżeństw kończy
się rozwodem. Boją się przede wszystkim powtórzenia we własnym związku tego, co działo się w
ich domu rodzinnym. Duża część z nich jest głęboko przekonana, że w małżeństwie można się
tylko nawzajem krzywdzić.
DDA często mają kłopoty z odnalezieniem się w roli rodzica. Obawiają się, że skrzywdzą swoje
dzieci, wnosząc do wychowania doświadczenia z własnego domu. Często nie potrafią z nimi
rozmawiać. W niektórych DDA własne dzieci budzą agresję. Trudno im się powstrzymać przed
agresją (krzykiem, groźbami czy uderzeniem). Jednocześnie mają świadomość, że to nie dziecko
zawiniło.
Wielu DDA nie decyduje się na to, żeby mieć dzieci albo podejmuje taką decyzję późno, po
trzydziestym roku życia. Gdzieś głęboko tkwi w nich lęk, że dla ich dzieci życie okaże się równie
okrutne, jak dla nich samych.
Część Dorosłych Dzieci Alkoholików rezygnuje z życia osobistego, ponieważ wierzą, że ich
podstawowym zadaniem jest opiekowanie się mamą albo tatą, albo czuwanie, by nawzajem nie
zrobili sobie krzywdy. Niekoniecznie mieszkają z rodzicami. Spotkać można takich DDA, którzy
mają własne rodziny, ale każdy weekend, święta i wakacje spędzają z rodzicami. Zdarzają się także
rodziny, w których trzydziestoletnie czy czterdziestoletnie "dzieci" mieszkają z rodzicami.
Część DDA ma mocne, choć rzadko uświadamiane poczucie, że ich podstawową rolą jest "być
dobrym dzieckiem". Szczególnie dotyczy to kobiet. Są zaskoczone, jak łatwo zaprzepaścić dom i
rodzinę, kiedy podstawowa odpowiedź na pytanie: "kim jestem?", brzmi: "córką".
Zwykle więź Dorosłych Dzieci Alkoholików z rodzicami jest bardzo silna, choć kontakty nie
zawsze układają się dobrze: nie potrafią rozmawiać z matką czy z ojcem, niechętnie jeżdżą do
domu rodzinnego, bo czują tam napięcie, niepokój i bezradność. Czasami mówią wręcz o
nienawiści do któregoś z rodziców.
Możemy wyróżnić kilka typów Dorosłych Dzieci Alkoholików: wyobcowani, smutni, skrzywdzeni,
uzależnieni, współuzależnieni, odnoszący sukcesy, z poczuciem niższości.
Wyobcowani - przeważnie nie zdają sobie sprawy, że to, co przeżyli w domu rodzinnym, ma nadal
wpływ na ich życie. Czują się inni, bardziej skomplikowani lub poplątani wewnętrznie.
Zazdroszczą innym słabszych napięć wewnętrznych, mniejszych wewnętrznych obciążeń, o wiele
rzadziej pojawiającego się poczucia smutku i osamotnienia. W kontakcie z innymi bardzo silnie
kontrolują się. Mają poczucie, że ludzie z pewnością ich oceniają niekorzystnie.
