Podział materiałów stosowanych w elektronice

Kryteria podziału materiałów stosowanych w elektronice:

 

zdolność do przewodzenia prądu elektrycznego,

 

szerokość pasma zabronionego.

WyróŜnia się:

 

przewodniki,

 

półprzewodniki,

 

izolatory (dielektryki).

       Przewodnikami  są  materiały  bardzo  dobrze przewodzące prąd  elektryczny.
Rezystywność  ich  jest  rzędu  10

-8

 

Ω

Ω

Ω

Ω

  m.  Do  przewodników  naleŜą  przede

wszystkim  metale.  Charakteryzują  się  one  brakiem  pasma  zabronionego.  Na
modelu  pasmowym  pasmo  przewodnictwa  zachodzi  na  pasmo  walencyjne.
Przykładowymi  materiałami  przewodzącymi  stosowanymi  w  elektronice  są  :
złoto, srebro, miedź, aluminium, wolfram i inne.

       Półprzewodniki  są  materiałami,  których  rezystywność  jest  większa  niŜ
przewodników  ale  mniejsza  niŜ  izolatorów.  Orientacyjnie  moŜna  przyjąć,  Ŝe
rezystywność półprzewodników jest rzędu 10

3

 

Ω

Ω

Ω

Ω

 m. Umownie przyjmuje się, Ŝe

do  półprzewodników  naleŜą  materiały  posiadające  pasmo  zabronione
o  szerokości  do  2  eV.  Do  półprzewodników  naleŜą  pierwiastki  z  IV  grupy
układu  okresowego  pierwiastków.  Najczęściej  stosowanym  materiałem
półprzewodnikowym  jest  krzem  (Si),  który  zdecydowanie  wyparł  wcześniej
wykorzystywany  german  (Ge).  Właściwości  półprzewodnikowe  wykazują
równieŜ „mieszaniny” pierwiastków z grupy III i V. Są to t zw. materiały z grupy
A

III

  B

V

,  których przedstawicielem  jest  wprowadzany do  szerszego  zastosowania

przy produkcji przyrządów półprzewodnikowych arsenek galu (Ga As).

       Izolatory  (dielektryki)  są  materiałami  nie  przewodzącymi  lub  bardzo  źle
przewodzącymi  prąd  elektryczny.  Rezystywność  izolatorów  moŜe  być  rzędu
10

14

 

Ω

Ω

Ω

Ω

  m.  Tego  rodzaju  materiały  posiadają  pasmo  zabronione  o  szerokości

W

g 

> 2 eV. Przykładem naturalnego izolatora jest mika.