Michał Kolaszyński 

Karol Dereń 

gr. 6a 

NARKOMANIA 

PODSTAWOWE DEFINICJE 

NARKOTYK: 

   Narkotyk jest substancją 

psychoaktywną

, która, docierając do mózgu,pobudza jego ośrodki, a 

tym samym wpływa na takie procesy psychiczne człowieka, jak spostrzeganie, myślenie, 
emocje. Można mówić o zażywaniu i nadużywaniu środków 

psychoaktywnych

.  

ZAŻYWANIE ŚRODKÓW PSYCHOAKTYWNYCH 

O 

zażywaniu

 (używaniu) środków psychoaktywnych mówimy wtedy, gdy środki te 

przyjmowane są zgodnie z zasadami terapeutycznymi lub normami obowiązującymi w 
danym społeczeństwie (np. morfina jako lek przeciwbólowy). 

NADUŻYWANIE ŚRODKÓW PSYCHOAKTYWNYCH: 

Wg. 

WHO

 przez nadużywanie rozumie się przyjmowanie 

(samostosowanie) danego leku (lub środka) niezgodnie 
z jego ustalonym przeznaczeniem leczniczym lub 
socjalnym. 
 
Oznacza to nieuzasadnione przyjmowanie, w nadmiernych 
ilościach oraz w nieodpowiednim czasie danego środka 
psychoatywnago. Przyjmowanie może być jednorazowe lub 
powtarzać się systematycznie. 
 

Nadużywanie

 z reguły wiąże się z wystąpieniem 

zaburzeń somatycznych i psychicznych, które 
zakłócają lub uniemożliwiają prawidłowe 
funkcjonowanie społeczne i – co najważniejsze – 
prowadzą do uzależnienia się od przyjmowanego 
środka. 

NARKOMANIA: 

 

Narkomania

 (z greckiego 

narke

 – odurzenie 

mania

 – szaleństwo) jest szeroko pojmowanym zjawiskiem 

nadużywania rozmaitych środków psychoaktywnych. 

Narkomania

 jest patologicznym zjawiskiem 

społecznym, które charakteryzuje się:  
 



koniecznością przyjmowania środka psychoaktywnego,  



tendencją do stałego zwiększania dawki,  



fizycznym i psychicznym uzależnieniem, 



zaprzestanie przyjmowania powoduje przykre doznania 

abstynencyjne, prowadzące nawet do zgonu.  

 

UZALEŻNIENIE: 

Stan w którym utrzymanie stałego działania środka 
psychoaktywnego jest niezbędne do zachowania 
pozornych objawów pełnego zdrowia: optymalnego 
funkcjonowania organizmu i dobrego samopoczucia. 
Charakteryzuję się specyficznymi reakcjami, które 
zawsze obejmują wewnętrzny przymus do zażywania 
środka w sposób ciągły lub okresowy w celu 
doświadczenia efektów psychicznych, a czasem w celu 
uniknięcia przykrości wynikających z braku tej 
substancji. 

Na uzależnienie

 

składają się trzy zasadnicze elementy:  

 

1.

Człowiek 

2.

Środowisko 

3.

Zażywany środek psychoaktywny 

 
Wszystkie elementy są ważne i połączone ze sobą, ale 

najważniejsza rola przypada człowiekowi, jego 

predyspozycjom osobowościowym i oczekiwaniom, które 

zaspokaja zażywaniem środka psychoaktywnego.

  

Wyróżniamy uzależnienie: 

psychiczne i  fizyczne. 

 
Uzależnienie psychiczne 

S

ilna i trudna do opanowania potrzeba, a czasem 

przymus psychiczny do przyjmowania i kontynuowania 
zażywania określonego środka, czynione jest to w celu 
uzyskania efektu natury emocjonalnej - dla przyjemności 
lub uzyskania odprężenia, ulżenia w cierpieniu, 
złagodzenia złego samopoczucia. 

Uzależnienie fizyczne 

 

Konieczność zażywania określonych środków, na skutek 
uzależnienia organizmu od obecności w nim danej 
substancji chemicznej bez której nie może normalnie 
funkcjonować. Powstaje w wyniku włączenia się 
wprowadzonych do organizmu środków w procesy 
biologiczne ustroju. Brak danego środka w ustroju 
powoduje zaburzenia w przemianie komórkowej i w 
czynnościach różnych narządów oraz wystąpienie 
objawów zespołu abstynencji. 

ZESPOŁ ABSTYNENCJI: 

Zaprzestanie przyjmowania środków psychoaktywnych 

wiąże się z występowaniem objawów 

abstynencyjnych.  

Objawy zatrucia zależą od: 

1.

Wielkości dawki 

2.

Rodzaju zażytej substancji 

3.

Predyspozycji osobniczych 

4.

Ogólnego stanu zdrowia 

5.

Aktualnego stanu psychicznego 

6.

Tolerancji danego środka psychoaktywnego 

OBJAWY ZESPOŁU ABSTYNENCJI: 
 

1.

Układ oddechowy: 

zwolnienie, pogłębienie 

oddechu, niemiarowość oddechowa 

2.

Układ krążenia:

 zmiany skurczów serca,ciśnienia 

krwi, temperatury ciała (dreszcze, obfite poty) 

3.

Układ pokarmowy: 

zmiana łaknienia, nudności, 

wymioty, biegunka 

4.

Układ nerwowy: 

drętwienie kończyn, pobudzenie 

ruchowe, niepokój psychiczny, zaburzenia widzenia, 

lęk, bezsenność, bóle głowy  
 

WYRÓŻNIAMY TRZY OKRESY ZESPOŁU 
ABSTYNENCYJNEGO: 

Początkowy okres abstynencji 



depresja, uczucie niepokoju, lęk,  



głód narkotykowy, 



ustępuje po kilku godzinach i w jego miejsce pojawia się 

męczliwość i senność, 



sen trwa od kilku godzin do kilku dni, może być 

przerywany okresami czuwania, spożywaniem dużej ilości 
pokarmu. 

 

Środkowy okres abstynencji 



trwa od 1-10 tygodni,  



normalizacja snu, 



poziom lęku i głód narkotykowy niskie, 



po kilku dniach pozornej normalności następuje nawrót 

lęku, depresja, apatia, dramatycznie narasta głód 

narkotykowy, 



ryzyko nawrotu przyjmowania narkotyku jest bardzo 

duże. 

Okres wygaszania 



pojawiają się okresowe nawroty głodu narkotykowego,  



nastrój normalny. 

 

TOLERANCJA: 

Powtarzające się zażywanie środka psychoaktywnego 
powoduje wzrost odporności organizmu na jego działanie. 
Dochodzi do zmiany tolerancji środka polegającej na tym, że 
dotychczas przyjmowane dawki okazują się 
niewystarczające do osiągnięcia zamierzonego efektu.  

WYRÓŻNIAMY: 

 
Tolerancję ostrą

 – rozwija się szybko nawet po jednej dawce. 

 

Tolerancję przewlekłą

 – rozwija się stopniowo, na drodze 

farmakodynamicznej (obniżenie reaktywności OUN na działanie środka) lub 
farmakokinetycznej (nasilenie metabolizmu środka i szybka eliminacja). 

 

Tolerancję krzyżową swoistą 

– używanie jednego środka 

psychoaktywnego powoduje zwiększenie tolerancji w stosunku do innych środków tej 

samej grupy chemicznej. 

 

Tolerancję krzyżową nieswoistą 

- używanie jednego środka 

psychoaktywnego powoduje tylko częściowe zwiększenie tolerancji w stosunku do 

innych środków tej samej grupy chemicznej. 

 

Tolerancję odwrotną 

-  osiągnięcie efektu przy mniejszych dawkach. 

 

Tolerancja metaboliczna 

– nasilony metabolizm przez 

enzymy wątrobowe 

 

Tolerancja komórkowa 

– zmiany wrażliwości receptorów 

komórkowych i zmiany biochemiczne w komórkach 

docelowych 

 

Tolerancja funkcjonalna 

– powstanie mechanizmów 

korygujących zaburzenie 

NAŁÓG: 

•

Przymus używania danego środka 

•

Uzależnienie od danego środka fizyczne i psychiczne 

•

Tendencja do stałego zwiększania dawki 

•

Szkodliwy wpływ na jednostkę i otoczenie 

NAWYK: 

•

Pragnienie, ale nie przymus używania danego środka 

•

Ograniczona tendencja do zwiększenia dawki lub jej 

brak 

•

Ograniczone uzależnienie psychiczne, brak 

uzależnienia fizycznego, brak objawów zespołu 

abstynencyjnego 

•

Szkodliwy wpływ na jednostkę, bez szkodliwych 

następstw społecznych. 

DZIĘKUJEMY  ZA  
UWAGĘ