Dziennikarz

hm. Jakub Czarkowski

1. Byliśmy w rozgłośni radiowej, studiu telewizyjnym lub redakcji gazety.

Obserwowaliśmy pracę dziennikarzy, rozmawialiśmy z nimi.

2. Ukończyliśmy szkołę dziennikarzy (radiowych, telewizyjnych lub prasowych).
3. Gromadziliśmy wiadomości chodząc na wywiady, organizując sondy uliczne,

opracowując ankiety.

4. Prowadziliśmy szkolną gazetkę gromady.
5. Przygotowaliśmy audycję do szkolnego radiowęzła.
6. Przygotowaliśmy program telewizyjny.

Uwagi

Przebieg realizacji sprawności „dziennikarz" zaleŜy od tego, na jaką

„specjalizację" zdecydują się zuchy – czy będą dziennikarzami prasowymi (będą
zbierać wiadomości, opracowywać je, zbierać się na kolegiach redakcyjnych,
recenzować artykuły, pisać i wydawać własną lub szkolną gazetkę), radiowymi
(będą tworzyć audycje muzyczne, będą lektorami czytającymi bajki czy stworzony
przez siebie serwis informacyjny, będą prowadzić audycje na Ŝywo, nagrywać je na
taśmę) czy teŜ dziennikarzami telewizyjnymi (będą tworzyć programy telewizyjne,
dzienniki). 

Oczywiście cykl ten moŜna realizować w ten sposób, Ŝe zuchy po skończeniu

szkoły dziennikarskiej będą kolejno poznawać specyfikę pracy w róŜnych mediach
(kaŜda szóstka moŜe teŜ wybrać swoją specjalizację – ten wariant wspaniale
przygotuje zuchy do pracy w samodzielnych zastępach w druŜynie harcerskiej).

WaŜne, by zuchy uświadomiły sobie, jak waŜna i potrzebna jest praca

dziennikarza, jak istotna jest w tym przypadku rzetelność, prawdomówność, troska
o język wypowiedzi. Sprawność ta uczy takŜe śmiałości, odwagi i otwartości.
Sprawność nadaje się dla zuchów starszych, które dobrze potrafią pisać i tworzyć
dłuŜsze wypowiedzi.

Bibliografia:
1.   Borowiecki S., Klimowa M., Gry i zabawy na koloniach i zimowiskach.
2.   Kozakiewicz   M., Halo, młody przyjacielu.
3.   Owidzki J., Gry, zabawy i quizy.
4.   PłaŜewski J., Historia filmu dla kaŜdego.

Sprawność „dziennikarza" jest bardzo specyficzna, a jednocześnie bardzo

atrakcyjna. Pozwala nam sięgać do bardzo róŜnej tematyki i jednocześnie kształci
twórcze myślenie, zmysł obserwacji i sztukę wypowiadania się. WaŜne jest, aby
druŜynowy starannie przygotował jej realizację i dopasował do potrzeb i zainte-
resowań zuchów. DruŜynowy powinien bardzo starannie zapoznać się z programem
sprawności (łącznie z uwagami) oraz z pozycjami z bibliografii, przynajmniej
wybranymi.
Proponowana realizacja nawiązuje do „Paszportu do Europy". Najlepiej nadaje się
do organizowania zabaw związanych z tematem Szkołolandii i Rodzinolandii.

W naszej propozycji prezentujemy schemat, który naleŜy uzupełnić o gry i

ćwiczenia zgodne z wybraną przez waszą gromadę tematyką.

Propozycje zbiórek:

Spotkanie ze Sroką Dziennikarką.

NajwaŜniejsze sprawy:
•   zachęcenie zuchów do zdobywania sprawności,
•   przekazanie informacji, co robią dziennikarze,
•   decyzja o zdobywaniu sprawności.

NajwaŜniejsze zajęcia:
•   obrzęd powitania,
•   gra-bieg z zadaniami:

–    poszukiwanie wyrazów blisko – znacznych,
–    poszukiwanie wyrazów o przeciwnych znaczeniach,
–    poszukiwanie ekspresywizmów,
–    rozwiązanie kaczki – krzyŜówki,

•   gawęda Sroki Dziennikarki,
•   nauka piosenki zuchów – dziennikarzy,
•   Krąg Rady – decyzja o zdobywaniu sprawności, omówienie z zuchami, jakie
cechy charakteru musi     
    mieć dziennikarz,
•   obrzęd zakończenia zbiórki.

Gawęda
Gawędę wygłasza Sroka Dziennikarka:

Dawno, dawno temu daleko w pięknych Włoszech, w mieście tysiąca mostów

i pięknych gondoli, w Wenecji, pojawiłam się pierwszy raz. Nazywam się Sroka, po
włosku „gazza ". Rysunek mój widniał na małych kartkach drukowanych właśnie w
Wenecji. Przynosiłam ludziom róŜne wiadomości za drobną monetę, a oni na kartki
zaczęli mówić „ gazzetta'' i tak juŜ się przyjęło. Przynosiłam tylko prawdziwe i
ciekawe wiadomości, dlatego i inne miasta Włoch zaczęły takŜe takie „gazzetty"
wydawać, a potem zaczęli tak robić Francuzi i nazwali ją gazetta. W tamtych
czasach wszystko, co robili Francuzi, naśladowali inni, dlatego bardzo szybko
róŜne kraje i miasta zaczęły wydawać gazety. Nie były to juŜ tylko wiadomości.
Sławni ludzie drukowali w gazetach swoje artykuły, zaczęły pojawiać się
ilustracje, a we Francji narodził się nowy zawód człowieka, który zbiera
informacje i tworzy 
gazetę – zawód dziennikarza.

W Polsce teŜ były róŜne gazety. Najstarsze to „Kurier Warszawski",,, Wiado-

mości Warszawskie" oraz bardzo szacowna, bo czytana i popierana przez samego
króla Stanisława Augusta Poniatowskiego –  „Monitor". Tę ostatnią tworzył teŜ
sławny polski bajkopisarz Ignacy Krasicki. Dzięki ks. Ignacemu Krasickiemu
pojawiła się teŜ w Polsce pierwsza gazeta, która miała bawić i przynosić

róŜnorakie rozrywki, a nazywała się,, Zabawy przyjemne i poŜyteczne".

To wszystko jednak dawne czasy, teraz dzieje się inaczej, w wielu gazetach

panoszy się inny ptak, największy wróg dobrych gazet i dobrych dziennikarzy.
Kaczka Dziennikarska!!! Zamiast ciekawych wiadomości z podwórek i placów, jakie
ja przynosiłam, pojawiają się czasem wielkie kłamstwa. Mało ludzi interesuje się
teŜ rozrywkami i zabawami. Czy ktoś napisał kiedyś coś o waszej szkole albo
podwórku. Pewnie nie. Sami widzicie. Ale usłyszałam, Ŝe wy, zuchy, zawsze
mówicie prawdę i jesteście bardzo dzielne, dlatego myślę, Ŝe będziecie dobrymi
dziennikarzami i stworzycie piękne gazety o swoim podwórku lub szkole.

Wycieczka do redakcji gazety  
   
NajwaŜniejsze sprawy:
•   zapoznanie z pracą dziennikarzy,
•   zapoznanie zuchów z tym, jak się redaguje gazetę.
NajwaŜniejsze zajęcia:        
•   obrzęd powitania,
•   zwiad do redakcji gazety,        
•   Krąg Rady,
•   obrzędowe zakończenie zbiórki.

Uwagi metodyczne

Tę zbiórkę zawsze da się przeprowadzić. Warunkiem sukcesu jest odwie-

dzenie redakcji gazety. (MoŜe to być kaŜda lokalna gazeta). Wystarczy tylko się
dowiedzieć, gdzie mieści się redakcja. Trzeba to oczywiście uzgodnić wcześniej.
Warto teŜ umówić się z redaktorem, o czym zuchom opowie. WaŜne jest, aby zuchy
dowiedziały się, o czym pisze się w gazetach, co to jest redakcja, czy i jakie ma
działy. Warto teŜ zapoznać zuchy z cyklem produkcyjnym gazety. JeŜeli nie uda
wam się załatwić wizyty w redakcji, moŜna zorganizować spotkanie z jakimś
dziennikarzem. Wtedy zbiórkę naleŜy uzupełnić o konkursy róŜnych dziennikarskich
umiejętności.

Przykłady takich prostych konkursów to:
•   wymyślanie synonimów lub antonimów podanych wyrazów,
•   opowiadanie w róŜny sposób o tym samym przedmiocie, obrazku,
•   układanie zdań (najkrótszych, najdłuŜszych itp.),
•   krzyŜówki i rebusy pozwalające poznać fachowe terminy, np. kolumna, szpalta,
czcionka, stopka redakcyjna. 
MoŜna teŜ zrobić konkursy sprawnościowe, przedostawania się z waŜną wia-
domością, zdjęciami itp.

Zwiad prasowy       

NajwaŜniejsze sprawy:           
•   zapoznanie zuchów z czasopismami,

•   poznanie układu i zawartości róŜnych czasopism,
•   nauczenie posługiwania się czasopismem.

NajwaŜniejsze zajęcia:       
•   obrzęd powitania,
•   zwiad do kiosku (lub do czytelni),
•   gawęda – rozmowa „Rodzaje czasopism",
•   gra-układanka - budowa czasopisma,
•   majsterka-projektujemy czasopismo,
•   piosenka dziennikarzy,
•   Krąg Rady - podjęcie decyzji o załoŜeniu własnej gazety,
•   obrzędowe zakończenie zbiórki.

Uwagi metodyczne
Zbiórkę lub przynajmniej jej część trzeba zaplanować w bibliotece (szkolnej lub
publicznej), moŜe pani bibliotekarka zgodzi się w niej czynnie uczestniczyć.

Zwiad       

Na zwiad zuchy wychodzą szóstkami i odwiedzają dwa, trzy kioski lub czy-

telnię, biblioteki. Dowiadują się w nich, jakie są tam gazety, o czym w nich się
pisze itp. Uwaga: Zuchom naleŜy wyraźnie określić, o co mają pytać, czego się
dowiedzieć.

Gawęda

Po zwiadzie przeprowadzamy gawędę – rozmowę. Zuchy opowiadają i rozma-

wiają o tym, czego dowiedziały się w czasie zwiadu. DruŜynowy (lub pani bi-
bliotekarka) uzupełniają te wiadomości, aby zuchy uzyskały informacje, co to jest
prasa, gazeta, czasopismo, dziennik, tygodnik, miesięcznik, kwartalnik, rocznik,
stopka, oraz, aby opowiedziały, jakie gazety moŜna kupić w kioskach, które z nich
są dla dzieci i młodzieŜy, o czym piszą gazety, które kupowane są najczęściej.

Majsterka

Trzeba przygotować gotową matrycę z miejscem na wpisanie tytułów, wryso-

wanie lub wklejenie obrazków, zagadek itp. MoŜna teŜ przygotować gotowe kse-
rowane elementy i zadaniem zuchów będzie pokolorować je i wkleić. Zuchy wy-
konują to zadanie w szóstkach. Po zakończeniu oceniamy majsterki w Kręgu Rady.
Materiały do takiej gazetki znajdziecie dalej.

Zakładamy naszą gazetę         

NajwaŜniejsze sprawy:
•    uaktywnienie wyobraźni zuchów,
•    wskazanie ciekawych tematów w otoczeniu rówieśniczym.

NajwaŜniejsze zajęcia:
•    obrzęd powitania,
•    gawęda – komunikat pana Leona,
•    gra-układanka: co znaczą te słowa,
•    konkurs na tytuł gazety,
•    Krąg Rady – podział funkcji w gazecie,

•    majsterka – przygotowanie legitymacji i tabliczki z nazwą gazety,
•    zabawa tematyczna – pierwsze kolegium redakcyjne,
     (obrzędowe otwarcie gazety, wręczenie legitymacji dziennikarskich, praca w
zespołach róŜnych
     działów, spotkanie kolegium),
•   piosenka zuchów – dziennikarzy,
•   Krąg Rady – podsumowanie zabawy tematycznej,
•   obrzędowe zakończenie zbiórki.

Uwagi metodyczne

W czasie tej zbiórki powinniśmy uaktywnić pomysłowość zuchów, naleŜy im

wskazać tematykę dla naszej gazetki.

Gawęda

„Gazeta Miejska" istniała odpięciu lat i przez te pięć lat prowadził ją pan

Leon, emerytowany dziennikarz z wielkiej gazety. Całe Zalesię było z tej gazety
bardzo, bardzo dumne. I nic dziwnego, bo przecieŜ to jedyna zupełnie nasza ga-
zeta w mieście. Co z tego. Ŝe ,,Express ", ,, Trybuna " czy ,, Wyborcza " są duŜo
większe, ale to jest nasza gazeta i o naszym miasteczku. MoŜna w niej znaleźć
reportaŜe z pobytu w naszym mieście ks. biskupa. I przegląd wydarzeń o tym, co
działo się w kółkach i towarzystwach, jakie w mieście istnieją. Był wywiad z
nowym burmistrzem. Pan Leon opublikował w gazecie piękny cykl felietonów o
zabytkach naszego miasta, a pani od historii napisała artykuły o jego przeszłości.

Nie było jednak w „ Gazecie Miejskiej " działu sportowego. Dlatego bardzo

zdziwił się pan Leon, kiedy dostał zaproszenie na mecz, i to mecz chłopców ze
szkolnego koła sportowego przy SP nr 2 z podwórkową druŜyną z ulicy Krakowskiej,
trenowaną przez ks. prefekta z naszej parafii. Jeszcze większe było jego
zdziwienie, gdy zobaczył, Ŝe zaproszenie podpisali ks. proboszcz i pan dyrektor
Szkoły Podstawowej nr 2. No cóŜ, nie mógł pan Leon odrzucić zaproszenia
podpisanego przez tak waŜnych ludzi, ale zdziwił się, Ŝe dorośli angaŜują się w
takie dziecięce sprawy.
 CóŜ– pomyślał –  pójdę tam i zamieszczę krótki komunikat o tym, co się wydarzyło,
lub wzmiankę w publicystycznym przeglądzie wydarzeń.

Gdy nadeszła pora meczu, pan Leon udał się na miejsce i zobaczył, Ŝe

przybyło wiele waŜnych osób. Poza tymi, co go zaprosili, był tam opiekun
parafialnego klubu i kierownik szkolnej świetlicy, a nawet pan wice – burmistrz.
Pan Leon przywitał się ze wszystkimi i zaczął oglądać mecz. Stary redaktor nie
bardzo lubił sport. Dlatego często zamiast patrzeć na boisko, spoglądał na to, co
dzieje się wokół. Na trybunach szkolnego boiska było wiele osób. Co ciekawe, były
nie tylko dzieci i młodzieŜ, ale równieŜ wielu dorosłych. Wszyscy bardzo
zainteresowani tym, co działo się na boisku. W czasie przerwy usłyszał, jak doszło
do tego meczu, który -jak sam widział – stał się waŜnym 
wydarzeniem w Ŝyciu miasta. OtóŜ chłopcy z SKS chwalili się treningami przed
chłopakami z Krakowskiej, którzy duŜo grają w piłkę, bo tam jest małe boisko.
Dlatego ci z ulicy Krakowskiej rzucili im wyzwanie. A potem zaczęły się treningi, w
których pomagał ks. prefekt, bo grał kiedyś w piłkę. Wreszcie o sprawie do-
wiedzieli się pan dyrektor i ks. proboszcz. Bardzo się ucieszyli, a poza tym
namówili burmistrza, aby ufundował telewizor. JeŜeli wygrają chłopcy ze szkoły –

dostanie go szkolona świetlica, a jeŜeli chłopaki z Krakowskiej – dostanie go klub
parafialny.

Gracze walczyli jak lwy, ale grali uczciwie. Mecz był tak wspaniały, Ŝe na-

wet pan Leon zaczął oglądać go z wielkim zainteresowaniem. Kibicował. Krzyczał: –
Gola! Dalej chłopki! – i takie inne. Nie zauwaŜył, kiedy minęła druga połowa. A
kiedy mecz się skończył, szybko wrócił do redakcji i zaczął pisać swój komunikat.
Zanim się obejrzał, komunikat urósł do rozmiarów wielkiego felietonu.  
W,, Gazecie Miejskiej" na stale pojawiła się kolumna sportowa...

Gra

Dla kaŜdej szóstki piszemy na kartkach nazwy form wypowiedzi dziennikar-

skich, a na drugich ich definicje. Szóstki dopasowują definicje do nazw i próbują
znaleźć ich przykłady w przyniesionych przez druŜynowego gazetach.

Zabawa tematyczna - Kolegium redakcyjne

Następuje obrzędowe otwarcie gazety. Następnie w zespołach róŜnych dzia-

łów dziennikarze pracują nad pomysłami nazwy gazety. Odbywa się kolegium re-
dakcyjne i wybór najlepszego pomysłu. Zabawę kończy obrzęd wywieszenia ta-
bliczki, Ŝe tu znajduje się redakcja „..." zuchowej gazety i wręczenie legitymacji
dziennikarskich – dziennikarza gazety zuchowej.

Doskonalimy warsztat dziennikarski 

NajwaŜniejsze sprawy:
•    uczenie zuchów obserwacji Ŝycia społecznego na przykładzie spraw rówie-
śniczych,
•    zwrócenie uwagi na wybór tematu, który nikogo nie skrzywdzi.

NajwaŜniejsze zajęcia:
•    obrzęd powitania,
•    gawęda – ciekawa wiadomość,
•   piosenka zuchów – dziennikarzy,
•    gry i ćwiczenia:
      – na spostrzegawczość,
      – ćwiczenia uczące, jak przeprowadzać wywiad, np.: przedstawianie się,
robienie notatek,  nadawanie tytułu, tworzenie pytań do otrzymanych odpowiedzi,
ćwiczenia z magnetofonem,
•   teatr zuchowy – zainscenizowanie przez zuchy róŜnych scenek pokazujących
przeprowadzanie wywiadu, np. ranking najpopularniejszych zabaw, wywiad z
ciekawym człowiekiem,
•   majsterka – wykonujemy rysunki i elementy szaty graficznej,
•   Krąg Rady
      – podsumowanie scenek z teatru,
      – staranne omówienie zadania międzyzbiórkowego,
•   obrzędowe zakończenie zbiórki.

Zadanie międzyzbiórkowe

Wcześniej druŜynowy porozumiał się z ciekawymi ludźmi i ustalił wizytę zu-

chów.
Szóstki zuchów zanim udadzą się do wskazanego im człowieka, zbierają od
rodziców i znajomych informacje o nim oraz formułują listę pytań. Następnie
przeprowadzają wywiad z ciekawym człowiekiem i opracowują artykuł do gazety.

Uwagi metodyczne

Na tę zbiórkę musicie juŜ dokładnie wiedzieć, jakiej gazety chcecie, jak ma

ona wyglądać i jak będzie upowszechniona; czy będzie powielana, czy teŜ będzie
to gazetka ścienna.       
                 
 Gawęda                                                    

Pan Makowski uczył w szkole w Jankach geografii odpięciu lat. Uczniowie

bardzo go lubili, chociaŜ był juŜ niemłody i bardzo wymagający. Dlaczego? O, to
proste: on wspaniale opowiadał o tych wszystkich miejscach, o których pisali w
podręczniku. Pokazywał róŜne zdjęcia i albumy, jego lekcje były naprawdę cie-
kawe. Mimo to, kiedy w lokalnej gazecie ogłoszono konkurs na felieton „ Ciekawi
ludzie wśród nas ", opowiadający o kimś interesującym, nikt nie pomyślał o panu
od geografii. CóŜ moŜe być w nim ciekawego, po prostu nauczyciel.
Marysia była uczennicą ósmej klasy i juŜ wiedziała, Ŝe chce zostać dziennikarzem.
Nie wiedziała jednak, o kim napisać. Jej kolega Maciek postanowił napisać o
księdzu proboszczu, który był podobno dwa lata na misjach w Nowy Gwinei, ona
jednak nie chciała się powtarzać. Martwiła się, Ŝe nie ma ciekawego tematu.

To był dzień jakich wiele, trochę dŜdŜysty. Gdy wychodziła ze szkoły, pod-

szedł do niej młody chłopak w studenckiej czapce i zapytał, czy nie wie, gdzie
mieszka słynny geograf pan Makowski.
– Jak to słynny? –  zapytała. – Wiesz, piszę pracę magisterską o róŜnych typach gór,
a pan Makowski zjeździł cały świat, napisał dwie znakomite ksiąŜki o górach świata
i wydał przepiękny album na ten temat pod pseudonimem Ernest Kowalski.
Dopiero mój profesor powiedział mi, jak naprawdę on się nazywa i gdzie mieszka.
Kiedyś obaj wykładali na uniwersytecie, ale pan Makowski zachorował na płuca i
musiał wyprowadzić się z duŜego miasta.  – Marysia otworzyła buzię ze zdziwienia.
A oczy jej zrobiły się wielkie. Młody chłopak zaczął się śmiać:  – Co, mała, nie
wiedziałaś, Ŝe twój belfer odgegry to taki ktoś? – spytał. – To jak, pomoŜesz mi? –
Pewnie – odpowiedziała. I Marysia wskazała 
studentowi drogę.

Następnego dnia, gdy pan Makowski sam został w pracowni, Marysia

podeszła do niego i powiedziała: – Chciałabym napisać o panu felieton na ten
konkurs o ciekawych ludziach. – O mnie!
 – odpowiedział zdziwiony geograf. – CóŜ we mnie jest ciekawego. –Tak, o panu.
Wczoraj od studenta dowiedziałam się o pana podróŜach i poŜyczyłam pana ksiąŜki
w bibliotece, te wydane pod pseudonimem Ernest Kowalski.  – No, no –
odpowiedział nauczyciel. – To ty jesteś prawdziwą tropicielką informacji.

I tak się zaczęło. Marysia trzy razy spotykała się z geografem i przeprowa-

dziła z nim wywiad. Pan Makowski poŜyczył jej teŜ, oczywiście pozwalając na
publikację, kilka ładnych zdjęć. Marysia napisała felieton, który zaczęła od słów: „
Czy wiecie, dlaczego pan Makowski tak barwnie i ciekawie opowiada o świecie,

jakby cały świat zwiedził? On to zrobił".

JakieŜ było zdziwienie wszystkich, gdy gazety opublikowały felieton Marysi.

I ona, i pan Makowski odpowiadali na setki pytań. Marysia przez chwilę poczuła, co
to znaczy być sławnym 
dziennikarzem. A pan Makowski dostał propozycję od dyrektora liceum, aby po-
prowadził w nim klasę o profilu turystyczno – geograficznym. 

Dziś Marysia jest juŜ znaną dziennikarką i bardzo lubi swoją pracę, a pan Makowski
jest na emeryturze, ale nadal uczy w swojej szkole i razem z Marysią napisali
ksiąŜkę dla młodzieŜy o geografii i dziennikarstwie.     
       
Majsterka           

Technika jest tu bardzo waŜna i zaleŜna od tego, jaka to będzie gazetka.

Powielanie kolorowych obrazów na kolorowo jest bardzo trudne i kosztowne. A
jeŜeli powielacie kolorowe rysunki na jednobarwnym ksero, to mogą stać się
nieczytelne lub nawet brzydkie. Natomiast jeŜeli to będzie gazetka ścienna, to
prace powinny być kolorowe i to w mocnych, intensywnych kolorach. 

Pierwszy numer naszej gazety
    
NajwaŜniejsze sprawy:         
•   zastosowanie praktyczne zdobytej wiedzy i umiejętności,
•   podsumowanie pracy nad gazetą,
•   przyznanie sprawności.

NajwaŜniejsze zajęcia:   
•   obrzęd powitania,
•   gawęda – rozmowa: przedstawienie przygotowanych materiałów,
•   majsterka – wykonanie pierwszego numeru gazety

Uwaga!      

Jeśli macie moŜliwość jej powielenia, np. szkolne ksero (lub u któregoś z ro-

dziców), to warto od razu zrobić tak, aby kaŜdy zuch, pani dyrektor i panie nauczy-
cielki w szkole otrzymały po jednym egzemplarzu. Jeśli takiej moŜliwości nie
macie, zaplanujcie gazetkę ścienną. Przy duŜej liczbie materiałów moŜecie zapro-
ponować zuchom wydanie kilku numerów. Najciekawsze pomysły prześlijcie do
redakcji „Zuchowych Wieści", pisma hufcowego lub chorągwianego. MoŜe
spróbujecie coś opublikować w lokalnej gazecie.

•   gry sprawdzające wiedzę dziennikarzy,
•   Krąg Rady – podsumowanie prac nad gazetą, podjęcie decyzji o przyznaniu
sprawności,                           
•   obrzędowe nadanie sprawności przez Srokę Dziennikarkę,
•   zadanie międzyzbiórkowe: poŜyteczne prace – roznosimy nasze gazety,

•   obrzędowe zakończenie zbiórki.

Uwagi metodyczne:
Ta zbiórka podsumowuje to, co zrobiliśmy przez ostatnie tygodnie.

Gawęda

Rozmawiamy z zuchami, które materiały bierzemy do naszej gazetki. Wy-

bieramy do niej odpowiednie ilustracje i decydujemy, co znajdzie się i na której
stronie gazetki.

Majsterka

Przygotowane obrazki i materiały przycinamy i wklejamy na przygotowane

matryce kartki. JeŜeli gazetka ma być powielana, trzeba to zrobić na kartkach A4.
Będzie powielona na kartkach
 formatu A3 i odpowiednio złoŜona. JeŜeli zrobimy gazetkę ścienną, materiał nale-
Ŝy napisać większymi literami i wszystko rozplanować zgodnie z formatem tablicy.

MATERIAŁ Y DO GAZETKI WYKONYWANEJ W RAMACH ĆWICZENIA

ZAGADKI:

I             
Kiedy rośnie – się zieleni,            
kiedy leci – złotem się mieni.
(liść). 

II
Choć nie szyję nic – jak wiecie,         
igieł pełno mam na grzbiecie.
(jeŜ)

III                                                     
Kto mi powie, bardzom ciekawa,       
– jak się nazywa suszona trawa?             
(siano)

IV
W krasnym kapeluszu na dywanie stoi, 
człowiek go nie ruszy, mucha się go boi.
(muchomor)

POMYSŁY NA ZBIÓRKI I ZADANIA MIĘDZYZBIÓRKOWE
(nie wykorzystane w opracowaniu, ale mogące się przydać w jego modyfikacjach)

Spotkanie sławnych ludzi (ćwiczenie/gra)

DruŜynowy przypina na plecach zuchów kartki z imionami sławnych ludzi.

KaŜdy chodzi po pokoju i próbuje zgadnąć, kim jest, zadając pytania pozostałym
osobom. Kiedy odgadnie, druŜynowy przypina mu kartkę z przodu, a on chodzi i
pomaga innym.

Wywiad ze sławnym człowiekiem (ćwiczenie)

KaŜda szóstka wybiera jednego przedstawiciela, umawiając się, kim jest.

Jeden z zuchów jest dziennikarzem i przeprowadza ze sławną osobą wywiad, tak
aby nie padło jej imię i nazwisko. Zuchy próbują zgadnąć, kim jest ten sławny
człowiek.

Miłośnik dziennikarstwa (gra – zadanie międzyzbiórkowe)

DruŜynowy przygotowuje losy z nazwiskami wszystkich zuchów. KaŜdy losuje

osobę, której miłośnikiem talentu dziennikarskiego będzie. Zabawa polega na
robieniu miłych niespodzianek i 
drobnych przyjemności, tak aby osoba wylosowana nie zorientowała się, kto je
robi. Na następnej zbiórce w Kręgu Rady kaŜdy spróbuje odgadnąć, kto był jego
wielbicielem.

Kilka pomysłów na ćwiczenie dykcji i artykulacji waŜnych u dziennikarzy radiowych
i telewizyjnych
Ćwiczenie artykulacji, czyli wymawiania głosek i sylab, jest waŜne, choć Ŝmudne i
wymaga pewnego znawstwa. Oto kilka prostszych:

•   wymawianie samogłosek najpierw wyraźnie osobno (staccato), a potem razem
(legato): a.e., ae; a.i., ai; a.u. au; e.u. eu itd. (z zuchami moŜna to zrobić w
formie zabawy, najpierw druŜynowy mówi staccato, a potem zuchy legato i
zmiana),
•   wymawianie szeptem, przemiennie i coraz głośniej do pełnego brzmienia: ny –
ni, ni – ny, de – te, te – de,
•   łączenie samogłosek w sylaby i wymawianie ich stopniowo coraz głośniej, np.:
1) ba, ba, ba, bu, bu, bu, bo, bo, bo, be, be, be, bi, bi, bi, bę, bę, bę itd.,
2) by, bi, be, bo, bu, ba.

Ćwiczenia dykcyjne mają za cel wyrobienie umiejętności łączenia głosek i sylab w
pełny, wyrazisty i ciągły strumień mowy. Ćwiczenia tego rodzaju polegają na
kilkakrotnym powtarzaniu wybranego tekstu w sposób płynny i wyrazisty ze zmianą
tempa i rodzaju głosu. Tekstami do ćwiczeń powinny być trudne fragmenty z
planowanego przedstawienia, ale mogą być to równieŜ trudne do wymówienia
zdania, np.: 

–

Król Karol królowej Karolinie kupił korale koloru kolorowego; 

–

W Szczebrzeszynie chrząszcz brzmi w trzcinie; W czasie suszy szosa sucha.

Formy wypowiedzi dziennikarskich

Artykuł – rozprawa naukowa lub utwór publicystyczny niewielkich rozmiarów.
Felieton – utwór publicystyczny, w którym autor dla pokazania faktu rzeczywistego
uŜywa środków prozy artystycznej.

Komentarz – materiał rozpowszechniający wiedzę o faktach, wyjaśniający je,
pogłębiający oraz zawierający osobiste ustosunkowanie się do nich.
Publicystyczny przegląd wydarzeń – przegląd nowych faktów, które wydarzyły się
w róŜnych dziedzinach Ŝycia społecznego.
ReportaŜ – bardziej lub mniej osobista historia autora uczestniczącego w jakimś
wydarzeniu lub tkwiącego w danym układzie stosunków.
Sprawozdanie – opis przebiegu wydarzeń z uwypukleniem momentów
najwaŜniejszych.
Wywiad – jednorodny tematycznie zestaw odpowiedzi na pytania zadawane jakiejś
osobie przez dziennikarza.

Co nieco o prasie

Prasa – ogół gazet i czasopism.
Gazeta – wydawnictwo ciągłe, ukazujące się raz lub dwa razy dziennie, ale co
najmniej dwa razy w tygodniu.
Czasopismo – wydawnictwo ciągłe, ukazujące się w stałych odstępach, nie częściej
niŜ dwa razy w tygodniu.
Dziennik – wydawnictwo ukazujące się codziennie.
Dwutygodnik – wydawnictwo ukazujące się raz na dwa tygodnie.
Miesięcznik –  wydawnictwo, ukazujące się raz na miesiąc.
Kwartalnik –  wydawnictwo, ukazujące się raz na kwartał.
Rocznik – wydawnictwo, ukazujące się raz na rok.
Stopka redakcyjna – informacja o adresie redakcji i prenumeracie.
Prenumerata – zapłata z góry za czasopismo, zapewniająca ciągłość jego
otrzymywania,