background image

Kobieta na szkarłatnej bestii. 
 
Ap 17:3-6 Bp  „I zaniósł mnie w stanie zachwycenia na pustynię. I ujrzałem Niewiastę siedzącą na 
Bestii szkarłatnej, pełnej imion bluźnierczych, mającej siedem głów i dziesięd rogów.(4) A Niewiasta 
była odziana w purpurę i szkarłat, cała zdobna w złoto, drogi kamieo i perły, miała w swej ręce złoty 
puchar pełen obrzydliwego i plugawego nierządu.(5) Na jej czole wypisane tajemnicze imię: 'Wielki 
Babilon, Macierz nierządnic i obrzydliwości ziemi'.(6) I ujrzałem Niewiastę pijaną krwią świętych i 
krwią świadków Jezusa, a widząc ją bardzo się zdumiałem.” 
 
Owa kobieta „Babilon” na bestii to oczywiście Rzym. Niektóre protestanckie ruchy upatruja w tej wizji 
aluzji do Kościoła Katolickiego, czy słusznie ? Kobieta-„Babilon” opisana jest bardzo ogólnikowo, aby 
odpowiedzied na pytanie o jaki Rzym chodzi spróbujmy zidentyfikowad bestię, o której św. Jan 
pozostawił nam więcej szczegółowych informacji. 
 
Ap 17:8-11 Bp  „Bestia, którą widziałeś, była, a nie ma jej, i ma wyjśd z Przepaści, i idzie na zatracenie. 
Zdumieją się mieszkaocy ziemi, - ci, których imię nie jest zapisane w księdze życia od założenia świata 
- spoglądając na Bestię, iż była, i już jej nie ma, ale ma przyjśd.(9) Tu trzeba zrozumienia, o mający 
mądrośd. Siedem głów to jest siedem gór, na których siedzi Niewiasta.(10) Królów jest siedmiu: pięciu 
upadło, jeden jest, a inny jeszcze nie przyszedł, a kiedy przyjdzie, ma na krótko pozostad.(11) A Bestia, 
która była, a której już nie ma - ona jest ósmym (królem) i należy do tych siedmiu, i idzie na 
zatracenie.” 
 
Według większości wczesnochrześcijaoskich pisarzy (Ireneusz z Lyonu, Klemens z Aleksandrii, 
Orygenes, Wiktoryn, Euzebiusz z Cezarii, Hieronim) Apokalipsa powstawał pod koniec panowania 
Domicjana z dynastii Flawiuszów. 
 
”Ośmiu królów” 
Dynastia julijsko-klaudyjska 

1.  Oktawian August (27 p.n.e-14 n.e.) 
2.  Tyberiusz (14-37) 
3.  Kaligula (37-41) 
4.  Klaudiusz (41-54) 
5.  Neron (54-68) 

Po upadku Nerona Cesarstwo pogrążyło się w wojnie domowej i kryzysie politycznym. W okresie roku 
panowało kolejno w Rzymie trzech cezarów :Galba (czerwiec 68 - styczeo 69 n.e.), Oton (styczeo 69 - 
kwiecieo 69) i Witeliusz (kwiecieo 69 - grudzieo 69). 1 lipca legiony w Egipcie postanowiły wybrad 
własnego cesarza. Ich wybór padł na Wespazjana. W grudniu zwolennicy Wespazjana opanowali 
Rzym i obalili Witeliusza. 
Dynastia Flawiuszów  

1.  Wespazjan (69 – 79) oraz jego synowie 
2.  Tytus (79 – 81) 
3.  Domicjan (81-96) 

Rządy Domicjana charakteryzowały się despotyzmem i terrorem. „Sam władca powodowany logika 
wprowadzanego systemu podkreślał aspekty absolutystyczne i sakralne swojego urzędu. 
Rozpowszechnił deifikacje ojca i brata, wznosząc im świątynię , przyjął zachowania hieratyczne (tj. 
kapłaoskie) doprowadzając do tego, jak się wydaje, by nazywano go <dominus et deus>” (Historia 
powszechna t.5 s:356-357). Został zamordowany przez spiskowców. 
 
Ap 17:10-11 Bp  „Królów jest siedmiu: pięciu upadło, jeden jest, a inny jeszcze nie przyszedł, a kiedy 
przyjdzie, ma na krótko pozostad. A Bestia, która była, a której już nie ma - ona jest ósmym (królem) i 
należy do tych siedmiu, i idzie na zatracenie.” 
„pięciu upadło” – pięciu cezarów z dynastii julijsko-klaudyjska 

background image

„jeden jest” – Wespazjan – założyciel dynastii Flawiuszów panującej w czasie powstania Ap 
„ma na krótko panowad” – Tytus- władał Cesarstwem dwa lata 
„Bestia” – Domicjan 

 

Ap13,1„bluźniercze imiona” : tytuł <dominus et deus> 

 

Ap13,11-12 : obraz wprowadzania kultu cezara 

 

Ap13,14-15 : „obraz bestii” świątynie wznoszone ku czci cezara (bez wątpienia były w nich 
umieszczane wizerunki władcy) 

 

Ap 13,16 „znamię na czoło i rękę” –aluzja do Wj 13,1-9 gdzie znak „miedzy oczami i na ręce” 
stanowi pamiątkę należenia do Boga (podejrzanych o chrześcijaostwo zmuszano do złożenia 
ofiary, jeżeli wypełnili nakaz byli puszczani wolno) 

 

Ap 13:18 „666” – aluzja do uzurpacji przez cezara tytułu należnego Jezusowi „Pan i Bóg” (J 
20:28). Atyrbutem Baranka jest siedem siódemek: Ap 5:6 Bp  „I ujrzałem między tronem z 
czworgiem Zwierząt a kręgiem Starców stojącego Baranka jakby zabitego. A miał SIEDEM 
rogów i SIEDEM oczu, to jest SIEDEM Duchów Boga wysłanych na całą ziemię.” 

 
Ap 17 dotyczy więc Rzymu czasów cezarów, a konkretnie Domicjana, ogłosił się bogiem i 
prześladował chrześcijan.