background image

Logistyka zaopatrzenia 

Najcz

ęś

ciej przytaczana definicja logistyki 

Council of Supply Chain Management Professionals – 2005) 

 

Logistyka jest procesem planowania, realizowania i kontrolowania sprawnego i 
efektywnego ekonomicznie przepływu i składowania surowców, materiałów, zapasów 
produkcji w toku, wyrobów gotowych i zwi

ą

zanych z tym usług oraz odpowiednich 

informacji z miejsca pochodzenia do miejsc konsumpcji (ł

ą

cznie z przemieszczeniem do i 

poza oraz wewn

ą

trz i na zewn

ą

trz organizacji) w celu zaspokojenia wymaga

ń

 klientów. 

 
Definicja logistyki wg C. J. Langleya   
i P. Bolta (Europejskie Stowarzyszenie logistyków – ELA)
 

 

Logistyka obejmuje sprawne i efektywne zarz

ą

dzanie zapasami (przemieszczonymi lub 

zmagazynowanymi) niezb

ę

dne do spełnienia wymaga

ń

 klienta lub celów organizacji. 

 

Proces zarz

ą

dzania całym ła

ń

cuchem dostaw 

Poj

ę

cie zaopatrzenia   

 

Jako słu

ż

by własne przedsi

ę

biorstwa – komórka organizacyjna, stanowisko); 

 

Jako cało

ść

 podsystemu logistyki zaopatrzenia obejmuj

ą

cego: zaopatrzenie własne, 

dostawców zewn

ę

trznych oraz powi

ą

zania mi

ę

dzy nimi (systemowe uj

ę

cie logistyki); 

 

Jako czynno

ś

ci zaopatrywania, czyli zespół działa

ń

 prowadz

ą

cych do dostarczenia dóbr 

na miejsce, w odpowiednim czasie, w odpowiedniej ilo

ś

ci, w odpowiednim stanie. 

 

 

 

Odpowiednie miejsce – oznacza zarówno miejsce ich sprzeda

ż

y (nabycia) oraz miejsce ich 

przetwarzania. 

 

Odpowiedni czas – oznacza dostaw

ę

 w takim momencie aby nie wyst

ą

piły przestoje 

produkcyjne i mogła by

ć

 realizowana rytmiczna produkcja, a w konsekwencji i sprzeda

ż

 

odbiorcom. 

 

Odpowiednia ilo

ść

 – chodzi o eliminacj

ę

 nadmiernych zapasów. 

 
Definicj

ę

 logistyki mo

ż

na wyrazi

ć

 za pomoc

ą

 7W 

 

wła

ś

ciwego produktu lub usługi, 

 

we wła

ś

ciwej ilo

ś

ci, 

 

o wła

ś

ciwej jako

ś

ci, 

 

we wła

ś

ciwe miejsce, 

 

we wła

ś

ciwym czasie, 

 

wła

ś

ciwym klientom, 

 

po wła

ś

ciwym koszcie. 

Zaopatrzenie jako czynno

ś

ci zaopatrywania 

 

Termin zaopatrzenie jest sprz

ęż

ony z wieloma innymi terminami: 

 

gospodarka materiałowa 

background image

 

logistyka marketingowa 

 

zaopatrzenie – nabywanie 

 

zaopatrzenie – zarz

ą

dzanie dostawami (zarz

ą

dzanie zaopatrzeniem). 

Zaopatrzenie jako czynno

ś

ci zaopatrywania 

 

Gospodarka materiałowa – to zbiór wszystkich działa

ń

 w przedsi

ę

biorstwie, maj

ą

cych na 

celu pozyskanie materiałów i postawienie ich do dyspozycji sfery produkcji. Jej zadaniem 
jest przygotowanie dla poszczególnych stanowisk pracy okre

ś

lonych materiałów w 

niezb

ę

dnej ilo

ś

ci i asortymencie, o okre

ś

lonej jako

ś

ci, we wła

ś

ciwym czasie i miejscu, przy 

zachowaniu kryterium optymalno

ś

ci kosztów. 

Zaopatrzenie jako czynno

ś

ci zaopatrywania 

 

Nabywanie – Dlaczego mówimy i

ż

 zaopatrzenie jest procesem?   

 

Dlatego i

ż

 jest czym

ś

 wi

ę

cej ni

ż

 kulminacj

ą

 działania okre

ś

lanego jako „akt zakupu dóbr i 

usług”. Obejmuje on bowiem ró

ż

norodne czynno

ś

ci operacyjne (cykl czynno

ś

ci), które s

ą

 

niezb

ę

dne do nabycia dóbr i usług, zgodnych z wymaganiami u

ż

ytkownika.   

 
Zaopatrzenie jako czynno

ś

ci zaopatrywania 

 

Do podstawowych czynno

ś

ci w zakresie zaopatrzenia zaliczamy:   

 

prognozowanie i planowanie potrzeb zaopatrzeniowych, 

 

zdefiniowanie wymaga

ń

 za pomoc

ą

 jakiego

ś

 mierzalnego kryterium (np. drewno 

sosnowe, odpowiedniej klasy jako

ś

ci, w postaci całych bali b

ą

d

ź

 okorowanych 

zr

ę

bków, w ilo

ś

ci .... metrów sze

ś

ciennych, ... itp.), 

 

podejmowanie decyzji czy produkowa

ć

 potrzebny surowiec we własnym zakresie 

czy te

ż

 dokona

ć

 zakupu (tzw. decyzje „make-or-buy”), 

 
Zaopatrzenie jako czynno

ś

ci zaopatrywania 

 

Do podstawowych czynno

ś

ci w zakresie zaopatrzenia zaliczamy:   

 

okre

ś

lanie typu zakupu, wyró

ż

nia si

ę

 bowiem a

ż

 trzy typy zakupów: 

• 

proste ponowienie zakupu (inna nazwa – zakup rutynowy); 

• 

zmodyfikowany zakup powtórny – wymagaj

ą

cy zmiany dostawcy lub 

materiału; 

• 

całkowicie nowy zakup; 

Zaopatrzenie jako czynno

ś

ci zaopatrywania 

 

Do podstawowych czynno

ś

ci w zakresie zaopatrzenia zaliczamy:   

 

rozpoznawanie typu rynku, na którym firma dokonuje zakupu, gdy

ż

 tu równie

ż

 mog

ą

 

wyst

ą

pi

ć

 trzy sytuacje: 

• 

Ź

ródło dostaw funkcjonuje w warunkach rynku „czysto konkurencyjnego” – 

charakteryzuj

ą

cego si

ę

 istnieniem wielu dostawców; 

• 

Ź

ródło dostaw funkcjonuje w warunkach rynku „oligopolistycznego” – 

charakteryzuj

ą

cego si

ę

 tym,   

background image

i

ż

 istnieje kilku du

ż

ych dostawców; 

• 

Ź

ródło dostaw funkcjonuje w warunkach rynku monopo-listycznego – czyli na 

rynku jest tylko jeden dostawca; 

Zaopatrzenie jako czynno

ś

ci zaopatrywania 

 

Do podstawowych czynno

ś

ci w zakresie zaopatrzenia zaliczamy:   

 

rozpoznanie wszystkich potencjalnych dostawców – zarówno tych znanych, z 
którymi ju

ż

 współpracowano, jak równie

ż

 i tych, z których usług firma jeszcze nie 

korzystała (analizy rynku zaopatrzeniowego); 

 

wst

ę

pna selekcja wszystkich mo

ż

liwych 

ź

ródeł zaopatrzenia; 

 

wybór konkretnego dostawcy – poprzez zastosowanie jednej z metod zakupu 
(metody ilo

ś

ciowe, negocjacje, przetarg, itp.); 

 

przyj

ę

cie dostawy; 

 

ocena wykonanej dostawy, itp. 

 

Czynno

ś

ci zaopatrzenia takie jak: wybór 

ź

ródła dostawy, negocjacje ceny i daty realizacji – 

okre

ś

lane s

ą

 jako „nabywanie”. 

Zaopatrzenie jako czynno

ś

ci zaopatrywania 

 

Zaopatrzenie jako zarz

ą

dzanie dostawami – to dodatkowe czynno

ś

ci realizowane 

jeszcze zanim znane jest konkretne zapotrzebowanie, np.: 

 

prognozowanie popytu,   

 

przygotowanie transportu,   

 

analiza stanu zapasów,   

 

poszukiwanie nowych potencjalnych rynków dostaw,   

 

reklamacje, itp. 

 
Zaopatrzenie jako element   
ła

ń

cucha dostaw 

 

Przepływy surowców, materiałów, półproduktów i produktów wykraczaj

ą

 poza pojedyncze 

przedsi

ę

biorstwo i przyczyniaj

ą

 si

ę

 do tworzenia powi

ą

za

ń

 z innymi przedsi

ę

biorstwami.   

 

To współdziałanie obejmuje dostawców, producentów, przedsi

ę

biorstwa logistyczne, 

po

ś

redników handlowych i klientów 

 

Ostatnie ogniwo współpracy – przedsi

ę

biorstwa utylizacji i składowania odpadów. 

Zaopatrzenie jako cało

ść

 podsystemu logistyki zaopatrzenia 

 

System dostaw (przepływów) dzieli si

ę

 na kolejne fazy (sekwencje) przepływu. Chodzi tu o 

procesy (podsystemy): zaopatrzenia, transportu, magazynowania, produkcji i dystrybucji. 
Jak łatwo zauwa

ż

y

ć

, podsystemy te inicjuje faza zaopatrzenia

 

 Efektywne zarz

ą

dzanie systemami dostaw wymaga koordynacji wspomnianych 

podsystemów.   

 
Przykład 1 – Hipermarkety 

background image

10- 40 tys. pozycji towarowych 

 

Zapewnienie sukcesywnych dostaw dokładnie na czas (by nie brakło danej pozycji w 
wachlarzu asortymentowym.   

 

Utrzymywanie optymalnych zapasów.   

 

Sygnalizowanie wyczerpywania si

ę

 asortymentu i konieczno

ść

 jego uzupełnienia.   

 

Monitorowanie tempa sprzeda

ż

y i stosowanie elastycznej polityki cenowej (przecen, 

promocji).   

 

 

Dochodz

ą

 do tego zagadnienia z zakresu techniki transportu, przeładunków, 

magazynowania niezale

ż

nych od siebie pozycji asortymentowych, przebiegaj

ą

cych przez 

odr

ę

bne ła

ń

cuchy logistyczne (inni dostawcy, itp.). 

 
Zło

ż

ony system logistyczny w przedsi

ę

biorstwach przemysłowych o wielkoseryjnej i 

masowej produkcji 

 

Bez wzgl

ę

du na rodzaj monta

ż

u wyrobu gotowego (czyli organizacj

ę

 

ś

rodowiska 

produkcyjnego – ta

ś

mowy, gniazdowy, mieszany, r

ę

czny, zautomatyzowany, itp.), 

wyst

ę

puj

ą

 w nim zawsze trzy zasadnicze fazy procesów logistycznych:   

 

zaopatrzenia, (zewn

ę

trznego i wewn

ę

trznego – z innych wydziałów czy stanowisk 

produkcyjnych), 

 

produkcji, oraz   

 

zbytu (sprzeda

ż

y). 

 
Zaopatrzenie jako cało

ść

 podsystemu logistyki zaopatrzenia 

 

Pomi

ę

dzy tymi procesami (fazami) wyst

ę

puj

ą

 zaz

ę

biaj

ą

ce si

ę

, wzajemnie zale

ż

ne, 

ła

ń

cuchy logistyczne, których przerwanie w jakimkolwiek ogniwie mo

ż

e spowodowa

ć

 

zakłócenie płynno

ś

ci transferu dóbr, a nawet doprowadzi

ć

 do zahamowania procesu. 

 

W firmach z bran

ż

y motoryzacyjnej liczba dostarczanych materiałów i elementów o 

wy

ż

szym stopniu przetworzenia (komponentów, półproduktów), koniecznych do produkcji 

samochodu i zwi

ą

zanych z utrzymaniem ruchu (czyli materiałów pomocniczych), si

ę

ga 

nierzadko 100 tys. asortymentów.   

Przykład 2 – Linie monta

ż

owe w przemy

ś

le motoryzacyjnym 

Wzajemne zale

ż

no

ś

ci poszczególnych strumieni dostaw w sferze zaopatrzenia 

materiałowo-kooperacyjnego 

 

Nie mo

ż

na kontynuowa

ć

 monta

ż

u samochodu bez jednoczesnych dostaw wyrobów 

hutniczych, opon, szyb, foteli, elementów elektroniki, kabli, elementów z tworzyw 
sztucznych, lakierów, itd., które s

ą

 najcz

ęś

ciej produkowane nie przez wytwórc

ę

 pojazdu.   

 

Synchronizacja tych elementów i zwi

ą

zane z ni

ą

 przepływy informacji, staj

ą

 si

ę

 

zagadnieniem niezwykle skomplikowanym, gdy

ż

 ich rozwi

ą

zanie wymaga jednoczesnego 

uzyskiwania odpowiedzi, na co najmniej nast

ę

puj

ą

ce pytania z zakresu organizacji: 

 
Organizacja    zaopatrzenia 

• 

Kto (jaka komórka, jaki pracownik) opracowuje zamówienia na materiały, okre

ś

la 

wymagane terminy dostaw, oraz jakie ma lub powinien mie

ć

 podstawy informacyjne by 

to prawidłowo wykona

ć

background image

• 

Kto (komórka, pracownik) odbiera przychodz

ą

ce dostawy i odpowiada za ich 

prawidłowe przechowywanie i przekazywanie na stanowiska produkcyjne. 

Organizacja    zaopatrzenia 

• 

Kto (komórka, pracownik) wydaje dyspozycje przekazywania materiałów na stanowiska 
produkcyjne lub do magazynów mi

ę

dzyoperacyjnych. 

• 

Kto kieruje cało

ś

ci

ą

 procesu zaopatrzenia i rozstrzyga spory mi

ę

dzy komórkami. 

• 

Jaki jest system obiegu dokumentacji wymienionych zada

ń

 (elektroniczny czy te

ż

 

tradycyjny). 

Definicja logistyki zaopatrzenia 

 

Jest to planowanie i kontrola przepływu materiałów, które s

ą

 cz

ęś

ci

ą

 logistycznego 

podsystemu zaopatrzenia. Zarz

ą

dzanie materiałami obejmuje nast

ę

puj

ą

ce czynno

ś

ci: 

zaopatrzenie, magazynowanie, planowanie produkcji, transport zaopatrzeniowy, odbiór 
materiałów, kontrol

ę

 jako

ś

ci materiałów, sterowanie zapasami oraz gromadzenie i 

usuwanie zapasów. 

 
Zaopatrzenie mo

ż

na przedstawi

ć

 jako zbiór okre

ś

lonych procesów i czynno

ś

ci. 

 

Do podstawowych procesów zaliczamy: 

 

proces zamawiania, 

 

proces zakupu i transportu, 

 

proces magazynowania. 

 
Cech

ą

 charakterystyczn

ą

 dla terminu „zaopatrzenie” jest to, i

ż

 proces ten obejmuj

ą

cy 

szereg działa

ń

, zwykle przekracza granice funkcjonowania jednej organizacji 

gospodarczej 

(1)

 - produkcja własna 

(2)

 - w organizacji dywizjonalnej, zakup od innej firmy nale

żą

cej do koncernu. 

 
Definicje ła

ń

cucha dostaw   

 

J. Witkowski – współdziałaj

ą

ce w ró

ż

nych obszarach funkcjonalnych firmy wydobywcze, 

produkcyjne, handlowe, usługowe oraz ich klienci, mi

ę

dzy którymi przepływaj

ą

 strumienie 

produktów, informacji i 

ś

rodków finansowych 

 

M. Christopher – sie

ć

 powi

ą

zanych i współzale

ż

nych organizacji, które działaj

ą

c na 

zasadzie współpracy wspólnie kontroluj

ą

, kieruj

ą

 i usprawniaj

ą

 przepływy rzeczowe i 

informacyjne od dostawców do ostatecznych u

ż

ytkowników 

 
Ła

ń

cuch dostaw oparty na integracji i koordynacji trzech typów przepływów: towarów 

(dóbr), informacji i pieni

ę

dzy 

Charakterystyczne cechy ła

ń

cucha dostaw 

 

partnerstwo i współpraca uczestników ła

ń

cuchów dostaw, 

 

du

ż

a trwało

ść

 relacji partnerskich, 

background image

 

istnienie wyra

ź

nie dominuj

ą

cego ogniwa struktury organizacyjnej, 

 

ustabilizowana cz

ę

stotliwo

ść

 i struktura dostaw, 

 

orientacja na centrum dystrybucji, 

 

usługi logistyczne 

ś

wiadczone przez wyspecjalizowanych zewn

ę

trznych operatorów 

logistycznych (3PL) 

Je

ś

li ogniwo zaopatrzenia zwi

ą

zane jest z ogniwem dystrybucji, dlatego te

ż

 ka

ż

da 

modernizacja w jednym obszarze, powinna poprawia

ć

 prac

ę

 drugiego obszaru 

 

Minimalizacja kosztów logistycznych przez: 

 

Tworzenie mi

ę

dzy dostawcami a odbiorcami stosunków partnerskich, opartych na 

zasadzie zaufania i współdziałania w osi

ą

ganiu wspólnoty interesów, poprzez 

długoterminow

ą

 kooperacj

ę

 

Realizacj

ę

 transferu doradztwa technologicznego; 

 

D

ąż

enie do posiadania wspólnej infrastruktury informatycznej – (przykładowo: 

wspólnych rachunków rozlicze

ń

 bankowych w systemie elektronicznej wymiany 

danych EDI), itp. 

 

 

 

Zaopatrzenie nie jest aktem pojedynczym tylko niezwykle zło

ż

onym procesem, 

obejmuj

ą

cym szereg działa

ń

 niezb

ę

dnych do nabycia dóbr i usług, pozwalaj

ą

cych 

organizacji spełnia

ć

 swe podstawowe funkcje produkcyjne i usługowe, których efektem jest 

zaspokajanie potrzeb jej odbiorców zewn

ę

trznych. 

 

 

Logistyka zaopatrzenia” – jest systemem (podsystemem) obok logistyki produkcji i 
logistyki dystrybucji. Zajmuje si

ę

 pierwsz

ą

 faz

ą

 przepływu dóbr. Przedmiotem przepływu w 

tym etapie s

ą

 m.in.: surowce, materiały, półprodukty, dobra inwestycyjne, komponenty, 

cz

ęś

ci zamienne, usługi, energia, itp. 

 

 

 

Logistyka zaopatrzenia i logistyka dystrybucji maj

ą

 wspóln

ą

 cech

ę

 – jest ni

ą

 powi

ą

zanie z 

rynkiem – z tego wzgl

ę

du okre

ś

la si

ę

 je obie wspólnym mianem „logistyki 

marketingowej”.   

 

Natomiast powi

ą

zanie zasile

ń

 materiałowych z logistyk

ą

 produkcji – ł

ą

cznie rozpatrywane, 

bywa okre

ś

lane podsystemem „gospodarki materiałowej”. 

 

 

 

Logistyka marketingowa – ma na celu przezwyci

ęż

enie czasu 

 

 

Gospodarka materiałowa – ma na celu fizyczne, elastyczne, optymalne przeobra

ż

anie 

materiałów w wyroby gotowe. 

Wa

ż

ne aspekty logistyki zaopatrzenia 

 

Wyst

ę

puj

ą

 ró

ż

nice w zło

ż

ono

ś

ci logistyki zaopatrzenia poszczególnych przedsi

ę

biorstw, a 

ka

ż

de przedsi

ę

biorstwo mo

ż

e by

ć

 ogniwem kilku ła

ń

cuchów dostaw. 

background image

 

Koszt zakupionych materiałów wej

ś

ciowych stanowi istotny składnik kosztów ogólnych 

przedsi

ę

biorstwa. 

 

Proces zaopatrzenia ł

ą

czy uczestników ła

ń

cucha dostaw i zapewnia po

żą

dan

ą

 jako

ść

 

tworzon

ą

 przez dostawców w tym ła

ń

cuchu. 

 

Jako

ść

 materiałów i usług stanowi

ą

cych wej

ś

cie systemu ma wpływ na jako

ść

 wyrobów 

gotowych stanowi

ą

cych wyj

ś

cie systemu. 

Dostarczanie zasobów 

 

Zasoby niezb

ę

dne do wytwarzania przez przedsi

ę

biorstwo wyrobów - dobra dost

ę

pne na 

rynku, które nale

ż

y zakupi

ć

 i dostarczy

ć

 do miejsca, w którym b

ę

d

ą

 wykorzystane do 

wytworzenia wyrobu.   

 

rosn

ą

ca konkurencja 

 

rosn

ą

cy lawinowo ilo

ś

ciowy i jako

ś

ciowy wolumen tych dóbr, 

 

optymalizacja zakupu jako podstawowy problem logistyczny 

Optymalizacja zakupu 

 

Skomplikowany zespół działa

ń

 zmierzaj

ą

cych do pozyskania dóbr nie tylko jak najwy

ż

szej 

jako

ś

ci, ale tak

ż

e zapewnienie jak najwy

ż

szego poziomu obsługi dostaw.   

 

Poj

ę

cie to obok podstawowych dla rachunku ekonomicznego kwestii ceny i jako

ś

ci, 

obejmuje tak

ż

e to, kiedy, tj. w optymalnym dla firmy momencie, dane dobra mog

ą

 by

ć

 

dostarczone. 

 

 

Podstawowym, ogólnym miernikiem poziomu obsługi dostaw jest gotowo

ść

 dostawcy 

dostosowania si

ę

 do wymaga

ń

 stawianych przez firm

ę

 zamawiaj

ą

c

ą

 oraz gotowo

ść

 

do przej

ę

cia na siebie ci

ęż

aru dostaw. 

Szczegółowe mierniki poziomu obsługi dostaw 

• 

czas dostawy - czas, jaki upływa od zło

ż

enia zamówienia do dostarczenia zamówionych 

towarów; 

• 

niezawodno

ść

 dostawy - stopie

ń

 prawdopodobie

ń

stwa dotrzymywania przez dostawc

ę

 

terminu dostaw; 

• 

gotowo

ść

 dostawy - parametr ilo

ś

ciowy, okre

ś

laj

ą

cy jaki odsetek zamówionego towaru 

mo

ż

e dostawca natychmiast wyda

ć

 zamawiaj

ą

cemu; 

Szczegółowe mierniki poziomu obsługi dostaw 

• 

jako

ść

 dostawy - zgodno

ść

 dostawy z zamówieniem w aspekcie ilo

ś

ciowym i 

jako

ś

ciowym; 

• 

elastyczno

ść

 dostawy - zdolno

ść

 dostosowania si

ę

 dostawcy do zmieniaj

ą

cych si

ę

 pod 

wpływem czynników popytowych i rynkowych potrzeb odbiorcy. 

 
Zaopatrzenie jako słu

ż

by własne przedsi

ę

biorstwa 

 

W logistyce zaopatrzenia wykonywanych jest wiele funkcji (zada

ń

 cz

ą

stkowych), które uj

ąć

 

background image

mo

ż

na w dwie zasadnicze grupy: 

 

procesy informacyjne, oraz   

 

procesy fizyczne. 

Procesy informacyjne 

 

to wszelkie działania dotycz

ą

ce pozyskiwania   

i gromadzenia informacji, a konkretnie: 

 

ustalanie (planowanie) potrzeb materiałowych przedsi

ę

biorstwa - asortyment 

materiałów, ilo

ść

, normy jako

ś

ciowe, terminy dostaw, itp., 

 

dane o 

ź

ródłach zakupu – informacje o najlepszych 

ź

ródłach zakupu z punktu 

widzenia obowi

ą

zuj

ą

cych cen, jako

ś

ci wyrobów, serwisu technicznego, solidno

ś

ci 

dostawy, itp., 

 

rozliczenia z tytułu otrzymanych dostaw, 

 

procedury reklamacyjne w stosunku do dostawców, 

 

zapewnienie nabycia prawa własno

ś

ci do kupowanych materiałów. 

Procesy fizyczne w logistyce zaopatrzenia obejmuj

ą

 

dopływ surowców, materiałów lub innych elementów kooperacyjnych do przedsi

ę

biorstwa, 

 

wszelkie czynno

ś

ci manipulacyjne zwi

ą

zane z odbiorem, transportem wewn

ę

trznym i 

składowaniem dostaw, 

 

przepływ materiałów do pierwszego stanowiska w procesie produkcji (w przypadku 
dostawy bezpo

ś

redniej) lub do magazynu surowców (w przypadku dostawy po

ś

redniej). 

 
W rozwini

ę

tych przedsi

ę

biorstwach grup

ę

 szeroko rozumianych słu

ż

b zaopatrzenia 

tworz

ą

 

specjalistyczne komórki marketingu zaopatrzenia, a wi

ę

c zajmuj

ą

ce si

ę

 planowaniem 

zaopatrzenia oraz badaniami marketingowymi, 

 

komórki ekonomiczno – finansowe, wchodz

ą

ce w skład komórek informatycznych 

 

komórki spedycyjno – transportowe, 

 

komórki magazynowe.   

Struktura słu

ż

b zaopatrzenia materiałowego w przedsi

ę

biorstwie 

Wpływ zaopatrzenia na zyskowno

ść

 firmy 

 

Dlaczego zaopatrzenie jest tak wa

ż

ne? – czynniki obiektywne 

 

Efektywne (logistycznie) zaopatrzenie pozwala m.in. na: 

 

Obni

ż

enie cen nabycia kupowanych materiałów, a tym samym kosztów zakupu 

ogółem, 

 

Elastyczne (płynne) i kompletne zaopatrzenie, 

 

Obni

ż

enie poziomu zapasów i unikanie zapasów nieprawidłowych (nadmiernych, 

kosztów braku zapasów). 

 
Ogólne trendy przes

ą

dzaj

ą

ce o strategicznym znaczeniu zaopatrzenia: 

background image

 

Globalna (

ś

wiatowa) konkurencja 

 

Finansowy wymiar zaopatrzenia – wpływ zaopatrzenia na zyskowno

ść

 firmy 

 

Wpływ zaopatrzenia na aspekty wydajno

ś

ci: (jako

ść

, wykorzystywan

ą

 technologi

ę

niezawodno

ść

 dostaw) 

 
Udział wydatków zaopatrzeniowych w całkowitych wydatkach firmy 

 

Dla wi

ę

kszo

ś

ci bran

ż

 produkcyjnych, wska

ź

nik ten kształtuje si

ę

 na poziomie 50-80%. Dla 

przedsi

ę

biorstw handlowych 60-85%, a dla usługowych 10-40%.   

 

Im wi

ę

kszy jest ten udział oraz szybsza rotacja aktywów, tym wi

ę

kszy jest wpływ 

oszcz

ę

dno

ś

ci zakupowych na wyniki firmy. 

Przykład 1 : Udział kosztów w tej samej firmie w dwóch ró

ż

nych okresach 

porównawczych 
Przykład 2 Statystycznie typowa firma produkcyjna cechuje si

ę

 nast

ę

puj

ą

c

ą

 struktur

ą

 

rachunku zysków i strat 

 

Sprzeda

ż

 

 

 

-   

100 mln zł 

 

Koszty materiałów i usług 

-   

60 mln zł 

 

Płace i wynagrodzenia  - 

20 mln zł 

 

Koszty ogólnozakładowe 

15 mln zł 

 

Zysk (przed opodatkowaniem)-   

5 mln zł 

 
Mo

ż

liwo

ś

ci poprawy zysku firmy poprzez lepsze zarz

ą

dzanie procesami zaopatrzenia 

znacznie przewy

ż

szaj

ą

 wpływ innych pozycji uj

ę

tych w powy

ż

szym rachunku 

(przykładowo: marketingu, produkcji, zatrudnienia itp.). 

 

Mo

ż

na bowiem zauwa

ż

y

ć

ż

e je

ś

li firma ta chciałaby zwi

ę

kszy

ć

 swój zysk o 100%, to: 

 

sprzeda

ż

 musiałaby wzrosn

ąć

 o 100% lub 

 

cena musiałaby by

ć

 zwi

ę

kszona o 5 %     

 

koszt płac i wynagrodze

ń

 musiałby si

ę

 obni

ż

y

ć

 o 25 %   

 

 

 

koszty ogólnozakładowe musiałyby by

ć

 zmniejszone o 33 % lub   

 

koszty kupowanych materiałów musiałyby by

ć

 obni

ż

one o około 8,5 %   

 

Tak wi

ę

c korzy

ś

ci płyn

ą

ce z dobrze zorganizowanych procesów zaopatrzenia s

ą

 znaczne. 

Redukcja kosztów zaopatrzenia o ka

ż

dy 1 % powoduje zwi

ę

kszenie zysku o 12 %.   

 

L

L

o

o

g

g

i

i

s

s

t

t

y

y

k

k

a

a

 

 

z

z

a

a

o

o

p

p

a

a

t

t

r

r

z

z

e

e

n

n

i

i

a

a

 

 

Poziom obsługi dostaw 

 

Podstawowym, ogólnym miernikiem poziomu obsługi dostaw jest gotowo

ść

 dostawcy 

dostosowania si

ę

 do wymaga

ń

 stawianych przez firm

ę

 zamawiaj

ą

c

ą

 oraz gotowo

ść

 

do przej

ę

cia na siebie ci

ęż

aru dostaw. 

background image

Szczegółowe mierniki poziomu obsługi dostaw 

• 

czas dostawy - czas, jaki upływa od zło

ż

enia zamówienia do dostarczenia zamówionych 

towarów; 

• 

niezawodno

ść

 dostawy - stopie

ń

 prawdopodobie

ń

stwa dotrzymywania przez dostawc

ę

 

terminu dostaw; 

• 

gotowo

ść

 dostawy - parametr ilo

ś

ciowy, okre

ś

laj

ą

cy jaki odsetek zamówionego towaru 

mo

ż

e dostawca natychmiast wyda

ć

 zamawiaj

ą

cemu; 

Szczegółowe mierniki poziomu obsługi dostaw 

• 

jako

ść

 dostawy - zgodno

ść

 dostawy z zamówieniem w aspekcie ilo

ś

ciowym i 

jako

ś

ciowym; 

• 

elastyczno

ść

 dostawy - zdolno

ść

 dostosowania si

ę

 dostawcy do zmieniaj

ą

cych si

ę

 pod 

wpływem czynników popytowych i rynkowych potrzeb odbiorcy. 

 
Zaopatrzenie jako słu

ż

by własne przedsi

ę

biorstwa 

 

W logistyce zaopatrzenia wykonywanych jest wiele funkcji (zada

ń

 cz

ą

stkowych), które uj

ąć

 

mo

ż

na w dwie zasadnicze grupy: 

 

procesy informacyjne, oraz   

 

procesy fizyczne. 

Procesy informacyjne to wszelkie działania dotycz

ą

ce pozyskiwania i gromadzenia 

informacji 

 

ustalanie (planowanie) potrzeb materiałowych przedsi

ę

biorstwa - asortyment materiałów, 

ilo

ść

, normy jako

ś

ciowe, terminy dostaw, itp., 

 

dane o 

ź

ródłach zakupu – informacje o najlepszych 

ź

ródłach zakupu z punktu widzenia 

obowi

ą

zuj

ą

cych cen, jako

ś

ci wyrobów, serwisu technicznego, solidno

ś

ci dostawy, itp., 

 

rozliczenia z tytułu otrzymanych dostaw, 

 

procedury reklamacyjne w stosunku do dostawców, 

 

zapewnienie nabycia prawa własno

ś

ci do kupowanych materiałów. 

 
Procesy fizyczne w logistyce zaopatrzenia obejmuj

ą

 

dopływ surowców, materiałów lub innych elementów kooperacyjnych do przedsi

ę

biorstwa, 

 

wszelkie czynno

ś

ci manipulacyjne zwi

ą

zane z odbiorem, transportem wewn

ę

trznym i 

składowaniem dostaw, 

 

przepływ materiałów do pierwszego stanowiska w procesie produkcji (w przypadku 
dostawy bezpo

ś

redniej) lub do magazynu surowców (w przypadku dostawy po

ś

redniej). 

 
W rozwini

ę

tych przedsi

ę

biorstwach grup

ę

 szeroko rozumianych słu

ż

b zaopatrzenia 

tworz

ą

 

specjalistyczne komórki marketingu zaopatrzenia, a wi

ę

c zajmuj

ą

ce si

ę

 planowaniem 

background image

zaopatrzenia oraz badaniami marketingowymi, 

 

komórki ekonomiczno – finansowe, wchodz

ą

ce w skład komórek informatycznych 

 

komórki spedycyjno – transportowe, 

 

komórki magazynowe.   

Struktura słu

ż

b zaopatrzenia materiałowego w przedsi

ę

biorstwie 

Wpływ zaopatrzenia na zyskowno

ść

 firmy 

 

Dlaczego zaopatrzenie jest tak wa

ż

ne? – czynniki obiektywne 

 

Efektywne (logistycznie) zaopatrzenie pozwala m.in. na: 

 

Obni

ż

enie cen nabycia kupowanych materiałów, a tym samym kosztów zakupu 

ogółem, 

 

Elastyczne (płynne) i kompletne zaopatrzenie, 

 

Obni

ż

enie poziomu zapasów i unikanie zapasów nieprawidłowych (nadmiernych, 

kosztów braku zapasów). 

 
Ogólne trendy przes

ą

dzaj

ą

ce o strategicznym znaczeniu zaopatrzenia: 

 

Globalna (

ś

wiatowa) konkurencja 

 

Finansowy wymiar zaopatrzenia – wpływ zaopatrzenia na zyskowno

ść

 firmy 

 

Wpływ zaopatrzenia na aspekty wydajno

ś

ci: (jako

ść

, wykorzystywan

ą

 technologi

ę

niezawodno

ść

 dostaw) 

 
Udział wydatków zaopatrzeniowych w całkowitych wydatkach firmy 

 

Dla wi

ę

kszo

ś

ci bran

ż

 produkcyjnych, wska

ź

nik ten kształtuje si

ę

 na poziomie 50-80%. Dla 

przedsi

ę

biorstw handlowych 60-85%, a dla usługowych 10-40%.   

 

Im wi

ę

kszy jest ten udział oraz szybsza rotacja aktywów, tym wi

ę

kszy jest wpływ 

oszcz

ę

dno

ś

ci zakupowych na wyniki firmy. 

Przykład 1 : Udział kosztów w tej samej firmie w dwóch ró

ż

nych okresach 

porównawczych 
Przykład 2 Statystycznie typowa firma produkcyjna cechuje si

ę

 nast

ę

puj

ą

c

ą

 struktur

ą

 

rachunku zysków i strat 

 

Sprzeda

ż

 

 

 

-   

100 mln zł 

 

Koszty materiałów i usług 

-   

60 mln zł 

 

Płace i wynagrodzenia  - 

20 mln zł 

 

Koszty ogólnozakładowe 

15 mln zł 

 

Zysk (przed opodatkowaniem)-   

5 mln zł 

 
Mo

ż

liwo

ś

ci poprawy zysku firmy poprzez lepsze zarz

ą

dzanie procesami zaopatrzenia 

znacznie przewy

ż

szaj

ą

 wpływ innych pozycji uj

ę

tych w powy

ż

szym rachunku 

(przykładowo: marketingu, produkcji, zatrudnienia itp.). 

background image

 

Mo

ż

na bowiem zauwa

ż

y

ć

ż

e je

ś

li firma ta chciałaby zwi

ę

kszy

ć

 swój zysk o 100%, to: 

 

sprzeda

ż

 musiałaby wzrosn

ąć

 o 100% lub 

 

cena musiałaby by

ć

 zwi

ę

kszona o 5 %     

 

koszt płac i wynagrodze

ń

 musiałby si

ę

 obni

ż

y

ć

 o 25 %   

 

 

 

koszty ogólnozakładowe musiałyby by

ć

 zmniejszone o 33 % lub   

 

koszty kupowanych materiałów musiałyby by

ć

 obni

ż

one o około 8,5 %   

 

Tak wi

ę

c korzy

ś

ci płyn

ą

ce z dobrze zorganizowanych procesów zaopatrzenia s

ą

 znaczne. 

Redukcja kosztów zaopatrzenia o ka

ż

dy 1 % powoduje zwi

ę

kszenie zysku o 12 %.   

 

 

S

S

t

t

r

r

a

a

t

t

e

e

g

g

i

i

c

c

z

z

n

n

e

e

 

 

o

o

b

b

s

s

z

z

a

a

r

r

y

y

 

 

z

z

a

a

o

o

p

p

a

a

t

t

r

r

z

z

e

e

n

n

i

i

a

a

 

 

Strategiczne obszary zaopatrzenia 

 

Obszar 1. Analiza i identyfikacja sił sprawczych obszarów decyzyjnych le

żą

cych u podstaw 

nowej roli strategicznej zaopatrzenia. 

 

czy potrzebne rzeczy kupi

ć

, czy wykona

ć

 

organizacj

ę

 struktury bazy dostaw, stosunki mi

ę

dzy klientem a dostawc

ą

 
Strategiczne obszary zaopatrzenia 

 

Obszar 2. Rodzaje stosunków mi

ę

dzy klientem a dostawc

ą

, od „dystansu" do zwi

ą

zku 

strategicznego. 

 

Wszystkie konkretne stosunki mi

ę

dzy klientem a dostawc

ą

 mo

ż

na umie

ś

ci

ć

 w przedziale 

od stosunków mi

ę

dzy przeciwnikami do bliskich zwi

ą

zków mi

ę

dzy partnerami. 

Strategiczne obszary zaopatrzenia 

 

Typologia stosunków mi

ę

dzy klientem a dostawc

ą

 wg A. Coxa: 

 

stosunki mi

ę

dzy przeciwnikami, 

 

przekładanie jednego dostawcy nad innych, 

 

zakupy u jednego dostawcy, 

 

sie

ć

 zakupów, 

 

zwi

ą

zki strategiczne. 

Strategiczne obszary zaopatrzenia 

 

Obszar 3. Koncepcja modelu portfela stosunków z dostawcami. 

 

Poniewa

ż

 „rozbudowane" przedsi

ę

biorstwo zazwyczaj współpracuje z ró

ż

nego rodzaju 

dostawcami, st

ą

d potrzebuje modelu, który wspomaga zarz

ą

dzanie rozmaitymi stosunkami 

z tymi dostawcami. 

 

W praktyce na ogół wykorzystywane s

ą

 dwa modele - model Olsena i Ellrama, i 

background image

model Bensona. 

 

Powy

ż

sze modele s

ą

 wykorzystane do klasyfikacji dostawców oraz stanowi

ą

 

podstaw

ę

 zró

ż

nicowanej strategii post

ę

powania z dostawcami. 

 
Strategiczne obszary zaopatrzenia 

 

Obszar 4. Analiza specyficznych zagadnie

ń

 zwi

ą

zanych z zarz

ą

dzaniem - wykorzystanie 

technik i metod w podejmowaniu racjonalnych decyzji zaopatrzenia: 

1. Wykorzystanie całkowitego kosztu własno

ś

ci pozwalaj

ą

cego okre

ś

li

ć

 rzeczywisty koszt 

zakupu konkretnego towaru b

ą

d

ź

 usługi u konkretnego dostawcy 

 

jakie s

ą

 koszty nabycia, posiadania, u

ż

ytkowania oraz ewentualnie pozbycia si

ę

 

danego towaru lub usługi 

 

tradycyjne kryterium zakupu oparte wył

ą

cznie na cenie mo

ż

e by

ć

 niewystarczaj

ą

ce. 

Strategiczne obszary zaopatrzenia 
2. Wybór dostawcy wpływa na koszty zamówienia, transportu, składowania, odbioru, kontroli 

jako

ś

ci i pozbycia si

ę

 danego produktu po jego zu

ż

ytkowaniu.   

3. Stosunki z dostawc

ą

 a innowacje    - obejmuj

ą

 inwestycje w aktywa o du

ż

ej specyficzno

ś

ci.   

 

ś

rodowisko niepewno

ś

ci i niepewny wynik produkcji.   

 

zawieranie porozumie

ń

, w których dokonuje si

ę

 podziału ryzyka i zysku. 

Strategiczne obszary zaopatrzenia 
4. Wpływ zaopatrzenia elektronicznego na koszty zawieranych transakcji i stosunków z 

dostawcami. 

 

 

Zaopatrzenie elektroniczne wykorzystuje technik

ę

 Internetu i lntranetu w celu 

zautomatyzowania procesu nabywania wyrobów słu

żą

cych do konserwacji napraw i 

eksploatacji b

ą

d

ź

 wyrobów i usług o charakterze niebezpo

ś

rednim. 

 
Strategiczne obszary zaopatrzenia 

 

Obszar 5. Stosunki z dostawc

ą

 oparte na zaufaniu jako 

ź

ródło innowacji i przewagi 

konkurencyjnej na rynku 

 

Zaopatrzenie jest głównym i zasadniczym obszarem, w którym wyst

ę

puj

ą

 zale

ż

no

ś

ci 

mi

ę

dzyorganizacyjne. Badacze a tak

ż

e praktycy podkre

ś

laj

ą

ż

e granice mi

ę

dzy 

sprzedawc

ą

, dostawc

ą

 a klientem staj

ą

 si

ę

 mniej istotne ni

ż

 mo

ż

liwo

ś

ci zarz

ą

dzania 

procesem. 

 
Udział wydatków zaopatrzeniowych   
w całkowitych wydatkach firmy 

 

Dla wi

ę

kszo

ś

ci bran

ż

 produkcyjnych, wska

ź

nik ten kształtuje si

ę

 na poziomie 50-80%.   

 

Dla przedsi

ę

biorstw handlowych 60-85%, a dla usługowych 10-40%.   

 

Im wi

ę

kszy jest ten udział oraz szybsza rotacja aktywów, tym wi

ę

kszy jest wpływ 

oszcz

ę

dno

ś

ci zakupowych na wyniki firmy. 

Przykład 1 - Udział kosztów w tej samej firmie w dwóch ró

ż

nych okresach 

porównawczych 
Przykład 2 - Statystycznie typowa firma produkcyjna cechuje si

ę

 nast

ę

puj

ą

c

ą

 struktur

ą

 

rachunku zysków i strat 

background image

 

Sprzeda

ż

 - 100 mln zł 

 

Koszty materiałów i usług - 60 mln zł 

 

Płace i wynagrodzenia - 20 mln zł 

 

Koszty ogólnozakładowe - 

15 mln zł 

 

Zysk (przed opodatkowaniem) - 5 mln zł 

 

O

O

r

r

g

g

a

a

n

n

i

i

z

z

a

a

c

c

j

j

a

a

 

 

s

s

ł

ł

u

u

ż

ż

b

b

 

 

z

z

a

a

o

o

p

p

a

a

t

t

r

r

z

z

e

e

n

n

i

i

a

a

 

 

m

m

a

a

t

t

e

e

r

r

i

i

a

a

ł

ł

o

o

w

w

e

e

g

g

o

o

 

 

w

w

 

 

p

p

r

r

z

z

e

e

d

d

s

s

i

i

ę

ę

b

b

i

i

o

o

r

r

s

s

t

t

w

w

i

i

e

e

 

 

 

 
Polityka zakupowa przedsi

ę

biorstwa 

 

Zakup artykułów zaopatrzenia i usług stanowi obecnie 

ź

ródło znacz

ą

cych rezerw, które po 

spełnieniu okre

ś

lonych warunków, mog

ą

 by

ć

 wykorzystane w celu zwi

ę

kszenia 

efektywno

ś

ci i sprawno

ś

ci, czyli ł

ą

cznie – korzy

ś

ci dla firmy. 

 

Je

ż

eli chodzi o efektywno

ść

, kluczowe pytanie brzmi „czy przedsi

ę

biorstwo wła

ś

ciwie 

postrzega znaczenie funkcji zakupów?”. Natomiast w odniesieniu do sprawno

ś

ci, 

najwa

ż

niejsze pytanie dotyczy „jako

ś

ci wykonania najwa

ż

niejszych zada

ń

”. 

 
Działania w kierunku wzrostu efektywno

ś

ci procesu zakupu 

1. Sukces przedsi

ę

biorstwa w rosn

ą

cym stopniu zale

ż

y od dost

ę

pu do najlepszych dostawców; 

2. Najkorzystniejsza cena zakupu mo

ż

e by

ć

 osi

ą

gni

ę

ta przez profesjonalny i wysoce 

motywowany zespół, 

ś

ci

ś

le współpracuj

ą

cy ze wszystkimi dziedzinami działalno

ś

ci 

przedsi

ę

biorstwa; 

3. Nale

ż

y d

ąż

y

ć

 do pełnej synchronizacji przebiegu dostaw z potrzebami i planowaniem 

produkcji; 

 
Działania w kierunku wzrostu efektywno

ś

ci procesu zakupu 

4. Doskonali

ć

 system kontroli wydatków maj

ą

cych du

ż

y (ł

ą

cznie do 80%) udział w warto

ś

ci 

dostaw; 

5. Redukowa

ć

 koszty transakcyjne, w tym przez uproszczenia formalno

ś

ci przy zakupach o 

małej warto

ś

ci (ilo

ś

ciowo do 80% wszystkich pozycji zakupywanego asortymentu o 

warto

ś

ci nieprzekraczaj

ą

cej 20% kosztów zwi

ą

zanych z zakupem); 

6. Traktowa

ć

 jako cało

ść

 zakup artykułów zaopatrzenia i racjonalno

ść

 ich wykorzystania; 

Działania w kierunku wzrostu efektywno

ś

ci procesu zakupu 

7. Przestrzega

ć

 zasady, 

ż

e za poziom zapasów odpowiadaj

ą

 te osoby, które zgłosiły na nie 

zapotrzebowanie, bez wzgl

ę

du na to, na jakim odcinku s

ą

 one zatrudnione; 

8. Organizowa

ć

 współprac

ę

 z kluczowymi dostawcami w taki sposób, aby uczestniczyli oni 

aktywnie w rozwoju technicznym wyrobu finalnego, zapewnieniu potrzebnej jako

ś

ci, 

redukcji kosztów oraz skracaniu czasu dostaw. 

Struktura organizacyjna 

 

„Struktura organizacyjna” – jest to wzorzec (model) powi

ą

za

ń

 mi

ę

dzy stanowiskami pracy 

oraz mi

ę

dzy osobami, członkami danej organizacji. Powy

ż

sz

ą

 definicj

ę

 mo

ż

na rozszerzy

ć

 

dodaj

ą

c, i

ż

 chodzi o: 

 

Przydzielanie konkretnych zada

ń

 – kto co ma robi

ć

 

Grupowanie powi

ą

zanych ze sob

ą

 działa

ń

 

Podział odpowiedzialno

ś

ci, itp. 

background image

 

 

 

Struktura organizacyjna jest 

ś

ci

ś

le zwi

ą

zana z funkcj

ą

 „podziału pracy”.   

 

W przedsi

ę

biorstwie jednoosobowym (gdzie nie ma podziału pracy) nie ma te

ż

 struktury 

organizacyjnej. Natomiast w chwili zaistnienia podziału pracy, automatycznie powstaje 
struktura organizacyjna. 

 
Podział pracy mi

ę

dzy członkami organizacji mo

ż

e by

ć

: „poziomy” lub „pionowy”. 

 

poziomym podziale – dzieli si

ę

 funkcje merytoryczne lub te

ż

 obszary działalno

ś

ci 

(kompetencji).   

 

W podziale pionowym – nast

ę

puje oddzielenie funkcji zarz

ą

dczych od wykonawczych. W 

wyniku pionowego podziału pracy, wyodr

ę

bniaj

ą

 si

ę

 człony kierowniczy i wykonawczy. 

 
Nauka zwana „teori

ą

 organizacji” (lub te

ż

 „podstawy zarz

ą

dzania”), wyró

ż

nia trzy 

podstawowe typy struktur organizacyjnych: 

 

Struktura funkcjonalna – jest ona odzwierciedleniem poziomego podziału pracy. 
Podstaw

ą

 jej wyodr

ę

bnienie jest koncepcja wyszczególnienia głównych funkcji, które 

ka

ż

de przedsi

ę

biorstwo musi realizowa

ć

 

Wyodr

ę

bnione funkcje s

ą

 w tej strukturze pogrupowane w wydziały, na których czele stoj

ą

 

kierownicy. 

Struktura funkcjonalna 
 

 

Struktura dywizjonalna – odzwierciedla tzw. „efekty” funkcjonowania przedsi

ę

biorstwa, 

czyli jego produkty (usługi) lub te

ż

 obszary geograficzne, na których organizacja działa.   

 

W strukturze tej wyst

ę

puje podział na tak zwane „dywizjony”, czyli: obszary geograficzne 

lub produkty, które to dywizjony dodatkowo podzielone s

ą

 na komórki funkcjonalne. 

Struktura dywizjonalna 
 

 

Struktura macierzowa – to koncepcja, w której jednocze

ś

nie jest dokonana 

dekompozycja funkcjonalna i produktowa. A wi

ę

c podział pracy jest dwuwarstwowy 

(funkcje i produkty).   

 

Członkowie konkretnych stanowisk roboczych przynale

żą

 w takiej strukturze jednocze

ś

nie 

do działu funkcjonalnego (np. Zaopatrzenie) i jednocze

ś

nie do zespołu projektowego.   

 

Tak

ą

 struktur

ę

 symbolizuj

ą

 przecinaj

ą

ce si

ę

 linie podporz

ą

dkowania. 

Struktura macierzowa 
 

 

Analizuj

ą

c te trzy podstawowe typy struktur organizacyjnych nale

ż

y zwróci

ć

 uwag

ę

ż

e w 

ka

ż

dej z nich „dział zaopatrzenia” jest scentralizowany (w postaci odr

ę

bnego działu).   

 

Takie działy mog

ą

 by

ć

 na ró

ż

nych szczeblach w hierarchii organizacyjnej, zale

ż

nie od 

znaczenia strategicznego, jaki si

ę

 temu działowi przypisuje w konkretnej firmie. 

 
Wady wyodr

ę

bnienia zaopatrzenia w strukturze organizacyjnej (co przejawia si

ę

 tzw. 

background image

centralizacj

ą

 działa

ń

 operacyjnych, zwi

ą

zanych z zaopatrzeniem): w3 

 

Identyfikacja pracowników działu zaopatrzenia z konkretn

ą

 specjalistyczn

ą

 grup

ą

 

funkcjonaln

ą

 – mo

ż

e to powodowa

ć

 trudno

ś

ci zwi

ą

zane z kumulacj

ą

 rywalizacji i konfliktów 

mi

ę

dzy innymi działami specjalistycznymi; 

 

Utrudnione jest zapoznawanie kierownictwa z drobnymi problemami przedsi

ę

biorstwa jako 

cało

ś

ci; 

 

Rozwi

ą

zanie to skłania do patrzenia na problem zakupu z wewn

ę

trznej organizacyjnej 

perspektywy, podczas gdy otoczenie konkurencyjne nakazuje stawia

ć

 w centrum 

zainteresowania ostatecznego klienta; 

 

 

 

To rozwi

ą

zanie sprzyja wykonywaniu wielu czynno

ś

ci, które generuj

ą

 koszty i wymagaj

ą

 

czasu, ale w sumie nie tworz

ą

 po

żą

danej warto

ś

ci dodanej; 

 

D

ąż

enie do osi

ą

gni

ę

cia celów funkcjonalnych, przy jednoczesnej minimalizacji znaczenia 

celów firmy jako cało

ś

ci; 

 

Dział zaopatrzenia i pozostałe działy przedsi

ę

biorstwa konkuruj

ą

 ze sob

ą

 o przydział 

ś

rodków bud

ż

etowych całej firmy; 

 

 

 

Cele i priorytety poszczególnych działów firmy najcz

ęś

ciej si

ę

 ró

ż

ni

ą

 

Przykładowo – dział techniczny przedsi

ę

biorstwa jest zwykle najbardziej 

skoncentrowany na jako

ś

ci i niezawodno

ś

ci nabywanych dóbr. Mniejsz

ą

 za

ś

 uwag

ę

 

zwraca na kwestie ceny czy realizacji dostaw – co jest z kolei istotne dla działu 
zaopatrzenia. 

 

Przykładowo – dział zaopatrzenia mo

ż

e uwa

ż

a

ć

ż

e jego rola polega na kupowaniu 

dóbr po wła

ś

ciwej cenie, we wła

ś

ciwym czasie, o wła

ś

ciwej jako

ś

ci, co wi

ąż

e si

ę

 z 

wyborem 

ź

ródła zakupu innego ni

ż

 zalecany przez dział produkcji. A ten z kolei 

mo

ż

e zakłada

ć

ż

e to do niego nale

ż

y przywilej ustalania 

ź

ródeł zaopatrzenia, a 

dział zaopatrzenia ma tu jedynie funkcj

ę

 pomocnicz

ą

 

 

 

Pozostałe działy funkcjonalne mog

ą

 wywiera

ć

 naciski na dział zaopatrzenia, aby ten 

modyfikował swoj

ą

 standardow

ą

 polityk

ę

 i procedury, pod wzgl

ę

dem ich potrzeb. 

Przykładowo przyspieszanie zamówie

ń

 lub faworyzowanie konkretnego dostawcy. 

 

Wymienione implikacje wywołuj

ą

 w praktyce w mened

ż

erach działu zaopatrzenia 

nast

ę

puj

ą

ce zachowania asertywne (tzw. taktyki). 

 
Taktyki oparte na zasadach: 

 

Odwołanie si

ę

 do wspólnego dla obu działów kierownika, aby doprowadził do 

zrewidowania lub wycofania postawionego 

żą

dania, 

 

Odwołanie si

ę

 do obowi

ą

zuj

ą

cej zasady, która umo

ż

liwia realizacj

ę

 dostawy w dłu

ż

szym 

czasie, 

 

Za

żą

danie od działu planowania pisemnego uzasadnienia przyspieszenia dostawy, 

 

Za

żą

danie od działu planowania wyra

ż

enia zgody na obci

ąż

enie ich bud

ż

etu dodatkowymi 

kosztami zwi

ą

zanymi z przyspieszeniem dostawy, np. kosztami transportu lotniczego. 

background image

 
Taktyki omijania obowi

ą

zuj

ą

cych zasad: 

 

Przyj

ę

cie wniosku i spełnienie 

żą

dania działu planowania, zaznaczaj

ą

c jednocze

ś

nie, 

ż

dostawa prawdopodobnie nie zostanie zrealizowana w wymaganym czasie, 

 

Przekroczenie uprawnie

ń

 formalnych i całkowite zignorowanie 

żą

dania. 

Taktyki personalno – polityczne: 

 

Wykorzystanie znajomo

ś

ci w firmie, aby skłoni

ć

 dział planowania do zmiany 

żą

dania, 

 

Powołanie si

ę

 na wcze

ś

niejsz

ą

 lub obiecan

ą

 przysług

ę

, aby osi

ą

gn

ąć

 ten sam rezultat, 

 

Podj

ę

cie współpracy z pozostałymi działami poprzez zawieranie z nimi „politycznych 

sojuszy”. 

Taktyki wychowawcze: 

 

Zastosowanie perswazji bezpo

ś

redniej, czyli podj

ę

cie próby wytłumaczenia działowi 

planowania, i

ż

 jego 

żą

danie jest nieracjonalne, 

 

Zastosowanie perswazji po

ś

redniej, czyli pomoc pracownikom działu planowania w 

zrozumieniu problemu z perspektywy działu zaopatrzenia. 

Taktyki organizacyjno – kooperacyjne: 

 

Podj

ę

cie próby znalezienia innego wzorca współdziałania, np. nało

ż

enie na dział 

planowania obowi

ą

zku konsultowania si

ę

 z działem zaopatrzenia, co do mo

ż

liwo

ś

ci 

realizacji dostawy w przyspieszonym trybie, 

 

Poszukiwanie mo

ż

liwo

ś

ci przej

ę

cia obowi

ą

zków innych działów, np. wł

ą

czenie funkcji 

planowania do działu zaopatrzenia poprzez utworzenie zintegrowanego działu logistyki. 

 

 

Wymienione działania s

ą

 kosztowne i marnotrawi

ą

 czas. Dlatego te

ż

 w koncepcji 

„zarz

ą

dzania logistycznego”, d

ąż

y si

ę

 do ich wyeliminowania. Punktem wyj

ś

cia jest tu 

odwołanie si

ę

 do poj

ę

cia „system logistyczny”, w którym chodzi o zorganizowanie w 

zło

ż

on

ą

 cało

ść

 odr

ę

bnych podsystemów, w celu maksymalnego realizowania celów 

zwanych „zasad

ą

 7W”. 

 

 

 

Mówimy, 

ż

e dany system jest „zdrowy” (znajduje si

ę

 w stanie równowagi), kiedy wszystkie 

składaj

ą

ce si

ę

 na

ń

 podsystemy współpracuj

ą

 ze sob

ą

 na rzecz osi

ą

gni

ę

cia celów całej 

organizacji.   

 

Tak wi

ę

c równie

ż

 i dział zaopatrzenia musi 

ś

ci

ś

le współpracowa

ć

 z pozostałymi działami w 

obr

ę

bie tzw. „wspólnych obszarów zainteresowania” – czyli tych obszarów, w których 

ludzie i działy funkcjonalne współpracuj

ą

 ze sob

ą

.   

 

L

L

o

o

g

g

i

i

s

s

t

t

y

y

k

k

a

a

 

 

z

z

a

a

o

o

p

p

a

a

t

t

r

r

z

z

e

e

n

n

i

i

a

a

 

 

 

 

Czynniki decyduj

ą

ce o racjonalnym przebiegu procesu zakupu wyst

ę

puj

ą

 zarówno 

wewn

ą

trz przedsi

ę

biorstwa zakupuj

ą

cego, jak i na zewn

ą

trz.   

 

Obszar zewn

ę

trzny to głównie producenci dóbr zaopatrzeniowych, po

ś

rednicy wyst

ę

puj

ą

cy 

w ła

ń

cuchu dostaw, a tak

ż

e cała strefa przemieszczania dóbr zaopatrzeniowych pomi

ę

dzy 

dostawcami i odbiorcami.   

background image

Hierarchizacja dostawców 

 

Wszyscy kontrahenci współpracuj

ą

cy (na wej

ś

ciu) z danym przedsi

ę

biorstwem, tworz

ą

 

ł

ą

cznie jego „baz

ę

 dostawców”. Baz

ę

 tak

ą

 mo

ż

na opisywa

ć

 według wielu kryteriów, 

przykładowo: 

 

w uj

ę

ciu szerokim lub w

ą

skim, 

 

krajowym lub mi

ę

dzynarodowym, 

 

zdywersyfikowanym (ogólnym) lub specjalistycznym, itp. 

 

 

 

Jednym z takich kryteriów jest równie

ż

 „hierarchizacja”. Koncepcj

ę

 logistyczn

ą

 

hierarchizowania dostawców, poprzedziły do

ś

wiadczenia japo

ń

skie, a konkretnie firmy z 

bran

ż

y motoryzacyjnej. 

 

Działania te z kolei były nast

ę

pstwem strategii „odchudzonej produkcji”. 

 

 

Odchudzanie przedsi

ę

biorstw” nast

ą

piło w reakcji na nadmiern

ą

 ich dywersyfikacj

ę

zachodz

ą

c

ą

 w latach 70-tych i 80-tych.   

 

W efekcie w połowie lat 80-tych, zwrócono uwag

ę

, i

ż

 wiele takich (rozbudowanych) 

przedsi

ę

biorstw dysponuje zbyt mał

ą

 fachow

ą

 wiedz

ą

 dla realizacji czynno

ś

ci 

specjalistycznych.   

 

Dodatkowo prawie w ogóle w owym czasie nie było na rynku firm specjalistycznych. 

 

 

Aby to zmieni

ć

 w Japonii powstała filozofia zwana „odchudzaniem” (lean). Przykładowo: 

lean management – odchudzone zarz

ą

dzanie, lean production – odchudzona 

produkcja, lean supply – odchudzone zaopatrzenie. 

 

U podstaw tej filozofii japo

ń

czycy postawili termin „MUDA” – „STRATA”. 

Muda 

 

Muda to wytwarzanie braków, niepotrzebne etapy jakiego

ś

 procesu, bezcelowe 

przemieszczanie pracowników lub materiałów, czas stracony na oczekiwanie na materiały, 
a tak

ż

e nieekonomiczne zapasy oraz dobra i usługi, które nie zaspokajaj

ą

 potrzeb 

klientów. 

 

 

 

Aby unika

ć

 MUDY japo

ń

czycy zakładali koncepcj

ę

 my

ś

lenia według zasady „robienia 

wi

ę

cej mniejszym kosztem”.   

 

Wykorzystali do tego koncepcj

ę

 „outsourcingu” - oznaczaj

ą

c

ą

 kupowanie komponentów, 

wyrobów gotowych i usług, od dostawców zewn

ę

trznych, zamiast zaspokajania swoich 

potrzeb we własnym zakresie. 

Cechy współpracy w firmach bran

ż

y motoryzacyjnej 

 

Okre

ś

laj

ą

c firm

ę

, która kupuje usługi od dostawcy, jako – „monta

ż

yst

ę

”, a dostawc

ę

 po 

prostu „dostawc

ą

”, relacje mi

ę

dzy nimi nabrały nast

ę

puj

ą

cych cech charakterystycznych: 

 

Całe komponenty, (np. siedzenia do samochodów) kupuje si

ę

 u dostawców tzw. 

background image

„pierwszego rz

ę

du”, natomiast ró

ż

norodne cz

ęś

ci składowe u dostawców ni

ż

szych 

rz

ę

dów (drugiego lub trzeciego); 

 

 

 

Dostawcy pierwszego rz

ę

du s

ą

 wybierani na podstawie nie przetargu, lecz 

przebiegu wcze

ś

niejszej współpracy z „monta

ż

yst

ą

” (firm

ą

) lub udokumentowanych 

wyników współpracy z innymi firmami (monta

ż

owymi); 

 

Dostawcy pierwszego rz

ę

du współpracuj

ą

 z dostawcami drugiego rz

ę

du, którzy s

ą

 

wyspecjalizowanymi niezale

ż

nymi producentami, a ci z kolei współpracuj

ą

 z 

dostawcami trzeciego i ni

ż

szych rz

ę

dów; 

 

 

Dostawcy drugiego i ni

ż

szych rz

ę

dów wykonuj

ą

 poszczególne cz

ęś

ci według 

rysunków technicznych dostarczonych przez monta

ż

yst

ę

, ewentualnie dostawc

ę

 

pierwszego rz

ę

du; 

 

Cz

ęś

ci zło

ż

one s

ą

 dostarczane przez jednego dostawc

ę

, a cz

ęś

ci mniej 

skomplikowane s

ą

 zamawiane u dwóch lub wi

ę

cej dostawców; 

 

Dostarczane cz

ęś

ci nie maj

ą

 

ż

adnych wad (zasada braku defektów). Je

ś

li dany 

dostawca nie spełnia wymaga

ń

 jako

ś

ci lub niezawodno

ś

ci, to jego zadania s

ą

 

przekazywane innemu dostawcy; 

 

 

 

W drodze negocjacji monta

ż

ysta i dostawca uwzgl

ę

dniaj

ą

 poziom redukcji kosztów 

w ci

ą

gu np. czteroletniego cyklu 

ż

ycia produktu. 

Ż

aden dostawca nie d

ąż

y wtedy do 

uzyskania wy

ż

szych oszcz

ę

dno

ś

ci na kosztach, ni

ż

 wynika to z ustale

ń

 

poczynionych w drodze negocjacji; 

 

Współpraca mi

ę

dzy monta

ż

yst

ą

, a dostawc

ą

 opiera si

ę

 na tzw. kontrakcie 

podstawowym, który odzwierciedla długoterminowe zaanga

ż

owanie stron we 

współprac

ę

 na rzecz uzyskania obustronnych korzy

ś

ci oraz s

ą

 w nim ustalone 

zasady okre

ś

lania cen, zapewniania jako

ś

ci, składania zamówie

ń

, realizacji dostaw, 

przekazywania praw własno

ś

ci i zaopatrywania w materiały. 

 
Hierarchizacja współpracy 
Definicje obowi

ą

zuj

ą

ce w koncepcji zarz

ą

dzania logistycznego podmiotem gospodarczym 

 

Struktura rz

ę

dowa dostawców – to wła

ś

nie hierarchizacja dostawców, czyli podział na 

dostawców pierwszego rz

ę

du, i ni

ż

szych rz

ę

dów; 

 

Dostawcy pierwszego rz

ę

du – to ci dostawcy, którzy integruj

ą

 całe systemy logistyczne 

poprzez realizacj

ę

 tzw. dostaw bezpo

ś

rednich; 

 

Dostawcy drugiego rz

ę

du – to ci dostawcy, którzy dostarczaj

ą

 komponenty dostawcom 

pierwszego rz

ę

du. 

 
 

Dostawcy pierwszego rz

ę

du: 

 

S

ą

 dostawcami bezpo

ś

rednimi przedsi

ę

biorstwa (monta

ż

ysty); 

 

Wytwarzaj

ą

 zazwyczaj kosztowne, zło

ż

one komponenty; 

background image

 

S

ą

 upowa

ż

nieni do zadbania o to, aby standardy firmy-monta

ż

ysty zostały ostatecznie 

przyj

ę

te u dostawcy drugiego rz

ę

du; 

 

Odpowiadaj

ą

 za działania licznych dostawców drugiego rz

ę

du. 

Ponadto do ich obowi

ą

zków nale

żą

 

 

Realizacja działalno

ś

ci badawczo-rozwojowej; 

 

Zarz

ą

dzanie działaniami podwykonawców, np.: zapewnianiem jako

ś

ci, regulacj

ą

 płatno

ś

ci i 

dostaw; 

 

Realizacja dostaw w systemie „Just-in-Time”; 

 

Wyznaczenie pracowników odpowiedzialnych wył

ą

cznie za obsług

ę

 klienta – firmy 

monta

ż

ysty, którzy współpracuj

ą

 z pracownikami w jego działach projektowania i produkcji; 

 

Odpowiedzialno

ść

 za gwarancj

ę

 i załatwianie reklamacji. 

Współpraca z dostawcami na zasadach partnerskich 

 

Zaopatrzenie na zasadach partnerskich – to długoterminowa współpraca dostawcy i 
odbiorcy, oparta na jasnych, obopólnie zaakceptowanych celach, na rzecz uzyskania 
przez obie strony wy

ż

szej pozycji konkurencyjnej. 

 
Porównanie cech współpracy tradycyjnej i współpracy partnerskiej 
Pozyskiwanie zasobów 
w sposób tradycyjny 

 

Zarówno nabywca jak i dostawca akcentuj

ą

 swoj

ą

 konkurencyjno

ść

 i działanie we własnym 

interesie 

 

Akcent kładzie si

ę

 na cen

ę

, tzn. dla nabywcy najwa

ż

niejsze jest zwykle uzyskanie jak 

najni

ż

szej ceny 

Pozyskiwanie zasobów 
Na zasadach partnerskich 

 

Akcent kładzie si

ę

 na współprac

ę

 i wspólnot

ę

 interesów nabywcy i dostawcy 

 

Akcent kładzie si

ę

 na całkowite koszty zakupu, obie strony s

ą

 zainteresowane jak 

najni

ż

sz

ą

 cen

ą

 dostarczanych produktów 

 
Porównanie cech współpracy tradycyjnej i współpracy partnerskiej 
Pozyskiwanie zasobów 
w sposób tradycyjny 

 

Orientacja na nawi

ą

zywanie krótkoterminowej współpracy gospodarczej 

Pozyskiwanie zasobów 
Na zasadach partnerskich 

 

Orientacja na nawi

ą

zywanie długoterminowej współpracy gospodarczej. Nacisk na 

zaanga

ż

owanie si

ę

 dostawcy w jak najwcze

ś

niejsze stadia powstawania wyrobu 

gotowego, aby mo

ż

liwe było wspólne ustalenie sposobu spełnienia potrzeb nabywcy 

 
Porównanie cech współpracy tradycyjnej i współpracy partnerskiej 
Pozyskiwanie zasobów 
w sposób tradycyjny 

 

Akcentuje si

ę

 kontrolowanie jako

ś

ci kupowanych produktów, w tym kontrole 

background image

przychodz

ą

cych dostaw 

 

Orientacja na pozyskiwanie zasobów z wielu 

ź

ródeł 

 

Akcentowanie niepewno

ś

ci dotycz

ą

cej wyników osi

ą

ganych przez dostawc

ę

 i jego 

rzetelno

ś

ci 

Pozyskiwanie zasobów 
Na zasadach partnerskich 

 

Akcentuje si

ę

 zapewnienie jako

ś

ci przez zastosowanie kompleksowego zarz

ą

dzania 

jako

ś

ci

ą

 (TQM) i zasady (zera defektów) 

 

Orientacja na pozyskiwanie zasobów z jednego 

ź

ródła, taka orientacja pozwala na 

zmniejszanie bazy dostawców 

 

Akcentowanie obustronnego zaufania mi

ę

dzy dostawc

ą

 a nabywc

ą

 

 

 

  Opisywany rodzaj współpracy, podobnie jak hierarchizacja dostawców, nale

żą

 do 

obszaru tzw. strategii pozyskiwania dostawców.   

 

Ale… czy z ka

ż

dym dostawc

ą

 powinna by

ć

 realizowana zasada partnerstwa?   

 
NIE! 

 

  Zasada partnerstwa dotyczy bowiem siedmiu typów zwi

ą

zków z dostawcami: 

1. Najwi

ę

ksze wydatki – jedynie kilku najwa

ż

niejszych dostawców, 

2. Wysoki stopie

ń

 ryzyka – dostawcy tych dóbr i usług, które s

ą

 szczególnie wa

ż

ne, niezale

ż

nie 

od ich warto

ś

ci pieni

ęż

nej, 

3. Dobra wysoce problematyczne – kluczowi dostawcy, którzy dysponuj

ą

 wystarczaj

ą

co 

kompleksow

ą

 wiedz

ą

, aby zapewni

ć

 firmie takie zasoby, oraz s

ą

 zdolni po

ś

wi

ę

ci

ć

 w tym 

celu swój czas, prac

ę

 i własne zasoby, 

 
4. Nowe usługi – potencjalni partnerzy, którzy mog

ą

 zapewni

ć

 firmie nowe produkty lub usługi, 

5. Zło

ż

ono

ść

 techniczna – dostawcy dysponuj

ą

cy zaawansowan

ą

 wiedz

ą

 techniczn

ą

, których 

zmiana wi

ą

załaby si

ę

 dla przedsi

ę

biorstwa ze zbyt wysokimi kosztami, 

6. Obszary działania do

ś

wiadczaj

ą

ce szybkich zmian – dostawcy działaj

ą

cy w obszarach, gdzie 

kluczowe znaczenie ma wiedza na temat: przyszłych technologii, trendów lub przepisów 
prawnych, 

7. Ograniczone rynki – dostawcy z grupy nielicznych, niezawodnych lub kompetentnych firm na 

danych rynkach, gwarantuj

ą

cy lepsze zabezpieczenie dostaw. 

 
Aby osi

ą

gn

ąć

 wszystkie mo

ż

liwe zalety współpracy partnerskiej, firmy musz

ą

 najpierw 

same przej

ść

 swój wewn

ę

trzny „model dochodzenia do doskonało

ś

ci” (spójno

ś

ci) 

4 stadia spójno

ś

ci 

 

W pierwszym stadium – firma jest przedsi

ę

biorcza i pełna energii ale ma problemy z 

kontrolowaniem swoich działa

ń

 (brak spójno

ś

ci celów mi

ę

dzy komórkami funkcjonalnymi); 

 

Je

ż

eli nast

ą

pi ta spójno

ść

 mi

ę

dzyfunkcjonalna – to firma znajdzie si

ę

 w stadium drugim; 

4 stadia spójno

ś

ci 

 

W stadium trzecim – firma skupia si

ę

 na zapewnieniu jako

ś

ci i satysfakcjonowaniu klienta; 

 

W stadium czwartym – firma przełamuje bariery funkcjonalne aby sta

ć

 si

ę

 

przedsi

ę

biorstwem zorientowanym na procesy, otoczenie zewn

ę

trzne i kreowanie nowej 

warto

ś

ci dla klienta. 

background image

 

 

 

Współpraca z dostawc

ą

 na zasadach partnerskich, dotyczy raczej stadium trzeciego i 

czwartego, gdzie mówimy o integracji na poziomie procesu oraz na poziomie strategii – 
poprzez rein

ż

ynieri

ę

 powi

ą

zanych ze sob

ą

 procesów zachodz

ą

cych mi

ę

dzy 

współpracuj

ą

cymi firmami, np. poprzez automatyczne odnawianie zapasów, regulacje 

płatno

ś

ci z pomini

ę

ciem faktur lub bezpo

ś

rednie dostawy 

 

 

Firma b

ę

d

ą

ca w stadium drugim, mo

ż

e d

ąż

y

ć

, co najwy

ż

ej do integracji na poziomie 

transakcyjnym – wdra

ż

aj

ą

c rozwi

ą

zania usprawniaj

ą

ce, jak np. EDI. 

 
Zalety pozyskiwania zasobów na zasadach partnerskich 
Dla nabywcy 

 

Korzy

ś

ci dla działu zaopatrzenia w wyniku: zapewniania lepszej jako

ś

ci, zmniejszenia bazy 

dostawców, zabezpieczenia poda

ż

y potrzebnych zasobów, zdolno

ś

ci do planowania 

usprawnie

ń

 długoterminowych zamiast negocjowania korzy

ś

ci krótkoterminowych. 

 
Dla dostawcy 

 

Korzy

ś

ci dla działu marketingu w wyniku stabilizacji sytuacji firmy, wi

ę

kszego udziału w 

realizacji zamówie

ń

 klienta, zdolno

ś

ci do wyprzedzaj

ą

cego planowania i inwestowania 

Zalety pozyskiwania zasobów na zasadach partnerskich 
Dla nabywcy 

 

Obni

ż

ka kosztów, w wyniku opracowywania wspólnych programów obni

ż

ania kosztów, 

zaanga

ż

owaniu dostawcy w nowe projekty, zmniejszenia zapasów dzi

ę

ki wi

ę

kszej 

zdolno

ś

ci produkcyjnej. 

 
Dla dostawcy 

 

Obni

ż

ka kosztów w wyniku opracowywania wspólnych programów obni

ż

ania kosztów, 

zaanga

ż

owania si

ę

 w proces projektowania klienta, uproszczenia lub eliminacji 

okre

ś

lonych procesów, terminowego otrzymywania zapłaty. 

Zalety pozyskiwania zasobów na zasadach partnerskich 
Dla nabywcy 

 

Przewaga strategiczna, w wyniku dost

ę

pu do technologii posiadanej przez dostawc

ę

współpracy z dostawc

ą

, który inwestuje, wspólnego rozwi

ą

zywania problemów i 

zarz

ą

dzania. 

Dla dostawcy 

 

Przewaga strategiczna, w wyniku dost

ę

pu do technologii posiadanej przez klienta, 

współpracy z klientem, który rozumie potrzeb

ę

 inwestowania , wspólnego rozwi

ą

zywania 

problemów i zarz

ą

dzania 

 

 

Pewnym szczególnym przypadkiem współpracy z dostawc

ą

 na zasadach partnerskich, jest 

zjawisko tzw. rozwoju dostawcy. Chodzi tu o udost

ę

pnienie zasobów posiadanych przez 

wi

ę

ksze przedsi

ę

biorstwo, mniejszemu, które wykazuje gotowo

ść

 do zaspokojenia 

potrzeby zakupu wi

ę

kszej firmy. 

 
Formy „rozwoju dostawcy” 

background image

 

Wsparcia finansowego – np. po

ż

yczek na zakup wyposa

ż

enia lub specjalnych form 

regulacji płatno

ś

ci; 

 

Wsparcia w zakresie zarz

ą

dzania – np. doradztwo zakresie kontroli produkcji; 

 

Udost

ę

pnienia budynków, urz

ą

dze

ń

 (jako wsparcie przy dokonywaniu zakupów) – 

np. pozostawienie przez nabywc

ę

 jego budynków lub urz

ą

dze

ń

 do dyspozycji dostawcy na 

potrzeby jego zakupu. 

 

L

L

o

o

g

g

i

i

s

s

t

t

y

y

k

k

a

a

 

 

z

z

a

a

o

o

p

p

a

a

t

t

r

r

z

z

e

e

n

n

i

i

a

a

 

 

Zapasy w działalno

ś

ci przedsi

ę

biorstwa 

 

Zapasy w przedsi

ę

biorstwie mo

ż

na tradycyjnie rozumie

ć

 jako zgromadzone dobra, które w 

chwili obecnej nie s

ą

 wykorzystywane, lecz ich obecno

ść

 pozwala lub pozwoli na 

osi

ą

gni

ę

cie okre

ś

lonych celów. 

 

Zapasy wyst

ę

puj

ą

 jako: 

 

materiały, surowce, elementy kooperacyjne, 

 

produkcja w toku: półfabrykaty i gotowe elementy –zapasy robót w toku, 

 

wyroby gotowe: uko

ń

czone i skompletowane wyroby – zapasy tworzone w 

przedsi

ę

biorstwie lub sieci dystrybucji oczekuj

ą

ce na sprzeda

ż

Cele gromadzenia zapasów to przede wszystkim: 

 

mo

ż

liwo

ść

 zapewnienia odpowiedniego poziomu obsługi klienta przez zapewnienie 

dost

ę

pno

ś

ci przedmiotu oferty, nawet przy zwi

ę

kszeniu si

ę

 popytu;   

 

 

osi

ą

gni

ę

cie korzy

ś

ci kosztowych, przede wszystkim dzi

ę

ki wykorzystaniu efektów skali 

produkcji i dostaw, dzi

ę

ki zabezpieczeniu si

ę

 przed wzrostem cen i nieoczekiwanymi 

przerwami w dostawach;   

 

 

uniezale

ż

nienie si

ę

 od dostawców 

Zapasy 

 

Współczesna logistyka definiuje zapasy jako faz

ę

 przepływu dóbr przez ła

ń

cuch 

logistyczny. 

 

Takie uj

ę

cie zapasów ułatwia zobrazowanie zasad, które s

ą

 stosowane, by zapasy 

spełniały swoje podstawowe zadania w systemie logistycznym: 

 

Zapasy nale

ż

y składowa

ć

 w tym obszarze ła

ń

cucha logistycznego w którym wi

ąż

si

ę

 to z optymalizacj

ą

 kosztów globalnych (przy pewnym przyj

ę

tym poziomie obsługi 

klientów), 

 

Miejsce składowania, ilo

ść

 oraz rodzaj zapasów powinny umo

ż

liwia

ć

 synchronizacj

ę

 

popytu z poda

żą

,   

 

Aktualny i przewidywany poziom, koszty oraz tempo przepływu zapasów powinny 
by

ć

 znane wszystkim podmiotom w systemie logistycznym. 

Przyczyny utrzymywania zapasów 

 

Poprawa obsługi klienta 

 

Wspieranie ekonomiki produkcji 

 

Umo

ż

liwienie osi

ą

gni

ę

cia korzy

ś

ci skali w sferze zaopatrzenia i transportu 

 

Zabezpieczenie przed zmianami cen 

background image

 

Ochrona przed niespodziewanymi zmianami popytu i czasu realizacji zamówienia 

 

Zabezpieczenie przed nast

ę

pstwami kl

ę

sk 

ż

ywiołowych i innych niebezpiecze

ń

stw 

Problemy decyzyjne kontroli zapasów 

 

Wybór pozycji, których zapasy powinny by

ć

 utrzymywane 

 

Okre

ś

lenie wielko

ś

ci zamawianych partii 

 

Okre

ś

lenie czasu składania zamówie

ń

 

 

Okre

ś

lenie systemu kontroli zapasów 

Zadania zarz

ą

dzania zapasami: 

 

obserwacja, pomiar i korekta poziomu zapasów w zale

ż

no

ś

ci od zmieniaj

ą

cego si

ę

 

zapotrzebowania, 

 

podejmowanie decyzji co do asortymentu, wielko

ś

ci i terminu składania zamówie

ń

 w celu 

odbudowania poziomu zapasów. 

Podstawowe kategorie zapasów 

 

zapas bie

żą

cy (obrotowy) kształtowany przez wielko

ść

 zapotrzebowania oraz wielko

ść

 i 

cz

ę

stotliwo

ść

 składania zamówie

ń

 

zapas bezpiecze

ń

stwa (zabezpieczaj

ą

cy) tworzony w warunkach wyst

ę

powania waha

ń

 

losowych dla zapewnienia ci

ą

gło

ś

ci produkcji i dostaw. 

 

zapas cykliczny (np. rezerwowy), 

 

zapas    nadmierny („spekulacyjny”) – tworzony z wyprzedzeniem ze wzgl

ę

dów 

finansowych lub zaopatrzeniowych. 

Czynniki wpływaj

ą

ce    na poziom zapasów 

 

sposób zamawiania (okre

ś

laj

ą

cy przy jakim poziomie zapas jest odtwarzany – przy 

utrzymywaniu si

ę

 równomiernego zu

ż

ycia (wyczerpania) 

ś

redni zapas wynosi 

ݣ

artii 

dostawy 

 

poziom obsługi jaki w przedsi

ę

biorstwie przyj

ę

to (w przypadku podlegania losowym 

zmianom popytu, poda

ż

y i cyklu dostawy, zało

ż

ony poziom obsługi jest bardzo istotnym 

elementem tworzenia zapasów) 

Moment składania zamówienia 

 

Na wybór momentu składania zamówienia wpływaj

ą

 nast

ę

puj

ą

ce czynniki: 

 

cykl dostawy (przedział czasu pomi

ę

dzy decyzj

ą

 o ulokowaniu zamówienia a 

momentem fizycznej dost

ę

pno

ś

ci dostarczonego przedmiotu zamówienia obejmuje 

wszystkie czynno

ś

ci administracyjne poprzedzaj

ą

ce zamówienie, zło

ż

enie 

zamówienia u dostawcy, realizacj

ę

 i czynno

ś

ci zwi

ą

zane z odbiorem dostawy)   

 

 

wahania zapotrzebowania (ró

ż

nica wyst

ę

puj

ą

ca w danym momencie pomi

ę

dzy 

aktualnym zapotrzebowaniem a zapotrzebowaniem 

ś

rednim - przeci

ę

tnym)   

 

 

przyj

ę

ty poziom obsługi 

 

Metody sterowania zapasami 

background image

 

Metoda ABC 

 

Metoda XYZ 

 

Ekonomiczna wielko

ść

 zamówienia – EWZ 

Metoda ABC – okre

ś

lanie „cenno

ś

ci” materiałów   

 

W zaopatrzeniu, podobnie jak w sterowaniu zapasami, ze wzgl

ę

du na bardzo du

ż

e liczby 

pozycji materiałów przepływaj

ą

cych przez przedsi

ę

biorstwo, przywi

ą

zuje si

ę

 szczególne 

znaczenie do tych pozycji, które decyduj

ą

 o warto

ś

ci zakupów, zu

ż

ycia i zapasów. 

 

 

Ogół materiałów dzielimy na grupy z punktu widzenia ich "cenno

ś

ci". Jest to klasyfikacja 

asortymentów materiałów w przekroju trzech klas A B C 

Metoda ABC 

 

Analiza ABC jest prowadzona w celu uzyskania tzw. Klasyfikacji ABC. Polega ona na 
przyporz

ą

dkowaniu materiałów lub wyrobów z pewnego ich zbioru do jednej z trzech grup 

wyró

ż

nionych do potrzeb planowania zakupów, produkcji lub gospodarki maszynowej.   

 

 

Kryterium przyporz

ą

dkowania mo

ż

e stanowi

ć

 wyra

ż

ona w ró

ż

nych miarach wielko

ść

 

zapotrzebowania, produkcji lub sprzeda

ż

y w danym okresie. Klasyczny podział na grupy 

wyznaczany jest na ogół proporcjami udziału: grupa A – 80% sumarycznej warto

ś

ci, B – 

15%, C – 5%. 

Metoda ABC 

 

Według tzw. Zasady Pareto grupa A, pod wzgl

ę

dem liczno

ś

ci, stanowi ok. 20% 

rozpatrywanych pozycji, cho

ć

 zdarza si

ę

ż

e jest to zaledwie 10-15% pozycji 

asortymentowych znajduj

ą

cych si

ę

 w ofercie firmy,   

 

grupa B to około 30% pozycji,   

 

grupa C – 50%. 

ABC – krok po kroku 
1. Obliczenie warto

ś

ci wykorzystania (rozchodu, zu

ż

ycia, sprzeda

ż

y) ka

ż

dego asortymentu 

(iloczyn ilo

ś

ci zapasu i jego warto

ś

ci jednostkowej). 

2. Posortowanie tabeli asortymentowej wg warto

ś

ci wykorzystania od najwi

ę

kszej do 

najmniejszej. 

3. Obliczenie sumy ilo

ś

ci wszystkich asortymentów. 

4. Obliczenie udziału procentowego ilo

ś

ci ka

ż

dego asortymentu w sumie ilo

ś

ci wszystkich 

asortymentów. 

5. Obliczenie sumy warto

ś

ci wykorzystania wszystkich asortymentów. 

ABC – krok po kroku 
6. Obliczenie udziału procentowego warto

ś

ci wykorzystania ka

ż

dego asortymentu w sumie 

warto

ś

ci wykorzystania wszystkich asortymentów. 

7. Obliczenie skumulowanych ilo

ś

ciowych i warto

ś

ciowych udziałów procentowych 

asortymentów. 

8. Podj

ę

cie decyzj

ę

 o podziale asortymentów na klasy A, B, C. 

Przykład ABC w sklepie 
Metoda XYZ 
Analiz

ę

 ABC mo

ż

na uzupełni

ć

 o analiz

ę

 XYZ, która polega na sklasyfikowaniu pozycji 

asortymentowych wg regularno

ś

ci zapotrzebowania na nie i dokładno

ś

ci 

sporz

ą

dzonych prognoz (inne uj

ę

cie: charakteru i wielko

ś

ci sprzeda

ż

y):   

 

background image

 

grupa X (regularne zapotrzebowanie), czyli materiały, na które jest regularne 
zapotrzebowanie przy zało

ż

eniu mo

ż

liwo

ś

ci wyst

ę

powania niewielkich waha

ń

, jak równie

ż

 

wysok

ą

 dokładno

ś

ci

ą

 prognozowania poziomu tego zapotrzebowania (zu

ż

ycia); ci

ą

głe 

zu

ż

ycie, produkt masowy, wahania okazyjne równaj

ą

ce si

ę

 wielko

ś

ci niedostatków < 20 % 

stałego zu

ż

ycia. 

Metoda XYZ 

 

grupa Y (wahania sezonowe wyst

ę

puj

ą

ce w popycie), materiały te charakteryzuj

ą

 si

ę

 

zapotrzebowaniem maj

ą

cym charakter waha

ń

 sezonowych lub/i wyst

ę

powaniu istotnego 

przyrostu ze 

ś

redni

ą

 trafno

ś

ci

ą

 prognoz; zu

ż

ycie podlega wahaniom wynosz

ą

cym 20-50 % 

stałego zu

ż

ycia. 

 

 

grupa Z (zapotrzebowanie wyst

ę

puj

ą

ce sporadycznie), materiały te zakwalifikowane do 

grupy Z charakteryzuj

ą

 si

ę

 bardzo nieregularnym zapotrzebowaniem i nisk

ą

 dokładno

ś

ci

ą

 

jego prognoz; zu

ż

ycie podlega silnym wahaniom wynosz

ą

cym > 50 % zu

ż

ycia stałego. 

XYZ w praktyce 

 

Kryteria podziału XYZ wynikaj

ą

 zazwyczaj z charakteru bran

ż

y i lokalizacji zapasu w 

ła

ń

cuchu logistycznym. 

 

Podziału XYZ najcz

ęś

ciej dokonuje si

ę

 arbitralnie - metod

ą

 eksperck

ą

 – okre

ś

laj

ą

wielko

ś

ci sprzeda

ż

y, np.: 

 

1-100 szt. grupa X,   

 

101-500 szt. grupa Y,   

 

powy

ż

ej 500 grupa Z.   

 

Mo

ż

liwe jest zastosowanie równie

ż

 kryterium waha

ń

 sprzeda

ż

y. 

 

  W praktyce logistycznej zastosowanie podziału XYZ ma sens w poł

ą

czeniu z klasyfikacj

ą

 

ABC 

ABC/XYZ 
Poł

ą

czenie metod ABC i XYZ przy klasyfikacji podstawowych materiałów budowlanych 

ABC/XYZ 

 

Materiały w polu XA powinny by

ć

 traktowane ze szczególn

ą

 staranno

ś

ci

ą

, z uwagi na 

wysok

ą

 warto

ść

, a ich zapasy powinny by

ć

 niskie, poniewa

ż

 wyst

ę

puje wysoka dokładno

ść

 

prognozowanie ich zu

ż

ycia. 

 

 

Materiały w polu ZC, dla nich dokonuje si

ę

 rutynowych działa

ń

 w sferze gospodarki 

zaopatrzeniowej z powodu niskiej warto

ś

ci. Poziom ich powinien by

ć

 do

ść

 wysoki, gdy

ż

 

istnieje niska dokładno

ść

 prognozy poziomu zapotrzebowania na nie. 

 

 

Do przemy

ś

lenia: JAK TRAKTOWA

Ć

 MATERIAŁY Z GRUP: XB, XC, YA, YB, YC, ZA, 

ZC? [praca w grupach na 

ć

wiczeniach] 

ABC/XYZ 
Ekonomiczna Wielko

ść

 Zamówienia – EWZ 

ang. Economic Order Quality – EOQ 

 

W metodzie tej porównuje si

ę

 koszty zwi

ą

zane z zamówieniem i utrzymaniem zapasu dla 

znalezienia wielko

ś

ci zamówienia minimalizuj

ą

cej sum

ę

 tych kosztów   

 

Tak okre

ś

lona wielko

ść

 zamówienia nazywana jest „ekonomiczn

ą

 wielko

ś

ci

ą

 zamówienia” 

lub „optymaln

ą

 wielko

ś

ci

ą

 zamówienia (dostawy, zakupu)” 

background image

Ekonomiczna Wielko

ść

 Zamówienia 

 

Ekonomiczna wielko

ść

 zamówienia (EWZ) jest to obliczona za pomoc

ą

 formuły 

matematycznej wielko

ść

 zapasów jak

ą

 nale

ż

y zamawia

ć

 aby zminimalizowa

ć

 ł

ą

czne 

koszty składania zamówie

ń

 oraz koszty utrzymywania zapasów. 

Ekonomiczna Wielko

ść

 Zamówienia 

 

gdzie: 

 

Kz - koszt pojedynczego zamówienia   

 

Z    - roczne zapotrzebowanie 

 

Cj - warto

ść

 jednostki zapasu 

 

Ku - koszt utrzymania jednostki zapasu (wyra

ż

ony w procentach 

Ekonomiczna Wielko

ść

 Zamówienia 

 

W miar

ę

 zwi

ę

kszania wielko

ś

ci pojedynczego zamówienia koszty składania zamówie

ń

 

malej

ą

 (im wi

ę

ksze jest pojedyncze zamówienie, tym mniejsza jest ilo

ść

 zamówie

ń

), 

natomiast koszty utrzymania zapasów rosn

ą

.   

 

 

Formuła EWZ pozwala na obliczenie minimalnej warto

ś

ci krzywej ł

ą

cznych kosztów 

EWZ 
EWZ    - zadanie 

 

Firma handluje sprz

ę

tem komputerowym.   

 

Kierownik chce okre

ś

li

ć

 ile monitorów LCD powinien jednorazowo kupowa

ć

.   

 

Wie on, 

ż

e: 

 

Kz - koszt pojedynczego zamówienia = 40 zł/zamówienie 

 

Z - roczne zapotrzebowanie = 4800 sztuk 

 

Cj - warto

ść

 jednostki zapasu = 100 zł/sztuk

ę

 

 

Ku - koszt utrzymania jednostki zapasu = 25% 

 

 

Ile razy w roku kierownik powinien składa

ć

 zamówienie? 

Ograniczenia EWZ 

L

L

o

o

g

g

i

i

s

s

t

t

y

y

k

k

a

a

 

 

z

z

a

a

o

o

p

p

a

a

t

t

r

r

z

z

e

e

n

n

i

i

a

a

 

 

Koszty zapasów   

 

koszty tworzenia (gromadzenia) zapasów (Kg), 

 

koszty utrzymania zapasów (Ku), 

 

koszty wyczerpania (braku) zapasów (Kb). 

 
Koszty tworzenia (gromadzenia) zapasów 

 

Obejmuj

ą

 koszty fizycznego tworzenia zapasów oraz koszty procesów informacyjnych 

zwi

ą

zanych zwłaszcza z zakupem materiałów. Koszty te mog

ą

 by

ć

 tak

ż

e potraktowane 

jako koszty przepływu strumieni rzeczowych i informacyjnych fazy zakupu (zaopatrzenia). 

Koszty tworzenia (gromadzenia) zapasów 

background image

a) 

koszty stałe niezale

ż

ne od liczby zamówie

ń

,   

a w

ś

ród nich: 

 

koszty utrzymania działu zaopatrzenia oraz działów odpowiedzialnych za 
przyjmowanie dostaw (np. pomieszczenia, eksploatacja, aparatura badawcza, 
płace z narzutami), 

 

stałe koszty transportu, np. amortyzacja pojazdów, płace kierowców z narzutami, 
utrzymanie infrastruktury. 

Koszty tworzenia (gromadzenia) zapasów 
b) 

koszty zmienne zale

ż

ne od liczby zamówie

ń

, do których zaliczaj

ą

 si

ę

 

koszty przygotowania i emisji pojedynczego zamówienia (telefon, fax,), 

 

koszty kontroli jako

ś

ciowej dostawy, np. odczynniki, 

 

zmienne koszty transportu, np. paliwo, oleje, smary, ogumienie, remonty, 

 

manipulacyjne opłaty celne. 

Koszty tworzenia (gromadzenia) zapasów 
b) 

Koszty zmienne gromadzenia zapasów (Kgz), zale

ż

ne od liczby dostaw, mo

ż

na wyliczy

ć

 

jako iloczyn kosztu zwi

ą

zanego z jedn

ą

 dostaw

ą

 (kg) i liczby dostaw (Id). 

 
Kgz = kg x Id 
Koszty utrzymania zapasów 
mo

ż

na podzieli

ć

 na trzy podstawowe grupy: 

 

koszty zaanga

ż

owania kapitału w finansowanie zapasów, 

 

koszty magazynowania, 

 

koszty starzenia si

ę

, psucia i strat zapasów   

Koszty utrzymania zapasów 

 

Koszt zaanga

ż

owania kapitału w finansowanie zapasów wyra

ż

a alternatywne korzy

ś

ci, 

jakie kapitał ten mógłby przynie

ść

, gdyby nie został ulokowany w zapasach.   

 

W finansowaniu zapasów przedsi

ę

biorstwa bior

ą

 udział kapitały własne oraz 

kapitały obce.   

 

Kosztem kapitałów obcych jest wysoko

ść

 oprocentowania, jakie przedsi

ę

biorstwo 

płaci kredytodawcy.   

 

Koszt kapitałów własnych mo

ż

na zmierzy

ć

 jako oprocentowanie lokat kapitałowych, 

gdy

ż

 alternatywnym zastosowaniem mogłaby by

ć

 lokata bankowa. 

Koszty utrzymania zapasów 

 

Koszt kapitałów zaanga

ż

owanych w zapasach wyra

ż

a iloczyn warto

ś

ci zapasów i 

przeci

ę

tnej stopy oprocentowania:   

 
K

f

 = M

z

 x S

 

 

K

f

 - koszt zaanga

ż

owania kapitału, 

 

M

z

 - przeci

ę

tny stan zapasów w danym okresie, 

background image

 

S

o

 - przeci

ę

tna stopa oprocentowania. 

Koszty magazynowania   

 

koszty składowania zapasów

 

Koszty magazynowania, a przede wszystkim koszty zwi

ą

zane z utrzymaniem 

infrastruktury magazynowej, czyli budynków i budowli magazynowych, wyposa

ż

enia 

magazynowego oraz koszty personalne, maj

ą

 charakter stały.   

 

koszty manipulacyjne zwi

ą

zane z przepływem s

ą

 uzale

ż

nione od intensywno

ś

ci 

operacji magazynowych i dotycz

ą

 

utrzymania powierzchni pod zapasem, ubezpieczenia zapasu, strat, ubytków i 
deprecjacji, a tak

ż

e zamro

ż

onego kapitału, czyli od tych elementów, których 

wielko

ść

 zale

ż

y od czasu składowania i warto

ś

ci zapas.   

 

Zaliczamy je z reguły do grupy kosztów zmiennych. 

Koszty magazynowania   

 

koszty składowania zapasów, 

 

Koszty magazynowania, a przede wszystkim koszty zwi

ą

zane z utrzymaniem 

infrastruktury magazynowej, czyli budynków i budowli magazynowych, wyposa

ż

enia 

magazynowego oraz koszty personalne, maj

ą

 charakter stały.   

 

koszty manipulacyjne zwi

ą

zane z przepływem   

Zarz

ą

dzanie logistyczne zapasami 

 

Zapasy, za które s

ą

 odpowiedzialni pracownicy gospodarki magazynowej, mo

ż

na 

rozpatrywa

ć

   

w dwu aspektach, tj.z: 

z punktu widzenia procesów zaopatrzeniowych przedsi

ę

biorstw (produkcyjnych i 

dystrybucyjnych), 

z punktu widzenia zbytu wyrobów gotowych (wyprodukowanych lub zakupionych na 

ż

nym szczeblu obrotu towarowego). 

Przyczyny utrzymywania zapasów 
(podsumowanie) 

 

Poprawa obsługi klienta, 

 

Wspieranie ekonomiki produkcji, 

 

Umo

ż

liwienie osi

ą

gni

ę

cia korzy

ś

ci skali w sferze zaopatrzenia i transportu, 

 

Ochrona przed zmianami cen, 

 

Ochrona przed niespodziewanymi zmianami popytu i czasu realizacji zamówienia, 

 

Cykliczno

ść

 w produkcji płodów rolnych, 

 

Zabezpieczenie przed nast

ę

pstwami kl

ę

sk 

ż

ywiołowych i innych niebezpiecze

ń

stw. 

Decyzje logistyczne w gospodarce zapasami: 

 

Wybór pozycji, których zapasy powinny by

ć

 utrzymywane, 

 

Okre

ś

lenie wielko

ś

ci zamawianych partii, 

background image

 

Okre

ś

lenie czasu składania zamówie

ń

 

Wdro

ż

enie systemu kontroli zapasów. 

Metody sterowania zapasami - poj

ę

cia 

 

partia dostawy (zakupu) -ilo

ść

 materiałów, wyrobów, towarów itd., obj

ę

ta kolejnym 

zamówieniem (w jednostkach naturalnych), 

 

optymalna partia dostawy (zakupu)-wielko

ść

 partii dostawy, zapewniaj

ą

ca minimalizacj

ę

 

ł

ą

cznych kosztów zapasów (w podstawowej formule na koszty te składaj

ą

 si

ę

 koszty 

tworzenia zapasów i koszty ich utrzymania), 

 

cykl dostaw -odcinek czasu dziel

ą

cy dwie kolejne dostawy, liczony w dniach lub innych 

przyj

ę

tych jednostkach czasu (np. tygodniach), 

Metody sterowania zapasami - poj

ę

cia 

 

optymalny cykl dostaw -przedział zamawiania, zapewniaj

ą

cy minimalizacj

ę

 ł

ą

cznych 

kosztów zapasów (tworzenia i utrzymania). 

 

zapas minimalny - poziom zapasu, który zapewnia - z ustalonym prawdopodobie

ń

stwem 

ci

ą

gło

ść

 zaspokajania popytu (potrzeb) w okresie realizacji własnego zamówienia 

(uzupełniaj

ą

cego), 

Metody sterowania zapasami - poj

ę

cia 

 

zapas maksymalny -poziom zapasu, do wysoko

ś

ci którego wystawia si

ę

    - w pewnych 

modelach sterowania zapasami – zamówienia uzupełniaj

ą

ce, a tak

ż

e wielko

ść

 zapasu w 

momencie nadej

ś

cia dostawy, 

 

zapas bezpiecze

ń

stwa -ta cz

ęść

 zapasu minimalnego, która jest tworzona na 

ewentualno

ść

 wyst

ą

pienia —w okresie realizacji zamówienia uzupełniaj

ą

cego —wi

ę

kszego 

popytu (potrzeb) ni

ż

 planowano lub w celu zneutralizowania skutków nieoczekiwanego 

wydłu

ż

enia si

ę

 tego okresu, 

Metody sterowania zapasami 
Modele sterowania zapasami 

 

Model stałego cyklu zamawiania   

Sterowanie zapasami według stałego poziomu zamawiania

 

Modele sterowania zapasami 

 

Model poziomu zapasu wyznaczaj

ą

cego moment zamawiania w stałych cyklach 

zamawiania 

Sterowanie zapasami wg stałego cyklu zamawiania

 

L

L

o

o

g

g

i

i

s

s

t

t

y

y

k

k

a

a

 

 

z

z

a

a

o

o

p

p

a

a

t

t

r

r

z

z

e

e

n

n

i

i

a

a

 

 

 

 

Podstawowym, ogólnym miernikiem poziomu obsługi dostaw jest gotowo

ść

 dostawcy 

dostosowania si

ę

 do wymaga

ń

 stawianych przez firm

ę

 zamawiaj

ą

c

ą

 oraz gotowo

ść

 

do przej

ę

cia na siebie ci

ęż

aru dostaw. 

Logistyka zaopatrzenia 

 

Logistyka zaopatrzenia – wykorzystuje istniej

ą

ce mo

ż

liwo

ś

ci zaopatrzenia, organizuj

ą

przepływy towarów i informacji w celu zapewnienia przedsi

ę

biorstwu przedmiotów pracy 

przy produkcji 

Zintegrowane gospodarowanie materiałami 

 

zakup z jego funkcj

ą

 ukierunkowan

ą

 na zewn

ą

trz, 

background image

 

logistyka z jej funkcj

ą

 ukierunkowan

ą

 do wewn

ą

trz. 

 
Logistyczna koncepcja zaopatrzenia 
Problemy decyzyjne 

 

obni

ż

enie zapasów w magazynie zaopatrzenia 

 

redukcja zapasów mag w uj

ę

ciu kosztów ogólnych 

 

koszty poziomu zaopatrzenia 

 
Sfera zaopatrzenia: 
Rozgraniczenie: logistyka - zakupy 
Procesy zaopatrzenia materiałowego 

 

1. Analiza rynków zaopatrzeniowych: 

 

Marketing zakupów (marketing zaopatrzeniowy) – to przemy

ś

lany zespół decyzji 

i działa

ń

 przedsi

ę

biorstwa produkcyjnego, okre

ś

laj

ą

cy jego polityk

ę

 i strategi

ę

 w 

zakresie zaopatrzenia w 

ś

rodki produkcji. 

 

Cel: najkorzystniejszy zakup towaru. 

 
2. Proces zaopatrzenia współpracuj

ą

cy w całym obszarze przygotowania i realizacji 

produkcji 
3. Baza informacyjna 

 

prognozy, programy i plany sprzeda

ż

y wyrobów, towarów oraz ich elementów; 

 

dokumentacja techniczna (N

ż

, Nz, wykazy cz

ęś

ci typowych i specjalnych); 

 

wykazy asortymentu materiałów, indeksy materiałów, cenniki, katalogi; 

 
3. Baza informacyjna c.d. 

 

odbiorcy materiałów (wykazy komórek); 

 

dane dotycz

ą

ce dostawców (ceny, opusty, okres realizacji zamówie

ń

, jako

ść

niezgodno

ść

); 

 

wyd. GUS, informacje uzyskane drog

ą

 wywiadu gospodarczego. 

 
Zasady zewn

ę

trznego zaopatrzenia materiałowego 

 

1 . Indywidualne zaopatrzenie w razie zapotrzebowania: 

 

Zalety: 

 

bardzo niskie zaanga

ż

owanie kapitału 

 

bardzo niskie koszty magazynowania 

 

Wady: 

 

oczekiwanie na materiał 

background image

 

opó

ź

nienia w produkcji 

 

dłu

ż

szy cykl produkcyjny 

 

 

 

2Zaopatrzenie z utrzymaniem zapasów: 

 

Zalety: 

 

uniezale

ż

nienie od waha

ń

 zaopatrzenia zewn

ę

trznego 

 

korzy

ś

ci z nabywania wi

ę

kszych ilo

ś

ci (np. rabaty) 

 

Wady: 

 

wi

ę

ksze zaanga

ż

owanie kapitału 

 

wi

ę

ksze koszty magazynowania 

 

 

 

3. Dostawa zsynchronizowana w produkcji lub z u

ż

yciem JIT: 

 

Zalety: 

 

krótkie czasy przepływu materiałów 

 

zapasy magazynowe w formie niewielkich zapasów (bie

żą

cych) bezpiecze

ń

stwa 

 

niskie zaanga

ż

owanie kapitału 

 

niskie koszty magazynowania 

 

 

Warunki: 

 

niezawodni dostawcy 

 

ś

cisła współpraca dostawcy z odbiorc

ą

 

 

istnienie systemu planowania i sterowania dostawami pomi

ę

dzy przedsi

ę

biorstwami 

(zamówienia ramowe) 

 

zaawansowana integracja informacyjna mi

ę

dzy dostawc

ą

 i odbiorc

ą

 (zastosowanie 

EDI) 

Instrumenty zaopatrzenia (wg Pfohl’a) 

 

produkt 

 

warunki zakupów 

 

komunikacja 

 

zakupy 

 
Produkt 

background image

 

stopie

ń

 normalizacji i ograniczenia ró

ż

norodno

ś

ci materiałów i niewielki zakres programu 

zaopatrzenia 

 

dobór opakowania 

 

decyzje o produkcji własnej lub zakupie (make or buy) 

 

koncepcja zaopatrzenia prowadz

ą

ca do zmniejszenia kompleksowo

ś

ci logistycznej tzw. 

"modular sourcing" 

 
Warunki zakupu 

 

dostawa loco dostawca (fabryka) 

 

Loco (łac. miejsce) - powoli wychodz

ą

ca z u

ż

ycia formuła handlowa stosowana w 

Polsce i krajach s

ą

siednich (np. Niemcy) oznaczaj

ą

ca, 

ż

e sprzedaj

ą

cy wydaje towar 

przewo

ź

nikowi podstawionemu przez kupuj

ą

cego w wyznaczonym miejscu - 

najcz

ęś

ciej magazynie sprzedaj

ą

cego.   

 

W mi

ę

dzynarodowym obrocie towarowym dokonano ustale

ń

 przez zastosowanie 

odpowiednich formuł handlowych (Incoterms - International Commercial Terms). 

Warunki zakupu 

 

dostawa franco siedziba odbiorcy 

 

Franco - od dawna nie u

ż

ywana oficjalnie formuła handlowa oznaczaj

ą

ca, 

ż

sprzedaj

ą

cy wydaje towar kupuj

ą

cemu w miejscu nadania, czyli w miejscu sk

ą

towar ma zosta

ć

 przetransportowany do miejsca przeznaczenia, załadowany na 

ś

rodek transportu. Na przykład Franco truck - załadowany na wagon kolejowy, 

Franco camion - załadowany na ci

ęż

arówk

ę

.   

 

Dzisiaj według Incoterms odpowiednikiem tej formuły jest FCA (Free carrier) 

Terminy Franco / Loco 

 

Formuła handlowa Loco jest powszechnie mylona z formuł

ą

 Franco. Poprawne u

ż

ycie obu 

formuł ilustruje nast

ę

puj

ą

cy przykład: Kupuj

ą

cy nabywa materiały budowlane w składzie 

budowlanym. Miejscem przeznaczenia towaru jest plac budowy. 

 

Loco skład budowlany - sprzedaj

ą

cy wydaje towar do dyspozycji przewo

ź

nika 

podstawionego przez kupuj

ą

cego 

 

Franco plac budowy - sprzedaj

ą

cy dostarcza towar na plac budowy wskazany przez 

kupuj

ą

cego. 

Zaliczenie i egzamin 

 

Zaliczenie 

ć

wicze

ń

 na podstawie aktywno

ś

ci, oddanych prac i obecno

ś

ci 

 

Pytania testowe 20-30 

 

Pytania jednokrotnego i wielokrotnego wyboru 

 

Punkty ujemne za zł

ą

 odpowied

ź

 

 

Lepiej nie zakre

ś

li

ć

 ni

ż

 zakre

ś

li

ć

 

ź

le 

 

Zadanie do wyliczenia 

 

Zadanie z zagadnie

ń

 realizowanych na 

ć

wiczeniach. Prosz

ę

 zabra

ć

 kalkulatory 

background image

 

Zadanie problemowe opisowe – koncepcyjne 

 

Nie akceptuj

ę

 kserowanych pomocy naukowych   

 

 

 

Incoterms (International Commercial Terms) lub Mi

ę

dzynarodowe Reguły Handlu – zbiór 

mi

ę

dzynarodowych reguł, okre

ś

laj

ą

cych warunki sprzeda

ż

y, których stosowanie jest 

szeroko przyj

ę

te na całym 

ś

wiecie. Reguły te dziel

ą

 koszty i odpowiedzialno

ść

 pomi

ę

dzy 

nabywc

ę

 i sprzedawc

ę

 oraz odzwierciedlaj

ą

 rodzaj uzgodnionego transportu.   

 

Zostały opublikowane w 1936 roku i wielokrotnie je nowelizowano. Obecnie obowi

ą

zuj

ą

c

ą

 

wersj

ą

 jest Incoterms 2000, która zast

ą

piła Incoterms 1990. 

Reguły handlowe INCOTERMS 

 

obowi

ą

zuj

ą

 przy obrocie dobrami materialnymi 

 

ich stosowanie jest fakultatywne 

 

obowi

ą

zuj

ą

 tylko eksportera i importera – z ich stosowania wył

ą

czeni s

ą

 spedytorzy, firmy 

transportowe 

 

normy prawa rz

ą

dz

ą

cego dan

ą

 umow

ą

 maj

ą

 pierwsze

ń

stwo przed INCOTERMS 

 

 

Incoterms zajmuj

ą

 si

ę

 kwestiami zwi

ą

zanymi z transportem produktów od sprzedawcy do 

nabywcy.   

 

Obejmuje to m.in. przewóz produktów, rozliczenie odpowiedzialno

ś

ci eksportowych i 

importowych, pokrycie kosztów, w tym transportu i ubezpieczenia, przeniesienie ryzyka za 
stan produktów w ró

ż

nych punktach procesu transportowego. Incoterms s

ą

 u

ż

ywane 

zawsze w poł

ą

czeniu z lokalizacj

ą

 geograficzn

ą

 i nie zajmuj

ą

 si

ę

 transferem praw 

własno

ś

ci. 

 

 

Reguły uj

ę

te w Incoterms 2000 podzielone zostały na grupy, zró

ż

nicowane ze wzgl

ę

du na 

wspólne dla poszczególnych grup warunki, m.in. opłaty za transport i ubezpieczenie, 
moment przeniesienia ryzyka (a tym samym zrealizowania dostawy, co jest bezpo

ś

rednio 

zwi

ą

zane z zagadnieniami dotycz

ą

cymi płatno

ś

ci za zrealizowany kontrakt), 

odpowiedzialno

ś

ci za formalno

ś

ci oraz koszty zwi

ą

zane z odprawami celnymi 

eksportowymi i importowymi. 

 

 

 

Grupa E – Departure – Sprzedaj

ą

cy udost

ę

pnia towar do dyspozycji kupuj

ą

cego we 

wskazanym punkcie wydania. Sprzedaj

ą

cy nie jest zobowi

ą

zany do zapewnienia odprawy 

celnej eksportowej, jak równie

ż

 nie ponosi kosztów ani ryzyka załadunku towaru. 

Ex Works 

 

"Ex Works" [EXW] - sprzeda

ż

 loco zakład (obok zakładu); (from a named place) - z 

zakładu (oznaczone miejsce przeznaczenia)   

 

np. Ex Works Lidzbark Kupuj

ą

cy odbiera towar z miejsca jego wydania przez 

sprzedaj

ą

cego (np. zakład produkcyjny, magazyn, itp.).   

 

Gestia transportowa, jak te

ż

 wszelkie formalno

ś

ci zwi

ą

zane z odpraw

ą

 celn

ą

 (je

ż

eli jest 

wymagana) i ubezpieczeniem towaru i ryzykiem transportu spoczywa na kupuj

ą

cym. 

background image

 

EXW 
 

 

Grupa F – Main Carriage Unpaid – Grupa „F..” zobowi

ą

zuje sprzedaj

ą

cego do dokonania 

odprawy celnej eksportowej. Sprzedaj

ą

cy nie opłaca zasadniczych kosztów transportu ani 

ubezpieczenia. 

FCA - Free Carrier (to a named place) - dostarczone przewo

ź

nikowi   

(w oznaczone miejsce) 

 

np. FCA Lublin - zastosowanie przy wszystkich rodzajach transportu. Sprzedaj

ą

cy w 

uzgodnionym terminie dostarcza towar do miejsca, w którym zostanie on załadowany, a 
wi

ę

c przewo

ź

nikowi wyznaczonemu przez kupuj

ą

cego.   

 

Od momentu przekazania towaru przewo

ź

nikowi, gestia transportowa oraz koszty i ryzyko 

przechodz

ą

 na kupuj

ą

cego.   

FCA - Free Carrier (to a named place) - dostarczone przewo

ź

nikowi   

(w oznaczone miejsce) 

 

Nale

ż

y jednak pami

ę

ta

ć

ż

e je

ż

eli załadunek towaru na 

ś

rodek transportu podstawiony 

przez przewo

ź

nika odbywa si

ę

 z miejsca wydania towaru (np. zakład, magazyn) to 

dostaw

ę

 towaru przewo

ź

nikowi, uwa

ż

a si

ę

 za dokonan

ą

, a sprzedaj

ą

cy ma równie

ż

 

obowi

ą

zek załadowa

ć

 towar na 

ś

rodek transportu.   

 

W przypadku za

ś

 innego miejsca wydania towaru (np. terminal, port), sprzedaj

ą

cy 

zobowi

ą

zany jest do dostarczenia towaru przewo

ź

nikowi wyznaczonemu przez 

kupuj

ą

cego, z tym 

ż

e wyładunek towaru nie nale

ż

y ju

ż

 do sprzedaj

ą

cego. 

FCA 
FOB - Free on board (to a named port of shipment) - dostarczone na statek (w 
oznaczonym porcie załadunku) 

 

FOB - wszystkie usługi logistyczne a

ż

 do przej

ę

cia przez statek ponosi wysyłaj

ą

cy 

(sprzedaj

ą

cy); 

 

Sprzedaj

ą

cy ma obowi

ą

zek dostarczy

ć

 towar na wskazany przez kupuj

ą

cego statek. 

Sprzedaj

ą

cy ponosi koszty dostarczenia towaru do portu załadunku oraz koszty załadunku 

towaru na statek, jak te

ż

 ryzyko uszkodzenia lub utraty towaru do momentu przekroczenia 

przez towar burty statku. Do jego obowi

ą

zków nale

ż

y te

ż

 odprawa celna wywozowa oraz 

koszty z tym zwi

ą

zane.   

 

Kupuj

ą

cy za

ś

 zawiera umow

ę

 o przewóz morzem, informuje sprzedaj

ą

cego o porcie 

załadunku, nazwie statku i wymaganym terminie dostawy 

FOB 
 

 

Grupa C – Main Carriage Paid – Sprzedaj

ą

cy zawiera umow

ę

 przewozu i ponosi jego 

koszty. Sprzedaj

ą

cy jest równie

ż

 zobowi

ą

zany do dokonania odprawy celnej eksportowej. 

Ryzyko zostaje przeniesione na kupuj

ą

cego w momencie nadania towaru. Wszelkie 

dodatkowe, wynikłe po załadunku, koszty zwi

ą

zane z transportem oraz innymi zdarzeniami 

obci

ąż

aj

ą

 kupuj

ą

cego. 

CFR - Cost and Freight (to a named port of destination) - koszt i fracht (do oznaczonego 
portu przeznaczenia) 

 

np. CFR Gdynia - zastosowanie przy transporcie morskim i 

ś

ródl

ą

dowym. 

 

Sprzedaj

ą

cy ma gesti

ę

 transportow

ą

, do jego obowi

ą

zków nale

ż

y zawarcie umowy 

background image

przewozu towaru do okre

ś

lonego portu przeznaczenia, pokrycie kosztów frachtu, w tym 

kosztów załadunku na statek, oraz wszystkich innych przeładunków, je

ś

li takie wyst

ę

puj

ą

 

podczas przewozu.   

 

Sprzedaj

ą

cy ma obowi

ą

zek dostarczy

ć

 towar na statek w porcie załadunku. Przej

ę

cie 

ryzyka uszkodzenia i utraty towaru przez kupuj

ą

cego odbywa si

ę

 w momencie 

przekroczenia przez towar linii nadburcia statku w porcie załadunku.   

 

Kupuj

ą

cy sam musi zatem ponie

ść

 koszty ubezpieczenia towaru, a sprzedaj

ą

cy koszty 

załadunku na statek i koszty frachtu do punktu przeznaczenia. 

CFR 
„CIF” - Cost, Insurance and Freight (to a named port of destination) - koszt, 
ubezpieczenie   
i fracht (do oznaczonego portu przeznaczenia) 

 

CIF- koszt, ubezpieczenie i fracht (do oznaczonego portu przeznaczenia) np. CIF Gda

ń

sk - 

zastosowanie przy transporcie morskim i 

ś

ródl

ą

dowym   

 

Forma zbli

ż

ona do reguły CFR, od której ró

ż

ni si

ę

 tym, 

ż

e sprzedaj

ą

cy oprócz kosztów 

dostawy i frachtu ponosi równie

ż

 koszty ubezpieczenia i zobowi

ą

zany jest do przekazania 

kupuj

ą

cemu dowodu zawarcia umowy ubezpieczenia. 

 

CIF 
CPT - Carriage paid to... (a named place of destiantion) - przewo

ź

ne opłacone do... 

(oznaczone miejsce przeznaczenia) 

 

np. CPT Bydgoszcz - zastosowanie przy wszystkich rodzajach transportu. Sprzedaj

ą

cy ma 

obowi

ą

zek zawarcia umowy o przewóz do okre

ś

lonego punktu przeznaczenia 

wyznaczonego przez kupuj

ą

cego.   

 

Sprzedaj

ą

cy ponosi wszystkie koszty przewozu, jest zobowi

ą

zany do dostarczenia towaru 

przewo

ź

nikowi. Je

ś

li jest ich kilku, to pierwszemu z nich.   

 

Kupuj

ą

cy przejmuje koszty ryzyka uszkodzenia czy utraty towaru po przekazaniu przesyłki 

przewo

ź

nikowi lub pierwszemu przewo

ź

nikowi (je

ś

li jest ich kilku). 

CPT 
 

 

Grupa D – Arrival – Sprzedaj

ą

cy jest zobowi

ą

zany do dostarczenia towaru do okre

ś

lonego 

miejsca lub portu przeznaczenia. 

DDU - Delivered Duty Unpaid (to a named place of destination) - dostarczone, cło nie 
opłacone (do oznaczonego miejsca przeznaczenia) 

 

np. DDU Wrocław - zastosowanie przy wszystkich rodzajach transportu. Obowi

ą

zkiem 

sprzedaj

ą

cego jest przekazanie towaru na 

ś

rodku transportu do dyspozycji kupuj

ą

cego, w 

okre

ś

lonym miejscu przeznaczenia oraz poniesienie zwi

ą

zanych z tym kosztów i ryzyka.   

 

Koszty wyładunku i koszty odprawy celnej importowej (je

ż

eli jest wymagana) nale

żą

 do 

kupuj

ą

cego. 

DDU 
DDP - Delivered Duty Paid (to a named place of destination) - dostarczone, cło opłacone 
(do oznaczonego miejsca przeznaczenia) 

 

Znane klauzury: 

 

DDP - zastosowanie przy wszystkich rodzajach transportu.   

background image

 

Podobnie jak w formie DDU, sprzedaj

ą

cy dostarcza towar na 

ś

rodku transportu do 

dyspozycji kupuj

ą

cego, w okre

ś

lonym miejscu przeznaczenia wraz z poniesieniem 

kosztów transportu i ubezpieczenia.   

 

Dodatkowo w tej formule sprzedaj

ą

cy ponosi koszty odprawy celnej importowej. 

 

DDP 
 
Komunikacja 

 

ś

cisła współpraca dostawca i odbiorca. 

 
Zakupy 

 

Drogi zaopatrzenia: 

 

zakupy bezpo

ś

rednie; 

 

zakupy przez po

ś

redników; 

 

handel hurtowy. 

 

Dwie kwestie: 

 

liczba dostawców (single sourcing, duble sourcing); 

 

geograficzne rozlokowanie lub rozproszenie dostawców. 

Polityka zakupów   

 

Wg Mirosława Antonowicza główn

ą

 podstaw

ą

 polityki zakupów powinna by

ć

 klasyfikacja 

zakupów.   

 

 

L

L

o

o

g

g

i

i

s

s

t

t

y

y

k

k

a

a

 

 

z

z

a

a

o

o

p

p

a

a

t

t

r

r

z

z

e

e

n

n

i

i

a

a

 

 

Decyzje „make-or-buy„   
(„zrób-lub-kup”) 

 

Polegaj

ą

 one na porównywaniu kosztów wyprodukowania danego komponentu lub 

realizacji danej usługi we własnym zakresie z kosztem zakupu tego komponentu lub 
wy

ś

wiadczenia danej usługi przez dostawc

ę

 z zewn

ą

trz. 

 
3 poziomy podejmowania decyzji „wytworzy

ć

 czy kupi

ć

” wg D.R. Proberta   

 

poziom strategiczny (decyzje strategiczne),   

 

poziom operacyjny (decyzje operacyjne),   

 

poziom po

ś

redni (decyzje po

ś

rednie). 

 
1. 

Decyzje strategiczne „wytworzy

ć

 czy kupi

ć

" dotycz

ą

 

1) okre

ś

lenia metody produkcji i zdolno

ś

ci produkcyjnych przedsi

ę

biorstwa, a zwłaszcza: 

 

rodzaju produktów, które nale

ż

y wytwarza

ć

 

rodzaju niezb

ę

dnych inwestycji w maszyny i sił

ę

 robocz

ą

, aby umo

ż

liwi

ć

 

background image

wytwarzanie okre

ś

lonych produktów, 

 

zdolno

ś

ci do rozwijania/opracowywania nowych produktów i procesów, 

poniewa

ż

 wiedza i umiej

ę

tno

ś

ci zdobyte dzi

ę

ki wytwarzaniu produktów we 

własnym zakresie mog

ą

 mie

ć

 decyduj

ą

ce znaczenie w przyszło

ś

ci, 

 

 

 

wyboru odpowiednich dostawców, poniewa

ż

 mo

ż

e wyst

ą

pi

ć

 potrzeba 

zaanga

ż

owania ich w procesy projektowania i produkcji; z kolei przydzielenie 

nieodpowiednich zada

ń

 dostawcom mo

ż

e doprowadzi

ć

 do upadku przedsi

ę

biorstwa 

przez wykreowanie nowego konkurenta lub uniemo

ż

liwienie zapewnienia 

odpowiedniej jako

ś

ci czy funkcjonalno

ś

ci produktu, 

 

zyskowno

ś

ci z tytułu produkcji we własnym zakresie, ryzyka z tym zwi

ą

zanego i 

elastyczno

ś

ci przedsi

ę

biorstwa; 

 

2) stworzenia podstaw podejmowania decyzji operacyjnych lub te

ż

 decyzji po

ś

rednich. 

 
2. Decyzje operacyjne „wytworzy

ć

 czy kupi

ć

" dotycz

ą

 problemu przej

ś

ciowej 

niestabilno

ś

ci zdolno

ś

ci produkcyjnych firmy 

 

1) wzrost popytu mo

ż

e przekroczy

ć

 mo

ż

liwo

ś

ci produkcyjne przedsi

ę

biorstwa, nawet je

ś

li 

preferuje ono wytwarzanie wyrobów wył

ą

cznie we własnym zakresie; 

 

2) w sytuacji odwrotnej spadek popytu mo

ż

e skłoni

ć

 przedsi

ę

biorstwo, które do tej 

pory zlecało realizacj

ę

 pewnych działa

ń

 czy zada

ń

 zewn

ę

trznym usługodawcom, 

do ich wykonywania we własnym zakresie, pod warunkiem 

ż

e posuni

ę

cie takie nie 

spowoduje zerwania współpracy z dostawcami. 

 

 

 

W takiej sytuacji kierownictwo przedsi

ę

biorstwa potrzebuje kryteriów, na których podstawie 

mogłoby wybra

ć

 najlepsz

ą

 dost

ę

pn

ą

 opcj

ę

. Mog

ą

 to by

ć

 kryteria jako

ś

ciowe, ilo

ś

ciowe lub i 

jedne, i drugie. 

 
3. Decyzje po

ś

rednie „wytworzy

ć

 czy kupi

ć

"   

 

Najlepiej podejmowa

ć

 je w stadium projektowania, dotycz

ą

 one bowiem wytwarzania przez 

przedsi

ę

biorstwo 

we własnym zakresie lub zakupu konkretnego komponentu danego produktu. 

 

 

Chocia

ż

 decyzje „wytworzy

ć

 czy kupi

ć

" s

ą

 zwykle podejmowane na podstawie oblicze

ń

 

udost

ę

pnionych przez dział, komórk

ę

 lub osob

ę

 odpowiedzialn

ą

 za rachunkowo

ść

 

zarz

ą

dcz

ą

, personel działu zakupów zaopatrzeniowych w przedsi

ę

biorstwie powinien zna

ć

 

zasady wykonywania tych oblicze

ń

. Podj

ę

cie wła

ś

ciwej decyzji „wytworzy

ć

 czy kupi

ć

cz

ę

sto wymaga zastosowania rachunku kosztów kra

ń

cowych (bezpo

ś

rednich) lub analizy 

progu rentowno

ś

ci (punktu krytycznego). 

 

 
 

1. Rachunek kosztów kra

ń

cowych (bezpo

ś

rednich) 

 

Opiera si

ę

 on na „zasadzie rozliczania kosztów zmiennych na no

ś

niki kosztów i 

odpowiednik kosztu stałego dla danego okresu w cało

ś

ci od wpływów uzyskanych w tym 

okresie". 

background image

 

U

ż

yty w definicji termin „wpływ" oznacza ró

ż

nic

ę

 mi

ę

dzy cen

ą

 sprzeda

ż

y (lub zakupu) a 

jednostkowym kosztem zmiennym. 

 
Przykład 1.   
Przyj

ę

te zało

ż

enia w odniesieniu do kosztów (w funtach): 

 

materiały bezpo

ś

rednie 60 

 

płace bezpo

ś

rednie 

30 

 

pozostałe koszty bezpo

ś

rednie + 10 

 

techniczny koszt wytworzenia  100 

 

koszty ogólnozakładowe   
(100% płac bezpo

ś

rednich) 

+ 30 

 

zakładowy koszt wytworzenia  130 

 

ogólne koszty biurowe   
(20% zakładowych kosztów wytworzenia) 

+ 26 

 

Razem  156 

 

 

 

ogólne koszty sprzeda

ż

y   

(14 funtów za sztuk

ę

)  + 14 

 

koszt własny 

170 

 

zysk netto 

+ 30 

 

cena sprzeda

ż

y 200 

 

 

 

Ponadto przyjmujemy, 

ż

e: 

 

60% kosztów ogólnozakładowych stanowi

ą

 koszty stałe, a 40% — koszty 

zmienne; 

 

ogólne koszty biurowe s

ą

 w cało

ś

ci kosztami stałymi; 

 

50% kosztów sprzeda

ż

y stanowi

ą

 koszty stałe, a reszt

ę

 — koszty zmienne. 

 
W zwi

ą

zku z tym koszt kra

ń

cowy zostanie skalkulowany nast

ę

puj

ą

co (w funtach): 

 

materiały bezpo

ś

rednie 60 

 

płace bezpo

ś

rednie 

30 

 

pozostałe koszty bezpo

ś

rednie + 10 

 

Razem    100 

 

 

 

koszty ogólnozakładowe 

12 (40% z 30 funtów) 

background image

 

ogólne koszty sprzeda

ż

+ 7 (50% z 14funtów) 

 

koszt kra

ń

cowy  119 

 

 

 

Zatem ka

ż

da cena powy

ż

ej 119 funtów stanowi dodatni wpływ w stosunku do ogólnych 

kosztów stałych. Je

ś

li wi

ę

c całkowite ogólne koszty stałe wynosz

ą

 81 000 funtów, to cena 

sprzeda

ż

y ustalona w wysoko

ś

ci 200 funtów zapewni po odliczeniu od ogólnych kosztów 

stałych 81 funtów dodatniego wpływu na ka

ż

dy produkt. 

 

 

Dlatego przedsi

ę

biorstwu wystarczy sprzeda

ć

 co najmniej 1000 sztuk tego produktu, aby 

nie znale

źć

 si

ę

 poni

ż

ej progu rentowno

ś

ci. Natomiast je

ś

li cena sprzeda

ż

y zostanie 

obni

ż

ona do 145 funtów, przedsi

ę

biorstwo, aby utrzyma

ć

 rentowno

ść

, b

ę

dzie musiało 

sprzeda

ć

 co najmniej 3000 sztuk, poniewa

ż

 dodatnia ró

ż

nica mi

ę

dzy przychodem ze 

sprzeda

ż

y a ogólnymi kosztami stałymi wyniesie w tym przypadku jedynie 26 funtów. 

 

 

 

Do podj

ę

cia decyzji „wytworzy

ć

 czy kupi

ć

" niezb

ę

dne jest porównanie ceny danego 

produktu oferowanej przez sprzedawc

ę

/dostawc

ę

 z bezpo

ś

rednim kosztem jego 

wytworzenia we własnym zakresie oraz stratami wynikaj

ą

cymi z powierzenia dostawcy 

prac, które przedsi

ę

biorstwo mogłoby wykona

ć

 samo. 

 
Przykład 2 

 

Pewien producent wytwarza komponent o nazwie JMA 423, którego normalne roczne 
zu

ż

ycie wynosi 10000 sztuk. Bie

żą

ce koszty jego wytworzenia wynosz

ą

 (w funtach): 

 

materiały bezpo

ś

rednie 90 

 

płace bezpo

ś

rednie 

40 

 

zmienne koszty ogólne  10 

 

ogólne koszty stałe 

+ 20 

 

Razem    160 

 

 

 

Komponent ten mo

ż

na kupi

ć

 za 156 funtów, ale przedsi

ę

biorstwo nie mogłoby wtedy w 

pełni wykorzysta

ć

 swoich zdolno

ś

ci produkcyjnych. Dlatego w przypadku zakupu 

komponentu pokrytych zostałoby jedynie 30% kosztów stałych przedsi

ę

-biorstwa. 

 

Czy przedsi

ę

biorstwo powinno samo wytwarza

ć

 komponent JMA 423, czy te

ż

 go kupowa

ć

przy zało

ż

eniu, 

ż

e na decyzj

ę

 nie maj

ą

 wpływu inne czynniki oprócz kosztów?   

 

 

Pobie

ż

na analiza porównawcza wskazuje, 

ż

e rozwa

ż

any komponent powinien by

ć

 raczej 

kupowany na zewn

ą

trz ni

ż

 wytwarzany we własnym zakresie przez przedsi

ę

biorstwo. 

Niemniej poprawne rozwi

ą

zanie tego problemu polega na porównaniu kra

ń

cowego kosztu 

wytworzenia komponentu z kosztami jego zakupu. 

Porównanie kra

ń

cowych kosztów wytworzenia komponentu we własnym zakresie z 

kosztami jego zakupu (w funtach) 

background image

 

 

Obliczenia w tabeli wskazuj

ą

ż

e przedsi

ę

biorstwo powinno raczej samo wytwarza

ć

, ni

ż

 

kupowa

ć

 komponent JMA 423.   

 

Jest tak dlatego, 

ż

e koszty stałe, wynosz

ą

ce obecnie 60 000 funtów, b

ę

d

ą

 

prawdopodobnie rosły, a poniewa

ż

 w przypadku zakupu komponentu zdolno

ś

ci 

produkcyjne nie zostan

ą

 w pełni wykorzystane, nie b

ę

dzie mo

ż

na ich rozło

ż

y

ć

 na 

odpowiedni wolumen produkcji.   

 

W rezultacie, decyduj

ą

c si

ę

 na kupno komponentu na zewn

ą

trz, przedsi

ę

biorstwo straci 

160000 funtów. 

 
Koszt alternatywny 

 

Koszt alternatywny to potencjalna korzy

ść

, której nie mo

ż

na uzyska

ć

 w wyniku wyboru 

innego sposobu post

ę

powania, tzn. kiedy obiekty czy urz

ą

dzenia produkcyjne 

wykorzystuje si

ę

 do innych celów. 

 
Przykład 3 

 

Pewne przedsi

ę

biorstwo wytwarza 100 000 sztuk produktu po koszcie całkowitym 

wynosz

ą

cym 120000 funtów i koszcie kra

ń

cowym wynosz

ą

cym 100000 funtów. Produkt 

ten mo

ż

na równie

ż

 kupi

ć

 po cenie 1,50 funta za sztuk

ę

.   

 

Decyzja o wytwarzaniu we własnym zakresie lub zakupie produktu na zewn

ą

trz zale

ż

od wysoko

ś

ci kosztu rezygnacji z mo

ż

liwo

ś

ci wytwarzania czego

ś

 innego.   

 

 

Je

ś

li mo

ż

liwe jest wykorzystanie potencjału produkcyjnego do wytworzenia tego produktu i 

osi

ą

gni

ę

cie dodatniego wpływu w wysoko

ś

ci 0,75 funta za sztuk

ę

, to sytuacja przedstawia 

si

ę

 nast

ę

puj

ą

co (koszty w funtach): 

 

koszty wytwarzania 

100 000 

 

koszty zakupu i niewykorzystanych zdolno

ś

ci produkcyjnych  150 000 

 

koszty zakupu  150 000 

 

koszt alternatywny 

-75 000 

 

Razem    75 000 

 
Koszt alternatywny 

 

Jak wynika z przedstawionych oblicze

ń

, w analizowanym przypadku zyskowniejsze byłoby 

kupowanie produktu na zewn

ą

trz przedsi

ę

biorstwa. 

 
2. Analiza progu rentowno

ś

ci (punktu krytycznego) 

 

Próg rentowno

ś

ci (punkt krytyczny) jest to „poziom działalno

ś

ci przedsi

ę

biorstwa, 

wyra

ż

ony w jednostkach produkcji lub jednostkach pieni

ęż

nych, przy którym osi

ą

gane 

dochody całkowite s

ą

 równe ponoszonym kosztom całkowitym”. 

 

 

 

Szacunkowe, planowane wielko

ś

ci produkcji mog

ą

 si

ę

 ró

ż

ni

ć

 od faktycznego zu

ż

ycia. 

Zatem, wracaj

ą

c do przykładu 2, mo

ż

na zada

ć

 pytanie, przy jakiej wielko

ś

ci wolumenu 

background image

komponentu JMA 423 przedsi

ę

biorstwu b

ę

dzie oboj

ę

tne, czy wytworzy go samo, czy te

ż

 

kupi.   

 

 

Na pytanie to mo

ż

na odpowiedzie

ć

, stosuj

ą

c nast

ę

puj

ą

cy wzór: 

 

 

Podstawiaj

ą

c dane do wzoru, otrzymujemy: 

 

 

 

Je

ś

li zapotrzebowanie na komponent JMA 423 wynosi 3750 sztuk, decyzja o jego 

wytwarzaniu we własnym zakresie b

ą

d

ź

 zakupie nie b

ę

dzie miała wpływu na zysk 

przedsi

ę

biorstwa.   

 

Je

ś

li natomiast zapotrzebowanie jest mniejsze, zyskowniejszym wariantem b

ę

dzie zakup 

komponentu na zewn

ą

trz, a je

ś

li jest 

wi

ę

ksze - lepszym rozwi

ą

zaniem b

ę

dzie wytwarzanie komponentu przez przedsi

ę

biorstwo. 

 
Krzywa do

ś

wiadczenia 

 

Kiedy przedsi

ę

biorstwo zaopatruje si

ę

 w komponenty u wyspecja-lizowanego producenta, 

nie ma zbyt wielu szans na nabranie do

ś

wiadczenia przy jego wytwarzaniu.   

 

Je

ś

li bierzemy pod uwag

ę

 nowy produkt, powinni

ś

my rozpatrzy

ć

 wpływ czynnika 

do

ś

wiadczenia na koszty produkcji z jednej strony i na koszty zakupu — z drugiej. Zatem 

czynnik do

ś

wiadczenia, je

ś

li wyst

ę

puje, musi zosta

ć

 uwzgl

ę

dniony w analizie 

porównawczej cen danego produktu przy jego produkcji we własnym zakresie i w 
przypadku jego zakupu. 

 
Czynniki ilo

ś

ciowe i jako

ś

ciowe 

 

Przy podejmowaniu decyzji „wytworzy

ć

 czy kupi

ć

" przedsi

ę

biorstwo musi, poza 

wymienionymi czynnikami, wzi

ąć

 równie

ż

 pod uwag

ę

 czynniki ilo

ś

ciowe i jako

ś

ciowe. 

 
Do czynników ilo

ś

ciowych przemawiaj

ą

cych na korzy

ść

 wytwarzania nale

żą

 

mo

ż

liwo

ść

 pełnego wykorzystania potencjału i zasobów przedsi

ę

biorstwa; 

 

potencjalne skrócenie cyklu realizacji zamówienia; 

 

mo

ż

liwo

ść

 utylizacji odpadów; 

 

znaczniejsza siła przetargowa przy składaniu wi

ę

kszych zamówie

ń

 na dany 

surowiec; 

 

wi

ę

cej mo

ż

liwo

ś

ci rozliczenia kosztów ogólnych; 

 

sposobno

ść

 zmniejszenia ryzyka kursowego; 

 

mo

ż

liwo

ść

 ustalenia z wyprzedzeniem kosztów robocizny. 

 
Do czynników ilo

ś

ciowych przemawiaj

ą

cych na korzy

ść

 kupna nale

żą

 

zbyt małe zapotrzebowanie, aby produkcja była dla przedsi

ę

biorstwa opłacalna; 

 

mo

ż

liwo

ść

 unikni

ę

cia kosztów pozyskania specjalistycznych maszyn lub 

wyspecjalizowanej siły roboczej; 

background image

 

zmniejszenie zapasów. 

 
Do czynników jako

ś

ciowych przemawiaj

ą

cych na korzy

ść

 wytwarzania nale

żą

 

mo

ż

liwo

ść

 zarz

ą

dzania zasobami; 

 

korzy

ś

ci transakcyjne i korzy

ś

ci wynikaj

ą

ce z podpisanych umów; 

 

wyeliminowanie problemów zwi

ą

zanych z takimi kwestiami, jak stabilno

ść

 sytuacji 

gospodarczej dostawców i konieczno

ść

 utrzymania ich zdolno

ś

ci do przetrwania, lub z 

ewentualnymi skutkami zmian formy własno

ś

ci u dostawców; 

 

zachowanie tajemnic firmy. 

Do czynników jako

ś

ciowych przemawiaj

ą

cych na korzy

ść

 kupna nale

żą

 

podział ryzyka finansowego mi

ę

dzy nabywc

ę

 i sprzedawc

ę

 

mo

ż

liwo

ść

 kontroli jako

ś

ci nabywanych produktów; 

 

dost

ę

p do specjalistycznej wiedzy sprzedawcy, a tak

ż

e do jego maszyn i/lub 

patentów; 

 

jako efekt po

ś

redni wzbogacenie potencjału produkcyjnego nabywcy. 

 

 

 

Niezale

ż

nie od tego, czy decyzja „wytworzy

ć

 czy kupi

ć

" jest decyzj

ą

 strategiczn

ą

operacyjn

ą

, czy te

ż

 po

ś

redni

ą

, przed jej podj

ę

ciem nale

ż

y rozwa

ż

y

ć

 wiele czynników 

ilo

ś

ciowych i jako

ś

ciowych.   

Procedura podejmowania decyzji „make or buy„ 

L

L

o

o

g

g

i

i

s

s

t

t

y

y

k

k

a

a

 

 

z

z

a

a

o

o

p

p

a

a

t

t

r

r

z

z

e

e

n

n

i

i

a

a

 

 

 
Single sourcing 
  (strategie w zale

ż

no

ś

ci od liczby dostawców) 

 

Jeden dostawca odpowiedzialny za dostawy danej pozycji zakupowej 
 

 

Zalety: Mo

ż

liwo

ść

 utrzymywania 

ś

cisłych relacji mi

ę

dzy dostawc

ą

 i odbiorc

ą

 (współpraca 

na zasadzie partnerstwa) 

 

Wady: Ryzyko uzale

ż

nienia si

ę

 od jednego dostawcy i ujawnienia danych 

 
Sole sourcing 
  (strategie w zale

ż

no

ś

ci od liczby dostawców) 

 

Jedyny dostawca - monopol dostawcy. Cechy podobne do single sourcing: 
 

 

Zalety: Mo

ż

liwo

ść

 utrzymywania 

ś

cisłych relacji mi

ę

dzy dostawc

ą

 i odbiorc

ą

 (współpraca 

na zasadzie partnerstwa) 

 

Wady: Ryzyko uzale

ż

nienia si

ę

 od jednego dostawcy i ujawnienia danych 

Dual sourcing 
  (strategie w zale

ż

no

ś

ci od liczby dostawców) 

 

Dwóch dostawców - bez wzgl

ę

du na proporcje w jakich s

ą

 dzielone zamówienia   

 

background image

 

Zalety: mo

ż

liwo

ść

 wykorzystania zalet strategii single i multiple sourcing.   

 

Zwi

ę

kszenie bezpiecze

ń

stwa zaopatrzenia i budowanie 

ś

ci

ś

lejszych relacji miedzy 

dostawc

ą

 i odbiorc

ą

 

 
Multiple sourcing 
  (strategie w zale

ż

no

ś

ci od liczby dostawców) 

 

Zaopatrywanie si

ę

 u wi

ę

cej ni

ż

 dwóch dostawców 

 

 

Zalety: du

ż

e bezpiecze

ń

stwo zakupów, niski stopie

ń

 uzale

ż

nienia od dostawców, 

wymuszona konkurencja mi

ę

dzy dostawcami 

 

Wady: małe szans

ę

 na prowadzenie wspólnych prac rozwojowych, utrudniona obsługa 

logistyczna dostaw, skomplikowan

ą

 obsługa administracyjna, problemy z utrzymaniem 

stałego poziomu jako

ś

ci, relatywnie wysokie ceny zakupów 

 
Strategie zakupowe 
(strategie w zale

ż

no

ś

ci od przedmiotu zakupu) 

 

Zakupy pojedynczych elementów (unit sourcing): 
Zakupy prostych komponentów i detali wyrobu finalnego   
 

 

Zakupy modułów (modular sourcing): 
Zakupy gotowych modułów i systemów. Stosowane przez przedsi

ę

biorstwa stosuj

ą

ce 

strategi

ę

 lean production. 

Strategie zakupowe 
(strategie w zale

ż

no

ś

ci od przedmiotu zakupu) 

Strategie zakupowe   
(strategie w zale

ż

no

ś

ci od geograficznego obszaru penetracji) 

 

Zakupy lokalne (local sourcing) 
Determinanty wyboru:   

 

koszty,   

 

przyczyny administracyjne i/lub polityczne 
 

 

Zakupy krajowe (domestic sourcing) 
Determinanty wyboru: 

 

bariery celne,   

 

kwalifikacje pracowników (j

ę

zyki obce, techniki zawierania transakcji 

zagranicznych),   

 

wielko

ść

 przedsi

ę

biorstwa,   

 

lokalizacja tzw. pierwszych dostawców 

Zakupy globalne (globalsourcing)   
(strategie w zale

ż

no

ś

ci od geograficznego obszaru penetracji) 

 

Wykorzystanie wszelkich mo

ż

liwo

ś

ci pozyskiwania dóbr bez wzgl

ę

du na geograficzne 

miejsce ich wyst

ę

powania 

 

Warunki zastosowania: 

 

Stabilny popyt; dobra s

ą

 w fazie dojrzało

ś

ci 

 

Du

ż

y udział kosztów robocizny w cenie 

background image

 

Du

ż

e jednostkowe warto

ś

ci zakupu 

 

Zakup zwi

ą

zany z niewielkim ryzykiem 

 

Ceny podlegaj

ą

 du

ż

ym wahaniom 

 

Cena stanowi podstawowe kryterium wyboru 

  

 

Szybko

ść

 dostawy i terminy maj

ą

 małe znaczenie 

 

Jako

ść

 ma mniejsze znaczenie lub obowi

ą

zuj

ą

 

ś

wiatowe standardy jako

ś

ci 

 

Strategia zakupów globalnych jest współcze

ś

nie wspomagana przez Internet; 

e-biznes wyznacza nowe horyzonty 

 
Strategie zakupowe 
(strategie w zale

ż

no

ś

ci od zasady sterowania dostawami i produkcj

ą

 oraz polityki 

wzgl

ę

dem zapasów) 

 

Dostawy na magazyn - zasada uzupełniania zapasu 

 

Zastosowanie: produkty niskiej warto

ś

ci - małe zwi

ą

zanie kapitału 

 

 

Dostawy zgodnie z zasad

ą

 pull - zasada ustalania rzeczywistego zapotrzebowania 

 

Zastosowanie: produkcja na zamówienie, redukcja zapasów u kupuj

ą

cego 

 

 

Dostawy dla zaspokojenia bie

żą

cych potrzeb odbiorcy - zasada dostaw just in time 

 

Zastosowanie: dla zredukowania zapasów u odbiorcy oraz w całym ła

ń

cuchu 

dostaw 

Strategie zakupowe 
(strategie w zale

ż

no

ś

ci od podmiotu zakupów) 

 

Zakupy samodzielne 

 

Koncepcja realizacji zakupów na własne potrzeby 
 

 

Zakupy wspólne 

 

Konsorcja zakupowe - struktury horyzontalne niezale

ż

nych odbiorców 

 

Podmioty niezale

ż

ne prawnie i finansowo np. W sferze zakupów publicznych 

(ochrona zdrowia, o

ś

wiata) 

Zalety i wady centralizacji zakupów zaopatrzeniowych 
1. 

Korzy

ś

ci skali. Centralizacja zakupów zaopatrzeniowych pozwol

ą

 firmie na wykorzystanie 

jej siły nabywczej lub osi

ą

gni

ę

cie lepszych efektów w tym zakresie, poniewa

ż

 

mo

ż

liwe jest poł

ą

czenie zakupów wszystkich potrzebnych w firmie dóbr zaopatrzeniowych i 

uzyskanie z tego tytułu obni

ż

onych stawek czy rabatów; 

 

dostawcy maj

ą

cy bezpo

ś

redni kontakt ze scentralizowanym działem zakupów 

zaopatrzeniowych s

ą

 motywowani do konkurowania o zaspokojenie cało

ś

ci lub istotnej 

cz

ęś

ci zapotrzebowania danego przedsi

ę

biorstwa; 

Zalety i wady centralizacji zakupów zaopatrzeniowych 

 

umo

ż

liwiaj

ą

c dostawcom rozło

ż

enie kosztów ogólnych na dłu

ż

sze serie produkcyjne, 

przedsi

ę

biorstwo zyskuje sposobno

ść

 wynegocjowania ni

ż

szych cen; 

 

mo

ż

liwe jest zatrudnienie wyspecjalizowanego personelu, który b

ę

dzie si

ę

 zajmował 

zakupami poszczególnych potrzebnych dóbr zaopatrzeniowych; 

background image

 

istnieje równie

ż

 mo

ż

liwo

ść

 zatrudnienia wyspecjalizowanego personelu pomocniczego, np. 

w przypadku gdy przedsi

ę

biorstwo dokonuje du

ż

ych zakupów za granic

ą

, mo

ż

e zatrudni

ć

 

eksperta ds. procedur importowych; 

 

mo

ż

liwe jest obni

ż

enie kosztów administracyjnych, np. z oczywistych wzgl

ę

dów ta

ń

sze jest 

zło

ż

enie i opracowanie jednego zamówienia o warto

ś

ci 10000 zł ni

ż

 dziesi

ę

ciu o warto

ś

ci 

1000 zł ka

ż

de. 

 
Zalety i wady centralizacji zakupów zaopatrzeniowych 
2. 

Koordynacja działa

ń

 umo

ż

liwia: 

 

stosowanie jednolitej polityki zakupu, np.: 

 

pozyskiwanie zasobów u jednego dostawcy, 

 

pozyskiwanie zasobów na zasadach partnerskich; 

 

wdro

ż

enie ujednoliconych procedur zakupu; 

 

wyeliminowanie problemu dokonywania konkurencyjnych zakupów przez ró

ż

ne działy w 

ramach jednej firmy; 

 

ułatwienie procesu standaryzacji poprzez stosowanie   
w całym przedsi

ę

biorstwie ujednoliconych specyfikacji; 

 

łatwiejsze okre

ś

lanie wielko

ś

ci zamówie

ń

 i terminów dostaw; 

 
Zalety i wady centralizacji zakupów zaopatrzeniowych 

 

koordynacj

ę

 usług pomocniczych, a zwłaszcza sterowania i monitorowania przepływu 

zapasów; 

 

bardziej usystematyzowane szkolenie i doskonalenie personelu; 

 

ułatwienie bada

ń

 

ź

ródeł zaopatrzenia, wielko

ś

ci zamówie

ń

 oraz wyników osi

ą

ganych przez 

dostawców: 

 

z punktu widzenia dostawców łatwiejszy kontakt z jednym, scentralizowanym działem 
zakupów zaopatrzeniowych ni

ż

 z wieloma osobami czy działami. 

Zalety i wady centralizacji zakupów zaopatrzeniowych 
3. Kontrola działa

ń

: 

 

dział zakupów zaopatrzeniowych mo

ż

e si

ę

 sta

ć

 wydzielonym, autonomicznym centrum 

kosztów (jednostk

ą

 organizacyjn

ą

, której mo

ż

na przypisa

ć

 konkretne koszty) albo 

centrum zysków (jednostk

ą

 organizacyjn

ą

, która odpowiada zarówno za osi

ą

gni

ę

te 

dochody, jak i poniesione wydatki);   

 

mo

ż

liwe jest obj

ę

cie kontrol

ą

 bud

ż

etow

ą

 zarówno działu zakupów zaopatrzeniowych, jak i 

całkowitych wydatków na dobra zaopatrzeniowe; 

Zalety i wady centralizacji zakupów zaopatrzeniowych 

 

ujednolicone zostaj

ą

 ceny zakupu, poniewa

ż

 centralizacja działu zakupów 

zaopatrzeniowych ułatwia standaryzacj

ę

 rachunku kosztów; 

 

mo

ż

na sterowa

ć

 zapasami i dzi

ę

ki temu zmniejszy

ć

 liczb

ę

 przypadków starzenia si

ę

 

zapasów i utraty zysku w wyniku zamro

ż

enia kapitału w zapasach nadmiernych; 

 

istnieje sposobno

ść

 wdro

ż

enia takich rozwi

ą

za

ń

, jak   

just-in-time i MRP II; 

 

mo

ż

liwe jest monitorowanie wyników działu zakupów zaopatrzeniowych poprzez 

background image

wyznaczanie celów i porównywanie faktycznych rezultatów z zało

ż

onymi 

wcze

ś

niej celami. 

 
Strategie zakupowe 
(strategie w zale

ż

no

ś

ci od lokalizacji dostawcy - kryterium miejsca tworzenia warto

ś

ci 

dodanej) 

 

Dostawy z zewn

ą

trz (extemal sourcing) 

 

Klasyczne zakupy dóbr produkowanych poza siedzib

ą

 przedsi

ę

biorstwa – odbiorcy 

 

 

Dostawy z wewn

ą

trz (internal sourcing) 

 

Dostawca produkuje dobra na terenie oddanej mu w odpłatne u

ż

ytkowanie 

nieruchomo

ś

ci odbiorcy (factory within factory) 

 

Towarzysz

ą

ce strategie: Odchudzone przedsi

ę

biorstwo, Make or buy 

 

 

Przykład: Skoda zaoferowała dla dostawców budynki zlokalizowane wokół zakładu 
monta

ż

owego w Mlada Bolesław. Tam te

ż

 zlokalizował swoj

ą

 produkcj

ą

 dla Skody 

producent siedze

ń

 samochodowych Johnson 

 
Strategie zakupowe 
(dobór według charakteru powi

ą

za

ń

 dostawca - odbiorca) 

 

Koncepcja optymalizowania całego ła

ń

cucha tworzenia warto

ś

ci: 

 

sukcesie ła

ń

cucha dostaw stanowi jedna wspólna, optymalna strategia dostawcy i 

odbiorcy a nie suma optymalnych strategii dostawcy i odbiorcy 

 

Stary model konkurowania: zorientowanie na krótkotrwałe budowanie przewagi 
konkurencyjnej jednej ze stron
 

 

Nowy model konkurowania: zorientowanie na długookresowe wzmacnianie pozycji obu 
stron
 

 

Modele relacji dostawca - odbiorca » adwersarze - koncepcja transakcyjna » partnerzy 
- koncepcja współpracy 

 
STRATEGIE ZAKUPOWE 
(dobór według charakteru powi

ą

za

ń

 dostawca - odbiorca) 

 

Adwersarze (koncepcja transakcyjna) 

 

powi

ą

zania o charakterze ekonomicznym, zwi

ą

zane z realizacj

ą

 konkretnych transakcji 

 

powi

ą

zania nie s

ą

 zorientowane na długookresow

ą

 współprac

ę

, mo

ż

liwe umowy ramowe 

zawieraj

ą

ce ogólne warunki dostaw 

 

strony umowy d

ążą

 do maksymalizacji korzy

ś

ci swoich przedsi

ę

biorstw, bez wzgl

ę

du na 

koszty strony przeciwnej 

STRATEGIE ZAKUPOWE 
(dobór według charakteru powi

ą

za

ń

 dostawca - odbiorca) 

 

Partnerzy (koncepcja współpracy) Koncepcie współpracy: 

 

budowanie 

ś

cisłych relacji opartych na kategoriach ekonomicznych, technicznych, 

społecznych (szkoła zaufania) 
 

 

budowanie indywidualnych stosunków ze strategicznymi dostawcami (szkoła 

background image

partnerstwa) 
 

 

budowanie ró

ż

norodnych powi

ą

za

ń

 wszystkich dostawców z odbiorc

ą

 na ró

ż

nych 

poziomach ła

ń

cucha dostaw, zastosowanie strategii podzlecania, odchudzonego 

przepływu (lean flow, lean supply) i model sieciowy (network sourcing) (szkoła japo

ń

ska) 

 
Strategie zakupowe 
(dobór wg charakteru powi

ą

za

ń

 dostawca - odbiorca) 

 

Fazy ewolucji relacji dostawca odbiorca 

STRATEGIE ZAKUPOWE 
(dobór wg charakteru powi

ą

za

ń

 dostawca - odbiorca) 

 

Fazy relacji z dostawc

ą

 - kategorie dostawców (w firmie Rolls - Royce) 

 

dopuszczony dostawca 

 

preferowany dostawca 

 

strategiczny dostawca   

 

strategiczny partner   

STRATEGIE ZAKUPOWE 
(dobór wg charakteru powi

ą

za

ń

 dostawca - odbiorca) 

 

Czynniki wpływaj

ą

ce na stopie

ń

 i charakter powi

ą

za

ń

 dostawcy - odbiorcy 

 

Presja na obni

ż

anie kosztów po stronie zakupów dla zwi

ę

kszenia konkurencyjno

ś

ci 

wyrobów 

 

Mo

ż

liwo

ś

ci przedsi

ę

biorstwa do zarz

ą

dzania zasobami zewn

ę

trznymi w zakresie ustalania 

celów, sposobów ich realizacji i kontrolowania osi

ą

ganych efektów 

 

Uczestnictwo danego przedsi

ę

biorstwa w ła

ń

cuchu dostaw - konkurowanie w ramach 

ła

ń

cucha dostaw narzuca nowe relacje z dostawcami 

 
STRATEGIE ZAKUPOWE 
(dobór wg relacji do wyrobu finalnego) 

 

Dobra bezpo

ś

rednio produkcyjne 

 

Strategie kooperacyjne, bliskiej współpracy partnerskiej w całym ła

ń

cuchu dostaw dla 

zwi

ę

kszenia konkurencyjno

ś

ci przedsi

ę

biorstwa poprzez optymalizacj

ę

 innowacyjno

ś

ci, 

kosztów, marketingu 

 

Dobra po

ś

rednio produkcyjnie 

 

Grupa dóbr strategicznych - kreatywne wsparcie ze strony dostawców 

 

Grupa dóbr powszechnych - odbiorca (w interesie jego klientów) stosuje strategie 
rozgrywaj

ą

ce konkurencyjno

ść

 cenow

ą

 dostawców 

 
MARKETINGOWE STRATEGIE ZAKUPOWE 
Strategia kooperacyjnego rozwoju - simultaneous engineering
 
Tradycyjny rozwój produktu 

 

Sekwencyjny rozwój produktu i procesu 

 

Rozwój własnymi siłami firmy (dostarczanie dostawcom szczegółowych specyfikacji) 

 

Brak zaanga

ż

owania pracowników działu zakupów i przedstawicieli dostawców w proces 

background image

rozwoju nowych produktów 

 

Specjalizacja funkcjonalna 

 

Słabo zarysowane struktury komunikacyjne 

 

Stosunki kontraktowe dostawca - odbiorca 

 
Simultaneous engineering 

 

Równoległy rozwój produktu i procesu 

 

Przeniesienie odpowiedzialno

ś

ci za rozwój produktu na dostawców 

 

ą

czenie pracowników działu zakupów i przedstawicieli dostawców w pocz

ą

tkowych 

fazach projektów rozwojowych 

 

Zespoły interfunkcjonalne   

 

Silne struktury komunikacyjne   

 

Partnerskie relacje dostawca - odbiorca 

 
STRATEGIE ZAKUPOWE 
(wybór według przynale

ż

no

ś

ci dobra do grupy klasyfikacji ABC) 

 

Analiza ABC według stopnia zwi

ą

zania kapitału 

 

Analiza ABC według struktury kosztów pozyskania dóbr 

 

Grupa A - udział ceny w kosztach pozyskania 95%-99% 

 

Grupa B - udział ceny w kosztach pozyskania 80%-85% 

 

Grupa C - udział ceny w kosztach pozyskania 20%-30% 

 

Cele zarz

ą

dzania 

 

Grupa C - obni

ż

enie kosztów zakupu 

 

Grupa A i B - koncentracja na cenach zakupowych dóbr 

 
Sposoby realizacji zakupów grupy C
 

 

Redukcja liczby dostawców 

 

Upraszczanie procedur zakupowych 

 

Zakupy za po

ś

rednictwem Internetu 

 
Macierz portfolio Kraljica 

 

Jednym z głównych elementów pracy specjalisty do spraw zakupów jest nawi

ą

zywanie 

relacji z dostawcami oraz zarz

ą

dzanie nimi. Kontakty z niektórymi partnerami biznesowymi 

ograniczaj

ą

 si

ę

 do sporadycznych transakcji, podczas gdy relacje z innymi to istotne 

ogniwo strategii firmy. 

 

W praktyce analiza ka

ż

dego z dostawców jest czasochłonna, a stworzenie uniwersalnych 

kryteriów klasyfikacji bardzo trudne.   

 

Dlatego te

ż

 istotn

ą

 pomoc

ą

 przy sporz

ą

dzaniu strategii zarz

ą

dzania kontaktami na linii 

my-dostawca jest model teoretyczny zwany macierz

ą

 portfolio Kraljica.   

 

Model ten mo

ż

e słu

ż

y

ć

 jako skuteczna podstawa teoretyczna do rozpoznania relacji, jakie 

powinny ł

ą

czy

ć

 nas z okre

ś

lonym dostawc

ą

STRATEGIE ZAKUPOWE 
(wybór wg pozycji dobra w portfelu zakupów przedsi

ę

biorstwa) 

 

Macierz Kraljica - klasyfikacja dóbr wg warto

ś

ci zakupów (wg wpływu na wynik 

przedsi

ę

biorstwa) oraz wg ryzyka zakupowego 

background image

Macierz portfolio Kraljica 

 

Podstaw

ą

 wyselekcjonowania 4 głównych grup produktów stały si

ę

 2 wymiary: Ryzyko 

zwi

ą

zane z dostawami oraz wpływ, jaki dostarczany produkt ma na wynik finansowy naszej 

firmy.   
 

 

Zasadniczymi elementami oceny ryzyka zwi

ą

zanego z dostawami jest dokładne okre

ś

lenie 

liczby dostawców zdolnych do spełnienia stawianych wymaga

ń

 dotycz

ą

cych danego 

produktu oraz okre

ś

lenie poziomu ryzyka zwi

ą

zanego rezygnacj

ą

 dostawcy ze współpracy. 

 

Ocena wpływu danego produktu na wynik finansowy jest z kolei uzale

ż

niona od obrotów 

osi

ą

ganych na danym produkcie, potencjału redukcji kosztów oraz od procentowego 

udziału kupowanego produktu w tworzeniu warto

ś

ci dodanej. 

Strategie zakupowe - Dobra strategiczne 
(du

ż

y wpływ na wynik przedsi

ę

biorstwa, du

ż

e ryzyko zakupowe) 

 

Koncentracja: współpraca 

 

Ci

ą

gły przegl

ą

d - cele cenowe 

 

Buforowe zapasy 

 

Kompleksowa jako

ść

 - ocena i wybór dostawcy ze wzgl

ę

du na jako

ść

 

 

Szczegółowa analiza rynku obejmuj

ą

ca rynki mi

ę

dzynarodowe 

 

Ś

rednio lub długookresowe kontrakty 

 

Analiza kosztów lub warto

ś

ci 

 

Kupowa

ć

 lub wytwarza

ć

 -joint venture, nabycie dostawcy przez przejecie 

 

Analiza scenariusza ryzyka i planowanie przypadków losowych 

 

Partnerstwo 

 

Wysoka ranga negocjacyjne 

 
Strategie zakupowe - Dobra kluczowe 
(du

ż

y wpływ na wynik przedsi

ę

biorstwa, małe ryzyko zakupowe) 

 

Koncentracja: Wykorzystanie zalet potencjału rynku 

 

Cz

ę

sty przegl

ą

d sytuacji 

 

Poszukiwanie szans zwi

ę

kszenia współzawodnictwa mi

ę

dzy 

dostawcami 

 

Niskie zapasy 

 

Kontrakty krótkoterminowe 

 

Elastyczno

ść

 

ź

ródeł - jeden dostawca lub wielu dostawców 

dla maksymalizowania zysku 

 

Analiza kosztów lub warto

ś

ci 

 

Wysoka ranga negocjacyjna 

 
Strategie zakupowe - Dobra zwykłe 
(mały wpływ na wynik przedsi

ę

biorstwa, małe ryzyko zakupowe) 

 

Koncentracja: Efektywno

ść

 

 

Proces nabywania uproszczony, zautomatyzowany 

 

Minimalizacja kosztów administracyjnych 

 

Odpowiedzialno

ść

 przesuni

ę

ta do ni

ż

szych poziomów 

 

Składowanie u dostawcy lub zasada uzupełniania 

background image

 

Kontrakty mog

ą

 by

ć

 odwoływane 

 

Stała cena z pewn

ą

 indeksacj

ą

 inflacyjn

ą

 

 

Jedno 

ź

ródło dostaw - mo

ż

e by

ć

 kombinowane z podobnymi 

pozycjami 

 

Niska ranga negocjacyjna 

Strategie zakupowe - Dobra „w

ą

skie gardła" 

(mały wpływ na wynik przedsi

ę

biorstwa, du

ż

e ryzyko zakupowe) 

 

Koncentracja: Zwi

ę

kszenie pewno

ś

ci dostaw 

 

Silne powi

ą

zanie z dostawc

ą

, partnerstwo 

 

Uzgadnianie zapasów buforowych (umowy) 

 

Cz

ę

ste przegl

ą

dy sytuacji 

 

TQM i ci

ą

gła ocena dostawcy 

 

Dwa lub wi

ę

cej 

ź

ródeł dostaw 

 

Analiza produktu dla wykrycia alternatywnych rozwi

ą

za

ń

 pozycji 

w

ą

skiego gardła 

 

Długo terminowe kontrakty 

 

Prognozowanie popytu 

 

Indeksacja ceny 

 

Wysoka ranga negocjacyjna 

Strategie zakupowe 
(dobór strategii wg klasyfikacji macierz

ą

 Kraljica)