MÓJ CHRYSTUS POŁAMANY
OBRAZ I
ŻOŁNIERZ - Stać! Jeśli nie jesteście buntownikami, stańcie! Z czym przychodzicie?
JONATAS - Cicho! Uciszcie się! Arcykapłan chce mówić!
KAJFASZ - Przyszliśmy do dostojnego prokuratora z ważną sprawą. Przyprowadziliśmy mu spiskowca, który
przygotowywał zamieszki. Idź, hegemonie, i poproś prokuratora, by stanął na twoim miejscu i zechciał nas
wysłuchać. Do zamku wejść nie możemy, bo, jak wiesz, mamy jutro nasze wielkie święto i niewolno nam w
tym czasie wchodzić do domu człowieka innej niżmy wiary.
Ukazuje się niespodziewanie Piłat
Kajfasz skinął, tymczasem zaś strażnicy, ciągnąc brutalnie za łańcuch i sznury, wywlekli więźnia przed
front stojących.
PIŁAT - To tego przyszliście oskarżać? Widzę, że nie czekaliście na mój wyrok. Ten człowiek ledwo żyje...
JONATAS - To wielki zbrodniarz! Gdyby nim nie był, nie przyprowadzilibyśmy Go do ciebie.
PIŁAT - Skoro tak wiele zbroił, powinniście Go byli sami osądzić
KAJFASZ - I osądziliśmy Go. Według naszego wyroku zasłużył na śmierć. Ale nam, dostojny prokuratorze,
nie wolno wykonać takiego wyroku...
PIŁAT - Naturalnie, że nie wolno! W Judei tylko ja stanowię o życiu ludzi. Gdyby to było w waszym ręku... —
poruszył pogardliwie dłonią. — Wasz wyrok niewiele mnie obchodzi — ciągnął opryskliwie. — Sam
postanowię, co się z Nim stanie. Dajcie Go! Ten Człowiek ledwo dyszy! — Co macie przeciw Niemu?
KAJFASZ - Czytaj!
JONATAS - „Arcykapłan Przenajświętszego, którego Imienia nie godzi się człowiekowi wymawiać, Józef
Kajfasz syn Betusa, po naradzie z najczcigodniejszymi i najmądrzejszymi kapłanami, nauczycielami i znawcami
Prawa w Izraelu postanawia uznać Jezusa syna Józefa, naggara z Nazaretu, winnym przestępstwa wzywania
ludzi do niepłacenia należnych danin cesarzowi..."
PIŁAT - To kłamstwo! — przerwał czytanie Piłat. — Sam wiem, kto płaci podatki, a kto ich płacić nie chce!
KAJFASZ - Czytaj dalej! — powiedział Kajfasz głosem, przez który przebijała tłumiona furia.
JONATAS - „A także winnym podburzania ludu i ogłaszania siebie królem izraelskim..."
PIŁAT - Królem? — gniewna opryskliwość zmieniła się w piekącą drwinę. — Ach, więc to swego króla
przyprowadziliście tu do mnie? No, jeśli tak... Osądzimy Go! — Powiedział do stojącego obok setnika: — Daj
no tu tego króla...
Nie słyszałem słów, ale z gestów Piłata można było wywnioskować o treści toczącej się między nim a
Nauczycielem rozmowy.
OBRAZ II
PIŁAT - Ja — rzekł krótko — nie widzę przestępstw, o które Go oskarżacie...
Zapanowała chwila ciszy. Przerwał ją wysoki, przechodzący w pisk głos Kajfasza:
KAJFASZ - To zbrodniarz! To spiskowiec! To buntownik!
JONATAS -Niepodobna, dostojny prokuratorze... To Człowiek niebezpieczny! Osądziliśmy Go...
