background image

SKALA KONTROLI DZIAŁANIA (ACS – 90) 

Action Control Scale ACS - 90 J. KHULA w adaptacji M. Marszał - Wiśniewskiej 

 

KONCEPCJA KONTROLI DZIAŁANIA KHULA 

Życie codzienne pokazuje, że sformułowanie określonego zamiaru nie jest wystarczające 

do tego, aby był on zrealizowany. Zanim jednostka zacznie realizować aktualny zamiar (oraz 

w trakcie jego realizacji) pojawia się wiele konkurencyjnych tendencji motywacyjnych, które 

przeszkadzają w zamierzonym pierwotnie działaniu. 

 

Zdaniem  Kuhla  w  przebiegu  procesów  motywacyjnych  zasadniczą  rolę  pełni 

KONTROLA DZIAŁANIA (siła woli), która: 

(1) 

pośredniczy między zamiarem a jego realizacją

(2) 

wzmacnia  siłę  zamiaru,  a  jednocześnie  hamuje  konkurencyjne  schematy 

działania. Proces ten trwa tak długo, aż aktywująca siła określonego zamiaru będzie większa 

od wszystkich innych konkurencyjnych schematów działania. 

 

Zamiarem  może  zostać  schemat  działania  charakteryzujący  się  słabszą  od  innych 

tendencją motywacyjną. Wynika to z rozdzielenia tendencji motywacyjnej (impulsywnej i 

emocjonalnej  oceny  przeszłych  doświadczeń)  od  zamiaru,  opartego  na  poznawczej 

analizie przyszłych konsekwencji działania. 

Na  przykład,  osoba  uwielbiająca  ciastka  z  kremem,  która  właśnie  podjęła  zamiar 

ograniczenia liczby spożywanych kalorii, może ciągle odczuwać silniejszy pociąg do zjedzenia 

ciastka,  niż  do  powstrzymania  się  od  tego.  Pomimo  to  będzie  ona  realizowała  początkowo 

słabszą tendencję motywacyjną (odmowa zjedzenia ciastka) na skutek określonych procesów 

kontroli, które stopniowo zmienią siłę tych dwu konkurujących ze sobą tendencji do działania, 

na rzecz wcześniejszego zobowiązania (ograniczenia liczby spożywanych kalorii). 

 

EFEKTYWNOŚĆ KONTROLI DZIAŁANIA jest funkcją dwóch czynników: 

(1) 

efektywności  strategii  wolicjonalnych  (aktywna  selektywność  uwagi,  kontrola 

kodowania informacji, kontrola emocji i motywacji, oszczędność w przetwarzaniu informacji, 

kontrola  otoczenia),  dzięki  którym  aktualny  zamiar  jest  utrzymywany  i  ochraniany  przed 

konkurencyjnymi tendencjami do działania. 

(2) 

trudności w realizacji zamiaru 

 

background image

TRUDNOŚĆ  W  REALIZACJI  ZAMIARU  mówi  o  wielkości  wysiłku  (stopniu 

samokontroli),  jaki  jest  konieczny  do  realizacji  danego  zamiaru.  Jest  funkcją  trzech 

czynników: 

(1) 

liczby i siły konkurencyjnych tendencji do działania generowanych przez podmiot; 

(2) 

wielkości  nacisku  zewnętrznego  przeciw  aktualnemu  zamiarowi  w  postaci  norm 

społecznych, wymagań, instrukcji itp., wzmacniających alternatywne działania; 

(3) 

typu kontroli aktywizowanego w danej sytuacji. 

 

TYPY KONTROLI działania: 

(1) 

typ  katastatyczny  (catastatic),  który  uniemożliwia  lub  utrudnia  zmianę  aktualnej 

sytuacji podmiotu, 

(2) 

typ metastatyczny (metastatic), który powoduje zmianę danej sytuacji podmiotu.  

 

Tym, co aktywizuje  metastatyczny i katastatyczny typ kontroli jest  ORIENTACJA NA 

DZIAŁANIE I ORIENTACJA NA STAN

 

osoba  zorientowana  na  działanie  -  jej  uwaga  jest  skoncentrowana  kolejno  lub 

jednocześnie na czterech elementach struktury działania: 

(1) stanie teraźniejszym, 

(2) stanie przyszłym, 

(3) rozbieżności między stanem teraźniejszym a stanem przyszłym, 

(4) przynajmniej jednej możliwości działania mogącej zlikwidować ową rozbieżność. 

Orientacja  na  działanie  aktywizuje  procesy  poznawcze  i  emocjonalne  ułatwiające 

realizację zamiaru 

Jeżeli jeden z powyższych elementów jest opuszczony, to osoba zorientowana jest na 

stan 

 

 

osoba zorientowana na stan – charakteryzuje się: 

(1) 

uporczywymi myślami o stanie przeszłym, teraźniejszym lub przyszłym, lub też 

(2) 

brakiem myśli logicznie związanych z daną sytuacją. 

Orientacja  na  stan  aktywizuje  procesy  poznawcze  i  emocjonalne,  utrudniające 

realizację zamiaru.  

 

 

 

background image

TYPY  ORIENTACJI  NA  STAN  związane  z  niedoczynnością  (niedostatecznym 

funkcjonowaniem) systemu inicjującego działanie: 

Orientacja na stan - typ „przemyśliwający”  = złe zdefiniowanie kontekstu i sposobów 

działania  po  powtarzającym  się  niepowodzeniu  sprzyja  koncentracji  na  myślowym 

przetwarzaniu doznanych porażek i wiąże się z biernością w działaniu; 

Orientacja na stan – typ „wahający się” = słaba aktywizacja osobistego zaangażowania 

podmiotu  oraz  orientacja  na  stan  podczas  planowania  i  podejmowania  decyzji  sprzyja 

wahaniu  się  i  niezdecydowaniu  w  podejmowaniu  decyzji,  któremu  towarzyszy  zwlekanie  z 

realizacją zamiaru już po jego sformułowaniu. 

 

ORIENTACJA NA  ZMIENNOŚĆ jest  kolejnym czynnikiem utrudniającym realizację 

podjętego zamiaru; wiąże się z nadczynnością systemu inicjującego działanie i przejawia się 

w: 

(1) 

niemożności kontynuowania czynności sprawiającej podmiotowi przyjemność, 

(2) 

niemożności „zatopienia się” w owej czynności, 

(3) 

przedwczesnym jej porzucaniu i podejmowaniu nowych działań. 

 

W związku z powyższym Kuhl wyróżnił trzy typy orientacji: 

(1) orientacja na działanie/stan po niepowodzeniu, 

(2) orientacja na działanie/stan podczas planowania i podejmowania decyzji, 

(3) orientacja na działanie/zmienność podczas wykonywania czynności. 

 

 

OPIS SKALI KONTROLI DZIAŁANIA (ACS-90) 

 

Skala  Kontroli  Działania  (ACS-90)  służy  do  oszacowania  różnic  indywidualnych  w 

zakresie  kontroli  działania,  która  wpływa  na  zdolność  do  podtrzymywania  i  realizacji 

zamiarów.  Kontrola  działania  ujmowana  jest  tu  w  kategoriach  orientacji  na  działanie  - 

orientacji na stan oraz orientacji na działanie - orientacji na zmienność. 

 

Skala składa się z trzech podskal: 

1)  AOF/  SOF  (Feilure)  orientacji  na  działanie  –  orientacji  na  stan  w  sytuacjach 

niepowodzenia 

background image

2) AOD/SOD (Decision) orientacji na działanie w sytuacjach decyzyjnych - orientacji na stan 

w sytuacjach decyzyjnych (wahanie się) 

3)  AOP/VOP  (Performance)  orientacji  na  działanie  podczas  wykonywania  czynności  - 

orientacji na zmienność podczas wykonywania czynności 

Każda podskala zawiera 12 pozycji opisujących konkretne sytuacje. Przy każdej pozycji 

są dwie alternatywne odpowiedzi (A i B), wskazujące odpowiednio orientację na działanie i 

orientację na stan (lub zmienność). 

Wyniki  oblicza  się  oddzielnie  w  każdej  podskali,  sumując  odpowiedzi  świadczące  o 

zorientowaniu  na  działanie,  przyznając  1  punkt  za  każdą  odpowiedź  diagnostyczną  dla 

orientacji  na  działanie.  Zatem  im  wyższy  wynik,  tym  większa  orientacja  na  działania,  a  im 

niższy wynik, tym większa orientacja na stan lub zmienność.