Co było i nie wróci - kącik wspomnień i sentymentów
We wspólczesnej Polsce właściwie nie ma już w ogóle Żydów. Nie potrafiliśmy ich
obronić przed nazistami tak, jak uczynili to Francuzi, Duńczycy, Rosjanie, Czesi,
Szwedzi, Austriacy, Niemcy lub Turcy - choć ryzykowaliśmy własnym życiem. Kładzie
się to ciężkim brzemieniem na naszych dzisiejszych stosunkach i wiele jeszcze
przeprosin musi zostać wypowiedzianych, zanim zostanie nam to wybaczone.
Jednak, jako że Polska jest dziwacznym krajem, to mimo braku Żydów:
Drukuje się w niej gazety w języku jiddysz, subwencjonowane przez
polskich podatników i przeznaczone dla nieistniejącego odbiorcy
Powstają tam przedszkola i szkoły żydowskie, do których nie uczęszczają
żadne dzieci, no bo niby skąd je wziąć
Istnieją specjalne żydowskie telefony zaufania, pod które nikt nie dzwoni
Odtwarza się żydowskie dzielnice miast, włącznie ze sklepikami,
kawiarniami i restauracjami, które straszą pustkami
Organizuje konferencje, sympozja i zjazdy poświęcone tematyce
żydowskiej, w których nikt nie bierze udziału
Publikuje się liczne książki na tematy żydowskie, których nikt nie czyta
Urządza muzea poświęcone historii Żydów, do których nikt nie chodzi
Żydzi zajmują najwyższe stanowiska państwowe, ale nie jest w dobrym
tonie mówienie o tym na głos
Żydowscy redaktorzy drukują dla Polaków gazety i nadają audycje radiowe
w języku polskim
Żydzi odzyskują swoje (i niekoniecznie swoje) kamienice
Jedni Żydzi przepraszają innych Żydów w imieniu Polaków za błędy i
wypaczenia komunizmu, którego zrealizować się Żydom niestety nie udało
