Marta Stolzenurg
nr indeksu: 261636
Prawo rzymskie gr. 2
D. 12,1,9,9 str. 88
Stan faktyczny:
? strony umówiły się między sobą w sprawie przechowania 10 monet, póŸniej właœciciel zezwolił stronie, która je przechowywała zrobić z nich użytek, pojawia się problem zwrotu przedmiotu
Stan prawny:
? został zawarty najpierw kontrakt realny - depositum, pomiędzy dysponentem a dyspozytariuszem, następnie do kontraktu dodano możliwoœć pobierania pożytków. Pojawia się spór pomiędzy Proculusem i Nevrą, a Marceliusem, jak można dochodzić zwrotu rzeczy będącej przedmiotem kontraktu.
Problem:
? kiedy nastąpiło objęcie w posiadanie przedmiotu pożyczki, czyli pieniędzy
Rozwiązanie:
? umowa o depozyt - kontrakt realny, nieodpłatny, oparty na zaufaniu
-w umowie nie przekazuje się własnoœci nad rzeczą, lecz jej posiadanie
? osobie składającej rzecz do depozytu przysługiwała skarga - actio depositi directa
-dysponent mógł dochodzić zwrotu rzeczy, lub jej wartoœci
-zasądzenie opiewało na pojedynczą wartoœć i łączyło się z infamią
? dyspozytariusz otrzymywał rzecz jedynie w dzierżenie - jeœli jej używał to dopuszczał się kradzieży używania
? depozyt zawarty był szczególnym rodzajem depozytu:
-depozyt nieprawidłowy:
~jego przedmiotem były pieniądze, złożone na przechowanie z możliwoœcią używania i obowiązkiem zwrotu takiej samej iloœci rzeczy
~zachodził w interesie dwóch stron
~przekazanie rzeczy następowało w momencie zawarcia umowy o depozyt
? umowa pożyczki jako kontrakt realny zachodzi w momencie przekazania rzeczy
-przedmiot znajdował się we władaniu drugiej strony - corpus
-przedmiot objęty był aktem woli - animo
~od tego momentu przysługiwała skarga