Przysłówki

Fukushi - odpowiada zwykle przysłówkowi.

Przysłówki takie jak yoku (dobrze), itsumo (zwykle), zuibun (bardzo, dużo), totemo (bardzo, nijak), hojō ni oraz amari + przeczenie (nie bardzo) i zenzen + przeczenie (zupełnie nie) przyjmują funkcje modalnego określenia.

にほんのなつはとてもあついです。日本の夏はとても暑いです。

Z pomocą Joshi takich jak -ni, -de, -made, -kara, -e i -to można charakteryzować przysłówkowe określenia od orzeczenia. Brak Joshi jako przysłówkowego określenia, po rzeczowniku ogranicza się do rzeczowników oddających czas i ilość, jak na przykład: ima, kyō, kinō, saikin, rainen, mainichi, tokidoki, takusan itp.

わたしはまいにちさんじかんにほんごをべんきょうします。

私は毎日三時間日本語勉強します。

Uczę się każdego dnia, przez trzy godziny Japońskiego.

Przymiotnik i Keiyōdōshi znajdują się tu w określonej morfologicznej formie jako przysłówkowe określenie.

きのうのよるはかぜがつよくふきました。きのうの夜は風が強く吹きました。

Ta przysłówkowa forma jest w przypadku przymiotnika identyczna z Ren'yōkei, zamieniając końcówkę -i na - ku:

W przypadku Keiyōdōshi tworzy się forma z końcówką -da/-desu zamienioną na -ni:

shizuka da/desu - shizuka-ni nigiyaka da/desu - nigiyaka-ni

だらだらほいていると、かえってつかれますよ。

だらだら歩いていると、かえって疲れますよ。

Kiedy będziesz szedł powoli, staniesz się bardziej zmęczony.

Wśród japońskich przysłówków istnieje grupa, która nastręcza wiele trudności podczas nauki i tłumaczenia z innego języka. Są to te wyrazy, które służą przypisywaniu właściwości, kształtów, wyglądu, uczuć itp. Ich japońska nazwa brzmi Gingo i Gitaigo. Używa się ich bardzo często. Występują nie tylko w codziennej mowie potocznej, ale też we wszystkich innych formach mowy.

Należy zwrócić uwagę na to, że część tych przysłówków zawsze kończy się na -to, natomiast inne mogą być używane z lub bez -to. Gingo i Gitaigo mogą pojawiać się też, z odpowiednimi morfologicznymi końcówkami, w innych rodzajach słów, na przykład z suru jako czasowniki. Poprzez podwojenie morfemów z -to tworzy się przysłówki, których intensyfikowanie zachowuje znaczenie zawarte w pierwotnym morfemie.