Aleksander Hulek - słynny pedagog specjalny
Wiktor Dega - lekarz, pierwszy kawaler orderu uśmiechu
Pedagogika specjalna w perspektywie historycznej:
Pedagogika specjalna -> Wielka Rewolucja Francuska (liberalny ruch umysłowy)
I szkoły dla głuchych (1770) i niewidomych (1784) w Paryżu; reforma szpitala psychiatrycznego (1793)
1789- Deklaracja Praw Człowieka - obowiązki państwa wobec osób niepełnosprawnych
koniec XVIII i początek XIX wieku kolejne inicjatywy na rzecz osób niepełnosprawnych - przodowały Francja, Niemcy, Anglia.
Etapy rozwoju:
Etap I (pierwsza połowa XIX wieku) - pojawiły się praktyczne próby kształcenia i wychowania osób niepełnosprawnych. Powstawały I szkoły i zakłady specjalne. Ukazały się prace teoretyczne z zakresu pedagogiki specjalnej
Etap II - czas rozwinięcia praktyki kształcenia specjalnego. Powstawały określone systemy i metody rewalidacji osób niepełnosprawnych.
1861 r. - pedagogika lecznicza
Etap III (lata 60-te XX wieku) - ocena dotychczasowych osiągnięć. Poszukiwanie nowych metod integracji
Pedagogika specjalna jako nauka:
1861 r. J.D Georgeus, W. M. Deinhardt Pedagogika lecznicza ze szczególnym uwzględnieniem idiotyzmu i zakładów dla idiotów
1891 r. Ludvig von Strümpell Pedagogiczna patologia lub nauka o błędach dzieci
1931 r. H. Henselmamm Zurych - pierwsza katedra pedagogiki leczniczej
Szkolnictwo specjalne na ziemiach polskich (okres zaborów):
- stan powstałych placówek był odzwierciedleniem stanu pedagogiki specjalnej w zaborach
Zabór Pruski:
1832 r. - Poznań, Piła, Bydgoszcz - zakłady dla dzieci głuchych
1853 r. - Wolsztyn - zakład dla niewidomych
1876 r. - Studzieniec, Puszcza Mariańska - placówki dla młodzieży niedostosowanej
od 1896 r. na terenie Wielkiego Księstwa Poznańskiego i na Śląsku powstało dużo szkół dla dzieci niepełnosprawnych intelektualnie
Zabór Rosyjski:
1816 r. - w Szczuczynie ks. Jakub Falkowski zorganizował szkołę z internatem dla dzieci głuchych (Instytut Głuchoniemych i Ociemniałych), który w 1824 r. został przeniesiony do Warszawy
zakłady w Międzyrzeczu Podlaskim i Łodzi
1904 r. w Warszawie została utworzona I placówka dla dzieci niepełnosprawnych intelektualnie
Zabór Austriacki:
Lwów - szkoły dla głuchych i niewidomych
Równe, Lwów, Kraków - zakłady dla niepełnosprawnych intelektualnie
Zasłużeni dla polskiej pedagogiki specjalnej okresu zaborów:
Ks. Jakub Falkowski, Jan Papłoński, Józefat Szczygielski, Jakub Jakubowski, Stanisław Jachowicz, Jan Władysław Dawid, Józefa Joteyko, Michalina Stefanowska.
Stowarzyszenia:
Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi
Towarzystwo Osad Rolniczych i Przytułków Rzemieślniczych w Studzieńcu
Lwowskie Towarzystwo Kolonii Wakacyjnych
1841 r. - Praca A. Kozubskiego O matołectwie
1845r. - praca A. Janikowskiego Patologia i terapia chorób umysłowych
1919 r. - dekret o obowiązku szkolnym
1921 r. - Konstytucja RP gwarantowała prawo dla edukacji dla WSZYSTKICH dzieci
Pierwsi organizatorzy szkolnictwa specjalnego w Polsce:
Maria Grzegorzewska, Józefa Joteyko, Michalina Stefanowska, Jan Hellmann, Stefan Kopciński, Dorota Kłuszyńska.
Program: J. Hellmann Szkoły i zakłady dla dzieci anormalnych jako kwestia społeczna oraz projekt sieci szkół specjalnych na terenie RP.
Publikacje:
1935 r. M. Grzegorzewska Iloraz inteligencji w skali Bineta i jego znaczenie diagnostyczne
1926 r. M. Wawrzynowski Program i metody nauczania w szkole dla upośledzonych umysłowo
1929 r. W. Sterling Dziecko moralnie upośledzone
1931 r. G. Bychowski O psychicznym leczeniu dzieci
1932 r. Sejm uchwalił I ogólnopolską pełną ustawę o ustroju szkolnictwa