Œwiat wartoœci wyłaniający się z "Pieœni" Kochanowskiego
Pieœń- podzielony na strofy utwór liryczny o poważnej zwykle tematyce.
Nowe pojmowanie Boga w œwietle hymnu "Czego chcesz od nas Panie..."
œwiat jest konstrukcją idealnie harmonijną i piękną, a każdy jego szczegół pełni okreœloną i użyteczną rolę
Bóg jest budowniczym œwiata, jego piękno tkwi w najdrobniejszych elementach stworzonego dzieła i on porusza tym zdumiewającym mechanizmem
Człowiek wobec stworzonego przez Boga œwiata zachwycony i kontempluje jego uroki. Wielbi Stwórcę, którego istnienie przenika cały wszechœwiat. Jest wdzięczny za to, że może korzystać z tak hojnych darów, oddaje więc hołd i liczy na opiekę Boga. W przeciwieństwie do œredniowiecznych tekstów, Kochanowski nie przypomina o œmierci, o życiu pozagrobowym, lecz głosi radoœć życia. Pragnie, żeby człowiek dążył do poznania tego, co go otacza, żeby piękny œwiat uczynił go szczęœliwym.
Humanistyczna pełnia życia i postawa stoicka w pieœniach Kochanowskiego
"Miło szaleć kiedy czas po temu..." - Horacjańskie carpe diem. Kochanowski ceni poczucie humoru w wesołym towarzystwie, przy stole biesiadnym. Zachęca do szukania szczęœcia na ziemi, a nie w życiu pozagrobowym
"Chcemy sobie być radzi..." - Radoœć życia musi być oparta o statecznoœć i mądroœć. Poeta pochwala wesołą kompanię, humor, ale zaleca pogodę ducha, zachowanie godnoœci w znoszeniu problemów, trudnoœci, przeciwnoœci losu
"Nie porzucaj nadzieje..." - Poeta opiewa urodę œwiata, radoœć życia, chwali aktywną, twórczą postawę człowieka. Zna ona zmiennoœci losu i kaprysy fortuny, w każdej sytuacji jednak zaleca zachowanie dystansu i pogody ducha
"Niezwykłym i nie lada piórem opatrzony..." - Należy żyć godnie, przestrzegać wartoœci moralnych i zarazem dbać o to, by życie było ciekawe, by niosło ze sobą radoœć i szczęœcie. Poeta chwali dążenie do poznania œwiata i do tworzenia piękna. Kochanowski docenia wartoœć swojej twórczoœci. Jest szczęœliwy, że został obdarzony talentem poetyckim i może dać ludziom radoœć. Na wzór Horacego poeta wierzy w moc i trwałoœć swojej poezji, odczuwa dumę, że jest artystą.