I. Ogólne zasady gospodarowania aktywami trwałymi

1. Podstawowy, podporządkowany potrzebom bilansowym podział aktywów trwałych obejmuje:

Powyższy podział stanowi podstawę zorganizowania syntetycznej ewidencji księgowej kont księgi głównej z uwzględnieniem potrzeb sprawozdawczości finansowej.

2. Symbolika kont księgi głównej zawarta w zasadach (polityce) rachunkowości w ramach obowiązującego zakładowego planu kont określa nazwy kont oraz odpowiadające jej numery w symbolice dwucyfrowej lub trzycyfrowej. Ewidencja analityczna obejmuje konta ksiąg pomocniczych i powinna uwzględniać szczegółowość zasobów oraz potrzeby ewidencyjno-rozliczeniowe lub sprawozdawcze jednostki.

3. Księgi rachunkowe, podstawowa - najbardziej wiarygodna za sprawą dwustronnego zapisu - ewidencja powinna umożliwić ustalenie wartości określonych grup aktywów trwałych według:

4. Jednostka gospodarcza zobowiązana jest do prowadzenia ewidencji aktywów trwałych umożliwiającej określenie:

5. Wszystkie ewidencje, czyli konta ksiąg pomocniczych oraz wydruki poszczególnych obszarów (dziedzin itp.), muszą wykazywać zgodność z kontami księgi głównej, tj. kontami syntetycznymi oraz kontami ksiąg pomocniczych i innymi urządzeniami ewidencji księgowej i pozaksięgowej.

6. Ewidencja wszystkich aktywów trwałych jest uzgadniana na koniec każdego okresu sprawozdawczego w terminie do 15 dnia miesiąca następnego.

7. Zasady ewidencji syntetycznej i szczegółowej, w tym wykaz stosowanych kont, możliwe do przyjęcia dowody dokumentujące zmiany w zakresie aktywów trwałych, zasady wprowadzania zapisów księgowych oraz konta korespondujące, powinny być sprecyzowane w zasadach (polityce) rachunkowości lub dodatkowo w odrębnych instrukcjach (zarządzeniach) wprowadzonych do stosowania przez kierownika jednostki.